အခန်း ၃၇၆

အခန်း (၃၇၆) နဂါးနှင့် မြွေ၏ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း**

"တောင်းပန်ပါတယ်…"

"ရပြီမလား…" လီကျန်းရှီးသည် ရှင်းလင်းစွာ မကျေနပ်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကားဆီသို့ စတင်လျှောက်သွားတော့၏။

"သဘောထားမမှန်သေးဘူး…" စုယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း… မင်းက တမင်သက်သက် ငါ့ကို အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်နေတာမလား…" လီကျန်းရှီးသည် ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ကိုယ်သူ အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပေ၏။

Six Starလုပ်ငန်းစုသည် ယွမ်ဟိုင်လုပ်ငန်းစုနှင့် စီးပွားရေး ညှိနှိုင်းမှုများ ပြုလုပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ပါက အဘိုးကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး Six Starလုပ်ငန်းစု၏ အမွေဆက်ခံသူ နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

အခြားသူအားလုံး၏ မျက်စိထဲတွင် သူသည် အလိုလိုက်ခံထားရသော သူဌေးသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင် မည်သည့်အစီအစဉ်များ ရှိနေကြောင်းကိုတော့ သူကိုယ်တိုင်သာ သိရှိထားလေ၏။

ထိုသည်မှာ သည်းခံခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

တာ့ရှား(တရုတ်)သို့ သွားရောက်ရန် ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒပြုခဲ့ခြင်းကလည်း လူအများ၏ အမြင်တွင် သူ့ကို မိုက်မဲလွန်းသူတစ်ယောက်အဖြစ် ထင်မြင်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအရာအားလုံးမှာ သူ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖန်တီးထားသော အယောင်ဆောင်မှုများသာ ဖြစ်၏။

အဘိုးကြီး၏ အငယ်ဆုံးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ အင်အားနှင့် အဆက်အသွယ်များသည် အစ်ကိုများ၊ အစ်မများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အားနည်းနေသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ကိုရီးယားတွင် ဆက်လက်နေထိုင်မည်ဆိုပါက မကြာမီ တစ်ယောက်ယောက်၏ မျက်စိစပါးမွှေး ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။ အနှေးနှင့်အမြန်ဆိုသလို ထိုလူများက သူ့ကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးပမ်းကြလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

ထိုသို့ ဖြစ်လာပါက သူပိုင်ဆိုင်ထားသော အခွင့်အရေးများအားလုံးကိုလည်း ဆုံးရှုံးသွားရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သာမန်ရေးရာများကို စိတ်မဝင်စားသလို ဟန်ဆောင်ကာ အာဏာနှင့် အကျိုးစီးပွားတို့မှ ခပ်ခွာခွာ နေခြင်းဖြင့်သာ လူအများ၏ သတိထားစောင့်ကြည့်မှုကို လျော့ပါးစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကိုပင် သည်းခံခြင်း ဟု ခေါ်ဆိုသည်။

ဩဇာအာဏာ ကြီးမားသူများ၏ အသိုင်းအဝိုင်းတွင် စကားတစ်ခွန်း ရှိလေသည်။

"မယှဉ်ပြိုင်ခြင်းသည် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းသည် မယှဉ်ပြိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်" ဟူ၍ပင်။

ထိုအချိန်က သူ နောက်ဆုတ်ခဲ့ခြင်းမှာ အရှုံးပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်၏။

သို့သော်...

ယခုအခါ ထိုသို့ ဆက်လက် သည်းခံနေစရာ မလိုတော့ချေ။

မွန်မြတ်သော လူတစ်ယောက်သည် အခြေအနေပေါ်မူတည်၍ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့လည်း ကောင်း၊ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့လည်း ကောင်း အသွင်ပြောင်းနိုင်စွမ်း ရှိသင့်သည်။

သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး သွေးမျိုးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်၏။

အပြောင်းအလဲ၏ လေပြေများ တိုက်ခတ်လာသည့်အချိန်တွင် သူသည်လည်း နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်ရမည်။

တစ်ချိန်က ဟန်ရှင်းသည် မိမိ၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးအတွက် သူတစ်ပါး၏ ခြေခွင်ကြားမှ တွားသွားရသည့် အရှက်ကွဲမှုကိုပင် သည်းခံခဲ့ရသည်။

ယခု သူအခြေအနေလည်း ထိုအချိန်က ဟန်ရှင်းနှင့် မခြားနားလှပေ။

ဟန်ရှင်း လုပ်နိုင်ခဲ့လျှင်...

သူလည်း သေချာပေါက် လုပ်နိုင်လေသည်။

ယခု သူစောင့်မျှော်နေခဲ့သော အခွင့်အရေးကို တွေ့ရှိပြီဖြစ်ရာ ဆက်လက် ဟန်ဆောင်နေစရာလည်း မလိုတော့ချေ။

ယနေ့ ဤကဲ့သို့ အရှက်ကွဲမှုကို ကြုံတွေ့ရသော်လည်း...

ထိုအရာအားလုံးသည် ထိုက်တန်ပေသည်။

၎င်းကို တွေးတောလိုက်မိချိန်တွင် လီကျန်းရှီး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန် တည်ငြိမ်သွားလေ၏။

သူ ဝင်တိုက်မိခဲ့သော အမျိုးသားနှစ်ဦးအား ဖြည်းညင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ညီလေးတို့… ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်… မင်းတို့ကို ရိုးသားစွာ တောင်းပန်ပါတယ်…"

သူ၏ အသံမှာ အလွန် ရိုးသားနေခဲ့ပေ၏။

ဤသည်က ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကို လုံးဝ တွေဝေသွားစေခဲ့ချေသည်။

စောစောက သူ အရမ်းကို မောက်မာပြီး ရမ်းကားနေခဲ့တာကို အခုကျတော့ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားရတာလဲ…

သူတို့ လုံးဝ လေသံပြောင်းသွားကြတယ်…

ဒီလိုလူမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တောင်းပန်နိုင်ရတာလဲ…

“ရှင်က...တကယ်ပဲ မွန်မြတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးလား...”စောစောက အမျိုးသမီးသည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကာ မယုံကြည်နိုင်သော လေသံဖြင့် အာမေဍိတ်ပြုလိုက်၏။

ထိုမြင်ကွင်းက သူမ ယုံကြည်ထားသမျှ အတွေးအမြင်များကို တစ်ခဏအတွင်း လုံးဝ ပြိုကွဲသွားစေခဲ့လေသည်။

“မိန်းကလေး... ခင်ဗျား သိလား...

ခင်ဗျားလို လူမျိုးကို ကျွန်တော် အမုန်းဆုံးပဲ...

ခင်ဗျား ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ပါဦး...

သူတို့အားလုံးက ဒီကိစ္စအတွက် ဒေါသထွက်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား...

အမှားက ကျွန်တော့်ဘက်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိသိကြီးနဲ့...

ခင်ဗျားကတော့ ကျွန်တော့်ဘက်ကနေ ဝင်ကာကွယ်ပေးနေသေးတယ်...

ဘာလို့လဲ...ကျွန်တော်က သာမန်လူ မဟုတ်လို့လား...

ခင်ဗျားရဲ့ ယုတ္တိအရဆိုရင်...

ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကိုလည်း မောက်မာရမ်းကားပြီး ဆက်ဆံသင့်တာပေါ့..အဲဒါက လူတစ်ယောက် လုပ်သင့်တဲ့ အပြုအမူ မဟုတ်ဘူး...ကျွန်တော့်ရဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ နောက်ခံကိုတော့ ကျွန်တော် မငြင်းပါဘူး...

ဒါပေမဲ့...

ခင်ဗျားရဲ့ အောက်ကျို့ပြီး မျက်နှာလိုက်တတ်တဲ့ အပြုအမူကိုတော့ ကျွန်တော် အလွန် ရွံရှာတယ်...”

လီကျန်းရှီး၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားကြလေ၏။

ဒီကောင်… သူ့ကို ဘာဖြစ်သွားတာလဲ… သရဲပူးသွားတာလား…

"ဘာလို့လဲ… ဘာလို့လဲ…"

"ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲ…" ထိုအမျိုးသမီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားတော့၏။

သူမ ကာကွယ်ပေးနေခဲ့သော သူကိုယ်တိုင်က...သူမကို အထင်အမြင်သေးဆုံးသူ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။ထိုသို့ဆိုလျှင်...

ယခုအချိန်အထိ သူမ လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက...ဘာအဓိပ္ပာယ်များ ကျန်ရှိတော့မည်နည်း။

"ငါ ရိုးရိုးသားသား တောင်းပန်ပြီးပြီနော်…"

" အခု ငါ ထွက်သွားလို့ ရပြီလား…" လီကျန်းရှီးက အလွန် ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်၏။

"ရပြီ…" စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လီကျန်းရှီးသည် အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ကားပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့၏။

ကားပြတင်းပေါက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်ပြီးနောက် သူက အပြုံးမပျက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ကို ငါတို့ တောင်ကိုရီးယား က စကားပုံတစ်ခု ပြောပြခဲ့မယ်...

'မြစ်အရှေ့ဘက်က အနှစ်သုံးဆယ်၊ မြစ်အနောက်ဘက်က အနှစ်သုံးဆယ်' တဲ့...”

"သူတစ်ပါးရဲ့ ခြေခွင်ကြားကနေ တွားသွားရတဲ့ အရှက်ကွဲမှုက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး… ယောက်ျားစစ်ဆိုတာ ဘယ်အချိန်မှာ အလျှော့ပေးရမလဲ ဘယ်အချိန်မှာ ကြံ့ကြံ့ခံရပ်တည်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်…"

"ဥက္ကဋ္ဌစု… ငါတို့ တစ်နေ့ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့… ပြန်မတွေ့မချင်း နှုတ်ဆက်ပါတယ်…"

ကားမှန်များ ပိတ်သွားပြီးနောက် လီကျန်းရှီးသည် ဂရုမစိုက်သော အမူအရာဖြင့် ကားမောင်းထွက်သွားတော့၏။

"တကယ်ကို ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ ကောင်ပဲ…"

လီဟူသည် သူ ထွက်သွားသည်ကို အထင်သေးမှု အပြည့်ရှိသော မျက်နှာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ မသိခဲ့သော်လည်း သူက တမင်သက်သက် ဟန်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို ခံစားလိုက်ရပေ၏။

"ဟားဟား…" စုယွမ်က ခေါင်းခါမ်းလိုက်ပြီးနောက် လီဟူအား ကားပေါ်တက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး… ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်လေး ရနိုင်မလား… ကျွန်တော် ကျေးဇူးဆပ်ချင်လို့ပါ…"

သူတို့သည် ကားတိုက်ခံခဲ့ရသော်လည်း ယွမ် နှစ်သန်း ရရှိခဲ့ပေ၏။

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ဝမ်းသာရမည်လား သို့မဟုတ် ကံဆိုးသည်ဟု မှတ်ယူရမည်လားဆိုသည်ကို လုံးဝ မသိဖြစ်နေခဲ့ချေသည်။

"မလိုပါဘူး… ဒါက မင်းတို့ ရသင့်ရထိုက်တာပါ…" စုယွမ်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးက…" ထိုအချိန်မှာပင် လူငယ်လေးသည် စုယွမ်၏ မျက်နှာကို ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ကားက ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားချိန်မှသာ အဖြစ်အပျက်ကို သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု…"

"သူက ဥက္ကဋ္ဌစုပဲ…" လူငယ်လေးသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟင်…"

"ဘယ်က ဥက္ကဋ္ဌစုလဲ…" လမ်းဘေးရှိ ကြည့်ရှုသူတစ်ဦးက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"Lithography စက် လုပ်ငန်းအတွက် အရေးပါတဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေ လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ စုယွမ်လေ…" လူငယ်လေးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"တကယ်ကြီးလား…"

"တကယ်ပါ… ကျွန်တော် သေချာ မြင်လိုက်ရတယ်…"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

ဒီလို အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို ဗီဒီယိုတွေထဲမှာပဲ မြင်ဖူးပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ အပြင်မှာ တကယ် တွေ့လိုက်ရမယ်လို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး…

ပြီးတော့ သူတို့က တကယ်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နေတာပဲ…

သူက မာဂိုတန် ကားလေးပဲ မောင်းတာနော်…

ဒါက တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားတဲ့ ကိစ္စပဲ…

"ဥက္ကဋ္ဌစုက ငါတို့အတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲ…"

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများအားလုံးမှာ လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြလေ၏။

...

ယွမ်ဟိုင်လုပ်ငန်းစုဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသော အားကစားကားတစ်စီးအတွင်း၌ လီကျန်းရှီးသည် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးထားခဲ့ပေသည်။

"သည်းခံစမ်း…"

"အဲဒါက သည်းခံခြင်းရဲ့ စွမ်းအားပဲ…"

"ဥက္ကဋ္ဌစု… မင်းက ငါ့ရဲ့ အပြင်ပန်းကိုပဲ မြင်ရတာပါ… ငါ့ရဲ့ အတွင်းစိတ်ကို မင်း မြင်ဖူးလို့လား…"

"ငါ အလျှော့ပေးလိုက်တာတွေ အားလုံးက သည်းခံခြင်းအတွက် သက်သက်ပါပဲ… အဲဒါတွေက ရေရှည် အစီအစဉ်တစ်ခုအတွက်ပဲ…"

"ဒါတွေ အားလုံးက ငါ ချထားတဲ့ လှည့်ကွက်တစ်ခုပဲ…"

"မင်း ငါ့ကို မသိပါဘူး… ပြီးတော့ ဒီလောကမှာ ငါ့ကို နားလည်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး…"

"တကယ်လို့ မင်းက ငါ့နှလုံးသားထဲကို ကြည့်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မင်း သိသွားလိမ့်မယ်…"

"အပြင်ပန်းမှာ ငါက မြွေတစ်ကောင်ဖြစ်ပေမဲ့ အတွင်းမှာတော့ ငါက နဂါးတစ်ကောင်ကွ…"

"မင်း ငါ့ကို အရှက်ခွဲနိုင်တယ်… အထင်သေးနိုင်တယ်… အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ သူဌေးသားလေးလို့ ခေါ်နိုင်တယ်…"

"ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင် ငါ့ဆီကို အခွင့်အရေးတစ်ခု တကယ် ရောက်လာတဲ့အခါကျရင် ငါက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလာလိမ့်မယ်…"

"သည်းခံပြီးတဲ့နောက်မှာ ပေါက်ကွဲမှု လာလိမ့်မယ်… ပြီးရင် အမှောင်ထုထဲကို ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်…"

"ငါက အမှောင်ဘက်ခြမ်းကို တကယ် ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုရင် ငါ ဘယ်လောက်အထိ ရက်စက်နိုင်လဲဆိုတာ မင်းတို့ ဘယ်တော့မှ စိတ်ကူးယဉ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး…"

"ငါက အမှောင်ဘက်ခြမ်းကို ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုရင် အဲဒါက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေ အမှန်တကယ် ကျဆင်းလာတာပဲ… ပြီးတော့ ငါက အတားအဆီး အားလုံးကို ကြီးမားတဲ့ အင်အားနဲ့ တံမြက်လှည်းသလို ဖယ်ရှားပစ်မယ်…"

"ဒါက… ငါပဲကွ…"

ဒါကြောင့် ကျေးဇူးတင်လိုက်စမ်း။

"မင်းတို့က ငါ့ကို လုံးဝ ဒေါသမထွက်စေခဲ့လို့ ဝမ်းသာပါတယ်…"

"အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် မင်းတို့ ရှင်သန်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်စက်လေးတောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး…"

"ယွမ်ဟိုင်လုပ်ငန်းစု… ဒါက ငါ့ရဲ့ စီးပွားရေး ပါရမီကို ပြသဖို့ ပထမဆုံး တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်…"

"မိတ်ဆွေတို့… ငါ့ရဲ့ ခေတ်က စတင်တော့မယ်…"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လီကျန်းရှီးသည် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်လေသည်။