အခန်း ၃၈၅

အခန်း (၃၈၅) ပထမအဆင့် ဆေးဝါးများ

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်။

ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ သုတေသနစင်တာမှ သတင်းကောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။

ကင်ဆာရောဂါ ကုသရေး ဆေးဝါးအသစ်၏ ပထမအဆင့် ထုတ်ကုန်ကို အောင်မြင်စွာ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤဆေးဝါးကို ဖန်တီးနိုင်သည့် ပထမဆုံးလူများ ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏ အမည်နှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးမှုအချို့ ရှိနေခဲ့လေ၏။

နောက်ဆုံး အမည်ဝှက်ကို suy01 ဟု သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။

ဤသည်မှာ အထူး အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အမည်ဝှက်တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

သုတေသန ဓာတ်ခွဲခန်းရှိ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာခဲ့ကြချေသည်။

တရုတ်သည် နံပါတ်တစ်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင်လည်း နံပါတ်တစ်ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤသည်မှာ လုံးဝ တော်လှန်ပြောင်းလဲနိုင်သော ဆေးဝါးထုတ်ကုန်တစ်ခုပင်။

သိပ္ပံနည်းကျ ယဉ်ကျေးမှု၏ အထွတ်အထိပ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤဆေးတစ်မျိုးတည်းနှင့်ပင် နိုဘယ်ဆု ရရှိရန် လုံလောက်နေခဲ့ချေပြီ။

သူတို့ လုံးဝ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြ၏။

ဆေးဝါးသုတေသနအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်က ဤသတင်းကောင်းကို ချက်ချင်း တင်ပြလိုက်လေသည်။

"ဟယ်လို... အဘိုးကျောက်လား... ပထမအဆင့် ဆေးဝါးထုတ်လုပ်မှုက ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရရှိသွားပြီ... ကျွန်တော်တို့ အခု စမ်းသပ်မယ့် လူနာတွေကို ပြင်ဆင်ပြီး ပထမအဆင့် ကုသမှုကို စတင်လို့ ရပါပြီ..."

လင်ယိုသယ်က ဖုန်းဆက်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟယ်လို... ဥက္ကဋ္ဌစုလား... ပထမအဆင့် ဆေးဝါးသုတေသနကို ခင်ဗျားရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကနေတဆင့် ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ပြီး သေချာ ချိပ်ပိတ် သိမ်းဆည်းထားပါတယ်... နောက်တစ်ဆင့်ကို အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်လုပ်လို့ ရပါပြီ..."

လင်ယိုသယ်က စုယွမ်အား ဆက်လက် သတင်းပို့လိုက်၏။

"ဟယ်လို... ဘယ်သူများလဲ မသိဘူး..."

လင်ယိုသယ်သည် သက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများကို အသိပေးရန် နံနက်စောစောတွင် ဖုန်းအကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ဆိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် သက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများသည် ဓာတ်ခွဲခန်း၏ အောက်ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။

လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော လုံခြုံရေးအဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့သည် လူ့ယဉ်ကျေးမှု၏ အထွတ်အထိပ် ပါဝင်သော ဤထုတ်ကုန်ကို တည်ကြည်လေးနက်စွာ လက်ခံရယူခဲ့ပြီး အစောင့်အကြပ် ကားပေါ်သို့ တင်ဆောင်လိုက်ကြလေသည်။

"အခု စမ်းသပ်မယ့် လူနာတွေကို ပြင်ဆင်လိုက်ကြ..."

စုယွမ်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ပထမအဆင့် ဆေးဝါးကို တိတိကျကျ အသုံးပြုရမယ်... ဘယ်လို မတော်တဆမှုကိုမှ ခွင့်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ အားလုံး သိထားသင့်တယ်... ဘယ်အသေးစိတ် အချက်အလက်ကိုမှ လျစ်လျူမရှုထားသင့်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ ပေါ့ဆနေလို့ မရဘူး..."

"စမ်းသပ်မှုအတွင်းမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခြေအနေတိုင်းကို မကျန်ရစ်စေဘဲ မှတ်တမ်းတင်ထားရမယ်..."

စုယွမ်က ဤအချက်ကို အလေးပေး ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဆေးရုံတွင်လည်း အလုပ်များ စတင်နေပြီ ဖြစ်ပေ၏။

"ရှောင်စု... ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ..."

အဘိုးကျောက်က သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်လည်း အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်..."စုယွမ်ဟိုင်က ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ယွန်း... ဒီဆေးရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေနဲ့ ရိုးရာဆေးတွေကြားက ကွာခြားချက်က ဘာလဲ..."

စုယွမ်ဟိုင်က ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီဆေးမှာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ရှိမနေသင့်ဘူး..."

စုယွမ်က ဖြေကြားလိုက်၏။

"တကယ်လို့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးသာ ရှိနေရင် ဒါကို နည်းပညာ ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အထွတ်အထိပ်လို့ ခေါ်ဆိုဖို့ ထိုက်တန်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အားလုံးပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု နည်းနည်းလောက် ပိုထားလိုက်ကြပါ... စိတ်အားတင်းထားကြပါ..."

စုယွမ်က အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ရှောင်စု စကားကို နားထောင်ကြ... အားလုံး အရမ်းကြီး စိုးရိမ်မနေသင့်ဘူး..."

အဘိုးကျောက်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော်တို့ အခု ဒုတိယအဆင့် ဆေးဝါးကို စတင် ပြင်ဆင်လို့ ရပါပြီ..."

လင်ယိုသယ်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ မစ္စတာလင်... ခင်ဗျားရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ပရောဂျက် ပြီးသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားကို သေချာ ပြောကြားပါ့မယ်..."

စုယွမ်က လင်ယိုသယ်အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ကျွန်တော်တို့အတွက် ဘာများ ပင်ပန်းစရာ ရှိလို့လဲ... သီအိုရီတွေ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ထုတ်လုပ်ရေး နည်းလမ်းတွေ ရှိနေတာမို့ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ရမှာက လက်ကို အနည်းငယ် ညစ်ပေခံပြီး အလုပ်လုပ်ရုံပဲလေ..."

လင်ယိုသယ်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ဒီပရောဂျက်မှာ ပါဝင်သူအားလုံးရဲ့ ကိုယ်စား ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ဘယ်လို ဆုကြေးကိုမှ လုံးဝ မလိုချင်ဘူးလို့ ပြောချင်ပါတယ်..."

"တစ်နိုင်ငံလုံးနဲ့ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက ပြည်သူတွေကို အကျိုးပြုတဲ့ ဒီပရောဂျက်မှာ ပါဝင်ခွင့်ရတာကတင် ကျွန်တော်တို့အတွက် အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ပါပဲ..."

လင်ယိုသယ်က ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ..."

စုယွမ်သည် လင်ယိုသယ်နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ကျိုတို စမ်းသပ်ဆေးရုံ။

ဤစမ်းသပ်မှု ပြီးပြည့်စုံစွာ တိုးတက်မှုရှိစေရန် သေချာစေရန်အတွက် ဤနေရာကို အကြီးအကျယ် လုံခြုံရေး ယူထားခဲ့ပေသည်။ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်သူတိုင်းသည် တင်းကျပ်သော စစ်ဆေးမှုများကို ခံယူရမည် ဖြစ်၏။ သူတို့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မည်သူမျှ ဝင်ထွက်ခွင့် မရှိချေ။

အစောင့်အကြပ် ကားအချို့သည် ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ ပထမကားသည် တိုက်ရိုက် မောင်းထွက်သွားပြီး ဒုတိယကား ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် ချိပ်ပိတ်ထားသော သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသူ တစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာ ဆင်းလာခဲ့လေ၏။

စစ်ဆေးမှုများ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ပထမအဆင့် ဆေးဝါးကို အောင်မြင်စွာ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

ကျန်ရှိသော အစောင့်အကြပ် ကားများသည်လည်း တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားကြ၏။

အစောင့်များသည် ဤအရာက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်ကြောင်း သဘာဝကျကျပင် သိထားကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများမှာ လေးနက်နေခဲ့ချေသည်။

"ဆေးက ထုတ်လုပ်ပြီးသွားပြီလား..."

"အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်..."

အစောင့်နှစ်ဦးက အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြ၏။

"ဟူး... ဒါက ပြီးပြည့်စုံစွာ အဆုံးသတ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

အစောင့်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဦးလေးကလည်း ကင်ဆာလူနာ တစ်ယောက်ပဲ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ လုံးဝ အောင်မြင်ဖို့ တကယ် မျှော်လင့်ပေမဲ့ ဆေးက ဈေးကွက်ထဲ ရောက်လာဖို့ အချိန်ဘယ်လောက် ကြာမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး..."

အခြားအစောင့်တစ်ဦးက ပြန်ပြောလိုက်၏။

"Lithography စက်ရဲ့ တိုးတက်မှုအရဆိုရင် အရမ်းကြီးတော့ မကြာသင့်ပါဘူး... အရမ်းကြီး ကြာမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ထိုနှစ်ဦးသည် စကားအနည်းငယ် ဖလှယ်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားကြလေသည်။

ဆေးဝါးကို သက်ဆိုင်ရာ ဆရာဝန်များထံ အောင်မြင်စွာ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ၏။

ကုသရေးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် လျိုထျန်းရွှမ်သည် တုနှိုင်းမဲ့ ဆေးဝါးကို တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် လက်ခံရယူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွင်း သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော ခွဲစိတ်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ရောဂါများကို ကုသပေးခဲ့သော်လည်း ယခု လက်ရှိ စမ်းသပ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်နေခဲ့ချေ၏။

လျိုထျန်းရွှမ်သည် သူ၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် လူနာဆောင်ဆီသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

"အားလုံးပဲ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပထမအဆင့် ဆေးဝါးကို အောင်မြင်စွာ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ..."

လျိုထျန်းရွှမ်က ကြေညာလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ အခု ဆေးစတင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပါပြီ... အားလုံး တက်တက်ကြွကြွ ပူးပေါင်းပါဝင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်..."

"ပထမအဆင့် ဆေးကုသမှုက အရေးအကြီးဆုံးပါပဲ..."

"ဒီနေရာမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားမှာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုကို အမှတ်တရဖြစ်စေဖို့ ဗီဒီယိုတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးသွားမှာပါ..."

"အားလုံး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေကြပြီး အရမ်းကြီး စိတ်မလှုပ်ရှားကြပါနဲ့..."

လျိုထျန်းရွှမ်က ဤညွှန်ကြားချက်များကို ပေးလိုက်သည်။

"ဟူး... ဒေါက်တာလျို... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မှာလဲ..."

လူနာတစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။

"ဒီဆေးကို လက်ခံဖို့ ပြောရတာက... ကျွန်တော့် ရင်တွေ အရမ်း ခုန်နေတယ်..."

အခြားလူနာတစ်ဦးကလည်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

လူနာများသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသလို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများလည်း အပြည့်အဝ ရှိနေကြပေသည်။

သူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့စဉ်က ကုသပျောက်ကင်းမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လာခဲ့ကြခြင်း မဟုတ်ချေ။

စမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်ပေးသည့်အတွက် ထောက်ပံ့ကြေး ရရှိနိုင်သလို၊ မိမိတို့အတွက်လည်း အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သောကြောင့်သာ ဤစမ်းသပ်မှုကို လက်ခံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုအခါ ပထမအသုတ် ဆေးဝါးကို အောင်မြင်စွာ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်းကို ရုတ်တရက် သိရှိလိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်း သူတို့အားလုံး အလွန်အမင်း တင်းမာသွားကြတော့၏။

"စိတ်မလှုပ်ရှားကြပါနဲ့... ပြီးတော့ တင်းမာနေတဲ့ စိတ်သဘောထားနဲ့ ဆေးကို လက်မခံကြပါနဲ့..."

လျိုထျန်းရွှမ်က နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

"အဘိုးစုလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲလေ... အားလုံးပဲ ဒါက ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ သိသင့်တယ်... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုတာပါ..."

လျိုထျန်းရွှမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် အားလုံးပဲ စိတ်မပူကြပါနဲ့... ခင်ဗျားတို့ အားလုံးနဲ့အတူ ကျွန်တော် ရပ်တည်ပေးပါ့မယ်..."

အရင်က ရုပ်မြင်သံကြားတွင်သာ မြင်တွေ့ဖူးခဲ့သော အဘိုးစု ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ သက်သာရာရမှုအချို့ ယူဆောင်လာပေးခဲ့ပေ၏။

"အားလုံး အဆင်သင့် ပြင်ထားကြပါ... ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်နာရီလောက်နေရင် စတင်ပါတော့မယ်..."

လျိုထျန်းရွှမ် စကားပြောအပြီးတွင် သူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးနောက် ကုသရေးအဖွဲ့ စုစည်းလိုက်ကြသည်။

"အားလုံးပဲ... နောက်တစ်နာရီလောက်နေရင် ရေသောက်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပါလိမ့်မယ်..."

လျိုထျန်းရွှမ်က အဖွဲ့အား ပြောလိုက်၏။

"ဒီအချိန်အတွင်းမှာ လူနာကို ဆေးထိုးပေးရပါမယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒါကို ကုသမှုလို့ ကျွန်တော်တို့ ပြောလို့မရဘူး... ကုသမှု မစခင် ပြင်ဆင်တာလို့ပဲ ပြောလို့ ရပါတယ်..."

"ဆေးထိုးပြီးသွားချိန်မှာ စောင့်ကြည့်လေ့လာရေးအဖွဲ့က လူနာတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အခြေအနေကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ပြီး အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားရပါမယ်..."

"ဒါက ကလေးကစားစရာ မဟုတ်ဘူး... လူတိုင်း အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်..."

စကားပြောအပြီးတွင် အဖွဲ့ဝင်များသည် တည်ကြည်လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေတော့သည်။