အခန်း ၃၈၆

အခန်း (၃၈၆) ပထမအဆင့် ကုသမှု အောင်မြင်ခြင်း

မွန်းလွဲ နှစ်နာရီ အချိန်။

လူနာဆောင်ထဲရှိ လူနာများအားလုံးသည် အလွန် တည်ငြိမ်နေခဲ့ကြ၏။ နာရီပေါင်းများစွာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် အဆုံးတွင် သူတို့သည် ဆေးဝါးကို ချောမွေ့စွာ ထိုးနှံနိုင်ခဲ့ကြလေပြီ။

"အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား..."

အဘိုးစုက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ရေသောက်ရင်း ထိုးလိုက်ရတဲ့ စိတ်ငြိမ်ဆေးက တော်တော်လေး ထိရောက်တယ်... အခု ကျွန်တော် ထိတ်လန့်မနေတော့ဘူး လက်တွေလည်း မတုန်တော့ဘဲ တော်တော်လေး တည်ငြိမ်နေသလို ခံစားရတယ်..."

"ဟုတ်တယ်... အခု ဆေးစတင်လို့ ရလောက်ပြီ..."

အဘိုးစုနှင့် တစ်ခန်းတည်းရှိနေသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားက ပြောဆိုလိုက်၏။

ထိုအချိန်မှာပင် လျိုထျန်းရွှမ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာခဲ့ပြီး ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အခု အားလုံး ဘယ်လို ခံစားနေရလဲ... နှောင့်ယှက်နေတဲ့ အရာတစ်ခုခုများ ရှိနေလား..."

လျိုထျန်းရွှမ် စကားပြောအပြီးတွင် လူတိုင်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကြပြီး "မရှိပါဘူး... အရမ်းကို နေလို့ကောင်းပါတယ်..." ဟု ဖြေကြားလိုက်ကြ၏။

"ဒေါက်တာလျို... အခု ပထမအဆင့် ဆေးဝါးကုသမှုကို စတင်လို့ ရပြီလို့ ထင်ပါတယ်..."

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... မလိုအပ်တော့ပါဘူး..."

လျိုထျန်းရွှမ်က ရယ်မောလိုက်၏။

"ဟင်... ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... ဒေါက်တာလျို... ဒါက ပထမအဆင့် ဆေးကို အသုံးပြုလို့ မရဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား..."

လူနာတစ်ဦးက ဝေခွဲမရဖြစ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

လျိုထျန်းရွှမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အားလုံးက ဆေးကို လက်ခံရရှိပြီးသွားပြီဆိုတော့ ဒုတိယတစ်ကြိမ် ထပ်ထိုးဖို့ မလိုတော့ပါဘူး..."

"ဘာ..."

"ငါတို့ ဘယ်တုန်းက ဆေးထိုးလိုက်ရလို့လဲ..."

လူနာများစွာက အချင်းချင်း ဝေခွဲမရဖြစ်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ် ရှောင်လျို... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

အဘိုးစုမှာလည်း အလွန်အမင်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့ချေ၏။

"မလောကြပါနဲ့ မလောကြပါနဲ့... ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြပါ့မယ်..."

လျိုထျန်းရွှမ်က ဖြေလိုက်သည်။

"အားလုံးကို ကျွန်တော် ရှင်းပြပါရစေ..."

"ရေသောက်ရင်း ခင်ဗျားတို့ကို ထိုးပေးလိုက်တဲ့ စိတ်ငြိမ်ဆေးက တကယ်တော့ ပထမအဆင့် ဆေးဝါးပါပဲ..."

"ဒါက အဲဒီလောက်ကို ရိုးရှင်းပါတယ်..."

"အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဆေးအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိသွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ ဆေးကို တိတ်တဆိတ် ထိုးပေးဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ..."

"နှစ်နာရီ ကြာသွားပြီးတဲ့နောက် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဇီဝကမ္မ လက္ခဏာတွေက အရမ်း တည်ငြိမ်နေတာကြောင့် ဆေးက အရမ်းကောင်းတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတယ်ဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်..."

"လာမယ့် အချိန်အတွင်းမှာ ဒုတိယအဆင့် ဆေးဝါးကို မပေးမချင်း အားလုံးကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။ ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။ ပထမအဆင့် ဆေးဝါးကို ထိုးနှံပြီးစီးသွားခဲ့လေပြီ။ သူတို့က ၎င်းကို စိတ်ငြိမ်ဆေးဟုသာ တကယ်ကို ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အခု ခံစားကြည့်လိုက်တော့လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပိုမို ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပေ၏။

"အိုး... ရှောင်လျို... မင်း ဘာလုပ်လိုက်တယ်ဆိုတာ ကြည့်ပါဦး... သူတို့က အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ ငါတို့ကို လုံးဝ လှည့်စားသွားခဲ့တာပဲ..."

"ဟားဟားဟား..."

အဘိုးစု စကားပြောအပြီးတွင် လူတိုင်း ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။

ပထမအဆင့် ကုသမှုသည် ယခင် ဓာတုကုထုံးများနှင့် ဆင်တူကာ အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာ မရှိဖြစ်မည်ဟု သူတို့ အစပိုင်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ရိုးရှင်းနေခဲ့ချေ၏။

ရိုးရှင်းစွာ ဆေးတစ်လုံး အထိုးခံလိုက်ရုံဖြင့် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ အရမ်းကို လွယ်ကူလွန်းလှ၏။

"အားလုံးပဲ အနားယူကြပါ... တကယ်လို့ သက်တောင့်သက်သာ မရှိတာမျိုး ခံစားရရင် ချက်ချင်း အသိပေးပါ... ဒါမှ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ပြီး အမြန်ဆုံး ကုသမှု ပေးနိုင်မှာပါ..."

လျိုထျန်းရွှမ်က ညွှန်ကြားချက် အနည်းငယ် ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ ရှောင်လျို... မင်း စောင့်ကြည့်လို့ ရပါတယ်... ငါတို့ လုံးဝ ပူးပေါင်းပါဝင်ပေးပါ့မယ်..."

အဘိုးစုက ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ငါ မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒုတိယအဆင့် ကုသမှုက သန်ဘက်ခါ မဟုတ်လား..."

အဘိုးစုက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် အဘိုးစု... အားလုံးပဲ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ဆိုင်းပေးကြပါ..."

လျိုထျန်းရွှမ်က ဖြေကြားလိုက်၏။

"အင်း..."

လျိုထျန်းရွှမ်သည် လူနာဆောင်ထဲမှ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ချိန်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုလျို... ဒီကို မြန်မြန်လာပါဦး..."

"အစ်ကိုလျို... မြန်မြန်လာပါ..."

ဤအရေးပေါ် ခေါ်သံကို ကြားချိန်တွင် လျိုထျန်းရွှမ်သည် စောင့်ကြည့်လေ့လာရေး အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားခဲ့ပေ၏။

အသက်အရွယ် တူရွယ်တူ ဆရာဝန်တစ်ဦးက အရေးတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာတွေဖြစ်ကုန်ပြီလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လောနေရတာလဲ..."

လျိုထျန်းရွှမ်က မေးလိုက်၏။

"ဒါက suy-01 ထိုးပြီး နှစ်နာရီအကြာမှာ ဖြစ်လာတဲ့ လူနာတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လက္ခဏာတွေပဲ..."

"အညွှန်းကိန်း အားလုံးကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါ... လူတိုင်းရဲ့ အညွှန်းကိန်းတွေက ကျဆင်းလာနေပြီ..."

"ဒီအချက်အလက်တွေက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ ခင်ဗျား ကောင်းကောင်း သိသင့်တယ်... ကင်ဆာဆဲလ်တွေကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ..."

ထိုဆရာဝန်က အတော်လေး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ပထမအဆင့် ဆေးဝါး အကျိုးသက်ရောက်မှု ပြသရန်အတွက် အနည်းဆုံး နှစ်ရက် သုံးရက်ခန့် ကြာမြင့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြ၏။

သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းက ချက်ချင်းပင် အလုပ်လုပ်နေခဲ့ချေပြီ။

ကျစ်... လူသားတွေအနေနဲ့ ဒီလိုဆေးဝါးမျိုးကို သုတေသနလုပ်ပြီး တီထွင်ထုတ်လုပ်ဖို့ဆိုတာ တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ဤသည်မှာ သိသာထင်ရှားစွာပင် နတ်ဆေးတစ်ပါး ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။

"ဒုတိယအဆင့် ကုသမှုကို ချောမွေ့စေဖို့အတွက် လူနာအားလုံးကို ချက်ချင်း ပြည့်စုံတဲ့ စစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ဖို့ ကျွန်တော် အကြံပြုချင်တယ်..."

"ဒီအကျိုးသက်ရောက်မှုက လုံးဝကို အံ့သြစရာကောင်းလွန်းတယ်..."

"ဆေးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေအရဆိုရင် ပထမအဆင့် ဆေးထိုးတာက ကင်ဆာဆဲလ်တွေ ပြန့်ပွားမှုကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဖြစ်ပြီး ဒုတိယနဲ့ တတိယအဆင့်တွေကတော့ လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်ဖို့လို့ ဆိုထားတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီပထမအဆင့် ဆေးဝါးရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် အရင် ဓာတုကုထုံးတွေထက် အများကြီး သာလွန်နေပြီဆိုတာ သိသာတယ်..."

ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီး နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျောင်းသားလေးများအလား လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြပေ၏။

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း အမိန့်ထုတ်လိုက်မယ်... ပြည့်စုံတဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုတစ်ခု လုပ်ဆောင်ပြီး မနက်ဖြန် သတ်မှတ်ထားတဲ့ စောင့်ကြည့်လေ့လာရေး ကာလ ကုန်ဆုံးသွားတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တိုးတက်မှုကို အပြင်လောကကို ချက်ချင်း ကြေညာမယ်..."

လျိုထျန်းရွှမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆေး၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ လက်များပင် တုန်ယင်နေခဲ့ချေ၏။

...

နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင်။

ကင်ဆာရောဂါ ကုသမှုအတွက် သီးသန့် မှတ်ပုံတင်ထားသော အကောင့်တစ်ခုမှ အချိန်ကိုက် သတင်းတစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်လေသည်။

[ကင်ဆာရောဂါ ကုသရေး ဆေးဝါးအသစ်ဖြစ်သော SUY-01 ကို အောင်မြင်စွာ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး လူနာများအား ထိုးနှံပေးနိုင်ခဲ့ပါပြီ။]

[တစ်ရက်တာ စောင့်ကြည့်လေ့လာရေး ကာလအတွင်းတွင် ကင်ဆာဆဲလ်များ ပြန့်ပွားမှုကို ထိရောက်စွာ ဟန့်တားနိုင်ခဲ့ပါသည်။ ကင်ဆာဆဲလ်များ၏ မျိုးပွားမှုနှင့် လှုပ်ရှားနိုင်မှုတို့မှာလည်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့ပြီး စမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်နေသော လူနာများ၏ အခြေအနေမှာလည်း အကြီးအကျယ် တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပါသည်။]

[အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ထုတ်ပြန်ထားပြီး ဒုတိယအဆင့် ဆေးဝါးကုသမှုကို မနက်ဖြန်တွင် စတင်မည် ဖြစ်ပါသည်။]

[ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့် အရင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေမည့် ဤစမ်းသပ်မှုကို တစ်ပတ်အတွင်း အပြီးသတ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိပါသည်။]

[ထိုအချိန်ရောက်လာ၍ ဆေးဝါးကို အမြောက်အမြား အပြည့်အဝ ထုတ်လုပ်နိုင်သွားချိန်တွင် ကင်ဆာရောဂါသည် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးထဲ၌ သေမင်းတမန် ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ဖြစ်နေတော့မည် မဟုတ်ဘဲ သာမန် အအေးမိဖျားနာခြင်းကဲ့သို့ အသေးအဖွဲ ရောဂါတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မည်။ဆက်လက် စောင့်ကြည့်ပေးကြပါ...]

တိုတောင်းသော စာသားလေးတစ်ခုက မရေမတွက်နိုင်သော အာရုံစိုက်မှုများကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့လေ၏။

ကင်ဆာရောဂါသည် အအေးမိဖျားနာခြင်းကဲ့သို့ အသေးအဖွဲ ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်တဲ့လား။

ကျစ်...

ဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ်ရော ဟုတ်သေးရဲ့လား။

တရုတ်ရဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စောင့်ရှောက်မှုက ဒီအဆင့်အထိ တကယ်ပဲ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီလား။

ဒါက တကယ်ပဲ အမှန်တရားလား။

တရားဝင် မီဒီယာဌာန အများအပြားနှင့် တရားဝင် ဆေးရုံအကောင့်များက ဤသတင်းကို ပြန်လည် မျှဝေနေကြသည်နှင့်အမျှ ဤအရာမှာ တကယ်ဖြစ်ကြောင်းကို လူတိုင်း သိရှိသွားခဲ့ကြလေသည်။

ဤကြီးမားလှသော ကင်ဆာရောဂါ ပြဿနာကြီးကို ဖြေရှင်းပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကင်ဆာရောဂါကို ကုသနိုင်စွမ်းရှိသည့် ပထမဆုံးနိုင်ငံ ဖြစ်လာရပေမည်။

ဤနည်းပညာသည် သန်းပေါင်းများစွာ၊ သန်းဆယ်ဂဏန်းမှသည် အနာဂတ်တွင် သန်းရာနှင့်ချီသော လူများစွာ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။

ဤနည်းပညာကို စုယွမ်က ယူဆောင်လာပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ လူတိုင်းသည် သူ၏အပေါ် စစ်မှန်သော လေးစားမှုများကို ခံစားလိုက်ကြရ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော လူနာများသည် ဤသတင်းကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အသစ်တဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေသည်။ ဤသည်မှာ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်တည်းကို ကယ်တင်ခြင်းမျှသာ မဟုတ်ဘဲ မိသားစု တစ်စုလုံးကို ကယ်တင်ခြင်းပင် ဖြစ်လေတော့သည်။