အခန်း ၃၈၈

အခန်း (၃၈၈) ပရဟိတ ရန်ပုံငွေ အလွဲသုံးစားလုပ်ခံရခြင်း

ပထမအဆင့် ကုသမှုသည် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းက လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အာရုံစိုက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ၏။

တရုတ်နိုင်ငံရှိ ဆရာဝန်များနှင့် ဆေးရုံများစွာသည် ဤကိစ္စရပ်များကို အနီးကပ် ဂရုစိုက် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ကင်ဆာရောဂါ ခံစားနေရသူ အများအပြားသည် ကျန်းမာရေးနှင့် ကုသရေးဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို အပြန်အလှန် မျှဝေနိုင်ရန် အဖွဲ့များ ဖွဲ့စည်းထားကြလေသည်။

ထိုအဖွဲ့များအတွင်း၌ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေ၊ ကုသမှုအတွေ့အကြုံများနှင့် ရောဂါအခြေအနေနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများကို နေ့စဉ် ဆွေးနွေးဖလှယ်လျက် ရှိကြ၏။

ဤပရောဂျက်က လူများစွာအတွက် မျှော်လင့်ချက်များ ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စုယွမ် ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်းသည် ယွမ် သန်း ၁၀၀ ကျော်ကို ခွဲဝေပေးထားပြီးဖြစ်ရာ အချို့သော ဒေသများတွင် အခြေခံအဆောက်အအုံများကို အကြီးအကျယ် တိုးတက်ကောင်းမွန်လာစေခဲ့ကာ ပညာရေးကိုလည်း အထောက်အပံ့ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

စုယွမ်၏ ကြင်နာမှု လုပ်ရပ်သည် ထောက်ခံမှု အများအပြား ရရှိခဲ့ပေ၏။ အွန်လိုင်းတွင် အသိတရားအရှိဆုံး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ကြပြီး စုယွမ်၏ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုမှုအရေအတွက်မှာ ကြီးမားလှသော ကွာဟချက်ဖြင့် နံပါတ်တစ် နေရာတွင် ရှိနေခဲ့လေသည်။

ညနေပိုင်းတွင် စုယွမ်သည် အနားယူကာ ဖုန်းသုံးနေခဲ့၏။ လုပ်စရာ မရှိသောကြောင့် သူသည် စုယွမ် ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်း၏ အီးမေးလ်လိပ်စာကို ဝင်ရောက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကျေးဇူးတင်စာ အီးမေးလ်များစွာသည် မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။

စုယွမ်သည် အနည်းငယ်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ အတော်လေး ကျေနပ်နေပုံရသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် အလွန် ထူးဆန်းသော အီးမေးလ်တစ်စောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ပါဝင်သော အကြောင်းအရာက စုယွမ်အား ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေခဲ့လေသည်။

မျှော်လင့်ချက် မူလတန်းကျောင်းတစ်ကျောင်းမှ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ပရဟိတ ရန်ပုံငွေများကို အလွဲသုံးစားလုပ်သည်ဟု တိုင်ကြားခံထားရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျောင်းသား အိပ်ဆောင်ကို စံမမီသော ပစ္စည်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားခဲ့ချေ၏။

စုယွမ်သည် သူ၏ ဖုန်းကိုချထားပြီး စဉ်းစားတွေးတောနေခဲ့သည်။

သူ၏ ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်းသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ပိုမိုများပြားသော နေရာများကို သေချာပေါက် ကူညီပေးရမည် ဖြစ်၏။

လူအများစုသည် ဤငွေကြေးကို ကောင်းမွန်စွာ အသုံးပြုကြမည်ဖြစ်သော်လည်း အချို့လူများကမူ အသုံးချမည် မဟုတ်ချေ။

အချို့သော လူများသည် နေရာဒေသ မည်မျှပင် ဆိုးရွားနေပါစေ လောဘကြီးနေကြဆဲပင်။

ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင် သွားရောက်ရမည့်ပုံ ပေါ်နေပေသည်။

ယခုမှစ၍ ရန်ပုံငွေများကို မည်သို့ အသုံးပြုမည်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ရှင်းလင်းသော ပုံသေနည်းတစ်ခု ရှိထားရပေမည်။

သူတို့အနေဖြင့် အချိန်မှန် သွားရောက် စစ်ဆေးအတည်ပြုရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ရမည် ဖြစ်၏။

စုယွမ်သည် အီးမေးလ်၏ တည်နေရာကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ အနောက်မြောက် ပြည်နယ်ရှိ ပိုင်ဝူခရိုင်ဟု ခေါ်သော နေရာတစ်ခုမှ ဖြစ်ပေသည်။

ဤရက်ပိုင်းများအတွင်း စုယွမ်အနေဖြင့် ကျိုတိုရှိ ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် မလိုအပ်သောကြောင့် သူကိုယ်တိုင် သွားရောက်ရန် စီစဉ်လိုက်လေ၏။

ဤဆိုးယုတ်သော အင်အားစုများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရိုက်နှက်ပြီး ခေါင်းမမော့ရဲအောင် လုပ်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို တွေးမိချိန်တွင် စုယွမ်သည် အဘိုးကျောက်ထံသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်၏။

"အဘိုးကျောက်လား… ကျွန်တော့်ရဲ့ ပရဟိတ ရန်ပုံငွေ အသုံးပြုမှုမှာ ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ… ကျွန်တော့်လက်အောက်က ကျောင်းအုပ်တစ်ယောက်က ရန်ပုံငွေကို အလွဲသုံးစား လုပ်နေတယ်… လာမယ့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကိုယ်တိုင်သွားပြီး ကြည့်ရှုဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်…"

"တတိယအဆင့် ကုသမှုပြီးသွားတာနဲ့ ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်…"

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အင်း… ရှောင်စု… ကိုယ်တိုင်သွားပြီး ကြည့်ရှုတာက ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုပါပဲ… ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း သတိထားဖို့ လိုတယ်နော်… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီဘက်က အခြေအနေတွေက အတော်လေး ရှုပ်ထွေးပြီး ဒေသခံ လူမိုက်တွေကို အင်အားသုံးပြီး နှိမ်နှင်းဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲတယ်… သတိထားပါ…"

"ဒါဆိုရင် အဘိုးစုရဲ့ သက်တော်စောင့် ကျောက်ထျန်းက ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်မရှိတာဆိုတော့ သူ့ကို မင်းနဲ့အတူ ထည့်ပေးလိုက်မယ်…"

အဘိုးကျောက်က ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ… ရပါတယ်…"

စုယွမ်က သဘောတူလိုက်သည်။

ဖုန်းချသွားပြီးနောက် စုယွမ်သည် ဖုန်းကိုဖွင့်ကာ ပိုင်ဝူခရိုင်အကြောင်း ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အတော်လေး ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ဒေသတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဆေးဘက်ဝင် အပင်များကို အကြီးအကျယ် ထုတ်လုပ်မှုရှိပြီး အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ကာ ဈေးနှုန်းလည်း သက်သာကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ရပေ၏။

သူ၏ မိသားစုပိုင် လင်းလက်အလှကုန်ပစ္စည်းများတွင် ဤဆေးဖက်ဝင် အပင်များစွာကို အသုံးပြုသောကြောင့် အကယ်၍ သင့်တော်ပါက ဤနေရာတွင် စက်ရုံတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ပေသည်။

ထို့နောက် စုယွမ်သည် လီဟူအား ဤအကြောင်း ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်ထျန်းကို ဆက်သွယ်ကာ နံနက်ခင်းအတွက် လေယာဉ်လက်မှတ်တစ်စောင် ဝယ်ယူလိုက်ပြီး နံနက်စောစော ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

...

မကြာမီမှာပင် နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

အဖွဲ့သည် လွန်စွာ ရိုးရှင်းစွာဖြင့် မည်သည့် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုမျှ မရှိဘဲ လေဆိပ်သို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

သုံးနာရီကြာ လေယာဉ်စီးပြီးနောက် အဖွဲ့သည် လေဆိပ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြလေသည်။

"တစ်ခုခု စားကြရအောင်…"

"ဒီက အမဲသားခေါက်ဆွဲက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်…"

စုယွမ်က အကြံပြုလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ…"

ထိုနှစ်ဦးက သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သုံးဦးသည် ဒေသအတွင်း အကျော်ကြားဆုံး ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ တက္ကစီစီးကာ သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး ခေါက်ဆွဲသုံးပွဲနှင့် အမဲသား နှစ်ပေါင် မှာယူကာ စတင် စားသောက်ကြတော့သည်။

"ဟူး… ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါတို့ လုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကျောင်းအုပ်ကြီးလေ…"

"သူ့ရဲ့ ယောက်ဖက ဒီလိုပရောဂျက်မျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးဘူးဆိုပေမဲ့ သူက ကျောင်းအုပ်ကြီးလေ…"

"ဒီပရောဂျက်ကို ဆွေမျိုးတွေကို ပေးလုပ်ခွင့် သူတို့မှာ ရှိတာပဲ…"

"ဒီအိပ်ဆောင် အဆောက်အအုံ ဆောက်လုပ်ရေးအတွက် ကျောင်းက ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မထည့်ဘူးလို့ ငါ ကြားတယ်…"

"ဒါတွေအားလုံးက ဥက္ကဋ္ဌစုရဲ့ ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်းကနေ လျှောက်ထားခဲ့တာလေ…"

"ဒီအိပ်ဆောင်က ယွမ် ၈သန်းလောက် ကုန်ကျတယ်…"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောင်းသားတွေက နည်းနည်းလေးလေ…"

"ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ သူ့ယောက်ဖက အဲဒီထဲက ထက်ဝက်လောက်ကို ယူသွားလောက်တယ်…"

ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်တွင် အလုပ်လုပ်သည့်ပုံပေါက်သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားနှစ်ဦးက ဆွေးနွေးနေကြ၏။

"ဟုတ်တယ်… ငါတို့လို လူတွေက အလုပ်ကို ယူမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး အရည်အသွေးက အာမခံချက်ရှိပြီး ပိုက်ဆံလည်း ဖြုန်းတီးပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး…"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကွာခြားတယ်… သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ ကျောင်းသားတွေရဲ့ လုံခြုံရေးဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး…"

"တစ်နေ့နေ့ အဆောက်အအုံ ပြိုကျသွားရင်တောင် အဲဒါက သူတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ…"

"တကယ်ပါပဲ… ဟူးးး"

ထိုနှစ်ဦး ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြသည်။

"ဒါ့အပြင် ဒီကျောင်းအုပ်က ကျောင်းသားတွေကို သူတို့ဆန္ဒမပါဘဲ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ ရောင်းဖို့ မကြာခဏ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေတတ်တယ်တဲ့…"

"ကျောင်းကန်တင်း၊ ကုန်စုံဆိုင်နဲ့ စာအုပ်တွေက ဒီကောင် ပိုက်ဆံရှာဖို့ သုံးတဲ့ ကိရိယာတွေချည်းပဲ…"

"ဘယ်သူမှ မတိုင်ကြဘူးလား…"

"ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ… သူတို့က ဒီလိုလုပ်ဖို့ ရဲတင်းနေပြီဆိုရင် သူတို့ဆီမှာ အားကောင်းတဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ သေချာပေါက် ရှိမှာပေါ့…"

"စကားပြောတာ ရပ်လိုက်တော့… စားကြရအောင်…"

ထိုနှစ်ဦးသည် ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားကြလေ၏။

"သူဌေး…"

"ဒီကျောင်းအုပ်ကြီးဆီမှာ အရည်အချင်းအချို့ ရှိနေတဲ့ပုံပဲ…"

"ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ ဒေသတွေက ကျောင်းသားတွေဆီကနေတောင် သူတို့က ပိုက်ဆံခိုးယူရဲတယ်ပေါ့…"

"ဒါက တကယ်ကို နှလုံးသား မဲ့လွန်းတယ်…"

လီဟူက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေပြီပဲ မဟုတ်လား… ဒီအစားအစာကို စားပြီးသွားရင် ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြတာပေါ့…"

စုယွမ်က ပြောလိုက်ပြီး ဆက်လက် စားသောက်နေခဲ့၏။

မကြာမီမှာပင် အစားအစာ စားသောက်ပြီးစီးသွားချိန်တွင် စုယွမ်နှင့် အခြားသူများသည် တက္ကစီတစ်စီး ငှားကာ အလယ်တန်းကျောင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ကျောင်းတံခါးပေါက်သို့ ရောက်ရှိရန် တစ်နာရီခန့် အချိန်ယူခဲ့ရ၏။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် စုယွမ်သည် တံခါးဝ၌ ရပ်ကာ တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးနေသော မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူသည် လီဟူအား ရှေ့သို့သွား၍ မေးမြန်းရန် အချက်ပြလိုက်ပေ၏။

"သမီးလေး… ဘာဖြစ်လို့လဲ…"

လီဟူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…"

"သမီး ကျောင်းသုံးပစ္စည်းတွေ မဝယ်နိုင်လို့ အတန်းဖော်တွေက သမီးကို အထင်သေးကြတယ်…"

မိန်းကလေးငယ်က ပြောလိုက်၏။

"ဟင်… ကျောင်းသုံးပစ္စည်းတွေ မဝယ်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား… ဒီမှာ ကျောင်းသား ထောက်ပံ့ကြေးတွေ ရှိတယ်လို့ ဦးလေး မှတ်မိတယ်နော်… သမီးက မလျှောက်ထားခဲ့ဘူးလား…"

လီဟူက မေးလိုက်သည်။

"သမီး လျှောက်ထားခဲ့ပါတယ်… ပြီးတော့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပညာသင်ဆုရဲ့ ထက်ဝက်ကို သူ လိုချင်တယ်လို့ ပြောတယ်… အဲဒါက မှားတယ်လို့ သမီးပြောလိုက်တော့ ပညာသင်ဆုငွေတွေ အားလုံးကို သိမ်းယူသွားတယ်…"

"ပြီးတော့ သမီးက ကျောင်းသား ထောက်ပံ့ကြေးအတွက် အရည်အချင်း မပြည့်မီတော့ဘူးလို့လည်း သူက ပြောတယ်…"

"တကယ်လို့ စာရေးကိရိယာ မဝယ်နိုင်ဘူးဆိုရင် သမီးက ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း စာမေးပွဲကို ဖြေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…"

ကလေးငယ် ပြောဆိုလိုက်သော စကားလုံးတိုင်းသည် လီဟူ၏ ဒေါသကို လှုံ့ဆော်နေခဲ့ချေ၏။

ထိုကျောင်းအုပ်ကြီးသည် လုံးဝ ယုတ်မာလွန်းလှသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့… သမီးအတွက် စာရေးကိရိယာတွေကို ဦးလေး ဝယ်ပေးပါ့မယ်…"

"ဒီနားတစ်ဝိုက်က ဆိုင်တွေ ဘယ်မှာရှိလဲ…"

လီဟူက မေးမြန်းလိုက်၏။

"ကျောင်းသားတွေက သူ့ကျောင်းက ဖွင့်ထားတဲ့ ဆိုင်တွေကနေပဲ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လို့ရပြီး အပြင်က ဝယ်လာသမျှကို လွှင့်ပစ်မယ်လို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောတယ်…"

မိန်းကလေးငယ်က အားနည်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူဌေး…"

"ဒီကောင်က လောဘကြီးလွန်းတယ်…"

လီဟူက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"သူမနဲ့အတူ အထဲဝင်ပြီး ဒီကျောင်းအုပ်က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြတာပေါ့…"

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးသည် အထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေတော့သည်။