အခန်း ၁၁

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၁၁

အစ်မလျိုက ပြုံးရင်း ပြောပြခဲ့သည်။ "လျိုကျင်း၊ အန်တီ အရင်က မင်းကို ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား။ အဆင်ပြေမယ့် အိမ်ငှားရရင် ခေါ်လာခဲ့မယ်ဆိုတာလေ။ ဒါက အန်တီဖုန့် တဲ့၊ သူတို့ သားအမိနှစ်ယောက်က အခန်းငှားချင်လို့ အန်တီက လိုက်ပြတာ။ မင်းရော ဘယ်လိုသဘောရလဲ။"

လျိုကျင်းသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို အရင်ကြည့်ပြီးနောက် ရွှီမုန့်ကို ဆက်ကြည့်ခဲ့သည်။ လာရောက်သူများမှာ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့ရသောအခါ သူက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။

ယခင်ကလည်း အိမ်ငှားတင်ရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း လာရောက်သမျှ အမျိုးသားအများစုမှာ သန့်ရှင်းမှုမရှိဘဲ စည်းကမ်းမဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ကလေးများကို ကူညီစောင့်ရှောက်ရန် နေနေသာသာ အိမ်ကိုပင် ရှုပ်ပွအောင် ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ရပ်ကွက်ရုံးမှ ဝန်ထမ်းများ လာရောက်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးသည့် အခါမျိုးတွင် အာဇာနည်မိသားစု၏ မိဘမဲ့ကလေးများကို ကူညီပေးနေခြင်းလား သို့မဟုတ် ထိုစည်းကမ်းမရှိသော လူကြီးများကို ပြုစုပေးနေရခြင်းလားဟူ၍ ဝေခွဲမရ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ ငှားရမ်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ရပ်ကွက်ရုံး၏ ကြားဝင်စွက်ဖက်မှုကြောင့် မကြာမီမှာပင် စာချုပ်ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ရဖူးသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်က ကလေးများကို ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ရွှီမုန့်အား အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ဤနေရာမှာ ခြံဝင်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိသော ရိုးရာအိမ်ဟောင်းလေး ဖြစ်သည်။ အဆောက်အဦးမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တော်တော်လေး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေကာ အခန်းတွင်း နံရံများကိုလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ခန့်က ဆေးအသစ် ပြန်လည်သုတ်ထားပုံ ရသည်။

မြောက်ဘက်မှ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော အဓိက အခန်းကြီး လေးခန်း ပါရှိပြီး ဘေးဘက်တွင်မူ အခန်းငယ်များ မရှိပေ။ အဓိက အခန်းကြီး နှစ်ခန်းစီ၏ အနောက်တွင် နောက်ဆက်တွဲ အခန်းငယ်တစ်ခန်းစီ ထပ်မံပါရှိနေသေးသည်။

ထိုအနောက်ဘက် အခန်းငယ်များသည် နောက်တန်းရှိ အိမ်များနှင့် ဆက်စပ်နေပြီး ပြတင်းပေါက် အနည်းငယ်သာ ပါရှိသော်လည်း အမိုးတွင်မူ အလင်းဖောက်နိုင်သော အမိုးပြားများ တပ်ဆင်ထားသဖြင့် အလင်းရောင် ရရှိမှုမှာ မဆိုးလှပေ။

လက်ရှိတွင် ကလေးသုံးဦးမှာ အဓိက အခန်းကြီးတစ်ခု၏ အနောက်ဘက်ခန်းတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ရှေ့ခန်းတွင်မူ စာရေးစားပွဲတစ်ခုနှင့် ရိုးရှင်းသော ပရိဘောဂအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။

ဘေးဘက်ရှိ အခန်းမှာမူ ယခင်က လူနေထိုင်ခဲ့သော လက္ခဏာများ ရှိသော်လည်း ယခုအခါ သော့ခတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် မည်သည့်ပစ္စည်းမျှ မရှိဘဲ အလွတ်နီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

အခန်းတစ်ခန်းစီ၏ အကျယ်အဝန်းမှာ စတုရန်းမီတာ တစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိပြီး တစ်ခန်းနှင့်တစ်ခန်း လွတ်လပ်စွာ သီးခြားစီ တည်ရှိနေသော ဖွဲ့စည်းမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်း၏ သုံးဘက်သုံးတန်ကို နံရံများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး နံရံ၏ ဘေးဘက်တွင်မူ မီးဖိုချောင်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်မည့် အခန်းငယ်လေးတစ်ခု ပါရှိနေခဲ့သည်။

ခြံဝင်းလေးမှာ မကြီးမားသော်လည်း သပ်ရပ်သန့်ရှင်းလွန်းလှသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့်တင် ဤနေရာလေးကို သဘောကျမိသွားခဲ့သည်။ သူမက ရွှီမုန့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာတွင်လည်း ကျေနပ်နှစ်သက်နေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အဓိက အခန်းနှစ်ခန်းမှာ သီးခြားစီ လွတ်လပ်စွာ တည်ရှိနေခြင်းကို သူမ တကယ်ပင် သဘောကျမိသည်။ အကယ်၍ ဤအိမ်ကို ငှားရမ်းဖြစ်ပါက သူမသည် အနောက်ဘက်ခန်းတွင် မိခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ အိပ်စက်နိုင်ပြီး ရှေ့ခန်းကိုမူ စာကြည့်ခန်း သို့မဟုတ် ဧည့်ခန်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့သားအမိနှစ်ဦးမှာ ကလေးများကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလိုသဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် အပြင်ဘက်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

"ဘယ်လိုလဲ ညီမ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။" အစ်မလျိုတွင် ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် အပြည့်အဝ ရှိနေသဖြင့် ယခုအခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် သူမ၏သမီးဖြစ်သူတို့၏ သဘောထားအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေတော့သည်။

"အိမ်လေးက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ် အစ်မရယ်၊ ဒါနဲ့ အခန်းနှစ်ခန်းစလုံးကို အကုန်ငှားမှာလား။" ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အိမ်ငှားခ ကြီးမားမည်ကို စိုးရိမ်မိသော်လည်း အိမ်လေးက တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လွန်းသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမိနေသည်။ "ကျွန်မတို့ အခြေအနေကိုလည်း အစ်မ သိတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ တကယ်လို့ ဈေးကြီးလွန်းရင်တော့ ကျွန်မတို့ တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

အမှန်တော့ အပြင်ဘက်တွင် ယခုကဲ့သို့သော ရိုးရာအိမ်ကြီးတစ်လုံးလုံးကို ငှားရမ်းမည်ဆိုပါက အိမ်ငှားခမှာ အနည်းဆုံး တစ်လလျှင် ၁၀၀ မှ ၂၀၀ ယွမ်ကျော်အထိ ကျသင့်နိုင်သည်။

"တစ်လကို ၅၀ ယွမ်ပဲ ပေးပါ ညီမရယ်၊ မီတာခလည်း အပြီးအစီးပဲနော်။ ကလေးတို့အိမ်ရဲ့ မီတာခကို ရပ်ကွက်ရုံးကပဲ တစ်လ ၁၀ ယွမ်နှုန်းနဲ့ အကန့်အသတ်မရှိ သုံးစွဲနိုင်အောင် တာဝန်ယူပေးထားတာဆိုတော့ သီးသန့်တွက်နေစရာ မလိုပါဘူး။" အစ်မလျိုက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဆိုလိုက်သည်။ "ဒီဈေးက တကယ်ကို မကြီးပါဘူးကွယ်။ ညီမတို့ သားအမိနှစ်ယောက်စလုံးက စိတ်ချရပြီး စည်းကမ်းရှိမယ့်သူတွေမို့လို့သာ အစ်မက ဒီဈေးနဲ့ စီစဉ်ပေးတာပါ။"

ဤမျှ သက်သာသော ဈေးနှုန်းဖြင့် အိမ်ငှားရမ်းခွင့်ရရှိခြင်းမှာ ရပ်ကွက်ရုံးကိုယ်စား ကလေးများကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးရန်ဟူသော တာဝန်ဝတ္တရားလည်း အနည်းငယ် ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်လလျှင် ၅၀ ယွမ်ဟူသော ပမာဏမှာ သူမနှင့် ရွှီမုန့်တို့ လက်ရှိပိုင်ဆိုင်ထားသော လက်ဝယ်ငွေထက် ပိုများပြားနေသေးသည်။

ရွှီမုန့်မှာမူ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်နေခဲ့ပြီး ဤအိမ်လေးကို တကယ်ပင် နှစ်သက်သဘောကျမိသွားသည်။

သူမသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ အစီအစဉ်များကိုပင် စတင်ရေးဆွဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်စာအိပ် ကုတင်အသေး နှစ်လုံးဝယ်ကာ သူမနှင့် မိခင်ဖြစ်သူတို့ကြားတွင် လိုက်ကာလေးတစ်ခုခြား၍ သီးခြားစီ အိပ်စက်ကြမည်။ အခန်းက တော်တော်လေး ကျယ်ဝန်းသဖြင့် အလယ်မှ စည်းတားလိုက်လျှင်ပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အပြင်ဘက်တွင်လည်း စာရေးစားပွဲတစ်ခု ထားရှိနိုင်သည်။

ဤအခန်းမှာ ဆေးအသစ် သုတ်ထားသဖြင့် သန့်ရှင်းနေသည်၊ ရွှီမိသားစုအိမ်တုန်းက သူမ နေထိုင်ခဲ့ရသော အခန်းမှာမူ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် ဆေးပြန်သုတ်ပေးခြင်း မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ကလေးသုံးဦးနှင့် ခြံဝင်းတစ်ခုတည်းတွင် အတူတူနေထိုင်ရမည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍လည်း သူမအနေဖြင့် စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။

အခန်းများမှာ သီးခြားစီ လွတ်လပ်စွာ တည်ရှိနေသဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာစရာ မရှိနိုင်ပေ။

ရပ်ကွက်ရုံး၏ တောင်းဆိုချက်မှာလည်း ရိုးရှင်းပါသည်၊ ကလေးများ နေမကောင်းဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖျားနာခြင်းမျိုး ရှိပါက လူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အကဲခတ်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အိမ်နီးနားချင်းအချင်းချင်း ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးရသကဲ့သို့ပင် မဟုတ်ပါလား။

ရွှီမုန့်သည် မိခင်ဖြစ်သူ ဖုန့်ယန်ဝမ်အား မျှော်လင့်ချက် မျက်ဝန်းများဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် အံကြိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ လောလောဆယ် လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံ နည်းနည်း လိုအပ်နေသေးလို့ပါ အစ်မ၊ ဒါကြောင့် အိမ်လခကို ဆယ့်ငါးရက်တစ်ကြိမ် ခွဲပြီး ပေးချေလို့ ရမလားမသိဘူး။"

အစ်မလျိုက သူမ၏ပေါင်ကို ထပ်မံရိုက်လိုက်သည်။ "ရတာပေါ့ ညီမရယ်၊ ဆယ့်ငါးရက်တစ်ကြိမ် ခွဲပေးလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါဆို ခဏနေရင် အစ်မ လျိုကျင်းကို ခေါ်ပြီး မေးပေးမယ်လေ။ သူလည်း ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိရင်တော့ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းပဲ အတည်ပြုလိုက်ကြတာပေါ့။"

အစ်မလျိုက လျိုကျင်းကို မေးမြန်းကြည့်ရာ အစ်မလျိုထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကောင်လေးမှာ ဘာမှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

စောစောက အန်တီသည် တကယ်ပင် သဘောကောင်းပြီး ဖော်ရွေလွန်းလှသဖြင့် မည်သို့မျှ အမုန်းပွားစရာ မရှိနိုင်ပေ။

ထို့ပြင် အိမ်လခကို ဆယ့်ငါးရက်တစ်ကြိမ် ခွဲပေးခြင်းက ကလေးများ ပိုက်ဆံကို လက်ဖွာပြီး အလဟဿ သုံးပစ်ခြင်းမှလည်း တားဆီးရာ ရောက်သည်။ လက်ရှိတွင် လျိုကျင်းတို့ မောင်နှမတစ်စုမှာ သူတို့ဖခင်၏ လုပ်ငန်းဌာနမှ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆားနှင့် နေ့စဉ်လူသုံးကုန် ပစ္စည်းအချို့အပြင် တစ်လလျှင် အခြေခံထောက်ပံ့ကြေး ၁၀ ယွမ်ခန့်သာ ရရှိကြသဖြင့် ထိုပမာဏမှာ သူတို့အတွက် လုံးဝ မလုံလောက်ပေ။

အမှန်တော့ လျိုကျင်း၏ မိဘများ ကွယ်လွန်စဉ်တုန်းက စုဆောင်းငွေအချို့ ချန်ထားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့၏ ဦးလေးဖြစ်သူ ရောက်လာပြီး ကလေးများကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်မည်ဟုဆိုကာ ခေါ်ယူရန် ကြိုးစားခဲ့သေးသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ဘာဖြစ်သွားခဲ့သနည်း။ ကလေးများကိုမူ ခေါ်မသွားဘဲ ချန်ထားခဲ့သည့် စုဆောင်းငွေများကိုသာ အကုန်ယူဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အဝေးရောက် ဆွေမျိုးများမှာ ဒုက္ခလည်းမပေး၊ အကူအညီလည်းမကူဘဲ တစ်နှစ်မှ တစ်ခါနှစ်ခါမျှသာ မျက်နှာပြလေ့ ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အပေါ် သံယောဇဉ်တွယ်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ပိုက်ဆံကိုသာ ယူ၍ လစ်ပြေးသွားခဲ့ကြသဖြင့် ထိုငွေများကို ပြန်လည်ရရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ဤသည်မှာ ဆွေမျိုးဟူသော၊ မိသားစုဟူသော အသုံးအနှုန်းများ၏ အရေခြုံထားသည့် လက်တွေ့အမှန်တရားပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အစ်မလျိုလည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် အိမ်ထောင်ဦးစီးနေရာကို လျိုကျင်းအား လွှဲအပ်ပေးလိုက်တော့သည်။ သူသည် အသက် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ် အရွယ်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ရှေးခေတ် စစ်မက်ဖြစ်ပွားရာ ကာလများတုန်းကဆိုလျှင် ဤအရွယ်ကလေးများသည် သတင်းပို့ခြင်းနှင့် ဂျပန်တော်လှန်ရေး လုပ်ငန်းများတွင်ပင် ပါဝင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မိဘများမရှိတော့သည့်နောက် ဘဝကို ရင်ဆိုင်တတ်ရန် စောလွန်းစွာ သင်ယူရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင် ဖြစ်သဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ ငွေကြေးစီမံခန့်ခွဲမှုကို သူတို့ဘာသာသူတို့သာ လုပ်ဆောင်စေခဲ့တော့သည်။

ရွှီမုန့်တို့ဘက်မှလည်း ပထမလဝက်အတွက် အိမ်လခ ၂၅ ယွမ်ကို ပေးချေလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ နေထိုင်စရာ အိမ်ကိစ္စမှာ တရားဝင် ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ပိုက်ဆံကုန်သွားသည်ကို နှမြောခြင်းမရှိဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အခုဆိုရင် သူမကို ရွှီမိသားစုအိမ်သို့ ပြန်သွားရန် မည်သူမျှ လာရောက်တိုက်တွန်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အိမ်ကိစ္စ အဆင်ပြေသွားပြီ ဖြစ်ရာ နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့် အဆင့်မှာ အိမ်ပြောင်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သားအမိနှစ်ဦးစလုံး အိမ်မှထွက်လာစဉ်က ပစ္စည်းအနည်းငယ်သာ ယူဆောင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်သို့ မထွက်ခွာမီ လွန်ခဲ့သောရက်က သယ်ဆောင်လာခဲ့သည့် အိပ်ရာသစ်သားပြားကို အရင်ယူဆောင်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ဝမ်ရွှမ်းကျူးထံသို့ သွားရောက်ကာ အသုံးပြုပြီးသား ပရိဘောဂအချို့ကို ရွေးချယ်ကြသည်။ ပစ္စည်းအချို့မှာ အနည်းငယ် ပျက်စီးနေသော်လည်း ဝမ်ရွှမ်းကျူးက အိမ်တွင် ထားရှိရန် အလုပ်ရှုပ်သည်ဟု ယူဆပုံရသဖြင့် သူတို့သားအမိအား တန်ဖိုးအနည်းငယ်ဖြင့် အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်ကာ အချို့ကိုမူ လက်ဆောင်အဖြစ်ပါ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ရှီးမှာမူ သူတို့နှင့် ခွဲခွာရမည်ကို အနည်းငယ် နှမြောနေမိသော်လည်း မည်သို့ပင်ဆိုစေ လျိုကျင်းတို့အိမ်မှာ ဤနေရာနှင့် သိပ်ပြီး မဝေးလှသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရမိသည်။

တကယ်တမ်း လူအများ အားကျရသည့်အရာမှာ ဤအိမ်လေး၏ တည်ဆောက်ပုံပင် ဖြစ်သည်။ လျိုကျင်း၏ ကွယ်လွန်သူဖခင်မှာ တော်တော်လေး လက်ရာမြောက်ပြီး အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု သိရသည်။

လျိုကျင်းကို မွေးဖွားပြီးနောက်တွင် သူက အိမ်ကို ကိုယ်တိုင်ပင် အကြိမ်ကြိမ် ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခန်းလေးခန်းစလုံးကို သူကိုယ်တိုင် ထုတ်တန်းများဖြင့် ခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်ထားပြီး မျက်နှာကျက်ကိုလည်း ဖြူဖွေးသော အပြားများဖြင့် သပ်ရပ်စွာ ကာရံထားခဲ့သည်။

အခန်းတွင်းရှိ နံရံများကိုလည်း ထိုခေတ်ကာလက ခေတ်စားခဲ့သော... အပေါ်ပိုင်းတွင် အဖြူရောင်နှင့် အောက်ပိုင်းတွင် အစိမ်းရောင် ဆေးများဖြင့် လှပစွာ သုတ်ထားခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် မူလက ကုန်ကျစရိတ်အတွက် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အိမ်မျိုးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ အိမ်လခ ကြီးမြင့်သည်ဟု လုံးဝ မပြောရက်တော့ပေ။

အမှန်တော့ အိမ်လခက ဈေးမကြီးပါ၊ သူမတွင် ပိုက်ဆံအလုံအလောက် မရှိသေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

တန်ရာတန်ကြေးဟူသည် ဤသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ပြင်ပတွင် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော အခန်းငယ်လေးတစ်ခုကိုပင် လစဉ် ၂၀ ယွမ်ခန့် ပေးချေနေရချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သော အိမ်ကောင်းတစ်လုံးကို ၅၀ ယွမ်ဖြင့် ရရှိခြင်းမှာ တကယ်ပင် တန်လှသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် မူလက စိုက်ပျိုးထားသော အပင်အချို့ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း လျိုကျင်းတို့ ညီအစ်ကိုတစ်စုမှာ အပင်ပြုစုပုံကို မသိကြသဖြင့် အပင်အားလုံး ခြောက်သွေ့သေဆုံးကုန်ကာ မြေကွက်လပ်ကြီးသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် ခြံဝင်းလေးမှာ ပို၍ပင် ခြောက်ကပ်ကပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်က အားရကျေနပ်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ဝဲချင်လာရသည်။ "ဒီအိမ်လေးက တကယ်ကို နေချင်စရာကောင်းလွန်းတယ်။"

ဤကဲ့သို့သော အိမ်မျိုးသည် လူစည်ကားလှသည့် ရိုးရာအိမ်ဝင်းကြီးများထဲတွင်ဆိုလျှင်ပင် အဆင့်မြင့်အိမ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်အထိ မည်သူမျှ လာရောက်မငှားရမ်းဘဲ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာပင် ဖြစ်သည်။

အစ်မလျိုက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။"သူတို့ဦးလေးက သူ့ရဲ့ ကလေးတွေကိုပါ ဒီကို ခေါ်လာပြီး ထားချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် မြို့တော်မှာ လူဦးရေစာရင်း သွင်းလို့မရတာနဲ့ပဲ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်သွားရတာပေါ့။ ကလေးတွေရဲ့ အဖေက တကယ်ကို တော်တဲ့လူပါ ညီမရယ်၊ နှမြောစရာကောင်းတာက မီးလောင်ပြင်ထဲကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ရှာတာပဲ။ ဒီလိုအိမ်မျိုးကို ငှားမယ့်သူ ရှာရတာ မခက်ပေမယ့် ညီမတို့လို စိတ်ချရပြီး လူနည်းတဲ့ အိမ်ထောင်စုမျိုးကို တွေ့ဖို့ကြတော့ မလွယ်ဘူးလေ။"

အမှန်တော့ ယခင်က အိမ်လာကြည့်ကြသူများမှာ မိသားစုလိုက် အုပ်စုလိုက် လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ တော်တော်လေး ဆက်ဆံရခက်မည့် ပုံစံမျိုး ရှိကြသည်။ အချို့ကမူ အိမ်လခ ကြီးလွန်းသည်ဟု ဆိုကာ အပြစ်အနာအဆာ ရှာလေ့ရှိကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် ရပ်ကွက်ရုံးက ဤအိမ်ဆီမှ တစ်ဆင့်ခံ အမြတ်အစွန်းတစ်ခုခု ရယူနေသယောင် စကားနာထိုး ပြောဆိုကြသေးသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် လူက အိမ်ကိုရွေးသည်ထက် အိမ်ကသာ လူကို ရွေးချယ်နေရသည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစ်မလျိုသည် ဤအိမ်၏ ကိစ္စအဝဝကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသဖြင့် ရွှီမုန့်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဒီမြေကွက်လပ်ကြီးကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားရတာ နှမြောစရာကြီးနော်။ သမီး ဒီနေရာမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်လေးတွေ စိုက်ပျိုးလို့ ရမလား။"

အစ်မလျို၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်သွားခဲ့သည်။ "စိုက်ပါ သမီးရယ်၊ ကြိုက်တာ စိုက်လို့ ရပါတယ်။ အဆင်ပြေရင် ကလေးတွေကိုလည်း နည်းနည်း မျှဝေပေးဦးပေါ့နော်။ ဒီကလေးတွေခမျာ တော်တော်လေး ရုန်းကန်နေရရှာတာ၊ တစ်ခါတလေ အန်တီတို့ဘက်က ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပို့ပေးဖို့ မေ့သွားရင် သူတို့မှာ အချဉ်တည်ထားတဲ့ အသီးအရွက်လေးတွေနဲ့တင် ဗိုက်ဖြည့်နေကြရတာ။"

ရွှီမုန့်က စိတ်ထဲမှနေ၍ တွေးတောမိလိုက်သည်။ "တကယ်ကို စံပြနိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းပဲ၊ ကလေးတွေအတွက် အိမ်ငှားဆီကနေ အကျိုးအမြတ် နည်းနည်း ပိုရအောင် အကွက်ကျကျ တောင်းဆိုသွားတာပဲ။"

သို့သော် အတောင်းဆိုခံရသည့် ရွှီမုန့်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤကိစ္စကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ကူညီရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။

လူဦးရေ ပိုများပြားလာသည်နှင့်အမျှ ဤအိမ်လေးမှာလည်း ယခင်ကထက် ပိုစိုပြေကာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့တော့သည်။

အစ်မလျိုနှင့် အခြားသူများက ပစ္စည်းများကို အိမ်ထဲသို့ ဝိုင်းဝန်းကူညီ သယ်ဆောင်ပေးကြသည်။ လိုအပ်သော မှာကြားစရာများကို သေသေချာချာ မှာကြားပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့အားလုံး ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတော့သည်။

ရွှီမုန့်က အိမ်ထဲသို့ အရင်ဝင်ကာ သန့်ရှင်းရေးကို စတင်လုပ်ဆောင်သည်။ သူမသည် အခြားအရာများထက် အိပ်ရာကို အရင်ဆုံး ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူတို့တွင် လိုက်ကာ ကာရန် ပစ္စည်းများ မရှိသေးသဖြင့် လောလောဆယ်တွင် အသစ်ရရှိထားသော အိပ်ရာကို အနောက်ဘက်ခန်းတွင်သာ အဆင်ပြေအောင် ထားရှိလိုက်သည်။

"အမေ၊ သမီးတို့တွေ အပြင်က မြေကွက်လပ်မှာ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဂျင်းနဲ့ ကြက်သွန်ဖြူလေးတွေ စိုက်လို့ ရမလား။ ဒီရာသီဥတုနဲ့ဆိုရင် ဟင်းနုနွယ်လို အရွက်တွေရော စိုက်လို့ အဆင်ပြေပါ့မလား။"

မြောက်ဘက်ဒေသတွင် ရေသည် အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှသော်လည်း မျက်နှာသစ်ခြင်း၊ ရေချိုးခြင်းနှင့် အဝတ်လျှော်ခြင်းတို့မှ ထွက်ရှိလာသော ရေကြွင်းရေကျန်များကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းများတွင် ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်သဖြင့် ရေပိုက်ခေါင်းမှ ရေကို သီးသန့် အသုံးပြုနေစရာ မလိုပေ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်ကလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အပြင်ဘက်ရှိ ခြံဝင်းလေးကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။