အခန်း ၃၈၉

အခန်း (၃၈၉) ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

"ဟယ်လို... ကျောင်းကို လာလည်ချင်တယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်ကို ယွမ်ငါးဆယ် ပေးရမယ်လို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက သတ်မှတ်ထားတယ်..."

တံခါးစောင့်က သူတို့သုံးဦးကို ပြုံးလျက် တားဆီးလိုက်၏။

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... ကျောင်းထဲဝင်ဖို့ ပိုက်ဆံပေးရမယ် ဟုတ်လား... ဒီကလေးက ငါ့တူမလေးလေ... ငါက သူ့ဦးလေးပဲ..."

လီဟူသည် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဟားဟားဟား... မင်းက ဦးလေးဖြစ်နေလို့ မပြောနဲ့... မင်းက သူ့အဖေအရင်း ဖြစ်နေရင်တောင် ပိုက်ဆံပေးရမှာပဲ..."

"ဒါမှမဟုတ်ရင် ကျောင်းက စာသင်နှစ်တစ်နှစ်တိုင်းမှာ မိဘဆရာအသင်း အစည်းအဝေးတွေကို ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး ကျင်းပနေရမှာလဲ..."

တံခါးစောင့်က မှတ်ချက်ချလိုက်၏။

"လီဟူ... ပိုက်ဆံပေးလိုက်..."

စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ချေသည်။

လီဟူသည် ချက်ချင်းပင် ယွမ် ၁၅၀ ပေးလိုက်ချိန်တွင်မှ လုံခြုံရေးအစောင့်က တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်လေ၏။

"ဟက်... အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေ... စည်းကမ်းတွေကိုတောင် မသိဘဲနဲ့ ပြဿနာလာရှာရဲသေးတယ်..."

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ထိုလူက သူတို့သုံးဦးကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ကျောင်းဈေးဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြပေ၏။

"တကယ်လို့ သမီး တစ်ခုခု ဝယ်ချင်ရင် သွားပြီး ယူလိုက်လေ..."

လီဟူက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်..."

မိန်းကလေးငယ်သည် မှတ်စုစာအုပ် နှစ်အုပ်နှင့် ဘောပင် နှစ်ချောင်းကို သွားယူလိုက်ပြီး အစားအစာရောင်းသည့် နေရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မဝယ်ခဲ့ချေ။

"သမီး ဘာလို့ မုန့်မဝယ်တာလဲ..."

လီဟူက မေးမြန်းလိုက်၏။

"အရမ်း ဈေးကြီးလို့ပါ..."

မိန်းကလေးငယ်က ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါတွေက သရေစာမုန့်လေးတွေပဲကို... ဘယ်လောက်တောင် ဈေးကြီးနေမှာမို့လို့လဲ..."

လီဟူက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဒိန်ချဉ်နှစ်ဘူး ပေါင်မုန့်နှစ်လုံးနှင့် အခြားသရေစာမုန့်အချို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆွဲယူလိုက်ပေသည်။

ဤအရာများသည် စူပါမားကတ်တစ်ခုတွင်ဆိုပါက ယွမ်ငါးဆယ်ခန့်သာ ကုန်ကျမည် ဖြစ်ချေ၏။

"သူဌေး... ပိုက်ဆံရှင်းမယ်..."

လီဟူသည် ပစ္စည်းများအားလုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"ငါးရာ..."

ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ချက်ချင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟင်... သူဌေး... ခင်ဗျား မှားပြောလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒီလောက်လေးကို ယွမ် ၅၀၀ တောင် ကျတယ် ဟုတ်လား... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာလား..."

လီဟူမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။

"ဟက်... တကယ်လို့ မဝယ်နိုင်ရင်လည်း မဝယ်နဲ့... ငါ့အချိန်တွေကို လာဖြုန်းမနေနဲ့..."

"ကျစ်... သူက သူဌေးတစ်ယောက်လို့ ငါက ထင်နေခဲ့တာ..."

ဆိုင်ပိုင်ရှင် အမျိုးသားသည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း ရိုင်းစိုင်းနေခဲ့လေ၏။

"သူဌေး... ဒီနေရာက ဆင်းရဲတဲ့ ဒေသတစ်ခုလို့ ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်နော်... ဘာလို့ ဒီပစ္စည်းတွေက ဒီလောက် ဈေးကြီးနေရတာလဲ... ဒီလောက် ဈေးကြီးတာကို တစ်ယောက်ယောက်က ဝယ်ပါ့မလား..."

စုယွမ်သည် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟေး လူမိုက်လေးတို့... မင်းတို့က ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး အပြင်လောကမှာ ရုန်းကန်နေခဲ့ရတာ မဟုတ်လား..."

"မသိတာက ပုံမှန်ပါပဲ..."

"ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မင်းတို့ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ ဒေသဆိုတာ ဒီဒေသမှာ ဆင်းရဲတဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုပေမဲ့ ဒီမှာ ချမ်းသာတဲ့လူတွေ မရှိဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးကွ..."

"ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ငါ့ဆိုင်ကပဲ အလယ်တန်းကျောင်းအတွက် တစ်ဆိုင်တည်းရှိတာလေ... ပြီးတော့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ငါ့အစ်ကိုအရင်းပဲ... ဒီမှာ ငါ ဘယ်လောက် ဈေးကြီးကြီး ရောင်းရောင်း ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်သူမှ မတိုင်ကြဘူးလား..."

"ဒါက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ..."

စုယွမ်က ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ညီလေး... မင်းကြည့်ရတာ သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူး... တကယ်လို့ တခြားလူတစ်ယောက်ကသာ ငါ့ကို ဒီလိုလာမေးရင် သူ့ကို ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်တာ ကြာပြီ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ မင်းကို ငါ တစ်ခုပြောပြမယ်..."

"ကျောင်းအုပ်ကြီးက ငါ့အစ်ကိုအရင်းပဲ... ဒီဆက်ဆံရေးက ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး..."

"တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို တိုင်မယ်ဆိုရင် ငါကလည်း သူတို့ကို ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီ သေချာပေါက် ပြန်တိုင်မှာပေါ့..."

"တကယ်လို့ မင်းက ကျောင်းအုပ်ကြီးကို တိုင်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒါရိုက်တာဝမ်ဆီ သွားတိုင်သင့်တယ်... ဒါရိုက်တာဝမ်နဲ့ ငါ့အစ်ကိုက အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေလေ..."

"ဒီလို ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနေတာကြောင့် ငါတို့ကို အောင်မြင်စွာ တိုင်ကြားနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

"ဒါ့အပြင် ငါက ပုံမှန်ဆိုရင် တခြားနေရာတွေမှာ ရောင်းတဲ့ဈေးထက် သုံးလေးဆလောက်ပဲ ပိုယူတာပါ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကို ကြည့်ရတာ ချမ်းသာတဲ့လူတွေနဲ့ တူနေလို့ ငါက ဈေးနည်းနည်း ပိုခေါ်လိုက်တာ..."

"မင်းတို့က ဘယ်လို စီးပွားရေးမျိုး လုပ်နေတာလဲ..."

ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ထိုအဖွဲ့အား ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ပရဟိတ အလုပ်အချို့ လုပ်နေတာပါ..."

"ဘယ်နေရာမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ဒါမှမဟုတ် ပရဟိတ ရန်ပုံငွေတွေ လိုအပ်နေလဲဆိုတာကို ကြည့်ပြီးတော့ ကူညီပေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ လျှောက်ထားပေးလို့ ရပါတယ်..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"ဟင်... ဝိုး... မင်းတို့က ဒီလိုလုပ်ငန်းမျိုး လုပ်နေတာကိုး... မင်းတို့က တကယ်ကို မိုက်တာပဲ..."

"မင်းတို့လို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေကို ငါ အလေးစားဆုံးပဲ..."

"မြန်မြန်... ဒီပစ္စည်းတွေကို ယူသွားလိုက်ကြ... မြန်မြန် ယူသွားကြ..."

"ဒီနေ့ ငါ ပိုက်ဆံ မယူတော့ဘူး..."

ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေသည်။ သူတို့သည် ဤလုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် လုပ်ကိုင်နေသည်ဆိုမှတော့ သူတို့ကို ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လျှင် မကောင်းဘူးလော။ ၎င်းက ယွမ်သန်းနှင့်ချီသော ဝင်ငွေကို ဆိုလိုနေသည် မဟုတ်လော။

"ခင်ဗျားက ပိုက်ဆံမယူတော့ဘူး ဟုတ်လား... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

စုယွမ်က ပြုံးလိုက်၏။

"အိုး ညီလေးရာ... ငါတို့ဒီမှာ ဆင်းရဲနေလို့ပါကွာ..."

"ငါတို့ဒီမှာ ပရဟိတ ရန်ပုံငွေတစ်ခု လိုအပ်နေတယ်..."

"ငါတို့ကျောင်းရဲ့ တည်ဆောက်ရေးကို ပံ့ပိုးပေးဖို့ မင်းတို့အနေနဲ့ ပရဟိတ ရန်ပုံငွေအချို့ကို သေချာပေါက် လျှောက်ထားပေးရမယ်နော်..."

"ဟူး... ငါတို့ကျောင်းရဲ့ ကစားကွင်းကို ကြည့်ပါဦးကွာ... ဒီလို ဆိုးရွားလွန်းတဲ့ ကွင်းပြင်မှာ ကျောင်းသားတွေ ပြေးလွှားနေရတာကို ကြည့်ပြီး ငါ အရမ်းကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရတယ်..."

"ငါက စိတ်ထားနူးညံ့တဲ့ လူတစ်ယောက်လေ..."

"ဒါနဲ့ ညီလေး... ဒီပရဟိတ ရန်ပုံငွေကို လျှောက်ထားဖို့ အနည်းဆုံး ပမာဏ ဘယ်လောက် လိုအပ်လဲ..."

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် မျက်ရည်နှစ်စက်ကို အတင်း ညှစ်ထုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံး ယွမ် သုံးသန်းပါ..."

စုယွမ်က ပမာဏတစ်ခုကို ကြေညာလိုက်၏။

ယွမ် သုံးသန်း။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။

"ယွမ် သုံးသန်းထဲကနေ တစ်သန်းက ငါ့အတွက်... တစ်သန်းက ကျောင်းအုပ်ကြီးအတွက်... ပြီးတော့ ကျန်တဲ့တစ်သန်းက ဒါရိုက်တာဝမ်အတွက်..."

"လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံတယ်..."

"ဒီပိုက်ဆံတွေက အရမ်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရောက်လာတာပဲ..."

"ညီလေး... ငါတို့ကျောင်းရဲ့ အခြေအနေကို အခုလောက်ဆို မင်း မြင်တွေ့လောက်ပြီပေါ့..."

"ငါတို့ ဒီရန်ပုံငွေကို တကယ် လိုအပ်နေပါတယ်..."

"ဒီကျောင်းရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးဖြစ်တဲ့ ငါ့အစ်ကိုက ဒီရန်ပုံငွေ ပြဿနာတွေကြောင့် အရမ်း အလုပ်များနေပြီး ထမင်းတောင် ကောင်းကောင်း မစားနိုင်ရှာဘူး..."

"အိုး..."

"ဒီနေ့ မင်းတို့ ရောက်လာတာ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ... ငါတို့ကျောင်းအတွက် အရမ်း ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုကို မင်းတို့ ဖြေရှင်းပေးလိုက်ပြီ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"မသွားကြပါနဲ့ဦး... ငါတို့ရဲ့ ကြီးမြတ်ပြီး ကိုယ်ကျိုးစွန့်တဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ တွေ့ဖို့ မင်းတို့ကို ငါ ခေါ်သွားပေးမယ်..."

ဆိုင်ပိုင်ရှင်က မျက်ရည်များဖြင့် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ချေ၏။

ထို့နောက် သူသည် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုသို့ လျင်မြန်စွာ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးထံ မေးမြန်းရန် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။

သူမြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ သူ၏ မွန်းလွဲပိုင်း လက်ဖက်ရည်ဝိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သော ဩစတြေးလျ ပင်လယ်ကျောက်ပုစွန် အချို့ပါဝင်သည့် ကျောင်းအုပ်ကြီး ပို့လိုက်သော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံပင် ဖြစ်ပေ၏။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် အခြေအနေများကို ကျောင်းအုပ်ကြီးထံ အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"လာပါ ညီလေးတို့... ငါတို့ရဲ့ ကြီးမြတ်ပြီး ကိုယ်ကျိုးစွန့်တဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီ မင်းတို့ကို ငါ ခေါ်သွားပေးပါ့မယ်..."

"သူ့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးရင် ငါတို့ကျောင်းအတွက် ပရဟိတ အလှူငွေတစ်ခု လှူဒါန်းပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် စုယွမ်နှင့် အခြားသူများကို ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေ၏။

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းထဲတွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို လျင်မြန်စွာ သေသပ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသစ်စက်စက် ဝတ်စုံကို ချွတ်ကာ ဖာထေးထားသော ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ပြောင်းဝတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စားသောက်ဆိုင်သို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ပို့ကာ ဩစတြေးလျ ပင်လယ်ကျောက်ပုစွန်ကို နောက်မှ လာပို့ရန် ပြောဆိုလိုက်ပေ၏။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး..."

"ကျောင်းအုပ်ကြီး..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဝင်လာခဲ့ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးအား ချက်ချင်း မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ..."

"ဒါက အလုပ်လုပ်ချိန်ကွ... ကျောင်းအုပ်ကြီး ရုံးခန်းထဲမှာ မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ..."

"မင်းကို ငါ ပြောထားမယ်... ငါက ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်နေတာနဲ့ပဲ ဒီကျောင်းမှာ မင်း လုပ်ချင်တာ အကုန်လုပ်လို့ရတယ်လို့ မထင်နဲ့..."

"ငါက ခိုင်မာတဲ့ တရားမျှတမှု စိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ... ပြီးတော့ ငါ့မိသားစုဝင်တွေရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ အပြုအမူတွေကို ဘယ်တော့မှ သည်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါ့ဆီကနေ အနည်းငယ်လေးတောင် အထူးအခွင့်အရေး ရမယ်လို့ တွေးတောင် မတွေးနဲ့..."

"မင်း သိလား..."

"ငါက နေ့တိုင်း အရမ်း အလုပ်များနေတယ်... အဲဒါတွေ အားလုံးက ကျောင်းသားတွေအတွက် အလုပ်လုပ်နေရလို့ပဲ..."

"ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့..."

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ဟန်ဖြင့် ကြေညာလိုက်လေသည်။