အခန်း ၅၉

အခန်း ၅၉ နယူးဂျာစီ ပြည်နယ်

"ကောင်းပြီ..."

ရိုအန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သြဂတ်စ်က အလွန် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရိုအန်သည် အမြဲတမ်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်တတ်ကျွမ်းသူဖြစ်ကြောင်း သူသိထားသဖြင့် အပိုစကားများ ဆက်မပြောတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... ရေကန်တွင်း အမျိုးသမီး အလောင်း ကွင်းဆက် လူသတ်မှုကြီး နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ဘာများ စဉ်းစားမိတာ ရှိလဲ... ဟိုရက်တွေတုန်းက ရက်ဒ် က အချက်အလက် တွေ အများကြီး ရှာထားတယ် လို့ ငါ မှတ်မိနေတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရိုအန်၏ မျက်ခွံများ တဆတ်ဆတ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ခေါင်းကိုက်လာတော့သည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရိုအန်က ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မှတ်တမ်း တွေ အရ ဆိုရင်... လူသတ်သမား က သေဆုံးသူ အမျိုးသမီး တွေရဲ့ လက်ပေါ်က လက်စွပ် တွေကို ယူသွားခဲ့တယ်... အဲ့ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ ခင်ပွန်း တွေက တစ်ခုခုများ သိနေမလား လို့ ကျွန်တော် သံသယ ရှိတယ်... အဲ့ဒါကြောင့် သေဆုံးသူ တွေရဲ့ ခင်ပွန်း တွေနဲ့ သွားတွေ့ပြီး စကားပြောကြည့်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်..."

"အိုကေ..."

ရိုအန်တွင် ကိုယ်ပိုင် အကြံဉာဏ်များ ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သြဂတ်စ်က ကော်ဖီ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိရင် ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်... အမှတ် ၅ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့ က အချိန်မရွေး အကူအညီ ပေးဖို့ အသင့်ပဲ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရုံးခန်း အတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရိုအန်က အိတ်ကပ်ထဲမှ နိုကီယာ ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ မိုနာ ထံသို့ ဖုန်းဆက်၍ ဆက်သွယ်ရေး အခြေအနေ ကောင်းမွန်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရက်ဒ် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လက်နက်တိုက် ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လက်နက်တိုက် အတွင်း၌ ရိုအန်က တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံ နှင့် ကျည်ကာ အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်တွင် နည်းဗျူဟာသုံး ဦးထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အိတ်ကပ်ထဲတွင် မီးခိုးဗုံး ငါးလုံးနှင့် အသံဖမ်းဗုံး ဆယ်လုံး တို့ကို ထည့်သွင်းကာ ခါးတွင် ဂလော့ခ် ၁၈ အော်တိုပစ် လက်နက်ငယ် နှစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။

ကျည်ပိုဆံ့သော ကျည်အိမ်အရှည် သုံးခုကို ယူလိုက်ပြီးနောက် ရိုအန်၏ မျက်လုံးများက တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ် သူတို့ သွားရမည့် နေရာမှာ နယူးယောက် နှင့် နယူးဂျာစီ ပြည်နယ် ကြားရှိ နယ်စပ် ဒေသ ဖြစ်ပြီး ဌာနချုပ် နှင့် အတော်လေး ဝေးကွာလှသည်။ အကူအညီ တောင်းခံပါကလည်း ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ရိုအန်က ကျည်အိမ်အရှည် နောက်ထပ် ခုနစ်ခုကို ထပ်မံ ယူဆောင်လိုက်ပြီး စုစုပေါင်း ဆယ်ခု ပြည့်အောင် ဖြည့်တင်း လိုက်တော့သည်။

"ရိုအန်... မင်းသာ အထူး စစ်ဆင်ရေး တပ်ဖွဲ့ ထဲမှာ ဆိုရင်... သေချာပေါက်ပေါ့ နောက်ဆုံး အချိန်အထိ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်မယ့် သူပဲ..."

ဘေးနားရှိ ရက်ဒ် က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး မိမိ ကိုင်ဆောင်ထားသော သာမန် ဂလော့ခ် ၁၈ သေနတ်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်ရှိ ကျည်ကာ အင်္ကျီ အသေးကိုလည်း ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး ရိုအန် နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော လက်နက် ကိရိယာ များကို ပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ကွာခြားချက် ကတော့ ရက်ဒ် ၏ ခါးက ပိုမို တုတ်ခိုင်ပြီး ခွန်အား လည်း ပိုမို ကြီးမားသဖြင့် သူက ကျည်အိမ်အရှည် အခု နှစ်ဆယ် တိတိ ကို ယူဆောင်သွားခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

လက်နက် ကိရိယာများ တပ်ဆင်ပြီးနောက် ရိုအန် နှင့် ရက်ဒ် တို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ အပြည့်အဝ လက်နက် တပ်ဆင်ထားသော တစ်ဖက်လူကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ကြီးမားသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

အမှတ် ၅ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့ရှိ စုံထောက်များ အားလုံးမှာမူ စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားကြသည်။

နယူးဂျာစီ ပြည်နယ်သည် နယူးယောက် ပြည်နယ်၏ ဘေးတွင် တည်ရှိပြီး အမေရိကန် နိုင်ငံ တွင် စတုတ္ထမြောက် အသေးဆုံး ပြည်နယ် ဖြစ်သော်လည်း လူဦးရေ သိပ်သည်းဆ အများဆုံး ပြည်နယ် တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းကို ဥယျာဉ် ပြည်နယ် ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။

ရိုအန် တို့၏ ယခု ခရီးစဉ် သွားရောက်ရမည့် နေရာမှာ နယူးဂျာစီ ပြည်နယ် ၏ အထက်ပိုင်း အကျဆုံး အပိုင်း ဖြစ်သော နော့သ်ဗေးလ် ဒေသ ပင် ဖြစ်လေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဤအမှုကို နယူးဂျာစီ ပြည်နယ်မှ ရဲများက ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရုပ်အလောင်းများကို တွေ့ရှိခဲ့ရသော ရေကန်မှာ နယူးယောက် ပြည်နယ် နှင့် နယူးဂျာစီ ပြည်နယ် ကြားရှိ နယ်စပ် ဒေသတွင် တည်ရှိနေခြင်းကြောင့် နယူးဂျာစီ ရဲများက ပြည်နယ် ဖြတ်ကျော် အမှုလိုက်ရခြင်း၏ ရှုပ်ထွေးမှု များကို ရှောင်လွှဲလိုသဖြင့် ဤအမှုကို နယူးယောက် အက်ဖ်ဘီအိုင် ထံသို့ တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ပထမဆုံး သေဆုံးသူ က လင်ဒါ ချီပို... အသက် နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်လ က ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်..."

"ဒုတိယ သေဆုံးသူ က ဘီထရစ် လီယွန်... အသက် သုံးဆယ့်လေးနှစ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လ က ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်..."

"တတိယ သေဆုံးသူ က နာတာလီ ကာလိုင်း... အသက် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လ က ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်..."

"စတုတ္ထ သေဆုံးသူ က တာမာရာ တယ်ရီ... အသက် သုံးဆယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ် က ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်..."

ရက်ဒ် ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ခရီးသည် ထိုင်ခုံ တွင် ထိုင်ကာ သေဆုံးသူ လေးဦး ၏ မှုခင်း ဆရာဝန် စစ်ဆေးချက် မှတ်တမ်းကို ဖတ်ရှုနေသော ရိုအန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အရင်ဆုံး စတုတ္ထ သေဆုံးသူ တာမာရာ တယ်ရီ ရဲ့ အိမ်ကို သွားကြမယ်... သူမ က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ် ကမှ ပျောက်ဆုံးပြီး အသတ်ခံခဲ့ရတာ ဆိုတော့... သူမ ရဲ့ ခင်ပွန်း က သူ့မိန်းမ ကို ဘယ်သူတွေ မျက်စိကျ နေလဲ ဆိုတာကို သေချာပေါက်ပေါ့ မှတ်မိနေလောက်ဦးမယ်..."

"ပြဿနာ မရှိဘူး..."

ရက်ဒ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စတီယာရင် ကို လှည့်ကာ အက်စ်ယူဗီ ကားကို အခြား လမ်းကြောင်း တစ်ခုသို့ ဦးတည် မောင်းနှင်သွားလေသည်။

ရက်ဒ် ၏ ဟိုရက်များက စုံစမ်း စစ်ဆေးမှု များသည် အချည်းနှီး သက်သက်တော့ လုံးဝ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ယခု အချိန်တွင် သေဆုံးသူ တစ်ဦးချင်းစီ ၏ နေရပ် လိပ်စာများကို သူ ကောင်းစွာ မှတ်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အက်စ်ယူဗီ ကားက တံတားကြီး ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နယူးဂျာစီ ပြည်နယ် သို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ ရိုအန် မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။ နယူးဂျာစီ ၏ ရှုခင်း များက အတော်လေး လှပပြီး ပန်းခြံ များလည်း အများအပြား ရှိနေသေးသည် ဟုပင် သူ တွေးထင်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ကားက နော့သ်ဗေးလ် ဒေသ ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာလေလေ ရိုအန် တစ်ယောက် အခြေအနေ မဟန်တော့ကြောင်း ခံစားလာရလေလေ ပင် ဖြစ်သည်။

'ဘာဖြစ်လို့ ကားလမ်း ဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ မှာ အဝတ်အစား ခပ်ဟော့ဟော့ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ မိန်းမ တွေ ပိုပို များလာရတာလဲ... ပြီးတော့ သူတို့က ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ကားသမား တွေကို လက်လှမ်း ခေါ်နေကြတာက ဘာသဘောလဲ...'

"အဲ့ဒီ မိန်းမတွေ အများစု က ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းကို အရင်းအနှီး ပြုပြီး ပိုက်ဆံရှာ နေကြတဲ့ သူတွေလေ... တချို့က အချိန်ပြည့် လုပ်ကြပြီး တချို့ကတော့ အချိန်ပိုင်း ပေါ့..."

ရိုအန် ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရက်ဒ် က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"မင်းလည်း သိတဲ့ အတိုင်းပဲ... ဖက်ဒရယ် နိုင်ငံတော် ကြီးထဲမှာ လူတိုင်းက ကိုယ့်ဝမ်းစာ ကိုယ်ကျောင်း နိုင်ဖို့ ကြိုးစား ရုန်းကန် နေကြရတာလေ..."

"အင်း..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရိုအန် တစ်ယောက် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ခေါင်းစောင်းကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နယူးဂျာစီ က ရဲတွေက သူတို့ကို မဖမ်းဘူးလား..."

"သေချာပေါက်ပေါ့ ဖမ်းတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ လိုအပ်တဲ့ အချိန်တွေ ကျမှ ဖမ်းတာ..."

ရက်ဒ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်လည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြန်သည်။

"ရဲတပ်ဖွဲ့ တွေရဲ့ အင်အား က အဲ့ဒီလောက်ပဲ ရှိတာလေ... ရဲ တစ်ယောက်တည်း က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အမှု သုံးခုလောက် ကို ကိုင်တွယ်နေရတဲ့ အချိန်တွေတောင် ရှိသေးတယ်... သူတို့မှာ ဒီမိန်းမတွေ ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဝင်ရှုပ်ဖို့ အချိန် ဘယ်ရှိမလဲ... ပြီးတော့ အဲ့ဒီ မိန်းမတွေကို ဖမ်းမိရင်တောင်မှ ပြစ်ဒဏ် က ခဏလောက် အချုပ်ထဲ ထည့်ထားရုံပဲ ရှိတာ... အာမခံကြေး နည်းနည်း ပေးလိုက်ရင် စောစောစီးစီး ပြန်ထွက်လာလို့ ရသေးတယ်... အဲ့ဒါကြောင့် ရဲတွေက ဒီလို ကိစ္စတွေမှာ အချိန် မဖြုန်းချင်ကြဘူး..."

"နားလည်ပြီ..."

ရိုအန် က နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အမေရိကန် နိုင်ငံ မှ ရဲများသည် အရှေ့တိုင်း မှ ရဲများနှင့် မတူညီကြပေ။ ဤနေရာရှိ ရဲ ဆိုသည်မှာ အလုပ်အကိုင် တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ် အလုပ်ဆင်းကာ လစာ ယူကြရုံ သာ ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် အမေရိကန် နိုင်ငံ မှ အောက်ခြေ ရဲများ အလုပ်လုပ်သည့် အခါတွင် အထက်လူကြီး များက ဥပဒေ စိုးမိုးရေး ကုန်ကျစရိတ် ကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားရန် အမြဲတမ်း အမိန့်ပေးလေ့ ရှိကြသည်။ လမ်းဘေး မှ ထိုအမျိုးသမီး များကို ဖမ်းဆီး အရေးယူရခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ် မှာ ရရှိလာမည့် အကျိုးအမြတ် ထက် များစွာ ပိုမို ကြီးမား နေလေသည်။

ထို့ကြောင့် ရဲတပ်ဖွဲ့ အထက်လူကြီး များက အမိန့်ပေးပြီး ရှင်းလင်းရေး အကြီးအကျယ် ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်သည့် အချိန်မျိုး သို့မဟုတ် လူသေဆုံးသည့် အမှုကြီးများ ပေါ်ပေါက်လာသည့် အချိန်မျိုးမှ လွဲ၍ ကျန်အချိန် များတွင် ထိုရဲများက ဤကိစ္စများကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ရန် လုံးဝ စိတ်ဝင်စားလေ့ မရှိကြချေ။

အမည်းရောင် အက်စ်ယူဗီ ကားက ဆက်လက် မောင်းနှင်လာခဲ့ရာ မကြာမီမှာပင် နယူးဂျာစီ ပြည်နယ် ၏ မြောက်ဘက် အကျဆုံး ဖြစ်သော နော့သ်ဗေးလ် ဒေသသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စတုတ္ထ သေဆုံးသူ တာမာရာ တယ်ရီ ၏ အိမ်မှာ လေးထောင့်ပုံစံ အနီရောင် တိုက်ခန်းငယ်လေး တစ်လုံး ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့ နှစ်ဦး ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ရက်ဒ် က အိမ်တံခါး ကို အားကုန် ပုတ်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆန်ဒါဆန်... တံခါး ဖွင့်ပါ... ကျွန်တော် က အက်ဖ်ဘီအိုင် က စုံထောက် ရက်ဒ် ပါ... ကျွန်တော်တို့ အရင်က တွေ့ဖူးကြတယ်လေ..."

ဆန်ဒါဆန် သည် တာမာရာ တယ်ရီ ၏ ခင်ပွန်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

အိမ်ထဲမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။

ရက်ဒ် က ထပ်မံ၍ အားကုန် ပုတ်လိုက်သော်လည်း အသံ လုံးဝ မထွက်လာပေ။

ရိုအန် ၏ မျက်ခုံးများ တစ်ချက် ပင့်သွားပြီး ခေါင်းစောင်းကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မိုနာ ကို ဖုန်းဆက်ခိုင်းလိုက်ရမလား..."

ရက်ဒ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အိမ်ထဲမှ လေးလံသော အရာ တစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျကာ ကွဲကြေသွားသည့် အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ခွပ်ခနဲ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း...အခန်း ထဲမှာ လူရှိတယ်..."

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တပြိုင်နက် ရက်ဒ် က တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း လုံးဝ မရှိဘဲ လက်နက်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အိမ်တံခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် အားကုန် ကန်ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"အက်ဖ်ဘီအိုင်... မလှုပ်နဲ့..."

ရိုအန် တစ်ယောက် ရင်ထဲတွင် ဆဲရေးတိုင်းထွာ လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားသော်လည်း ရက်ဒ် ၏ နောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားပြီး အခန်း အသီးသီးကို တစ်ခန်းချင်း သေချာစွာ ဝင်ရောက် ရှင်းလင်း ရှာဖွေ လိုက်သည်။

မီးဖိုချောင် နှင့် ဧည့်ခန်း စသည့် နေရာများတွင် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။ ရိုအန် က လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ တိုက်ပွဲဝင် အနေအထားဖြင့် အိပ်ခန်းမကြီး အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရသော်လည်း အဝတ်ဘီရို ၏ တံခါးထောင့် တွင် အိပ်ရာဝင် အင်္ကျီ ၏ အစွန်းလေး တစ်ခု ညပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘီရို ထဲက လူ... လက်နှစ်ဖက် မြှောက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ထွက်လာခဲ့..."

ရိုအန် က အဝတ်ဘီရို ၏ ဘေးဘက် ထောင့်စွန်းတွင် နေရာယူလိုက်ပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သုံး စက္ကန့် အတွင်း မထွက်လာရင်... သေနတ် နဲ့ ပစ်မယ်... သုံး..."

"အီး... ဟီး... ဟီး..."

အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ဘီရို ထဲမှ လူက ထွက်မလာခဲ့ချေ။ သို့သော် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံ က ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ရိုအန် တစ်ယောက် ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအသံမှာ ကလေးငယ် တစ်ဦး၏ ငိုသံ ဖြစ်နေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဆယ်မိနစ် အချိန် ကြာမြင့်သွားပြီးနောက်တွင်မူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာ ပေါ်တွင် ရက်ဒ် က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အရုပ်လေး တစ်ရုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးနေသော ရွှေဝါရောင် ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးငယ် ကို တီးတိုး နှစ်သိမ့်ပေးနေလေသည်။

ဘေးနားတွင် ဖုန်းပြောနေသော ရိုအန် က ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်မိတော့သည်။