အခန်း ၁၃

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၁၃

ဒုတိယမြောက်ကောင်လေးက ကောင်းကင်ကြီးကို တိုင်တည်ကာ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ "သူက ကျွန်တော့်နားကိုတောင် လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ဒါကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ စကားပဲ။ သူတို့ သုံးယောက်က နေ့တိုင်း အတူတူ ဆော့ကစားနေကြတာကို ဘယ်အချိန်မှာ ကလေးက ပါးစပ်ထဲ ကောက်ထည့်မိမလဲဆိုတာ ဘယ်သူက ကြိုသိနိုင်မှာလဲ။

ရွှီမုန့်က သူ၏ စကားကို ပယ်ချလိုက်ပြီး ဖန်ဂေါ်လီအိတ်ကို သေသေချာချာ ကိုင်မြှောက်ပြကာ တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ခါကြရင် မင်းတို့ ဆော့ချင်တဲ့အချိန်ကြမှ အစ်မဆီမှာ လာတောင်းကြ၊ ဆော့ပြီးရင်လည်း အစ်မဆီမှာပဲ ပြန်လာအပ်ရမယ်။ မင်းတို့အားလုံး နားလည်ထားဖို့က အန်တီလျိုက မင်းတို့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ အစ်မတို့ အမေဆီမှာ သေသေချာချာ အပ်နှံထားတာ။ အစ်မတို့တွေ အိမ်ပြောင်းလာပြီးပြီးချင်းမှာတင် မင်းတို့ညီလေး တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် အစ်မတို့သားအမိ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ မင်းတို့ စဉ်းစားမိလား။"

သူတို့ သားအမိနှစ်ဦးစလုံး ဤအိမ်လေးဆီမှ မောင်းထုတ်ခံရနိုင်ခြေပင် ရှိသည်။

ထိုအခါမှ ဒုတိယမြောက်ကောင်လေးမှာလည်း လန့်သွားကာ အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခေါင်းလေးငုံ့သွားပြီး အကြီးဆုံးကောင်လေး၏ လှမ်းခေါ်မှုကြောင့် ရေချိုးရန်အတွက် အတူတူ ထွက်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

ကလေးသုံးဦးမှာ ရေချိုးဇလုံကြီး တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ ရေချိုးကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေမှာ နေ့ခင်းဘက်ကတည်းက နေပူထဲတွင် တင်ထားခဲ့သဖြင့် ယခုအချိန်အထိ တော်တော်လေး နွေးနေသေးသည်။ အငယ်ဆုံးလေးက အရင်ဆုံး ချိုးရပြီး ထို့နောက် ဒုတိယမြောက်ကလေးနှင့် နောက်ဆုံးမှသာ အကြီးဆုံးကောင်လေးက ချိုးရသည်။

သူတို့သည် ဆပ်ပြာကို လုံးဝ အသုံးမပြုကြပေ။ ရေအေးဖြင့်သာ ဒီအတိုင်း လောင်းချိုးကြခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လုံးဝ စင်ကြယ်သွားခြင်း မရှိသော်လည်း ဓာတုပစ္စည်းများကြောင့် ဘေးဥပါဒ်ဖြစ်စရာမရှိပေ။ သူတို့အားလုံး ရေချိုးပြီးသွားသည့်အခါ ထိုရေကြွင်းရေကျန်များကို ခြံထဲရှိ စိုက်ခင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် လောင်းချလိုက်ကြရာ ညစ်ပတ်သောရေကို စွန့်ပစ်ရာလည်း ရောက်သလို အပင်များကို ရေလောင်းပေးရာလည်း ရောက်သဖြင့် တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

တကယ်ကို အကွက်ကျလှသည်။

ရေဟောင်းများကို သွန်းလောင်းပြီးနောက် အကြီးဆုံးကောင်လေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အရင်က ကျွန်တော်တို့ အမေ ရှိတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်လေ့ရှိတာ။"

သူတို့အိမ်တွင် အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ စိုက်ခင်းငယ်လေးများစွာကို ပြုလုပ်ထားရသနည်းဟူသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးရင်း တစ်ဖက်မှလည်း အသုံးပြုပြီးသား ရေများကို စနစ်တကျ စွန့်ပစ်နိုင်သဖြင့် တကယ်ပင် အဆင်ပြေလှသည်။

ရွှီမုန့်ကလည်း မီးမွှေးကာ ရေနွေးကို စတင်ကျိုချက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမနှင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်တို့ သားအမိနှစ်ဦး အတူတူ ရေချိုးကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့တွင်လည်း ရေချိုးဇလုံကြီးတစ်ခု ဝယ်ယူထားခဲ့သဖြင့် အဆင်ပြေသွားသည်။ ယခုခေတ်တွင် ကိုယ်ပိုင်ရေချိုးခန်းမရှိသော မိသားစုများမှာ ယခုကဲ့သို့ ဇလုံကြီးထဲတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ရေချိုးကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဆပ်ပြာကိုလည်း နေ့တိုင်း အလဟဿ အသုံးပြုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဆပ်ပြာသုံးလိုက်ပါက ရေကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ဆေးကြောရပြီး ရေလဲလှယ်ရသဖြင့် တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်လှသည်။ ထို့ကြောင့် ရေချိုးသည့်အချိန် ရောက်တိုင်း ရွှီမုန့်တစ်ယောက် ကိုယ်ပိုင်ရေချိုးခန်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေးတစ်ခု ရှိရန် တောင်းတမိတော့သည်။

နွေရာသီတွင်မူ ဤသို့နေထိုင်ရသည်မှာ ပြဿနာမရှိသော်လည်း ဆောင်းရာသီ ရောက်ရှိလာပါက အများသုံးရေချိုးခန်းသို့ သွားရောက်ရမည် ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာလည်း ဆယ်ရက် သို့မဟုတ် လဝက်မှ တစ်ကြိမ်သာ သွားရောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

.....

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင်မူ ကျန်းကွေ့ဖန်းက ဖရဲသီးများကို လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သူမသည် ချန်ရှီး၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ရွှီမုန့်တို့ အသစ်ငှားရမ်းထားသော အိမ်လေးဆီသို့ တိုက်ရိုက် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် ရွှီမုန့်က ဖရဲသီး အလုံးပေါင်း ၁၂ လုံးကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ကျန်းကွေ့ဖန်းက ပစ္စည်းများ အပ်နှံပြီးနောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးရွှင်နေခဲ့ပြီး မနက်ဖြန်အတွက် ဖရဲသီး မည်မျှ လိုအပ်မည်နည်းဟုသာ မေးမြန်းကာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

သို့သော် ရွှီမုန့်မှာမူ ထိုဖရဲသီးပုံကြီးကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မီးရထားဘူတာရုံမှာ ဤနေရာနှင့် တော်တော်လေး ဝေးကွာလွန်းလှပြီး လွန်ခဲ့သောရက်က ခက်ခက်ခဲခဲ သယ်ဆောင်ခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံကြောင့် သူမအနေဖြင့် ဖရဲသီးအလုံးကြီးများကို သယ်ယူရန် စိတ်ပျက်အားလျော့နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်မ ဒါက ပြဿနာမရှိပါဘူး။" အကြီးဆုံးကောင်လေးက ရုတ်တရက်ဆိုကာ အခန်းတွင်း တစ်နေရာမှ လက်တွန်းလှည်းငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလာခဲ့ပြီး စေတနာရှေ့ထားကာ ကမ်းလှမ်းလာခဲ့သည်။ "ဒါလေးကို အသုံးပြုလို့ ရပါတယ်။"

ထိုလက်တွန်းလှည်းလေးမှာ ရှေးခေတ် ကလေးတွန်းလှည်းနှင့် ဆင်တူပြီး လူရော ပစ္စည်းများကိုပါ တင်ဆောင်နိုင်သည်။ ဘီးများကိုမူ အမျိုးသမီးသုံး စက်ဘီးဟောင်းတစ်ခုမှ ဖြုတ်ယူထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ထည်ကို လက်သမားဆရာတစ်ဦးက သေသေချာချာ ပွတ်တိုက်ထားကာ ပစ္စည်းထည့်သည့်အိတ်ကိုမူ အထည်အထူစဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်က ၎င်းကို အသာအယာ တွန်းကြည့်ရာ တော်တော်လေး ပေါ့ပါးပြီး ပစ္စည်းအမြောက်အမြား တင်ဆောင်နိုင်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ တစ်ကြိမ်လျှင် ဖရဲသီးအလုံးကြီး ငါးလုံး သို့မဟုတ် ခြောက်လုံးခန့်ကို အလွယ်တကူ သယ်ဆောင်နိုင်သည်။

"ဝါး၊ ဒါလေးက တကယ်ကို အသုံးဝင်တာပဲ။ ဒါကို ဘယ်သူ လုပ်ပေးထားတာလဲ။"

အကြီးဆုံးကောင်လေး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်မှိန်သွားခဲ့ရသည်။ "ကျွန်တော့် အဖေပါ။" ထိုသို့ဆိုကာ သူက စကားဆက်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တော့သည်။

သူ့ဖခင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့စဉ်တုန်းက သူသည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ကောင်းစွာ မှတ်မိနိုင်သည့် အသက်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အကြောင်းကို ပြန်လည်ပြောဆိုမိသည့်အခါတိုင်း စိတ်မကောင်းခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းများက ပြန်လည်စိုးမိုးလာရစမြဲ ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်ကလည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ "...ဒါဆိုရင် အစ်မက ဒါလေးကို ခဏလောက် ငှားသုံးမယ်နော်။ ညနေကြရင် မင်းတို့ကို ဖရဲသီး ကောင်းကောင်း ကျွေးပါ့မယ်။"

"ဖရဲသီး" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏတွင် ကလေးများမှာ သွားရည်တမြမြဖြင့် ဗိုက်ဆာလာကြသည်။ အကြီးဆုံးကောင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းနည်းရိပ်များပင် အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့ရသည်။

ရွှီမုန့်သည် ကလေးများ၏ ပုံစံလေးကို ကြည့်ကာ ယခုချက်ချင်းပင် ဖရဲသီးတစ်လုံးကို လှီးဖြတ်ကျွေးချင်စိတ် တားမရဆီးမရ ဖြစ်ပေါ်လာမိတော့သည်။

ဖရဲသီးဟူသော ဆုလာဘ်က ကလေးများကို ဆွဲဆောင်ထားသဖြင့် သူတို့အားလုံး တကယ်ပင် လိမ္မာယဉ်ကျေးနေကြသည်။ မနက်ပိုင်းတွင် ရွှီမုန့်၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ အရိပ်ပမာ တကောက်ကောက် လိုက်ပါကြပြီး ရေပုံးငယ်များနှင့် ထိုင်ခုံလေးများကို အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် ဝိုင်းဝန်းပြင်ဆင်ပေးကြသည်။

ယခုအခါ လက်တွန်းလှည်းလေးပါ ရရှိထားပြီ ဖြစ်ရာ သူမတို့ သားအမိနှစ်ဦး မီးရထားဘူတာရုံသို့ သွားရောက်ရသည့်ခရီးမှာ လွန်ခဲ့သောရက်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုသက်သာချောင်ချိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်က ဘူတာရုံတွင် ဖရဲသီးများကို နေရာချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လမ်းသွားလမ်းလာ လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းအုံလာကြတော့သည်။

"ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း၊ ဘာတွေ ရောင်းနေတာလဲ မသိဘူး။"

"ဖရဲသီးတွေ ရောင်းနေတာလား။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အလုံးတွေကို ရထားပေါ်အထိ ဘယ်သူက အပင်ပန်းခံ သယ်သွားမှာလဲ။"

ရွှီမုန့်က ဖရဲသီးတစ်လုံးကို မယူကာ လင်ဗန်းပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်သော လေသံဖြင့် စတင်အော်ဟစ် ကြော်ငြာတော့သည်။ "ဖရဲသီး အေးအေးလေး ရပါမယ်ရှင်၊ ချိုမြိန်ပြီး အရည်ရွှမ်းတဲ့ ဖရဲသီးစိတ်တွေကို တစ်စိတ်မှ ငါးမောက် (၀.၅ ယွမ်) ထဲနဲ့ ရပါမယ်နော်။ ရင်အေးစေပြီး အမောပြေစေတဲ့ ဖရဲသီးလေးတွေ လာရောက်အားပေးကြပါဦး။"

သူမက ဖရဲသီးကို ထက်ခြမ်းခွဲကာ အပေါ်ယံ အခွံများကို သပ်ရပ်စွာ နွှာပစ်လိုက်ပြီးနောက် ဖရဲသီးစိတ်များ မည်မျှအထိ ကြီးမားကြောင်း လူအုပ်ကြီးကို ပြသလိုက်သည်။ နီရဲနေသော ဖရဲသီးအသားမှာ မွှေးပျံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းနေသဖြင့် လတ်ဆတ်သော အသီးအနံ့လေးက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။

ခရီးသွားလာရင်း ရေငတ်နေကြသော လမ်းသွားလမ်းလာအချို့မှာ သွားရည်ကျလာကြပြီး မကြာမီမှာပင် လူအများက ပိုက်ဆံများကို အလုအယက် ထုတ်ယူကာ ဝယ်ယူကြတော့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်မှာမူ စကားပြောအနည်းငယ် အေးစက်တတ်သဖြင့် ရွှီမုန့်ကသာ တစိုက်မတ်မတ် ဆက်၍အော်ဟစ် ရောင်းချပေးခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်သည် သူမ၏ စကားပြောစွမ်းရည်ကို အကောင်းဆုံး အသုံးချနိုင်ခဲ့သည်။ ဖရဲသီးတစ်စိတ်ပြီးတစ်စိတ် အဆက်မပြတ် ရောင်းချလိုက်ရသဖြင့် ယနေ့ အရောင်းအဝယ်မှာ ယခင်ရက်ကထက် ပိုမိုသွက်လက်လှသည်။

ယနေ့တွင် ဖရဲသီး ၁၂ လုံးအထိ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ အရင်နေ့ကထက် လေးလုံး ပိုများသော်လည်း ညနေ လေးနာရီ မထိုးမီမှာပင် အကုန်လုံး ရောင်းထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သားအမိနှစ်ဦးစလုံး ယနေ့ရရှိသော ဝင်ငွေများကို ရေတွက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှနေ၍ တားမရဆီးမရ ဝမ်းမြောက်မိကြတော့သည်။

အိမ်သို့အပြန်လမ်းတွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်က ကလေးများကို ဖရဲသီးကျွေးမည်ဟူသော ကတိစကားကို သတိရမိသဖြင့် သူတို့ သားအမိနှစ်ဦး ဈေးဘက်သို့ အနည်းငယ် လမ်းကြုံဝင်ကာ ကျန်းကွေ့ဖန်းထံမှ ဖရဲသီးတစ်လုံး ထပ်မံဝယ်ယူလိုက်ပြီး မနက်ဖြန်အတွက် လိုအပ်မည့် အလုံးရေကိုပါ ကြိုတင်မှာကြားခဲ့သည်။

"မနက်ဖြန်အတွက် ၁၄ လုံးတောင်လား။" ကျန်းကွေ့ဖန်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

အမှန်တော့ သူမသည် ယနေ့မနက်က ဖရဲသီးအချို့ကို ပိုယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ အကုန်နီးပါး ရောင်းချပြီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ တကယ်လို့ ရွှီမုန့်တို့ သားအမိက နေ့တိုင်း ယခုကဲ့သို့ အမြောက်အမြား ဝယ်ယူပေးမည်ဆိုပါက ယခုနှစ်အတွက် သူမ၏ အရောင်းအဝယ်မှာ များစွာ အဆင်ပြေချောမွေ့သွားမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံး ဖရဲသီးတစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ရွေးချယ်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့ မည်သို့ ရောင်းချသည်ဟူသော အသေးစိတ်ကိစ္စကိုမူ ဆက်စပ်စုခြင်း မပြုတော့ပေ။

သားအမိနှစ်ဦး အိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် ညစာစားရန်အတွက် အချိန်အနည်းငယ် စောနေသေးသည်။

ရွှီမုန့်က ဖရဲသီး၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့်ကို လှီးဖြတ်ကာ အစိတ်ငယ်လေးများ ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်လေး သုံးဦးအား တစ်ယောက်တစ်စိတ်စီ လှမ်း၍ ပေးလိုက်သည်။

ကလေးငယ်များမှာ ဖရဲသီးမစားရသည်မှာ တော်တော်လေး ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။ အသီးကို မြင်မြင်ချင်းပင် သွားရည်တမြမြဖြင့် အလွန်ပင် စားချင်နေကြသည်။ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ ဖရဲသီးစိတ်လေးများကို လက်ခံရရှိသည့်အခါတွင်မူ ခေါင်းပင်မမော့ဘဲ ကုန်း၍ တစိုက်မတ်မတ် စားသောက်ကြရာ တကယ်ကို ငြိမ်သက်ပြီး လိမ္မာလွန်းလှသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် မိမိကိုယ်တိုင် မွေးဖွားခဲ့သော ကလေးမရှိသော်လည်း ကလေးများကို အလွန် ချစ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ယခု ကလေးငယ်လေးများ၏ စားသောက်နေပုံကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် သနားဂရုဏာ သက်မိရပြန်သည်။

အကြီးဆုံးကောင်လေးမှာမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် စနစ်တကျနှင့် သပ်ရပ်စွာ စားသောက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဒုတိယမြောက်ကောင်လေးမှာမူ စပါးရိတ်သိမ်းစက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အငမ်းမရ ဝါးမြိုတော့သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အခွံအထိ ပြောင်စင်သွားခဲ့ရသည်။

အငယ်ဆုံးလေးမှာမူ ပါးစပ်သေးသေးလေးဖြင့် စားနေရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ဖရဲသီးအရည်များ ပေပွနေခဲ့သည်။

ဒုတိယကောင်လေးက မိမိအစိတ်ကို စားပြီးနောက် အငယ်ဆုံးလေး၏ လက်ထဲမှ ဖရဲသီးကို ထပ်မံလုယူစားချင်သော်လည်း ကလေး၏ တံတွေးများ ပေကျံနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ပျက်သွားသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကလည်း သေသေချာချာ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း စားစမ်းပါ။"

အငယ်ဆုံးလေးကမူ သူ့အစ်ကိုအား လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ဖရဲသီးစားသည့်အလုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်က ကလေးများ၏ ပုံစံကိုကြည့်ကာ သဘောကျလွန်းသဖြင့် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "နောက်ထပ် ဖရဲသီး ထပ်စားချင်ကြသေးလား။"

ဒုတိယမြောက်ကောင်လေးက တက်ကြွစွာဖြင့် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြကာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ခုန်ပေါက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်က ရေပုံးငယ်များနှင့် ဇလုံများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီပုံးတွေကို အရင်သွားဆေးလိုက်ဦး။ မင်းတို့က နေ့တိုင်း အစ်မရဲ့ အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ဝိုင်းကူပေးမယ်ဆိုရင် နေ့တိုင်း အခုလို ဖရဲသီးတစ်စိတ်စီ သိမ်းထားပေးမယ်။"

ထိုစကားကြောင့် အကြီးဆုံးကောင်လေးပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့မှာ ကျောင်းပိတ်ထားသဖြင့် ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲ အားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် ဘာတွေ လုပ်ပေးရဦးမလဲဟင်၊ ကျွန်တော်တို့ အများကြီး လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။"

ရွှီမုန့်၏ ဦးနှောက်လေးမှာ အလျင်အမြန် အလုပ်လုပ်လိုက်သည်။ သူမနှင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်တို့မှာ မနက်မှညအထိ အလုပ်ရှုပ်နေကြရသူများ ဖြစ်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင်လည်း သူမအနေဖြင့် ကျောင်းစာများကို ပြန်လည်လေ့လာရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်တွင် ဝိုင်းဝန်းကူညီမည့်သူ ရှိခြင်းက တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

ဤသည်ကို အပြန်အလှန် အကျိုးပြုခြင်း ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး အသီးအနှံ အနည်းငယ် မျှဝေပေးရုံဖြင့် ကလေးများကို အားနာစရာမလိုဘဲ အလုပ်ခိုင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ခြံထဲရှိ စိုက်ခင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် စိုက်ခင်းထဲက မြေဆီလွှာတွေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပေးကြ၊ ပြီးတော့ အိုးခွက်ပန်းကန်တွေကိုလည်း အကုန် ဆေးကြောပေးနော်။ မင်းတို့ လုပ်နိုင်ပါ့မလား။"

အကြီးဆုံးကောင်လေးက ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ညိတ်လိုက်သည်။ "လုပ်နိုင်ပါတယ် အစ်မ၊ ကျွန်တော်တို့က တကယ် လိမ္မာပါတယ်။"

ဒုတိယမြောက်ကောင်လေးက မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မနက်ဖြန်ကြရင်လည်း ဖရဲသီး ထပ်စားရမှာပေါ့နော်။"

သူကတော့ သွားရည်ပင် ပြန်ကျနေလေပြီ။

ရွှီမုန့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အလုပ်ကို သေသေသပ်သပ် လုပ်ပေးရင် မနက်ဖြန်ကြရင် ပိုပြီးအများကြီး ကျွေးဦးမှာပေါ့။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော်လည်း ဝင်ရောက်တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ကလေးများကို သနားခြင်းက သက်သက်ဖြစ်သော်လည်း တကယ်လို့ သူတို့ကို နေ့တိုင်း အလကားသက်သက် ကျွေးမွေးနေပါက နောက်ပိုင်းတွင် အလေ့အကျင့်ဆိုး ဖြစ်သွားနိုင်သဖြင့် မုန့်မုန့် လုပ်ဆောင်သည့် နည်းလမ်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း အပြင်ကပြန်လာလျှင် တော်တော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် အနားယူလိုရုံသာ ရှိပြီး အိမ်သန့်ရှင်းရေးကို ထပ်မံလုပ်ကိုင်ရန် အင်အားမရှိတော့ပေ။

ကျန်ရှိနေသော ဖရဲသီးများကိုလည်း အပိုင်းပိုင်း ခွဲခြားလိုက်သည်။ ရွှီမုန့်က မိမိအတွက် အနည်းငယ် ချန်ထားပြီး အချို့ကို ချန်ရှီးထံသို့လည်းကောင်း၊ အချို့ကို အန်တီလျိုထံသို့လည်းကောင်း ပေးပို့လိုက်ကာ အသားအများဆုံး ပါဝင်သော အပိုင်းကြီးကိုမူ ပရိဘောဂဟောင်းများ ရောင်းချပေးခဲ့သည့် ဝမ်ရွှမ်းကျူးထံသို့ သွားရောက်ပေးအပ်လိုက်သည်။

သူသည် သူတို့သားအမိအပေါ် တော်တော်လေး ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး အသုံးဝင်သော ပစ္စည်းများကိုလည်း ရှာဖွေပေးခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။

ပထမတွင် ဝမ်ရွှမ်းကျူးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူတို့က အခြားသူများကိုလည်း ခွဲဝေပေးပြီး ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသည့်အခါတွင်မူ အားမနာတမ်းပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်တော့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်က ယနေ့အတွက် ဝင်ငွေထွက်ငွေ စာရင်းများကို အမြန်ဆုံး တွက်ချက်လိုက်သည်။ စားသောက်ရန်အတွက် ဝယ်ယူခဲ့သော ဖရဲသီးဖိုး အပါအဝင် ယနေ့တွင် သူတို့သားအမိ စုစုပေါင်း ၄၀ ယွမ်ကျော်ခန့် အမြတ်အစွန်း ရရှိခဲ့ကြသည်။

ထိုငွေများကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားရသည့်အခါမှသာ သူမအနေဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေခဲ့သော လုံခြုံမှုရှိသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီး စိတ်ထဲတွင် အတွေးသစ်များ ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

ထိုည အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ် ဖုန့်ယန်ဝမ် မေးလိုက်သည်။ "မုန့်မုန့်ရေ၊ ငါတို့သားအမိနှစ်ယောက် နေရာခွဲပြီး ဖရဲသီး သီးသန့်စီ သွားရောင်းရင် ပိုကောင်းမလား။"

တကယ်လို့ နေရာခွဲပြီး ရောင်းချကြမည်ဆိုပါက ယခုထက် ပိုပြီး ပိုက်ဆံရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ဖုန့်ယန်ဝမ်က ထိုအကြံဉာဏ်ကို ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရွှီမုန့်က ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ပထမအချက်ကတော့ တစ်ယောက်က အသီးလှီးရပြီး နောက်တစ်ယောက်က ပိုက်ဆံသိမ်းရတာလေ။ လူတွေ အများကြီး ဝိုင်းလာတဲ့အချိန်ကြရင် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘယ်လိုမှ မနိုင်မနင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲ့လိုမျိုး နှစ်ဖက်စလုံး အဆင်မပြေဖြစ်သွားမှာကို သမီးမလိုချင်ဘူး။ ဒုတိယအချက်ကတော့ အမေတစ်ယောက်တည်း အပြင်မှာ သွားရောင်းရမှာကို သမီး လုံးဝ စိတ်မချနိုင်ဘူး။"

ထိုအခါမှ ဖုန့်ယန်ဝမ်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားရရှာသည်။

သို့သော် ရွှီမုန့်က စကားဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါပေမယ့် အမေပြောတဲ့စကားက သမီးကို အတွေးတစ်ခု ရစေတယ်၊ သမီးတို့တွေ နေရာခွဲပြီး မရောင်းနိုင်ရင်တောင်မှ တစ်နေရာတည်းမှာတင် ပစ္စည်းအမျိုးအစား နှစ်မျိုးကို တွဲပြီး ရောင်းလို့ရတာပဲလေ။ ဖရဲသီးအပြင် တခြားအရာတစ်ခုခုကိုပါ ထပ်တိုးပြီး ရောင်းကြရအောင်။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်သွားခဲ့သည်။ "ဟင်၊ နောက်ထပ် ဘာပစ္စည်း ရောင်းလို့ ရမှာလဲ။"

"အမေ သတိထားမိလား၊ သမီးတို့ဆီမှာ ဖရဲသီးလာဝယ်တဲ့ လူအများစုက ဒီမြို့ကလူတွေ မဟုတ်ကြဘူး။ အဝေးကလာတဲ့ ခရီးသွားတွေနဲ့ လာရောက်လည်ပတ်ကြတဲ့ ဧည့်သည်တွေချည်းပဲ။"

"အေးလေ၊ ဒါကတော့ ဟုတ်တာပေါ့။" ဖုန့်ယန်ဝမ်က ထောက်ခံသည်။ "ဒီမြို့ခံတွေကတော့ ဖရဲသီးဝယ်ဖို့အတွက်နဲ့ ဘူတာရုံအထိ တကူးတက လာကြမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

ယနေ့ နေ့ခင်းဘက်တွင် ရွှီမုန့်တစ်ယောက် ဝယ်သူများနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း ဖုန့်ယန်ဝမ်က ဘေးမှနေ၍ သေသေချာချာ နားထောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် နာမည်ကြီး လည်ပတ်စရာနေရာများ၏ အကြောင်းကိုသာမက ရောင်းသူဝယ်သူအကြား ပြောဆိုတတ်ရမည့် စကားအသုံးအနှုန်းများကိုပါ အလွတ်မှတ်သားထားခဲ့သည်။ သူမသည် ပင်ကိုယ်အရ စကားနည်းသူဖြစ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အလွန်ပင် ဉာဏ်ထက်မြက်ပြီး ဖျတ်လတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ပြောပါဦး။" ရွှီမုန့်က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောသည်။ "သမီးတို့တွေ ခရီးသွားလမ်းညွှန် မြေပုံလေးတွေကိုပါ တွဲပြီး ရောင်းရင် အဆင်ပြေမလား။"

"ဟယ်၊ ခရီးသွားမြေပုံတွေ ရောင်းမလို့လား။" ဖုန့်ယန်ဝမ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူမ၏ ပေါင်ကို ဖျတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်မိရင်း "ဟုတ်ပါ့၊ အမေ ဘာလို့ အဲ့ဒါကို မစဉ်းစားမိပါလိမ့်။ အဲ့ဒီမြေပုံတွေကို ဘယ်ကနေ လက်ကား သွားယူရမလဲဆိုတာ အမေ အတိအကျ သိတယ်။"

"ဟာ၊ တကယ်လားအမေ။ အမေ့မှာ အဲ့ဒီအတွက် အဆက်အသွယ် ရှိတာလား။"

အမှန်တော့ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ယခင်က ကျောင်းဆရာမတစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သဖြင့် စာအုပ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်များနှင့် အမြဲလိုလို ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမတွင် ယခုကဲ့သို့သော စာအုပ်စာတမ်းနှင့် မြေပုံများကို တိုက်ရိုက်ရယူနိုင်သည့် ကောင်းမွန်သော ကုန်သွယ်မှု လမ်းကြောင်းတစ်ခု အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။