အခန်း ၄၆

အခန်း ၄၆ ဟက် ယောက်ျားတွေ

"ဘာ... နင် ရူးနေပြီလား..."

ရိုအန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လေစီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန်အမင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လစ်ဒီယာရဲ့ အရင် ခင်ပွန်းတွေ သေဆုံးမှုက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ငါတို့လည်း သေချာတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ဆီမှာ ဘာသက်သေ အထောက်အထားမှ မရှိဘူးလေ ရိုအန်... နင် တစ်ယောက်တည်းရဲ့ အင်အားနဲ့ ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်က အမှန်တရားကို ရှာဖွေ ဖော်ထုတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"ဘာဖြစ်လို့ မရရမှာလဲ..."

ရိုအန်က ပြုံးလျက် ကားထိုင်ခုံ ခါးပတ်ကို ပတ်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ လေစီ... အရင်တုန်းက ဒီအမှုကို စုံစမ်း စစ်ဆေးခဲ့ဖူးတဲ့ အက်ဖ်ဘီအိုင် စုံထောက်တွေထက် ငါက ပိုပြီး အားသာချက် ရှိတယ်..."

လေစီ တစ်ယောက် အံ့ဩသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာအားသာချက်လဲ..."

ရိုအန်က ပါးစပ် အပြဲသားဖြင့် ရယ်မောလိုက်ရာ ဖြူဖွေးသော သွားတန်းများ ပေါ်လွင်လာသည်။

"လစ်ဒီယာရဲ့ အရင် ခင်ပွန်းတွေ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ငါ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ခံစားနိုင်စွမ်း ရှိတယ်လေ... ဒီအချက်က အရင် စုံထောက်တွေ ရှာမတွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ သဲလွန်စတွေကို ရှာတွေ့အောင် ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

"သောက်ကျိုးနည်း ရိုအန်... နင် တကယ်ကို သောက်ကောင်စုတ်ပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လေစီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်းမှောင်သော မျဉ်းကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး ရိုအန်ကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သို့သော် လေစီက လိင်တူ ချစ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော နောက်ပြောင်မှုမျိုးကို သိပ်ပြီး အရေးမစိုက်ပေ။ ထို့နောက် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နင် သေချာလို့လား ရိုအန်... ဒီအမှုကို တကယ်ကြီး စုံစမ်း စစ်ဆေးချင်တာလား..."

"ဒါပေါ့..."

ရိုအန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လေစီကို ကားမောင်းရန် သို့မဟုတ် ရိုအန် ကိုယ်တိုင် မောင်းနှင်မည် ဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

မိမိ၏ ကားကို ရိုအန်အား မောင်းနှင်ခွင့် ပြုရန် ဆိုသည့် အတွေးကို လေစီက ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ခြေထောက်ဖြင့် လီဗာကို နင်းချလိုက်ရာ ကားက ကားလမ်းမပေါ်သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေစီက အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ဆိုမှတော့ နင့်ကို ငါ ဆက်ပြီး မတားတော့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ နင် လစ်ဒီယာနဲ့ အတူ ရှိနေတဲ့ အချိန်မှာ... ဖုန်းကို လုံးဝ မပိတ်ထားရဘူး... အချိန် အတိုင်းအတာ တစ်ခု ကြာတိုင်း နင့်ဆီကို ငါ ဖုန်းခေါ်မယ်... ဖုန်းမကိုင်တာ တစ်မိနစ် ကျော်သွားတာနဲ့... နင့်ကို သွားကယ်ဖို့ လူတွေကို ငါ ချက်ချင်း ခေါ်သွားမယ်... ကြားလား..."

"ဘာ..."

ရိုအန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩ မှင်သက်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"ဒီလောက်အထိ အပိုတွေ လုပ်နေဖို့ လိုလို့လား..."

"သောက်ကျိုးနည်း... ဒါ နင့်အတွက် ကောင်းဖို့ လုပ်ပေးတာဟ... လစ်ဒီယာရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ နင် သေသွားမှာကို ငါ ကြောက်လို့..."

လေစီက ခေါင်းကို ကုတ်ကာ အလွန်အမင်း နောင်တရနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်။

"မနေ့ညက နင့်ကို ငါ သေချာ စောင့်ကြည့်ထားသင့်တာ... ဒါမှမဟုတ် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို နင့်ဆီ လွှတ်လိုက်ပြီး... နင် လစ်ဒီယာနဲ့ မပတ်သက်မိအောင် တားဆီးထားသင့်တာ..."

"နင့်ရဲ့ စိုးရိမ် ပူပန်မှု အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လေစီ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ..."

ရိုအန်က စနစ်၏ မျက်နှာပြင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး လေစီကို လေးနက် တည်ကြည်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါက အောက်ပိုင်းရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု အောက်မှာ ဦးနှောက် အလုပ်မလုပ်တော့တဲ့ ယောကျ်ားမျိုး မဟုတ်ဘူး... အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း သတိဝင်အောင် ထိန်းထားနိုင်စွမ်း ရှိတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လေစီက ခေါင်းစောင်း၍ ရိုအန်၏ အောက်ပိုင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရိုအန်၏ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော ခန့်ညားသည့် မျက်နှာကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ကားကို ဆက်လက် မောင်းနှင်နေရင်း အထင်သေးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဟက်... ယောကျ်ားတွေ..."

ရိုအန် တစ်ယောက် ဘာပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားရသည်။

ငါးမိနစ် ကြာပြီးနောက် မန်ဟက်တန် ရပ်ကွက်ရှိ မီးလျှံဘုရင်မ ဘား၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် မျက်စောင်းထိုး လမ်းဘေးတွင် လေစီ၏ ကားက ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

"အိုကေ... လစ်ဒီယာရဲ့ မိစ္ဆာ တွင်းနက်ကြီးဆီကို ရောက်ပါပြီ..."

ကားကို သေသပ်စွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် လေစီက ခေါင်းစောင်း၍ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေပြီး လူများ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သော ဘားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရိုအန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီည ငါ့ရဲ့ ဒိတ်လုပ်မယ့် အစီအစဉ်ကို ဖျက်လိုက်မယ်... ပြီးတော့ အပြင်ဘက်ကနေ နင့်ကို စောင့်နေမယ်... အချိန် ခဏကြာတိုင်း နင့်ဆီကို ဖုန်းဆက်မယ်..."

"အင်း..."

ကားထိုင်ခုံ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရိုအန်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်းမှောင်သော မျဉ်းကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားရသည်။

"တကယ်ကို ဒီလောက်အထိ လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး လေစီ... ငါ့ကို ယုံကြည်ပါ... ငါ မသေချာတဲ့ အလုပ်ကို လုံးဝ မလုပ်ဘူး..."

လေစီက ရိုအန်၏ စကားကို အဖက်လုပ် တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ခေါင်းငုံ့ကာ ဖုန်းကို ထုတ်ယူ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ထံသို့ စာတို ပို့နေလေသည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ရိုအန်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မှာကြားသွားရန် မမေ့လျော့ခဲ့ချေ။

"ခဏနေရင် နင့်ဆီ ညစာ လာပို့ခိုင်းလိုက်မယ်..."

စကား ဆိုပြီးနောက် ရိုအန် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

"ငါ ထင်တဲ့ အတိုင်းပဲ... ရိုအန် ဘယ်လောက်ပဲ ထက်မြက်နေပါစေ... ယောကျ်ား ဆိုတာ ယောကျ်ားပါပဲ..."

ဖုန်းထဲတွင် တစ်ဖက်လူနှင့် မနက်ဖြန်မှ ထပ်မံ တွေ့ဆုံရန် သဘောတူညီချက် ယူပြီးနောက် လေစီက ကားထိုင်ခုံ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိသော ကိုယ်ဟန် အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ရိုအန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လေအေး တစ်ချက်ကို ရှိုက်သွင်းလိုက်သည်။

"မာနကြီးတဲ့ ယောကျ်ား တစ်ယောက်ပဲ..."

မီးလျှံဘုရင်မ ဘား၏ အကျယ်အဝန်းမှာ အလွန် ကြီးမား ကျယ်ဝန်းလှသည်။ မြေညီထပ်တွင် ကခုန်ရန် နေရာ၊ အရက်ဘား ကောင်တာနှင့် အဆိုတော်များ သီချင်းဆို ဖျော်ဖြေရန် နေရာများ ပါဝင်သည့် အပြင် အပေါ်တွင် ဒုတိယထပ်၊ တတိယထပ်နှင့် စတုတ္ထထပ် တို့ပါ ရှိနေသေးသည်။

ထိုအထဲမှ စတုတ္ထထပ်တွင် ဘားပိုင်ရှင် ဖြစ်သူ တစ်နည်းအားဖြင့် အပြင်ပန်းတွင် ဘားမန်နေဂျာ အဖြစ် အမည်ခံထားသော လစ်ဒီယာ၏ ရုံးခန်း ပါဝင်လေသည်။

ထို့အပြင် အလွန် လျှို့ဝှက်သော အထူး သီးသန့် အခန်း အချို့လည်း ရှိနေသေးသည်။

အောက်ထပ်တွင်မူ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေပြီး လူများက ခေါင်းယမ်းကာ ကခုန်နေကြလျက် အရက်သေစာများကို သောက်စား ပျော်ပါးနေကြသည်။

အပေါ်ထပ်တွင်တော့ အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး အရက်ခွက်များကို တိုက်ကာ စီးပွားရေး ကိစ္စရပ်များကိုသာ အဓိကထား ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

ဘားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် အမျိုးသမီး စားပွဲထိုး တစ်ဦး၏ နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ဓာတ်လှေကားဖြင့် စတုတ္ထထပ်သို့ တက်သွားသည်။ အဆုံးပိုင်းရှိ အထူး သီးသန့်အခန်း တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် စားပွဲထိုးမလေးက လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ရိုအန်က မျက်ခုံး တစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး အခန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ စိတ်ကူးထဲတွင် ပုံဖော်ထားသော အရက်ဝိုင်းများ၊ သစ်သီးများနှင့် အရက်သောက်နေကြသော ဟန်ဆောင် ကောင်းသည့် လူများအစား အလွန် ကျယ်ဝန်းသော အခန်းကြီး တစ်ခန်းကိုသာ ရိုအန် တွေ့လိုက်ရသည်။

အခန်း၏ ထောင့်လေးထောင့်တွင် သဲအိတ်များ၊ လေ့ကျင့်ရေး ဘောလုံးများ အပြည့် ရှိနေပြီး နံရံပေါ်တွင်လည်း လက်ဝှေ့ လက်အိတ်များ၊ အလေးတုံးများ အစရှိသည်တို့ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ပြေးစက်များနှင့် အမျိုးမျိုးသော ကိုယ်လက် လေ့ကျင့်ခန်း ကိရိယာများကိုလည်း အစုံအလင် တွေ့မြင်ရသည်။

အခန်း၏ ဗဟိုချက်တွင်မူ အနီရောင် ဆိုဖာကြီး တစ်လုံးနှင့် ရိုးရှင်းသော လေးထောင့် လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်း တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆိုဖာပေါ်၌ ခွေးလေး တစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီထားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ထိုင်နေပြီး ကြိုးဝိုင်း အတွင်း၌ အမျိုးသမီး နှစ်ဦးက လက်ဝှေ့ ထိုးနေကြသည်။

ရိုအန်က ကြိုးဝိုင်း အတွင်းရှိ အရပ် တစ်မီတာ ခုနစ်ဆယ့်ငါးစင်တီမီတာခန့် ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ရှစ်ဆယ့်ခြောက် ခြောက်ဆယ့်တစ် ကိုးဆယ် ရှိသော အကာအကွယ် ပစ္စည်းများ ဝတ်ဆင်ထားကာ ဆံပင်ကို နှစ်ဖက်ခွဲ စည်းထားပြီး အနက်ရောင် ရင်စည်း အင်္ကျီနှင့် အောက်ပိုင်းတွင် အနက်ရောင် အားကစား ဘောင်းဘီတို ဝတ်ဆင်ထားသော ရှည်လျား သွယ်လျပြီး ကျစ်လစ် သန်စွမ်းသည့် ခြေတံများ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် မှတ်မိသွားသည်။

ဘားပိုင်ရှင် လစ်ဒီယာ ရုစ် ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..."

တံခါး ဖွင့်လိုက်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကြိုးဝိုင်း အတွင်းမှ လက်ဝှေ့ ထိုးနေကြသော အမျိုးသမီး နှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုများ ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

လစ်ဒီယာက အကာအကွယ် ပစ္စည်းများကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကြိုးဝိုင်း အတွင်းမှ ထွက်လာသည်။ ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် အပြုံး တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ရိုအန်ကို ပွင့်လင်း လွတ်လပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာ ညချမ်းပါ အချစ်လေး... ရှင် ရောက်လာတာ စောသားပဲ..."

"မင်းရဲ့ ဖုန်းကို ရလိုက်တာနဲ့ အလုပ်ဆင်းဆင်းချင်း ချက်ချင်း ပြေးလာတာလေ..."

ရိုအန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး ခေါင်းစောင်းကာ လစ်ဒီယာ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ အနမ်း တစ်ပွင့် ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လစ်ဒီယာကို ဖက်ကာ အခန်း ဗဟိုချက်ရှိ ကြိုးဝိုင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... မင်း ငါ့ကို ခေါ်လိုက်တာက... ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း တုန်းက မင်းကို မနှိုးဘဲ ထွက်သွားတဲ့ ကိစ္စ အတွက် ငါ့ကို ရိုက်နှက်ပြီး လက်စားချေချင်လို့လား..."

"သေချာပေါက် မဟုတ်ရပါဘူး..."

လစ်ဒီယာက လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးဆရာကို အခန်း အတွင်းမှ ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရိုအန်၏ နားအနီးသို့ ကပ်ကာ တီးတိုး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ရှင် အလုပ်လုပ်ရဦးမယ် ဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်... မနေ့ညတုန်းက ရှင် အရမ်း ကြိုးစားခဲ့ရလို့ ပင်ပန်းသွားပြီလေ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရိုအန်၏ မျက်ခွံများ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီသွားသည်။ ရိုအန် ဆက်လက် စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် လစ်ဒီယာက ရိုအန်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်စေလိုက်သည်။ လက်ဖဝါးကို အပေါ်သို့ လှန်ကာ ရိုအန်ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီအမျိုးသမီး ကတော့ မစ္စက် ယူလန်ဒါ ပါ... ရှင် သူမကို သိလောက်မယ် ထင်ပါတယ်..."

"သေချာတာပေါ့..."

ရိုအန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သွားရှစ်ချောင်း ပေါ်သည့် စံသတ်မှတ်ချက် အပြုံးမျိုးဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။ မည်သည့် နေရာသို့ သွားသည် ဖြစ်စေ ခွေးလေးကို အမြဲတမ်း ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ ရှိသော မစ္စက် ယူလန်ဒါထံ လက်ကမ်းပေးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ မစ္စက် ယူလန်ဒါ... ဒီနေရာမှာ ခင်ဗျားကို တွေ့ရတာ အရမ်းကို ဝမ်းသာပါတယ်..."

ဤ မစ္စက် ယူလန်ဒါ ဆိုသူမှာ ယခင်က စကားစ်ဒေးလ် မြို့ငယ်လေးရှိ ဆေးခန်းတွင် ဆရာဝန်နှင့်အတူ လူနာခန်း အတွင်း၌ မိနစ် လေးဆယ် ကြာအောင် ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် အပြင်ထွက်လာချိန်တွင် ကားပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသော လွှတ်တော်အမတ် ယေးလ်၏ ဇနီးပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် လွှတ်တော်အမတ် တစ်ဦး၏ ဇနီးက ဘာကြောင့် မီးလျှံဘုရင်မ ဘား ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ ရောက်ရှိနေရသနည်း။

"မင်္ဂလာပါ စုံထောက်ကြီး ရိုအန်..."

မစ္စက် ယူလန်ဒါက လက်ကမ်းပေးကာ ရိုအန်နှင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အပိုစကားများ ပြောမနေတော့ဘဲ ဘေးနားရှိ လက်ဆွဲအိတ် အတွင်းမှ စာအိတ် တစ်အိတ်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရင်က စကားစ်ဒေးလ် မြို့ငယ်လေး အပြင်ဘက်က ကားလမ်းမ ပေါ်မှာ... လူဆိုးတွေ လက်ထဲကနေ ကျောင်းပြေးလာတဲ့ ကျွန်မရဲ့ သမီးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီမှာ ကျေးဇူးတင် ဆုငွေ အချို့ ပါပါတယ်... ရှင် လက်ခံပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ရိုအန်က မျက်ခုံး တစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။ ယခင်က လူသတ်သမားနှင့် အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်မှု အတွင်း ရိုအန်၏ ကျောဘက်တွင် ကျည်ဆန် ရှပ်မှန် ဒဏ်ရာ ရရှိခဲ့ပြီးနောက် လူသတ်သမားက ကားနောက်ဖုံး အတွင်းသို့ ထည့်သွင်း ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သော နောက်ဆုံးတွင် ရိုအန်၏ သွေးတိတ်ဆေးရည် ကြောင့်သာ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသော ကြိုးသိုင်းအင်္ကျီနှင့် ကောင်မလေး သည် မစ္စက် ယူလန်ဒါ၏ သမီး ဖြစ်နေကြောင်းကို ယခုမှသာ ရိုအန် သိရှိသွားတော့သည်။

ရိုအန်က စာအိတ်ကို လှမ်းမယူရသေးမီမှာပင် မစ္စက် ယူလန်ဒါက အိတ်ကပ် အတွင်းမှ ချက်လက်မှတ် တစ်စောင်ကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စာအိတ် အပေါ်တွင် ဖိတင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရိုအန်ကို မျက်တောင် မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်ကာ လေးနက် တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီချက်လက်မှတ်က ဒေါ်လာ တစ်သိန်း တန်ပါတယ်... ဒီနေ့က စပြီး စကားစ်ဒေးလ် မြို့ငယ်လေး မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ရှင် လုံးဝ မေ့ပစ်လိုက်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ရမလား…”