အခန်း ၃၇၅

အခန်း (၃၇၅) တောင်းပန်ခြင်း

သူမသည် ဤအခြေအနေကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူတို့အားလုံးသည် နိုင်ငံခြားသားများပင် ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ အဘယ်ကြောင့် လူတစ်ယောက်ကို ဤမျှအထိ ခွဲခြားဆက်ဆံနေရသနည်းဟု သူမ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့၏။

“ရှင်တို့ သိရဲ့လား...ရှင်တို့လို လူမျိုးတွေ များလာလေလေ...

ငါတို့အပေါ် လူတွေရဲ့ အမြင်က ပိုပိုပြီး ဆိုးရွားလာလေလေပဲ...

ဒါတွေအားလုံးက...ရှင်တို့လို ပုပ်နေတဲ့ ပန်းသီးတွေကြောင့်ပဲ...”

အမျိုးသမီးက မိမိကိုယ်ကို တရားမျှတမှု၏ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ထားသည့်အလား ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ဘာ…"

"မင်းက တကယ်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိ ရမ်းကားနေတာပဲ…"

"ဒီကောင်က ငါတို့ကို အရင်ဝင်တိုက်တာလေ… ငါတို့က သူ့ကို ထမင်းပြန်ကျွေးနေရဦးမှာလား…" အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်… သီးခံခြင်းဆိုတာ ဘာလဲ ရှင်တို့ မသိဘူးလား…"

"တခြားသူတွေအပေါ် နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး သီးခံပေးလို့ မရဘူးလား…"

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တွက်ကပ်နေရတာလဲ…"

"ဒါက မတော်တဆမှုလေးတစ်ခုပါပဲ… ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စွဲလမ်းထားနေရတာလဲ…"

"ဒါက တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းတယ်…" အမျိုးသမီးသည် သူမကိုယ်သူမ တရားမျှတမှု အပြည့်ရှိသည်ဟု ခံစားနေခဲ့ပေ၏။

သို့သော် သူမ လုံးဝ မသိခဲ့သောအရာမှာ သူမသည် လူထု၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်ပြီဆိုသည်ကိုပင်။

"ဟမ်… မင်းလို လူမိုက်မျိုးကို မြင်ရတာ တကယ် ရှားတယ်…"

"ငါတို့က ဘယ်ခေတ်ရောက်နေတာလဲ… လူတွေက ဦးနှောက်မရှိကြသေးဘူးပဲ…" လီဟူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်…" အမျိုးသမီးသည် တစ်ခုခု တုံ့ပြန်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၌ ကိုယ်ပိုင်အသိတရား အနည်းငယ် ရှိနေသေး၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လီဟူသည် ခွန်အားကြီးမားပြီး သူ၏ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူမကို လဲကျသွားစေနိုင်ကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းမိပေသည်။

"ခွေးကောင်… မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ… ဒါက မင်းအလုပ်လား…" လီကျန်းရှီးက စုယွမ်ဘက်သို့ အကြည့်လွှဲကာ မေးလိုက်ချေသည်။

"ဘာလို့ ငါနဲ့ မဆိုင်ရမှာလဲ…"

"တကယ်လို့ မင်း ဒီမှာ ပြဿနာရှာနေတာကို ငါ မြင်ရင် သဘာဝကျကျပဲ ငါ တစ်ခုခု လုပ်ရမှာပေါ့…"

"အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် မင်း ဝင်တိုက်ခဲ့တဲ့ အဲဒီနှစ်ယောက်က အလကားသက်သက် အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရမှာပေါ့…"

"ဒါက တာ့ရှား(တရုတ်)နိုင်ငံဆိုတာ မှတ်ထား… ဒီနေရာက မင်း ရမ်းကားလို့ရတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး…" စုယွမ်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာခဲ့၏။

ထိုအစွမ်းထက်သော အငွေ့အသက်ကြောင့် လီကျန်းရှီးသည် ထိတ်လန့်သွားကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိလေသည်။

"မဟုတ်ဘူး… မင်း…" လီကျန်းရှီးသည် သူ၏အရှေ့ရှိ လူနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သာမန်လူများကို အလွယ်တကူ စော်ကားနိုင်သော်လည်း စုယွမ်နှင့် ကြုံတွေ့ချိန်တွင်မူ ထိုသို့လုပ်ရန် သတ္တိမရှိခဲ့ချေ။

"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ…" လီကျန်းရှီးက မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းကာ မေးလိုက်၏။

"အရမ်းကို ရိုးရှင်းပါတယ်…"

"လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်လေ…"

"ညီလေးတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ…"

"ဆေးဖိုးဝါးခ လိုချင်လား… ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ရဲ့ အခွင့်အရေးကို ကာကွယ်ဖို့ တခြားနည်းလမ်းကို အသုံးပြုချင်လား…" စုယွမ်သည် တိုက်ခံထားရသော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမည်ကို လုံးဝ မသိဖြစ်နေခဲ့၏။

"ကျွန်တော်တို့…"

"အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော်တို့ အစ်ကိုကြီး စကားကို နားထောင်လို့ ရမလား…"

"အစ်ကိုကြီးပဲ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဆုံးဖြတ်ပေးပါ…" ထိုလူနှစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"အင်း…" စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

အကယ်၍ သူတို့က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဝင်တိုက်မိပြီး ထောင်ချခံရပါက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်လွတ်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့လုပ်မည့်အစား ထိုလူနှစ်ဦးကို ငွေအချို့ ရရှိစေခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေ၏။

ဤသည်က ပို၍ လက်တွေ့ကျချေသည်။

"သခင်လေးလီ… အဲဒီလိုဆိုရင် ဆေးဖိုးဝါးခလေး နည်းနည်းလောက် ပေးလိုက်ပါဦး…"

"အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ကိစ္စတွေက ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး…" စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

“ဟက်...

နောက်ဆုံးတော့လည်း ပိုက်ဆံနဲ့ပဲ ဖြေရှင်းချင်တာ မဟုတ်လား...

ရိုးရှင်းပါတယ်...

ငါ့မှာ နောက်ထပ် လုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်...

မင်းတို့ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပေးလိုက်ရင် ပြီးသွားမယ့်ကိစ္စပဲ မဟုတ်လား...

ချီး...”

လီကျန်းရှီးက အထင်သေးသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဟားဟား..ငါလည်း အများကြီး မတောင်းပါဘူး...

မင်းက လူနှစ်ယောက်ကို ဝင်တိုက်ထားတာဆိုတော့...

တစ်ယောက်ကို ဆေးကုသစရိတ် ယွမ် နှစ်သန်း...

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်နစ်နာကြေး...အလုပ်ပျက်ကွက်မှုအတွက် နစ်နာကြေး...အဲဒါတွေ ပေါင်းလိုက်ရင်...

စုစုပေါင်း ယွမ် လေးသန်းပေါ့...

ဒါပေမဲ့...

'လေး' ဆိုတဲ့ ဂဏန်းက နားထောင်လို့ သိပ်မကောင်းဘူး...

တစ်ယောက်ကို ယွမ် နှစ်သိန်းခွဲထပ်ပေါင်းလိုက်တော့...

စုစုပေါင်း ယွမ် လေးသန်းခွဲပဲ...”

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ လျော်ကြေးပမာဏကို ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်း…"

"မင်းက မတန်တရာ တောင်းဆိုနေတာပဲ…"

လီကျန်းရှီး ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပေ၏။

ယွမ် လေးသန်းကျော်တဲ့လား။

တကယ်ကြီး ဒီလောက် အများကြီး လိုလို့လား။

အကယ်၍ တိုက်မိခဲ့သူက အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ယွမ် ဆယ်သန်း လျော်ကြေးတောင်းလျှင် အကြောင်းမဟုတ်ချေ။

သို့သော်...

သူတို့နှစ်ဦးက သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ ယွမ် လေးသန်းကျော်အထိ လျော်ကြေးတောင်းနေကြသည်တဲ့လား။

ဤသည်မှာ...သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်အဖြစ် မှတ်ယူပြီး အလိမ်ခံရမည့်သူလို ဆက်ဆံနေခြင်း မဟုတ်ဘူးလော။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူနှစ်ဦးမှာလည်း လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။

ယွမ် လေးသန်းတဲ့လား…

ဒါက တကယ်လား ဒါမှမဟုတ် အတုလား…

ဒီလောက်များပြားတဲ့ ငွေကြေးပမာဏနဲ့ တိုက်ရိုက် လျော်ကြေးပေးမယ်ပေါ့…

"ယွမ် လေးသန်းခွဲ… တစ်ပြားမှလည်း မပိုရဘူး တစ်ပြားမှလည်း မလျော့ရဘူး…"

"သခင်လေးလီ… ဒီနယ်မြေမှာ ငါ့ကို သိတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်နော်…" စုယွမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

လီကျန်းရှီးသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ နက်ရှိုင်းသော တွေးတောမှုထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့၏။

ထိုအချိန်မှာပင် မန်နေဂျာ လီမေ့ကျူးက ဖုန်းခေါ်လာသဖြင့် လီကျန်းရှီး ဖုန်းဖြေလိုက်သည်။

ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ လူက သူ့အား အလျင်လိုနေကြောင်း တိုက်တွန်းနေခဲ့ပေ၏။

“ကောင်းပြီ...

စုယွမ်...

တကယ်လို့ ဒီနေ့သာ ငါ့မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင်...

ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ အလျှော့ပေးမယ်လို့ မင်း ထင်နေလား...

ယွမ် လေးသန်းဆိုတာ...

ငါ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး...

ချီး...

ဆင်းရဲသား ကောင်စုတ်တွေ...”

လီကျန်းရှီးက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်၏။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေမနပ် အမူအရာများ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသော်လည်း၊ ယခုအခြေအနေတွင် အလျှော့ပေးရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

“ညီလေး...

ဒီလူ ငွေလွှဲပေးနိုင်အောင် မင်းရဲ့ ဘဏ်ကတ်နံပါတ်ကို ပေးလိုက်ပါ...”

စုယွမ်က ဘေးရှိ လူငယ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူငယ်မှာမူ လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့လေသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...

လျော်ကြေးငွေက...

တကယ်ကြီး ယွမ် လေးသန်းကျော် ရနေပြီလား။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ… အခုချက်ချင်း ပေးပါ့မယ် အစ်ကိုကြီး…" သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘဏ်ကတ်နံပါတ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြသလိုက်ကြသည်။

လီကျန်းရှီးသည် အလွန်အမင်း ဝန်လေးစွာဖြင့် ငွေလွှဲပေးလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပြီ…"

"ဒီကိစ္စကို ပြီးသွားပြီလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြစို့…"

"ငါ ကံဆိုးသွားတာပဲလို့ မှတ်လိုက်မယ်…" လီကျန်းရှီးက ပြောလိုက်ပြီး စုယွမ်အား ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ကားပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မင်းကို သွားဖို့ ငါ ခွင့်ပြုလိုက်လို့လား…" စုယွမ်က စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် သူ့ကို တားဆီးလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲ…"

"ငါ ပိုက်ဆံလည်း လျော်ပြီးပြီလေ… မင်း ဘာလိုချင်သေးလို့လဲ…" လီကျန်းရှီးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်လေ…" စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"ဘာ…"

"သူတို့လို လူတွေကို ငါက တောင်းပန်ရမယ်ပေါ့…"

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ…"

"မင်းက တမင်သက်သက် ငါ့ကို အရှက်ခွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလား…" လီကျန်းရှီး ဒေါသပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပေသည်။

ပိုက်ဆံလျော်ရခြင်းက အဆင်ပြေသော်လည်း ကိစ္စမရှိချေ။

ဒါပေမဲ့ တောင်းပန်ရမယ်တဲ့လား။

လူအများကြီးရဲ့ အရှေ့မှာ သာမန်လူနှစ်ယောက်ကို တောင်းပန်ရမယ်ပေါ့။

ဘာလို့ ငါက လုပ်ရမှာလဲ။

သူကိုယ်တိုင်က Six Starလုပ်ငန်းစု၏ ဆက်ခံသူ ဥက္ကဋ္ဌလောင်း ဖြစ်ပေ၏။

အဆင့်အတန်း မြင့်မားပြီး အလွန် အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင်။

အကယ်၍ သူ ဤနေရာတွင် တောင်းပန်လိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ခံလိုက်ရပါက တစ်သက်တာလုံး သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအပေါ် အမည်းစက် ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့မည် မဟုတ်ဘူးလော။

ထို့အပြင် ထိုဗီဒီယိုသည် ကိုရီးယားတွင် ပျံ့နှံ့သွားပါက သူသည် ပြင်းထန်သော ဝေဖန်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

အဲဒီလိုဆိုရင်တော့…

ဤသည်မှာ လီကျန်းရှီး လုံးဝ သဘောတူလိမ့်မည် မဟုတ်သော အကြောင်းပြချက်မရှိသည့် တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။

"ငါ ပိုက်ဆံလည်း လျော်ပြီးပြီ… မင်း ဘာလိုချင်သေးလို့လဲ…"

"တောင်းပန်ရမယ်… ဘယ်တော့မှ မလုပ်နိုင်ဘူး…" လီကျန်းရှီးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"မလုပ်နိုင်ဘူးပေါ့…"

"ကောင်းပြီ… အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီနေ့ မင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူး…" စုယွမ် စကားပြောပြီးချိန်တွင် လီဟူက ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ သူ့အား ချုပ်နှောင်လိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ…" လီကျန်းရှီးမှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပေ၏။

စုယွမ်သည် Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီ၏ သူဌေးဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသဖြင့် တာ့ရှား(တရုတ်)တွင် အဆက်အသွယ်အချို့ သေချာပေါက် ရှိနေမည် ဖြစ်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ငါက ဘယ်လိုလုပ် တောင်းပန်နိုင်မှာလဲ။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး…" လီကျန်းရှီးသည် အလျှော့ပေးရန် ငြင်းဆန်လိုက်၏။

"စုယွမ်… မင်းက အဆင့်အတန်းတစ်ခုရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့ သာမန်လူနှစ်ယောက်အတွက် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံနေရတာလဲ…"

"သူတို့ အသက်ရှင်တာ သေတာက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ… အဲဒါက မင်းနဲ့ ဘာပတ်သက်နေလို့လဲ…"

"မင်း မေ့သွားပြီလား… ငါက Six Starလုပ်ငန်းစုရဲ့ အဆက်ခံသူကွ…"

"မင်းရဲ့ Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီက တစ်နေ့ကျရင် ငါ့ရဲ့ Six Starလုပ်ငန်းစုနဲ့ မိတ်ဖက်ဖြစ်လာမှာပဲ…"

" Six Starလုပ်ငန်းစုရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာကို ခံရပြီး နာမည်ပျက်စာရင်း သွင်းခံချင်နေတာလား…"

"မင်း သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား…" လီကျန်းရှီးက ခြိမ်းခြောက်လိုက်ပေသည်။

"ငါ စဉ်းစားနေစရာ မလိုဘူး… မင်း မတောင်းပန်ဘူးဆိုရင် ဒီနေ့ ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ မရဘူး…"

"မင်း စဉ်းစားကြည့်လို့ရတယ်…" စုယွမ်၏ လေသံမှာ သိသိသာသာ ပိုမို ပြတ်သားလာခဲ့၏။

"မင်း…" လီကျန်းရှီးမှာ အလွန် ဒေါသထွက်နေခဲ့သော်လည်း မန်နေဂျာ လီမေ့ကျူးက သူ့အား အလျင်လိုနေကြောင်း မက်ဆေ့ခ်ျများ ဆက်တိုက် ပို့နေခဲ့ပေသည်။

"ကောင်းပြီ… ငါ တောင်းပန်ပါတယ်…" လီကျန်းရှီးက နာကြည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

**