အခန်း ၃၆၈.၂

အခန်း (၂) ကားကြုံစီးခြင်း

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကားအပျက်အစီးများနားတွင် တစ်ခေတ္တမျှ ပတ်ပတ်လည်လျှောက်ကြည့်နေသော်လည်း ချောက်ကမ်းပါးပေါ်သို့ ပြန်တက်နိုင်မည့်နည်းလမ်းကို မစဉ်းစားမိသဖြင့် အခြားလမ်းတစ်ခုကိုသာ ရှာဖွေရတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ပျံသန်းနိုင်ခြင်း၊ ရေငုပ်နိုင်ခြင်း စသည့် သဘာဝလွန်စွမ်းရည် အမျိုးမျိုးနှင့် လက်နက်ကိရိယာများအပြင် အခြေခံအကျဆုံး ရှင်သန်ရေးကိရိယာများကိုပါ ဆုံးရှုံးထားရပြီဖြစ်သည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်မူ ဤကဲ့သို့ ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေရှိ နက်ရှိုင်းလှသော တောအုပ်ကြီးထဲတွင် ရောက်ရှိနေခြင်းက အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။

ဤဇာတ်လမ်းထဲတွင် ကစားသမားများအနေဖြင့် ရေနှင့် အစားအသောက် မစားသုံး၊ မသောက်သုံးပါက ငတ်ပြတ်သေဆုံးသွားနိုင်သည့် အခြားပြင်းထန်သော စည်းမျဉ်းများ ရှိ၊ မရှိကို ဖုန်းပုကြွယ် မသိပေ။ (တိုက်ဆိုင်ချင်တော့ ဖုန်းပုကြွယ် ဤဇာတ်လမ်းကို ကစားနေချိန်တွင် အိပ်စက်ခြင်းမုဒ်ဖြင့် ကစားနေခြင်း ဖြစ်သည်)။ အကယ်၍ ထိုသတ်မှတ်ချက်သာ အမှန်တကယ်ရှိခဲ့ပါက "Man vs Wild" (လူနှင့် တောရိုင်း) အစီအစဉ်များကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြည့်ရှုခဲ့သည့် သူ့အတွေ့အကြုံအရ သာမန်လူထက် တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်မျှသာ ပိုမိုအသက်ဆက်နိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"ဆိုတော့... ငါ့ပင်ကိုယ်သိစိတ်ကိုပဲ အသုံးချပြီး မိုက်မိုက်ကန်းကန်း ရှေ့ဆက်တိုးရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် တောအုပ်ထဲတွင် လျှောက်လှမ်းရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယင်းမှာ နောက်ဆုံးရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ရှိရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ မြင်တွေ့နိုင်ရန် သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ရန်ပင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှသည်။ သစ်ပင်ထိပ်ဖျားသို့ ရောက်အောင် တက်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်ခြင်းက အလွန်အန္တရာယ်များပေသည်။ သူ့တွင် မည်သည့် ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းမှ မရှိသဖြင့် အနည်းငယ်ချော်ကျရုံဖြင့် အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း အခြေအနေများက ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုချောမွေ့နေခဲ့သည်။

သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များကြားတွင် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ပင်ပန်းကြီးစွာ ဖြတ်သန်းလျှောက်လှမ်းလာပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်ရှေ့တွင် စမ်းချောင်းငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆန့်ကျင်ဘက်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ တောအုပ်မှာ ပိုမိုကျဲပါးပြီး ရှင်းလင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် စမ်းချောင်းအနားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သားရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ မရှိကြောင်း သေချာအောင် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဂရုတစိုက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မျက်နှာသစ်ပြီး ရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်။

သူ၏ လည်ချောင်းခြောက်သွေ့မှုနှင့် သိသာထင်ရှားသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤဇာတ်လမ်းထဲရှိ သူ့ဇာတ်ကောင်မှာ အစားအသောက်၊ ရေနှင့် အနားယူမှုတို့ကို အမှန်တကယ် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘောင်းဘီချွတ်၍ မရနိုင်သောကြောင့် အိမ်သာတက်ရန် လိုအပ်ချက်တစ်ခုသာ လွဲချော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေဓာတ်ဖြည့်တင်းပြီး ခဏမျှအနားယူပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ် သူ့ခရီးကို ရှေ့ဆက်လိုက်သည်။

ကားပေါက်ကွဲမှုဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက မည်သည့်အန္တရာယ်နှင့်မျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း... သူ၏ သတိကြီးသော သဘာဝနှင့် အိပ်မက်ဆိုးမုဒ်အပေါ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ခြေလှမ်းတိုင်းကို အလွန်အမင်း ဂရုတစိုက်နှင့် သတိထားလျှောက်လှမ်းနေရသည်။ ထို့ကြောင့် ဒူးဆစ်ခန့်သာနက်ပြီး ငါးမီတာပင်မပြည့်သော စမ်းချောင်းကို ဖြတ်ကူးရာတွင်လည်း အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ၏ အင်္ကျီစွန်းဖြင့် ခြေထောက်များကို သုတ်ကာ ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို ပြန်ဝတ်ပြီး လမ်းအတိုင်း ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

"အင်း... ရေထဲက အရိပ်ကို ကြည့်ရသလောက်တော့ ငါ့ရုပ်က ငါ့အတိုင်းပဲရှိသေးတယ်..."

လမ်းလျှောက်နေစဉ်အတွင်း သူ့အတွေးများက အဆက်မပြတ် အလုပ်လုပ်နေ၏။

"ငါ့အိတ်ကပ်တွေအားလုံး ဗလာဖြစ်နေတယ်၊ ရှာဖွေလို့ရမယ့် တံဆိပ်တွေ၊ အမှတ်အသားတွေလည်း ဘာမှမရှိဘူး၊ ဆိုတော့... ငါဆိုတဲ့ ဒီနာမည်ကြီးစုံထောက်ကြီးကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ..."

သူ စဉ်းစားနေစဉ်အတွင်း သူ့ခြေအောက်ရှိ လမ်းကြောင်းမှာ ပိုမိုရှင်းလင်းလာသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပိုမိုမတ်စောက်လာလေသည်။ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် သူ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော တောအုပ်ကြီးမှာ သူ၏ လက်ရှိအမြင့်ထက် များစွာအောက်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် နာရီဝက်နီးပါး ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ထင်းရှူးတောကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် မြေမျက်နှာပြင်မှာ ညီညာသွားပြီး မကြာမီတွင် လမ်းမကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ခြေလှမ်းများကို သွက်သွက်လှမ်းကာ လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လမ်းဘေးရှိ တယ်လီဖုန်းတိုင်များကို ကြည့်ရင်း သူသည် ရှင်းပြရခက်သော ရင်းနှီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုတယ်လီဖုန်းတိုင်များပေါ်တွင် ကြော်ငြာအသေးစားလေးအချို့သာ ကပ်ထားပါက ပို၍ပင် စိတ်သက်သာရာရစေမည်ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူသည် အတော်ဝေးဝေး ပတ်လျှောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေမှ ကားလမ်းမကြီးရှိရာ အမြင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဝူး။

အဝေးပြေးလမ်းမအတိုင်း ခဏမျှ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် အဝေးမှ ကားတစ်စီး မောင်းနှင်လာသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

ဖုန်းပုကြွယ် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတော်လေးသစ်လွင်သော အနီရောင်ပြိုင်ကားတစ်စီးက သူရှိရာသို့ မောင်းနှင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ လမ်းအလယ်တည့်တည့်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ခြေထောက်များကို ကားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်၍ "လူ" ပုံသဏ္ဍာန်သင်္ကေတ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ "ငါ့ကို ပေးမစီးနိုင်ရင်လည်း တိုက်သတ်သွားလိုက်တော့" ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

"ဟေး၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး"

ကားက ပိုမိုနီးကပ်လာသောအခါ ဖုန်းပုကြွယ်သည် လက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကားပေါ်တွင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူဖြူစုံတွဲနှစ်ဦး ပါပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ၂၀ ရာစုအလယ်ပိုင်း စတိုင်လ် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

ဤကဲ့သို့ လူသူကင်းမဲ့သောနေရာမျိုးတွင် ကားတားနေသော လူတစ်ယောက်ရှိနေခြင်းက မောင်းနှင်သူကို တွန့်ဆုတ်သွားစေသည်မှာ သဘာဝကျပါသည်။ သို့သော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူမှာ ပိန်ပိန်ပါးပါးဖြစ်ပြီး လက်နက်လည်း မပါရှိချေ။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ညစ်ပေနေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ယဉ်ကျေးသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် "ကူညီပါ" ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေသဖြင့် အမှန်တကယ် ဒုက္ခရောက်နေခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ ထိုပြိုင်ကားလေးသည် အရှိန်ကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချကာ လမ်းဘေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံရှိ အမျိုးသားက သူ့ဇနီးဖြစ်သူအား "ကားပေါ်မှာပဲ နေခဲ့ ကာရိုးလ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဂရုစိုက်ဦးနော် ဒန်းနစ်"

သူ့ဇနီးက သတိပေးလိုက်သည်။

ဒန်းနစ်သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် နှစ်မီတာခန့်အကွာတွင် ရပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူသည် အရပ် ၁.၉ မီတာနီးပါး မြင့်ပြီး အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိကာ ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်၊ အညိုရောင်ဆံပင်၊ အပြာရောင်မျက်လုံးနှင့် နှုတ်ခမ်းမွေးအနည်းငယ် ရှိသည်။ သူသည် ခရမ်ရောင် လက်တိုတီရှပ်၊ ဘောင်းဘီရှည်အဖြူနှင့် အရောင်တင်ထားသော သားရေဖိနပ်တို့ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ အပြာရောင် ဆွယ်တာအကျီတစ်ထည်ကို ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး အင်္ကျီလက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ချည်နှောင်ထားသည်။ ဤကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ပုံမျိုးမှာ ဖုန်းပုကြွယ်တို့ခေတ်တွင် ခေတ်နောက်ကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဤဇာတ်လမ်းသည် ၂၀ ရာစုကို နောက်ခံထားထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ပိုသေချာသွားခဲ့သည်။

"အာ... ဟုတ်ကဲ့ပါ လူကြီးမင်း၊ ကျွန်တော် ကားအက်ဆီးဒင့် ဖြစ်ခဲ့လို့ပါ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဘာ... ကားအက်ဆီးဒင့် ဟုတ်လား..."

ဒန်းနစ်က ဖုန်းပုကြွယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ... ဒဏ်ရာရသွားသေးလား..."

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်"

ဖုန်းပုကြွယ် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကားက ပျက်စီးပြီး လမ်းဘေးက ချောက်ထဲကို လိမ့်ကျသွားလို့ပါ၊ ချောက်ထဲကနေ လမ်းမပေါ် ပြန်ရောက်ဖို့ အချိန်တစ်နာရီလောက် ရုန်းကန်ခဲ့ရပါတယ်"

သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ သံသယများကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် ယုံကြည်မှုရရှိရန်အတွက် အချက်အလက်များကို တတ်နိုင်သမျှ စနစ်တကျ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရုတ်တရက်ကြီး လမ်းအလယ်မှာ ရပ်တားမိတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကားကြုံလိုက်ခွင့်ပေးဖို့ တကယ်လိုအပ်နေလို့ပါ"

"နားလည်ပါပြီ"

ဒန်းနစ်သည် သတိအနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မိတ်ဆွေ၊ ငါမင်းကို ကူညီရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

"တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဒန်းနစ်သည် ဖုန်းပုကြွယ်အား ကားဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကားထဲရှိ အမျိုးသမီးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့ဇနီး ကာရိုးလ်ပါ"

ထို့နောက် သူက ဇနီးဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ ဖုန်းပုကြွယ်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒါက..."

"ဖုန်းပုကြွယ် ပါ"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် NPC ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စမ်းသပ်လိုသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီ မစ္စတာဖုန်းက ကားအက်ဆီးဒင့်ဖြစ်လို့ ကားကြုံလိုက်ချင်လို့တဲ့"

ဒန်းနစ်က ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်ပြောလိုက်သဖြင့် စနစ်သည် NPC များအပေါ် နာမည်များ၊ ရုပ်ရည်များနှင့် အခြားအချက်အလက်များ သက်ရောက်မှုကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးထားကြောင်း သိသာစေသည်။

"အို... စိတ်မကောင်းစရာပဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လားရှင်"

ကာရိုးလ်က မေးလိုက်သည်။

ကားထဲရှိ အမျိုးသမီးသည် အနီရောင်သိုးမွှေးကုတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမတွင် အပြာရောင်မျက်လုံးနှင့် ဆံပင်အနက်ရောင်ရှိပြီး အလွန်အမင်း လှပသည်တော့မဟုတ်ဘဲ မျက်နှာသွင်ပြင်က အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလေသည်။ သူမသည် မိတ်ကပ်များကို အလွန်အမင်း လိမ်းကျံထားသော်လည်း အသက်၄၀အရွယ် အမျိုးသမီးအတွက် အချိန်ကာလက ညှာတာမှုမရှိခဲ့ပေ။ ထူထဲလှသော မိတ်ကပ်ဖောင်ဒေးရှင်းများကလည်း သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်၊ စိတ်ပူပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မဒမ်"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်လည်ဖြေကြားရင်း နောက်ထိုင်ခုံသို့ အမြန်တက်ထိုင်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် စိတ်ပြောင်းသွားလျှင်ပင် အလွန်နောက်ကျသွားပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို ကားပေါ်မှ မောင်းထုတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“မစ္စတာဖုန်း”

ဒန်းနစ်က ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံပေါ်သို့ တက်ရင်း နောက်လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးက တောင်ပေါ်က ဗီလာတစ်ခုမှာလုပ်မယ့် မိသားစုတွေ့ဆုံပွဲကို သွားမလို့ပါ၊ ဒီကနေ သိပ်မဝေးတော့ပါဘူး၊ ခင်ဗျား အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် အရင်ဆုံးဗီလာကို လိုက်ခဲ့ပါလား၊ အဲဒီမှာ ဖုန်းရှိတော့ ခင်ဗျားမိသားစု ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားမိတ်ဆွေတွေကို လာကြိုဖို့ ဆက်သွယ်လို့ရတာပေါ့”

“ကျေးဇူး အများကြီး တင်ပါတယ်ဗျာ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းရဲ့ နာမည်ကို မေးလို့ရမလားခင်ဗျာ…”

“လဗ်ခရပ်ဖ်ပါ”

ဒန်းနစ်က ကားကို စက်နှိုးရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဒန်းနစ် လဗ်ခရပ်ဖ်ပါ”