အခန်း ၃၆၆

အခန်း (၃၆၆) အရုပ်စစ်ပွဲ - ၁၉

ရီရူလီက "ရှင်နဲ့ အတူတူပါပဲ၊ ဒါက စိတ်ဝိညာဉ်ရည်ရွယ်ချက်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်ချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်စိတ်ထဲ၌ မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ချက်ချင်းပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူနှင့် သူ့အသင်းဖော်များသည် ဂိမ်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက သတင်းအချက်အလက် အားလုံးနီးပါးကို မျှဝေခဲ့ကြသော်လည်း သူတစ်ဦးတည်း လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည့် အရာအချို့လည်း ရှိနေသေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် လော့ဂ်အင်နေရာ၌ ဝူဒီနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပုံ၊ မူမမှန်မှုအချို့နှင့် အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်ခဲ့ပုံများနှင့် "စိတ်ဝိညာဉ်ရည်ရွယ်ချက်" ဆိုသည့် စကားလုံးများပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရီရူလီ၏ စကားများအရ သူမသည် စိတ်ဝိညာဉ်ရည်ရွယ်ချက် ရှိကြောင်းကို သိရှိထားရုံသာမက ဖုန်းပုကြွယ်တွင်လည်း ဤစွမ်းရည် ရှိနေသည်ကို အသေအချာ သိနေကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။

"ငါ နားလည်ပြီ၊ သူ ဒါကို နိုးထလာခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်ရမယ်"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ယုတ္တိရှိသော ရှင်းလင်းချက်တစ်ခုကို တွေးမိသွားသည်။ သူ စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူလည်း အစပိုင်းမှာတော့ ဒီစွမ်းရည်ကို ဘာခေါ်မှန်း သိချင်မှ သိလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျမှ 'စိတ်ဝိညာဉ်ရည်ရွယ်ချက်' ဆိုတဲ့ အမည်ကို ရှာတွေ့သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အင်း... ငါသာ သူ့နေရာမှာဆိုရင်လည်း ဒါကို စုံစမ်းဖို့ ကြိုးစားမှာပဲ...

ဒီနေ့ ငါ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ ရုတ်တရက် ဒုတိယနေရာကို တက်လာတာကို သူမြင်တဲ့အခါ... ငါ့အဆင့် ဒီလောက်အထိ ရုတ်တရက် မြင့်လာတာဟာ စိတ်ဝိညာဉ်ရည်ရွယ်ချက် နိုးထလာလို့ပဲဆိုတာ ချက်ချင်း ကောက်ချက်ချလိုက်တာ ဖြစ်မယ်၊ ပြီးတော့ စောစောက တိုက်ပွဲကြောင့်လည်း ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်အမျိုးအစားက သူနဲ့ မတူဘူးဆိုတာကို သူသဘောပေါက်သွားစေခဲ့တယ်၊ နေပါဦး... ဒါဆို သူက စိတ်ဝိညာဉ်ရည်ရွယ်ချက်အကြောင်း ငါ့ထက်ပို သိနေတာပေါ့... နောက်မှ ဒီဇာတ်လမ်းထဲက ထွက်ပြီးရင် သူ့ကို သေချာပြန်မေးရမယ်..."

ဤအတွေးများသည် လျှပ်တပြက်ဖြတ်ပြေးသွားခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်သည် ယင်းအကြောင်းကို အသေးစိတ် စူးစမ်းနေရမည့်အချိန် မဟုတ်ပေ။ ရီရူလီက မတိုက်ခိုက်လျှင်ပင် သွေးထွက်ခြင်း အာနိသင်က စောင့်ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ "မိစ္ဆာဆင်းသက်ခြင်း" ကို အမြန်မသုံးပါက ဖုန်းပုကြွယ်သည် မကြာမီမှာပင် အလင်းဖြူအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"ဒါဆိုရင်တော့... ငါ အားနာမနေတော့ဘူး"

ဖုန်းပုကြွယ် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ဘွဲ့ထူးစွမ်းရည်ကို စတင်ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

…

မှောင်မိုက်ခြင်း။

အဆုံးမရှိသော မှောင်မိုက်ခြင်း။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း၊ အသက်ရှူသံကင်းမဲ့ခြင်း၊ အရောင်အသွေးမရှိခြင်း၊ အနံ့အသက်ကင်းမဲ့ခြင်း…။

ဤနေရာ၌ အဆင့်နိမ့်သက်ရှိများဆိုပါက မိမိတို့၏ တည်ရှိမှုကိုပင် မလွှဲမရှောင်သာ သံသယဝင်မိကြပေလိမ့်မည်။

အကြောင်းမှာ သူတို့သည် အာရုံငါးပါးလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး အသိစိတ်သက်သက်သာ ကျန်ရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဤစကားလုံးများက သူ့ပါးစပ်မှ ထွက်လာခြင်းလော သို့မဟုတ် စိတ်ကူးသက်သက်သာလော ဆိုသည်ကို မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် အာရုံငါးပါးလုံး ဆုံးရှုံးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ စကားပြောနိုင်လျှင်ပင် သူ့ဘာသာ ပြန်ကြားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

"ပြီးခဲ့တဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေးတင် ငါ ကွန်တိန်နာထိပ်မှာ လဲနေတာလေ... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

ဖုန်းပုကြွယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက အမြင်အာရုံလှည့်စားမှုတစ်မျိုးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂိမ်းထဲက ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုလား"

သူ့အား ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည့်အရာမှာ သူသည် နိုးကြားခြင်းမုဒ်ဖြင့် ရှိနေပါလျက် ပြင်ပကမ္ဘာက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် လုံးဝ မခံစားရတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဂိမ်းမီနူးကလည်း အလုပ်မလုပ်တော့ပေ...။

"ငါ့စိတ်ထဲက အမည်မသိအရိပ်က နောက်ဆုံးတော့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတာများလား..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အဆိုးဆုံးကို အမြဲကြိုတွေးတောတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူ စတင် သံသယဝင်လာမိတော့သည်...။ သူ ဂိမ်းသေတ္တာထဲမှာပဲ ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခဲ့တာလား။

"နောက်ထပ် သနားစရာကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ပဲ"

ရုတ်တရက် နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်ခုက သူ့နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

"ဘယ်သူလဲ၊ ယမမင်းလား၊ စေတန်လား၊ ဟေးဒီးစ်လား၊ အနူးဘစ်လား"

အစ်ကိုကြွယ်က အမည်လေးခုကို အသက်တရှိုက်တည်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူတို့အထောက်အထားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူသေလွန်ပြီးနောက် နောက်ဘဝအတွက် အတော်လေး ကိုယ်တိုင်သိမြင်မှု ရှိနေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

သူ ယင်းကို သေချာစဉ်းစားထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤစကြာဝဠာထဲတွင် "ငရဲပြည်" ဟု ခေါ်သော အရာရှိနေလျှင်ပင် သူသည် သေချာပေါက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ နည်းနည်းကွဲပြားသားပဲ..."

ထိုအသံက ဖုန်းပုကြွယ်၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေပေ။ ၎င်းအစား ဆက်ပြောလာသည်။

"မင်းဆီကနေ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေကို ငါ မခံစားရဘူး..."

၎င်းက ခဏ ရပ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"အာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေတာက ငါ့စတိုင်မဟုတ်ဘူးလေ"

ဖုန်းပုကြွယ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဤဒုတိယမြောက်စာကြောင်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်၌ သူ့အကြားအာရုံ ပြန်လည်ရရှိလာကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့... ငါမင်းကို ကူညီနိုင်မယ် မထင်ဘူး"

"အင်း..."

ထိုအသံက တွေးတောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းလို အရေးမပါတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်လေးတစ်ကောင်က ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ"

"အဲ... ဒါက ဘယ်နေရာလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် မေးခွန်းကို မေးခွန်းဖြင့်သာ ပြန်လည် ဖြေကြားနိုင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူ မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို တကယ်မသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ အကျဉ်းထောင်ပဲ"

အခြားတစ်ဖက်မှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆို... မင်းက အတိအကျ ပြောရရင် ဘယ်သူလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ် စိတ်မရှည်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ တစ်ခုတည်းသောမေးခွန်းကို နှစ်ကြိမ် အမေးခံရခြင်းကို သူ သိသိသာသာ သဘောမကျပေ။

"ငါက ဘယ်သူလဲ... ငါ ဘယ်သူလဲ..."

ထိုအသံသည် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေသကဲ့သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေလေသည်။

"ငါ... တကယ် မမှတ်မိတော့ဘူး"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူလဲဆိုတာ မမှတ်မိဘူးပေါ့၊ လှောင်အိမ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတယ်ဆိုတာပဲ မှတ်မိတယ်ပေါ့..."

ဖုန်းပုကြွယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါပိတ်လှောင်ခံထားရတာ အချိန်အတော်ကြာပြီ"

ထိုအသံ၏ လေသံက ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုအပြည့်နှင့် ဖြစ်သည်။

"တစ်ခါတစ်ရံမှာ နိမ့်ကျတဲ့သတ္တဝါ တစ်ကောင်စ နှစ်ကောင်စ ဒီကို ရောက်လာတတ်ပေမဲ့ သူတို့က ငါနဲ့ နေရာတစ်ခုတည်းမှာ အချိန်အကြာကြီး အတူရှိနေရင်... မင်းတို့လို အရေးမပါတဲ့သတ္တဝါတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သတိမထားမိဘဲ ငါ့ရဲ့ ဝါးမြိုစုပ်ယူခံလိုက်ရတာပဲ...

နောက်ဆုံးတော့ ငါနဲ့အတူ ရှိနေကျအရာကတော့ အဆုံးမရှိတဲ့ အမှောင်ထုနဲ့ အထီးကျန်မှုတွေပဲ..."

"ဒီစကားတွေကို အခြေခံကြည့်ရုံနဲ့တင်... မင်း အကျဉ်းချခံထားရတာ မဆန်းပါဘူး"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ငါ အတော်လေး သိချင်တာက၊ မင်းကို ပိတ်လှောင်ထားတဲ့သူက ဘယ်လို အဆင့်မြင့်နတ်မင်းကြီးများလဲပေါ့..."

"ဘယ်သူသိမှာလဲ..."

ထိုအသံက ပြန်ဖြေသည်။

"ဟိုး လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်အတော်ကြာတုန်းကတော့ ငါ အဲဒီနာမည်ကို သေသေချာချာ မှတ်မိနေခဲ့သေးတယ်၊ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကို မေ့သွားပြီးနောက်မှာတောင် ငါ့ရန်သူရဲ့ နာမည်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့ဘူး၊ ငါ ထင်ခဲ့တာက... ဆောင်းရာသီပေါင်း တစ်သောင်းရဲ့ ရေခဲနဲ့ နှင်းတွေတောင် ငါ့ဒေါသကို မအေးမြစေနိုင်ဘူး၊ လက်စားချေခြင်းရဲ့ ခါးသီးမှုကို မြည်းစမ်းရမှသာ ငါ့ရဲ့ ဒေါသမုန်တိုင်းက ငြိမ်သက်သွားလိမ့်မယ်လို့ပေါ့။

ဒါပေမဲ့... နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါ မေ့သွားခဲ့တယ်၊ အခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်သွင်ကို မေ့သွားခဲ့တယ်၊ အခြားတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို မေ့သွားခဲ့တယ်၊ ငါ ဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရလဲဆိုတာတောင် မေ့သွားခဲ့ပြီ"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် နားထောင်ရင်းနှင့် ပို၍ စိတ်ပျက်လာတော့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒီက ဘာမှမသိတဲ့လူကြီး၊ မင်း ငါ့ကို ပြောပြစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး ထင်တယ်"

"မင်း ပြန်သင့်ပြီ"

ထိုအသံက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာ ဆက်နေရင် မကြာခင် ဝါးမြိုခံရလိမ့်မယ်"

"အာ... ငါလည်း ဒီမှာ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် ဆက်မနေချင်ပါဘူး"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါအခု ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင် မခံစားရဘူးလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

"မင်း ဒီနေရာကို မင်းဘာသာ ရောက်လာတာပဲ"

ထိုအသံက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာကြောင့် ရောက်လာတာလဲဆိုတာကို ပြန်သတိရတာနဲ့ မင်း ပြန်သွားလို့ရပြီ"

"ဒါဆို ငါက မသိတာ..."

ဖုန်းပုကြွယ်၏ စကားလုံးများသည် လျှာဖျားပေါ်ရှိနေစဉ်အတွင်း ရုတ်တရက် စူးရှသော မြည်ဟီးသံတစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ စကေးတစ်ခု သုံးလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့..."

သူက ထိုအသံကို ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြောဦးမယ်... မစ္စတာ အမည်မသိ အကျဉ်းသားကြီး၊ 'မိစ္ဆာဆင်းသက်ခြင်း' ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ရင်းနှီးနေမလား"

"မိစ္ဆာဆင်းသက်ခြင်း..."

ဤအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်ဖက်လူကက စက္ကန့်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"ဟား... ဟားဟား... ဟားဟားဟားဟား..."

ထို့နောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

"အင်း... ဒီတုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရရင် မင်းတစ်ခုခု သိနေတဲ့ပုံပဲ"

ဖုန်းပုကြွယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီကိုလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါ နားလည်ပြီ"

ခေတ္တမျှကြာပြီးနောက် ထိုအသံက ရယ်မောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းချင်တာလား... ဒါက အရမ်းလွယ်ပါတယ်"

ရုတ်တရက် အမှောင်ထုထဲမှ ဧရာမသတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည့် အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မကြုံစဖူး ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက ဖုန်းပုကြွယ်၏ အသိစိတ်ကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ငရဲ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ မီးတောက်များက သူ့ဝိညာဉ်အား လောင်မြိုက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဤခံစားချက်သည် ဂိမ်း၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်သွားပြီမှာ ထင်ရှားလှသည်။ သာမန် အခြေအနေမျိုးတွင်ဆိုပါက လူတစ်ဦးသည် သေချာပေါက် မေ့မြောသွားလောက်ပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်သည် အရိုးထိတိုင် အေးစက်ပြီး ဝိညာဉ်ကို ဝါးမြိုနေသည့် ဤညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို အပြည့်အဝ သိရှိခံစားနေရသည်။ အချိန်သည် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ထာဝရတိုင်အောင် ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မသိရဘဲ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်လုံးများထဲသို့ အလင်းရောင်များ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတော့သည်။ ရေလှိုင်းများ သူ့အပေါ် ဆေးကြောသန့်စင်ပေးလိုက်သည့် အေးမြမှုက ပြန်လည်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် အစစ်အမှန်ကဲ့သို့ ဖြစ်သလို ပုံရိပ်ယောင်ကဲ့သို့လည်း ဖြစ်နေပြီး လက်တွေ့ဘဝနှင့် ခွဲခြားမရနိုင်ချေ။ ဝိညာဉ်ကို လောင်မြိုက်စေခဲ့သော ဆိုးရွားလှသည့် နာကျင်မှုတစ်ခုသာလျှင် သူ၏ ဖြစ်တည်မှုထဲတွင် အထင်အရှား ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်…။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုစင်ပေါ်၌ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာမူ နက်မှောင်သောစစ်ပွဲအော်ရာတိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနက်မှောင်သော စွမ်းအင်များသည် မီးတောက်များကဲ့သို့ သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် လှိုင်းထနေလေသည်။ ရီရူလီကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင် ထိုမမြင်နိုင်သော အားအရှိန်ကြောင့် အနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲနေလေသည်။

"ဒါက... မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းခြင်းပဲ..."

ဖုန်းပုကြွယ်က သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူ့မျက်လုံးတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ..."

ရီရူလီက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

"သူ အတည်အပေါက် လုပ်တော့မှာလား..."

"ဟဲ... ဒါကို သရဲတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စွမ်းအားလို့ ခေါ်တာက တကယ်ကို လိုက်ဖက်တယ်"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်ကို တွန့်ကွေးလျက် ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီအသွင်ပြောင်းအကျိုးသက်ရောက်မှုက သုံးမိနစ်ပဲ ကြာမှာ၊ ရှင့်အချိန်တွေကို အံ့သြမှင်တက်ရင်းနဲ့ မဖြုန်းတီးပစ်ဖို့ အကြံပြုချင်တယ်..."

ရီရူလီက စေတနာကောင်းဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့"

ဖုန်းပုကြွယ်က သူမစကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"သုံးမိနစ်ဆိုရင် လုံလောက်ပါတယ်"

"လုံလောက်ပါတယ်" ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရီရူလီသည် အစ်ကိုကြွယ်ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွား၏။ သူမသည် အပိုစကားများ ပြောမနေတော့ဘဲ ခြေဖျားဖြင့် မြေပြင်ကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တဟုန်ထိုး တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

မြင့်မြတ်ချိပ်တံဆိပ်ဓားသွားက စွေစောင်း၍ ပြတ်ပြတ်သားသား ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။ ယင်းသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သေသပ်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း အဖျက်အဆီးစွမ်းအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပေသည်။

ဓားအလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံး ပြတ်တောက်သွားရသည်။

ကစားသမားများအတွက် ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားလှသော ထိုစင်ကြီးသည် ဤတစ်ချက်တည်းသော ခုတ်ချက်ကြောင့် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်...။ ပြတ်တောက်သွားသော အပိုင်းသည် တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ ဆင်းသက်သွားပြီး မြေပြိုသကဲ့သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

လေထဲသို့ ခုန်တက်၍ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သော ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာကို ဆက်ထိန်းထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အင်း၊ မဆိုးပါဘူး"