အခန်း ၃၇

အခန်း ၃၇ သတ္တိကြောင်သော ရိုအန်

ဒုတိယထပ်မှ သဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်လာသော ဓာတ်ဆီနံ့ကို ရလိုက်ချိန်တွင် ရိုအန်က သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ အသံဖမ်းဗုံးများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အသံဖမ်းဗုံးများကို အသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့ချေ။ ပေါက်ကွဲချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာမည့် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များက ဤစံအိမ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို မီးလောင်ကျွမ်းသွားစေမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေသည်။

အသံဖမ်းဗုံးများနှင့် မီးခိုးဗုံးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချထားလိုက်သည်။ ရိုအန်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်ချိန်တွင် အခန်းအနည်းငယ်ခန့် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော စနစ်၏ အပြာနုရောင် မျက်နှာပြင်က သူ၏ မျက်စိရှေ့၌ ပေါ်လာသည်။

လက်ရှိအချိန်မှာ ည ဆယ့်တစ်နာရီ မိနစ်နှစ်ဆယ် ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ် ရတနာသေတ္တာ ဖွင့်ခွင့်ရမည့် သန်းခေါင်ယံ ဆယ့်နှစ်နာရီ အချိန်ရောက်ရန် မိနစ်လေးဆယ်ခန့် လိုအပ်နေသေးသည်။

ရိုအန်က စနစ်၏ သိုလှောင်ခန်း မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအထဲတွင် ရေအောက်အသက်ရှူဆေးရည် တစ်ပုလင်း၊ ခွန်အားတိုး ဆေးရည် နှစ်ပုလင်း၊ မီးခံ ဆေးရည် တစ်ပုလင်းနှင့် ညကြည့် ဆေးရည် တစ်ပုလင်းတို့ ရှိနေကြောင်း ပြသနေသည်။

ရိုအန် အလွန်အမင်း လိုချင်နေသော သွေးတိတ်ဆေးရည် လုံးဝ မရှိပေ။

ယခင်တစ်ခေါက်က ကားနောက်ဖုံးထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော ကောင်မလေးအား သွေးတိတ်ဆေးရည် အသုံးပြုပေးခဲ့ပြီး ထိုဆေးရည်၏ အစွမ်းထက်မြက်မှုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရပြီးကတည်းက နောက်ထပ် တစ်ပုလင်း ထပ်မံရရှိရန် ရိုအန် အမြဲတမ်း မျှော်လင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ထိုသွေးတိတ်ဆေးရည်က လူတစ်ယောက်၏ အသက်ကို သေချာပေါက် ကယ်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

"ထားလိုက်တော့... မရှိလည်း မရှိတဲ့အလျောက်ပေါ့..."

အကြောအဆစ်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရိုအန်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ လက်နက် ကိရိယာများကို အားလုံးနီးပါး ချွတ်ချလိုက်ပြီး ကျည်ကာအင်္ကျီ တစ်ထည်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။ စနစ်၏ အပြာနုရောင် မျက်နှာပြင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူက အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"ဖရေဇာ... ငါ အထဲကို ဝင်လာပြီနော်..."

"ရတယ်..."

ဖရေဇာ၏ အသံက အနည်းငယ် စိုးရိမ် ထိတ်လန့်နေသော်လည်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်လည် အော်ဟစ်လာသည်။

"အိပ်ခန်း တံခါးကို ငါ ဖွင့်ထားပေးတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာလှည့်ကွက်မှ သုံးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့... တကယ်လို့ မင်းဆီက ထူးခြားတဲ့ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုခုကို ငါ တွေ့တာနဲ့ တပြိုင်နက်... သေနတ်ပစ်ပြီး ဓာတ်ဆီတွေကို မီးရှို့လိုက်မှာပဲ... အားလုံး အတူတူ ငရဲပြည်ကို သွားကြတာပေါ့..."

"ရတာပေါ့... မင်း သဘောပဲ..."

ရိုအန်က ဂရုမစိုက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။ မလှမ်းမကမ်းမှ လေစီက မျက်ရိပ်မျက်ကဲဖြင့် အဆက်မပြတ် တားဆီးနေသည်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ချွတ်ချထားသော ပစ္စည်းများကို ကျော်ဖြတ်ကာ စံအိမ်အတွင်းသို့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ဧည့်ခန်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားချိန်တွင် ရိုအန်က စားပွဲပေါ်ရှိ မှင်တံ အချို့ကို အလွယ်တကူ ကောက်ယူလိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်းပဲ..."

စံအိမ် အပြင်ဘက်ရှိ လေစီ တစ်ယောက် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ သြဂတ်စ် ထံသို့ ဆက်သွယ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အရာရှိကြီး... ရိုအန် တစ်ယောက် စံအိမ်ထဲကို ဝင်သွားတာ ဘာလက်နက်မှ မယူသွားဘူး... ရှင်တို့ မြင်လိုက်ကြလား..."

"သေချာပေါက် မြင်တာပေါ့..."

သြဂတ်စ်၏ အသံကလည်း အလွန် ဒေါသထွက်နေပုံ ပေါက်သည်။ စံအိမ် အပြင်ဘက်ရှိ လုံခြုံရေး ကင်မရာများက စံအိမ်တွင်းရှိ မြင်ကွင်းများကို တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်နေခြင်း ဖြစ်ရာ ရိုအန်၏ စောစောက အပြုအမူများကို သူ ကောင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

"ဒါဆို ကျွန်မ ဘယ်လို ဆက်လုပ်ရမလဲ..."

လေစီ တစ်ယောက် နေရာတွင်ပင် မတ်တပ်ရပ်လျက် ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုလာသည်အထိ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ သူမက ရိုအန်၏ အမှုဖော်ထုတ်နိုင်စွမ်းကို ယုံကြည်သော်လည်း ရိုအန် အနေဖြင့် စကားပြော ညှိနှိုင်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ပညာရပ်များကို သင်ယူထားကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

"တကယ်လို့ ရိုအန် နဲ့ ဖရေဇာ တို့ စကားပြော အဆင်မပြေဘဲ တစ်ဖက်လူက သေနတ်ပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ... သေချင်းဆိုး... အထူး လက်နက်နဲ့ နည်းဗျူဟာ အဖွဲ့ က ရောက်လာဖို့ ဘယ်လောက်တောင် အချိန် ကြာဦးမှာလဲ..."

အမှတ် ၅ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့၏ ရုံးခန်းနယ်မြေ အတွင်း၌ ရုပ်မြင်သံကြားထဲမှ တစ်ဆင့် စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသော ရိုအန်၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း မိုနာ၏ မျက်နှာထားက အလွန်အမင်း တည်ကြည် လေးနက်နေသည်။ ဖုန်းကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သြဂတ်စ်၏ မျက်နှာမည်းကြီးက ခရမ်းရောင် သန်းလာမတတ် ကြည့်ရဆိုးနေပြီး ဗီရိုနီးစ် မှာလည်း မျက်မှောင် တင်းတင်း ကြုတ်လျက် ခြေချိတ်ထိုင်နေသော ခြေထောက်များကို အဆက်မပြတ် ပုံစံပြောင်းနေလေသည်။

လေစီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဗီရိုနီးစ် က ရုပ်မြင်သံကြား မျက်နှာပြင်ကို မျက်တောင် မခတ်တမ်း စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ ပါးစပ်မှ ထိုစကား တစ်ခွန်းကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေသည်။

"ရိုအန် ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ..."

"တီ" ဟူသော အသံနှင့်အတူ...

လေစီ က ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုအရ အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ခဏနေလျှင် သြဂတ်စ် နှင့် ဆက်သွယ်ရန် လိုအပ်ဦးမည်ကို တွေးမိသွားသောအခါ မကျေနပ်မှုများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ရသည်။

"သောက်ခွေးမသား... ဒီလူသတ်သမားက ဦးနှောက် ချို့ယွင်းနေတာလား..."

ရိုအန် တစ်ယောက် စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘရိုဆန် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ မက်သရူး ဆိုလျှင် စိတ်ထဲမှနေ၍ လူသတ်သမား၏ ဦးနှောက်ကို ခွေးစားသွားပြီလား ဟုပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျိန်ဆဲနေတော့သည်။

သို့သော် အတွေးတစ်ချက် ပြောင်းသွားသည်။ ရိုအန် က လက်နက် ကိရိယာများ အားလုံးကို ချွတ်ချထားခဲ့ပြီး လူသတ်သမား ၏ လက်ထဲတွင် သေနတ်နှင့် ဓားစာခံ ရှိနေသေးသည်ကို တွေးမိသွားသောအခါ ဘရိုဆန် က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ အရက်ခွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ချောင်းများကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားတော့သည်။

သူသည် ရိုအန် ၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းကို ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသည်။ ရိုအန်သည် စကားပြော ညှိနှိုင်းခြင်း ပညာရပ်ကို အထူးပြု လေ့လာခဲ့ဖူးခြင်း မရှိဘဲ အက်ဖ်ဘီအိုင် လေ့ကျင့်ရေးကျောင်း တွင် သင်တန်းတက်စဉ်က အပေါ်ယံမျှသာ သင်ယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အရက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ဘရိုဆန် ၏ မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်မှုဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မလိုပေ။ ရိုအန် အနေဖြင့် လူသတ်သမားနှင့် စကားပြော အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားရန် ရာခိုင်နှုန်း အလွန် များပြားပြီး လူသတ်သမား ကလည်း သူ့ကို သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်သွားနိုင်ချေ ရှိလေသည်။

"ဒီစုံထောက်ရဲ့ နာမည်က ဘယ်လို ခေါ်လဲ..."

အခြား တစ်ဖက်တွင်တော့ ရုပ်မြင်သံကြားရှေ့ရှိ ပရိသတ် အများအပြားက စံအိမ်ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်သွားသော အက်ဖ်ဘီအိုင် စုံထောက် အပေါ် အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားမှု မြင့်တက်နေကြသည်။ ရိုအန် အတွက် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းပေးနေသူများ ရှိသကဲ့သို့ ပွဲကြည့်ရန် အသင့် စောင့်ဆိုင်းနေသူများလည်း ရှိကြသည်။

မအိပ်သေးသော အင်အားကြီးမားသည့် ပုဂ္ဂိုလ် အများအပြား ကလည်း ရိုအန် အပေါ် စိတ်ဝင်စားသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

"ငါ အထဲကို ရောက်နေပြီနော်..."

မှင်တံများကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ရိုအန် က လှေကားမှ တစ်ဆင့် ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားသည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ အညံ့ခံသည့် ပုံစံဖြင့် စံအိမ် ဒုတိယထပ် ဘေးဘက်ရှိ အိပ်ခန်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အိပ်ခန်း အတွင်း၌ ဖရေဇာ က ဆာဘီနာ ကို ဆွဲကာ အပြင်ဘက် မှန်ပြတင်းပေါက်မှ မမြင်နိုင်သော နံရံထောင့်တွင် ရပ်နေသည်။ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဆာဘီနာ ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် သေနတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ဆောင်ကာ သူမ၏ နားထင်ကို ချိန်ရွယ်ထားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခေါင်းကို ဆာဘီနာ ၏ နောက်ကျောတွင် သေချာစွာ ပုန်းကွယ်ထားလေသည်။

ထိုသူနှစ်ဦး၏ ဘေးတွင် သေသပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားသော ပန်းရောင် ကုတင်ကြီး တစ်လုံး ရှိနေပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ကစားစရာ အမျိုးစုံကို ခင်းကျင်း ပြသထားသည်။

ကုတင်ဘေးတွင် ဓာတ်ဆီပုံး နှစ်ပုံးကို ချထားသည်။ ထိုအထဲမှ ပုံးတစ်ပုံး၏ ဘေးဘက်တွင် အက်ကွဲကြောင်း အချို့ ရှိနေပြီး ဓာတ်ဆီများက ထိုအက်ကွဲကြောင်းမှ တစ်ဆင့် အိပ်ခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေလေသည်။ အိပ်ခန်း ကြမ်းပြင်၏ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်ကို ဓာတ်ဆီများက ဖုံးလွှမ်းထားလေပြီ။

'သေချင်းဆိုးပဲ...'

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရိုအန် တစ်ယောက် အလွန် ခေါင်းကိုက်သွားရသည်။

ဖရေဇာ က သူ၏ ခေါင်းကို အလွန် လုံခြုံစွာ ကာကွယ်ထားသဖြင့် ရိုအန် အနေဖြင့် လက်စွမ်းပြရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ရိုအန် ၏ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖရေဇာ က ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက တကယ်ပင် မည်သည့် လက်နက်မျှ ယူဆောင်လာခြင်း မရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသောအခါမှ သူက ဖြည်းညင်းစွာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ သို့သော် ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ဟစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာခဲ့... ဘာလှည့်ကွက်မှ သုံးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့..."

"ရပါတယ်... ရပါတယ်..."

အိပ်ခန်း တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ရိုအန် က လက်နှစ်ဖက်ကို အနောက်သို့ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး သွေးဆုတ်ဖြူရော်နေသော ဇာပန်းဖောက် ဂါဝန်ဝတ် ဆာဘီနာ ကို စိတ်မလှုပ်ရှားရန် အဓိပ္ပာယ်ရသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက အိပ်ခန်းထဲသို့ မဝင်သေးဘဲ တံခါးဝ အပြင်ဘက်တွင် နေရာချာလည် လှည့်ပတ် လျှောက်သွားနေရင်း ဖရေဇာ ကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သေချာ ကြည့်ကြည့်ပါ... ငါ တကယ် ဘာလက်နက်မှ ယူမလာခဲ့ဘူး... ဟုတ်ပြီလား..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖရေဇာ က ဆာဘီနာ ၏ နောက်ကျောမှနေ၍ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကြည့်လာသည်။ အိပ်ခန်း တံခါးဝရှိ ရိုအန် ၏ လက်ထဲတွင် တကယ်ပင် လက်နက် မရှိသည့်အပြင် ခါးကြားနှင့် ဘောင်းဘီ အိတ်ကပ်များတွင်လည်း သေနတ်ပုံစံမျိုး လုံးဝ မတွေ့ရသဖြင့် သူ အတော်လေး စိတ်အေးသွားတော့သည်။

သို့သော် အထက်သို့ ဆက်လက် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ရိုအန် ၏ ချောမော ခန့်ညားလှသော မျက်နှာက ဖရေဇာ ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာတော့သည်။ ထိုအခါ ဖရေဇာ က မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုအရ ဆာဘီနာ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဆာဘီနာ တစ်ယောက် ယခုအခါ လုံးဝ စိတ်မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ ရိုအန် ကိုသာ မျက်တောင် မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ဖရေဇာ ၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်းဆိုသလို ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာတော့သည်။ သေနတ်ကို ရိုအန် ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ချိန်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သေချင်းဆိုး အက်ဖ်ဘီအိုင် စုံထောက်... မင်းက ကျည်ကာအင်္ကျီ တစ်ထည် ဝတ်ထားသေးတာကိုး... အခုချက်ချင်း ချွတ်လိုက်စမ်း..."

"ဟေး ဖရေဇာ... ကျည်ကာအင်္ကျီက လက်နက်မှ မဟုတ်တာ... ဟုတ်တယ်မလား..."

ရိုအန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်းမှောင်သော မျဉ်းကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ စေတနာကို ပြသတဲ့ အနေနဲ့ လက်နက်တွေကို စံအိမ် အပြင်ဘက်မှာ ထားခဲ့ပြီးပြီ... အခု မင်းဘက်ကလည်း မင်းရဲ့ စေတနာကို နည်းနည်းလောက် ပြသပေးဖို့ မျှော်လင့်တယ်... ရမလား..."

ရိုအန် က ကျည်ကာအင်္ကျီကို မချွတ်ချင်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖရေဇာ က နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆာဘီနာ ၏ နားအနီးသို့ ကပ်ကာ တီးတိုး ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မြင်တယ်မလား အချစ်လေး... ယောကျ်ား တစ်ယောက် ရုပ်ချောနေတော့ရော ဘာအသုံးကျမှာလဲ... တစ်ဖက်လူက သတ္တိကြောင်တဲ့ ကောင်တစ်ကောင် သက်သက်ပဲ..."

ဆာဘီနာ က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ ပြန်ပြောရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖရေဇာ က သေနတ်ပြောင်းဝကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အိပ်ခန်း တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ရိုအန် က ခေါင်းငုံ့ကာ မိမိနှင့် ဖရေဇာ ကြားရှိ အကွာအဝေးကို တစ်ချက် အကဲခတ် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အေးအေးဆေးဆေးပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဖရေဇာ... ငါ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်လို့ ရပြီလား..."

ရိုအန် ၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆာဘီနာ ၏ နောက်ကျောတွင် ခေါင်းကို ပုန်းကွယ်ထားသော ဖရေဇာ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပုံမှန် မဟုတ်သော နီရဲမှု တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရယ်မောလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် ရတာပေါ့... အက်ဖ်ဘီအိုင် က သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်... မင်း ဝင်လာခဲ့လို့ ရပြီ..."

"နားထောင်စမ်း ဖရေဇာ... ငါက သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး... ဒါက အလုပ်တစ်ခု သက်သက်ပဲ... အလုပ်အတွက်နဲ့တော့ ငါ့အသက်ကို အသေမခံနိုင်ဘူး... ရှင်းလား..."

ရှည်လျားသော ခြေတံများဖြင့် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားရင်း ရိုအန် က အားနည်းသူ တစ်ယောက်အလား ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ မျက်နှာထားကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလျက် အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆက်ပြောသည်။

"မင်းက မင်းရဲ့ခွေးကို လိုချင်တယ်... ငါကလည်း အထက်လူကြီး ပေးလိုက်တဲ့ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ချင်ရုံ သက်သက်ပဲ... အခန်းထဲမှာ တခြား အံ့ဩစရာတွေ ရှိမရှိ စစ်ဆေးရုံလေးပါ... အားလုံးက ကိုယ်လိုချင်တာကို ကိုယ်ရအောင် ယူကြတာပဲလေ... တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အကြပ်မရိုက်စေနဲ့... ဟုတ်ပြီလား..."

ဘရိုဆန် ၏ မှတ်ဉာဏ်က လုံးဝ မမှားယွင်းခဲ့ပေ။ ရိုအန် ဂရင်းဝုဒ် သည် စကားပြော ညှိနှိုင်းခြင်း ပညာရပ်ကို စနစ်တကျ သင်ယူလေ့လာခဲ့ဖူးခြင်း မရှိချေ။ သို့သော် ရိုအန် က အတိတ်ဘဝတွင် ဝါရင့် လူသတ်သမားကြီး ထံမှ သင်ယူခဲ့ဖူးလေသည်။

လူသတ်သမား တစ်ယောက် ရန်သူ၏ ပိတ်လှောင်မှုကို ခံလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ဖက်လူနှင့် မည်သို့ စကားပြော ညှိနှိုင်းရမည်ကို သူ ကောင်းစွာ သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။

အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုင်ပင် ဆွေးနွေးမည်၊ နားလည် ကိုယ်ချင်းစာ ပေးမည်။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖက်လူ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားချိန်ကို အခွင့်ကောင်း ယူကာ လှုပ်ရှားပြီး ရန်သူကို အဆုံးသတ် ပစ်လိုက်ကာ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။