အခန်း ၁၇၇

🍄 Chapter 177

ပို့စကတ် ၁၂ ကတ်သာ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အခြားသူများကို အလွယ်တကူ ပေးပစ်၍မရနိုင်သော အမှတ်တရပစ္စည်းများဖြစ်သည်။

ချန်မေ့လန်သည် အဘိုးအိုများ ခြံဝင်းအတွင်းဖြူးထားခဲ့သော နေကြာစေ့အခွံများ၊ စီးကရက်တိုများနှင့် တံတွေးများကို လှည်းကျင်းရှင်းလင်းရန် အလုပ်များနေသည်။

လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသော အဘိုးအိုများမှာ စီးကရက်သောက်ကာ တံတွေးထွေးခဲ့ကြသဖြင့် ခြံဝင်းမှာရှုပ်ပွနေခဲ့လေသည်။

အမှိုက်များကို လှည်းကျင်းပြီး အပြင်သို့သွားပစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရှောင်ဝမ်၏ ပန်းရောင်တက်ဒီဝက်ဝံကြီးကို ချန်မေ့လန် သတိထားမိလိုက်သည်။

၎င်း၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ စုတ်ပြဲနေပြီး အတွင်းမှ အဖြူရောင် ဝါဂွမ်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရှောင်ဝမ်သည် ဤပန်းရောင်ဝက်ဝံကြီးကို အလွန်မြတ်နိုးပြီး ညတိုင်း ဖက်အိပ်လေ့ရှိသည်။

ကလေးသည် အလွန် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ဝက်ဝံပေါ်တွင် ဖုန်တစ်မှုန်မျှပင် ကပ်ငြိခွင့်မပြုချေ။

ဤအရာက မည်သို့လုပ်၍ စုတ်ပြဲသွားရသနည်း။

သူမ သေချာကြည့်ရန် ဆွဲယူလိုက်သောအခါ ဖောင်တိန်ဖြင့် ရေးသားထားသော စာလုံးကြီးအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မင်းအမေက ခွေးမ၊ ငါ ကျောင်းစတက်မယ့်အချိန်ကိုသာ စောင့်နေလိုက်၊ အဲဒီကျရင် တွေ့ကြသေးတာပေါ့”

ရုပ်ဆိုးသော လက်ရေးမှာ သေချာပေါက် လုတာ့ပေါင်၏လက်ရာပင် ဖြစ်သည်။

တံမြက်စည်းကို ချထားပြီး တက်ဒီဝက်ဝံကိုကိုင်ကာ ချန်မေ့လန် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

ယခင်ဘဝက တာ့ပေါင်သည် ပါးစပ်သာသရမ်းသော်လည်း အခြားကလေးများကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ဘယ်သောအခါမျှ မအနိုင်ကျင့်ခဲ့ချေ။

ဤသည်မှာ ငွေကြေးကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။

လုကျင်းယွီသည် မုန့်ဖိုးပေးရာတွင် အလွန်ရက်ရောသည်ဟု သတင်းထွက်နေပြီး ငွေကြေးက ကလေး၏ အကျင့်ဆိုးများကို ပိုမိုဆိုးရွားလာစေကာ သူ့ကို ပို၍ပင် ဆိုးသွမ်းလာစေခဲ့သည်။

‘သူ တုန်းဖန်ကျောင်းကိုတောင် မတက်ရသေးဘဲ ရှောင်ဝမ်နဲ့ ယွမ်ယွမ်တို့ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ စီစဉ်နေပြီတဲ့လား'

ချန်မေ့လန်သည် ယခင်ဘဝက သူမ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော ဤကလေးကို များစွာဂရုစိုက်ရန် မူလက မရည်ရွယ်ခဲ့ချေ။

သူမ၏ စိတ်လိုက်မာပါလုပ်ရပ်တစ်ခုကြောင့် သူ့ကို ဆဲရေးတိုင်းထွာရန် သင်ပေးခဲ့မိသည်ကိုပင် နောင်တရမိသေးသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့ လမ်းခွဲသင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း လုတာ့ပေါင်သည် မြို့ထဲရှိ ကောင်းမွန်သော ကျောင်းများစွာထဲမှ တစ်ကျောင်းကျောင်းသို့ တက်ရောက်နိုင်သည်။

ရှောင်ဝမ်၊ ယွမ်ယွမ်တို့နှင့် ကျောင်းတစ်ကျောင်းတည်း ထားရှိခြင်းမှာ အဆင်ပြေမည်မဟုတ်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤစုတ်ပြဲနေသော ဝက်ဝံလေးကြောင့်ပင် အကယ်၍ လုကျင်းယွီသာ တာ့ပေါင်ကို သူတို့၏ကျောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ကြိုးစားလာပါက တာ့ပေါင်နှင့် လုကျင်းယွီသားအဖနှစ်ယောက် ယန်ကွမ်ရွာတွင် ပြုမူနေထိုင်ခဲ့ပုံများကို ကျောင်းအုပ်ကြီးလျိုအား မဆိုင်းမတွ သွားရောက်ပြောပြရန် ချန်မေ့လန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးလျိုသည် ကလေးများ၏ကိုယ်ကျင့်တရားကို တန်ဖိုးထားပြီး ဤကိစ္စကို သေချာပေါက် အလေးအနက်ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေလိမ့်မည်။

တာ့ပေါင်ကို ရှောင်ဝမ်၊ ယွမ်ယွမ်တို့နှင့် ကျောင်းတစ်ကျောင်းတည်း တက်စေရန် သူမဆန္ဒမရှိချေ။

ဝါဂွမ်းများ အားလုံးကို တက်ဒီဝက်ဝံထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းကာ ချုပ်ပေးပြီးနောက် ချန်မေ့လန်သည် ၎င်းကို သေချာလျှော်ဖွတ်လိုက်သည်။

အဝတ်လျှော်စက်ဖြင့် အရင်ဆုံးလှည့်ကာ ရေညှစ်ထုတ်ပြီး လေအေးပေးစက်အောက်တွင် အခြောက်ခံရန် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။

ရှောင်ဝမ် ပြန်လာချိန်တွင် ၎င်းသည် သန့်ရှင်းသော ပန်းရောင်ဝက်ဝံလေးတစ်ကောင် ပြန်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ယွမ်ယွမ်က သူမ၏ယုန်ကြီးကို ဖက်ထားပြီး ရှောင်လန်က သူ၏နာရီလေးကို ကိုင်ထားသည်။ နှစ်ဦးလုံးသည် သူတို့ အမြတ်နိုးဆုံးပစ္စည်းများအပေါ် သူတို့၏ ချစ်ခင်မှုကို ပွင့်လင်းစွာပြသနေကြသည်။

ရှောင်ဝမ် တစ်ယောက်တည်းကသာ နေ့ခင်းဘက်တွင် သူ၏ပန်းရောင် ဝက်ဝံလေးကို ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဆောင်နေတတ်သော်လည်း ညဘက်အိပ်ချိန်တွင်မူ အမြဲတမ်း တင်းကျပ်စွာဖက်ထားလေ့ရှိသည်။

…

ယန်ကျောက်က အိမ်ကို သွားရောက် ပြန်လည်သိမ်းယူခဲ့သည်။

လုကျင်းယွီသည် လုတာ့ပေါင်ကို ခေါ်ကာ အဝတ်အစားအနည်းငယ်မျှသာယူ၍ ထိုညမှာပင် ထွက်ခွာသွားသည်ဟု ဆိုသည်။

ကျိုးမိခင်မှာမူ သန်းခေါင်ယံတွင် မာဂျောက်ကစားရာမှ ပြန်လာမှသာ သူမ၏သမက်အသစ် ပြောင်းရွှေ့သွားကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

ဤအခြေအနေက အဘွားအိုအား သန်းခေါင်ယံအချိန်ကြီးတွင် ရုတ်တရက် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

လုကျင်းယွီသည် ပရောဂျက်လုပ်ရမည်ဖြစ်ရာ သေချာပေါက် အလုပ်သမားများ ငှားရမ်းထားသည်။ ထိုအလုပ်သမားများသည် နောက်နေ့တွင် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလာလုပ်ပေးကြသည်။

အိမ်ထဲရှိ အဝတ်အစားများ၊ အမှိုက်များ၊ အစားအစာများနှင့် သောက်စရာများအားလုံးကို ထိုအလုပ်သမားများက အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်မေ့လန်၏နေရာ၌ သေးငယ်သော်လည်း အရေးပါသောအဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဝမ်းသာစရာနှင့် စိတ်ပျက်စရာနှစ်မျိုးစလုံးကို ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့သည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ဆောက်လုပ်ရေး ဖိုမင်အားလုံးနီးပါးမှာ ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများ၏ လုပ်အားခများကို အကြွေးတင်နေကြသည်။

ဖိုမင်များသည် ပရောဂျက် ရန်ပုံငွေများကို ရရှိသော်လည်း လုပ်အားခများကို ဆိုင်းငံ့ကာ အတိုးကြီးကြီးဖြင့် ငွေချေးသည့် လုပ်ငန်းများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး အတိုးမှ အမြတ်ထုတ်ကြ၏

ဤလုပ်ရပ်သည် ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများအား ကြီးမားသောဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေပြီး အလုပ်ရှိသော်လည်း လုပ်အားခရရန် အလွန်ခက်ခဲသောအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေသည်။

ချင်ချွမ်းအုပ်စု၏ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် အလုပ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလုပ်ဆောင်ရန် အလုပ်သမားသုံးဆယ်သာ လိုအပ်သည်။

သို့သော် ချန်မေ့လန်၏လုပ်ငန်းခွင်တွင် အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းများ ရှိပြီး လုပ်အားခများပေးချေရာတွင် မနှောင့်နှေးကြောင်း သတင်းများ မည်သို့ပျံ့နှံ့သွားသည်မသိချေ။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျင်းယန်ခရိုင်မှ ရွာသူရွာသား ခုနစ်ဆယ်မှ ရှစ်ဆယ်ခန့်သည် ချန်မေ့လန်၏ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် အလုပ်လာရောက် ရှာဖွေကြလေသည်။

တစ်မနက်တွင် ချန်တကုန်း အလုပ်သမား တဲထဲမှထွက်လာသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် သိပ်သည်းစွာ စုဝေးနေသော လူအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ သူ၏ဇာတိမြို့မှ ရင်းနှီးနေသောမျက်နှာများ ဖြစ်ကြပြီး နေလောင်ဒဏ်ခံထားရကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

သူတို့သည် အိပ်ယာလိပ်များနှင့် ထမင်းချိုင့်များကို သယ်ဆောင်လာကာ အလုပ်ရရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

လုပ်ငန်းခွင် အပြည့်အဝလည်ပတ်ချိန်တွင် အလုပ်သမား အနည်းဆုံး နှစ်ရာခန့်လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး အလုပ်သမား ပိုများလေ လုပ်ငန်းတိုးတက်မှု ပိုမြန်လေဖြစ်သော်လည်း ချန်မေ့လန်အနေဖြင့် သူတို့အားလုံးကို ယခုချက်ချင်း မငှားရမ်းနိုင်သေးချေ။

အလုပ်မရှိသလောက် နည်းပါးနေချိန်တွင် သူတို့ လုပ်စရာသိပ်မရှိလျှင်ပင် လူတိုင်းအတွက် တစ်နေ့စာလုပ်အားခ အပြည့်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ကို အိမ်သို့ပြန်သွားပြီး နွေဦးပေါက်မှပြန်လာရန် သူမက ညင်သာစွာဖျောင်းဖျရတော့သည်။

ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများမှာ နားလည်မှုရှိကြသည်။

ချန်မေ့လန်၏ ကတိစကားကြောင့် သူတို့သည် မလိုလားစွာဖြင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြပြီး အိမ်ပြန်လမ်းတွင် မကြာခဏ နောက်လှည့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

အခြားသူများမှာ သူတို့၏ပရောဂျက်များအတွက် အလုပ်သမားများရရှိရန် ရုန်းကန်နေရချိန်တွင် ချန်မေ့လန်မှာမူ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများ တရားဝင်မစတင်ရသေးမီမှာပင် သူမအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေသူ ခုနစ်ဆယ်မှ ရှစ်ဆယ်အထိ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် အထင်ကြီးလောက်စရာဖိုမင်တစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။