အခန်း ၁၆

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၁၆

ဝမ်မိန်လိသည် တတွတ်တွတ် ပြောဆိုရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသောအခါ လက်ထဲတွင် ရေတစ်ခွက် ပါလာခဲ့သည်။ "နင်လည်း အသက်အရွယ် ဒီလောက်ရှိနေပြီ၊ နောက်စာသင်နှစ်ဆိုရင် အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ နောက်ဆုံးနှစ်ကို ရောက်တော့မယ်။ နင့်အစ်ကိုကြီးထက် ပိုပြီး ထူးချွန်အောင် ကြိုးစားလို့ မရဘူးလား။"

ရွှီတဝေ့သည် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရရှိခဲ့သဖြင့် ညတွင်းချင်းပင် မိသားစုအတွင်း၌ အလွန်အမင်း ထင်ရှားကျော်ကြားသော အောင်မြင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုတစ်ခုလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းမြှောက်ပင့်ပေးနေကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ရွှီကျား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားရမှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ရွှီမုန့် အိမ်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခြေအနေများကို ပြန်လည်တွေးတောမိသည့်အခါ မိခင်ဖြစ်သူကို အမှန်အတိုင်း မပြောပြရဲတော့ပေ။ သူတို့၏ မိသားစုသည် သားသမီးချင်းအပေါ် အလွန်အမင်း ခွဲခြားဆက်ဆံပြီး သားဖြစ်သူကိုသာ အားကိုးတတ်ကြသည်။

အကယ်၍ သူမတွင် "ကျောင်းစာအဆင့်ကောင်းခြင်း" ဟူသော အချက်သာ မရှိပါက သူမသည်လည်း ရွှီမုန့်ကဲ့သို့ပင် အိမ်၌ အိမ်မှုကိစ္စ အားလုံးကို လိုက်လံလုပ်ကိုင်နေရမည်မှာ သေချာလှသည်။ ဤအိမ်တွင်မူ သားသမီးအရင်းအချာဖြစ်စေ၊ မဟုတ်စေကာမူ ထူးထူးခြားခြား ကွာခြားမှု မရှိပေ။

သို့သော် သူမ၏ လက်ရှိ စာမေးပွဲအဆင့်များနှင့်မူ မိမိအစ်ကိုဖြစ်သူကို ကျော်တက်ရန် နေနေသာသာ သာမန်တက္ကသိုလ်တစ်ခုခုသို့ ဝင်ခွင့်ရရှိနိုင်ပါ့မလားဟူသည်ပင် မသေချာလှပါ။

"ပြီးတော့ နောက်တစ်ချက်က နင့်အဘွား လေဖြတ်သွားလို့ အခု ဆေးရုံမှာ တက်နေရတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် အခုလောလောဆယ် ငါ့ကို လာပြီး ပြဿနာ ထပ်မရှာနဲ့ဦး။"

"အဘွား လေဖြတ်သွားတာ ဟုတ်လား။" ရွှီကျားသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တကယ်ပင် ရေငတ်နေခဲ့သဖြင့် ခေါင်းကိုမော့ကာ ရေကို တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် အကုန်ကုန်အောင် သောက်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် အဘွား၏ ကျန်းမာရေး အခြေအနေ မည်သို့ရှိသနည်းဟု တစ်ချက်မျှ မမေးမြန်းဘဲ ဖန်ခွက်ကို မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ထိုးပေးလိုက်သည်။

သူမက ခြေထောက်ကို လွှဲယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် သမီးအတွက် အသင့်စားခေါက်ဆွဲ တစ်ဘူးလောက် ဝယ်ပေးပါဦး၊ သမီးဘာသာ လုပ်စားလိုက်မယ်။ ဪ... ဒါနဲ့၊ တတိယမြောက်ဦးလေးက တတိယမြောက်အန်တီကို ဘာလို့ ပြန်မခေါ်လာတာလဲဟင်။ တကယ်လို့ တတိယမြောက်အန်တီ ပြန်လာရင် အဘွားကို ပြုစုပေးမယ့်သူ ရှိသွားတာပေါ့။"

"နင့်ဦးလေးက…" ဝမ်မိန်လိသည် စကားကို ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီးမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အမှန်တော့ သူတို့ သုံးဦးစလုံး ပူးပေါင်းကြံစည်ကာ ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို အိမ်မှ မောင်းထုတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်မိမိ တော်လှန်ရေးအောင်မြင်သွားသကဲ့သို့ အလွန်ကျေနပ်နေခဲ့ကြပြီး ရွှီကျဲဖန့်ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကိစ္စကို သာမန်မျှသာ သဘောထားခဲ့သည်။

သို့သော် သုံးရက်မျှ ကြာမြင့်သွားသည့်အခါတွင်မူ အခြေအနေများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

ယခင်က အားလုံး အိမ်တွင် အတူတူ ရှိနေစဉ်တုန်းကမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လှသော အိမ်ကြီးနှင့် အရသာရှိသော အစားအသောက်များမှာ လူ့ဘဝတွင် အလိုအလျောက် ရရှိတတ်သော အရာများဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဖုန့်ယန်ဝမ် ထွက်ခွာသွားသည့် အချိန်မှစ၍ အိမ်တွင်းကိစ္စများကို တာဝန်ယူ လုပ်ကိုင်ပေးမည့်သူ မရှိတော့ပေ။ အစ်ကိုကြီးနှစ်ဦးမှာလည်း မိမိတို့အခန်းထဲတွင်သာ အောင်းနေခဲ့ကြပြီး ကိုယ့်ဘဝနှင့်ကိုယ် နေထိုင်ကြသည်။ မည်သူကမျှ အိမ်တွင်းကိစ္စများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရန် အချိန်မရှိကြပေ။

မနက်နှင့်ည ဆန်ပြုတ်သောက်ရသည်ကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ယခုအခါတွင်မူ မိမိ၏ အဝတ်အစားများကိုပါ ကိုယ်တိုင် လိုက်လံလျှော်ဖွပ်နေရပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် ရှိစဉ်တုန်းကမူ သူမသည် အိမ်တစ်ခုလုံး၏ အဓိက တိုက်ခိုက်ရမည့် ရန်သူတစ်ဦးပမာ ဆက်ဆံခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူမ မရှိတော့သည့်အခါတွင်မူ အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယမြောက် အစ်ကိုကြီးနှစ်ဦးမှာ အချင်းချင်း စကားများရန်ဖြစ်ခြင်းများကို ပြန်လည်စတင်လာကြတော့သည်။

နံနက်အစောပိုင်းတွင် သူတို့ သားအမိနှစ်ဦးမှာ မီးရထားဘူတာရုံသို့ သွားရောက်ကာ ဖရဲသီးများကို ဆက်၍ရောင်းချခဲ့ကြသည်။ လတ်တလောတွင် အရောင်းအဝယ်မှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေခဲ့ပြီး တစ်ရက်လျှင် ဖရဲသီး အလုံး ၁၀ ကျော်ကျော်ခန့် ပုံမှန် အရောင်းသွက်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ခရီးသွားမြေပုံများမှာမူ ရောင်းအားမှာ ပုံမှန်မရှိလှပေ။ အခြေအနေကောင်းသော နေ့များတွင် အစောင် ၅၀၀ ခန့်အထိ ရောင်းချရသော်လည်း အရောင်းအဝယ်အားနည်းသော နေ့များတွင်မူ အစောင် ၂၀၀ ခန့်သာ ရောင်းရလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ထိုမြေပုံရောင်းချခြင်း လုပ်ငန်းတစ်ခုတည်းမှပင် သူတို့သည် တစ်လလျှင် အမြတ်ငွေ ယွမ် ရာဂဏန်းအထိ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားပါက မိမိတို့တွင် မည်သည့်ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းမှ ရှိတော့မည်မဟုတ်ဟု အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူမကိုယ်တိုင်ပင် မိမိကိုယ်မိမိ ပိုယုံကြည်မှု ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နွေရာသီကုန်ဆုံးသွားပါက ခရီးသွားဧည့်သည် နည်းပါးသွားသဖြင့် အရောင်းအဝယ် အနည်းငယ် နည်းသွားနိုင်သော်လည်း ခရီးသွားမြေပုံ ရောင်းချခြင်းသည် အရင်းအနှီး အမြောက်အမြား စိုက်ထုတ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

၎င်းတို့သည် သက်တမ်းကုန်ဆုံးသွားခြင်းမျိုးလည်း မရှိ၊ အိမ်တွင်လည်း နေရာအများကြီး မယူသည့်အပြင် တစ်စောင်ရောင်းရတိုင်း အမြတ်ငွေ ရရှိစမြဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အလုပ်ချိန်ကိုလည်း မိမိတို့စိတ်ကြိုက် လိုသလို သတ်မှတ်နိုင်သေးသည်။

သို့ဖြစ်ရာ သူတို့ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်ရမည့် အဓိက အရေးကြီးဆုံး လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ကျောင်းစာမေးပွဲများအတွက် သေသေချာချာ ပြန်လည်လေ့လာ ပြင်ဆင်ရန် ဖြစ်သည်။

ဘဝသစ်တစ်ခုသို့ ပြန်လည်ဝင်စားလာခဲ့ပြီးနောက် ရွှီမုန့်သည် စာကျက်ခြင်းအပေါ် ထားရှိသော မိမိ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို တစိုက်မတ်မတ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ တကယ်တမ်း ပြောရလျှင် သူမ၏ အတိတ်ဘဝတုန်းက ကျောင်းစာမှာ လုံးဝ မဆိုးလှပေ။ အထက်တန်းကျောင်း၏ နောက်ဆုံးနှစ်အတွင်း၌ သူမ၏ အရည်အချင်းမှာ တစ်ဆင့်ထက်တစ်ဆင့် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် အဆင့်သတ်မှတ်စာမေးပွဲတွင် သူမ၏ ရမှတ်များမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က မည်သူကမျှ ၎င်းကို သတိမပြုမိခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ကျင်းပသော စာမေးပွဲ အစမ်းစစ်ဆေးမှုများတွင်မူ သူမ၏ အဆင့်မှာ တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာခဲ့တော့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် ရွှီကျား၏ အထူးအာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုအချိန်ကတည်းက ရွှီကျားသည် သူမ၏ အရည်အချင်းကို မနာလိုဖြစ်ကာ တစ်ခုခု လုပ်ရန် ကြံစည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အတိတ်ဘဝ၌ ရွှီမုန့်သည် ၁၉၉၁ ခုနှစ်တွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခဲ့သည်။ သူမကိုယ်တိုင် ခန့်မှန်းတွက်ချက်ထားသော ရမှတ်များမှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေခဲ့သဖြင့် သူမသည် ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့်တက္ကသိုလ်များသို့ ဝင်ခွင့်လျှောက်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ မည်မျှပင် စောင့်ဆိုင်းစေကာမူ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် အကြောင်းကြားစာမှာ လုံးဝ ရောက်ရှိမလာခဲ့ပေ။ သူမ ကျောင်းသို့ သွားရောက် စုံစမ်းမေးမြန်းကြည့်သည့် အခါမှသာ အလွန်ဆိုးရွားလှသော အမှားအယွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ သူမသည် သတ်မှတ်ထားသော အနိမ့်ဆုံးအမှတ်ထက် တစ်မှတ်တည်းသာ လိုအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သာမန်အားဖြင့်ဆိုပါက ပထမဦးစားပေးတက္ကသိုလ် မရလျှင်ပင် ဒုတိယဦးစားပေး လျှောက်ထားသော တက္ကသိုလ်က လက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းစွာဖြင့် ထိုတက္ကသိုလ်ကလည်း သူမအား ဝင်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

ထိုခေတ်ကာလက အချို့သော တက္ကသိုလ်များမှာ အကယ်၍ ကျောင်းသားက မိမိတို့ကျောင်းကို ပထမဦးစားပေးအဖြစ် မရွေးချယ်ထားပါက လုံးဝ ဝင်ခွင့်မပေးတတ်ကြပေ။ ၎င်းမှာ ကျောင်းသားလက်ခံမှု အခြေအနေအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

ရွှီမုန့်သည် ကျောင်းများသို့ အကြိမ်ကြိမ် သွားရောက်ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမအနေဖြင့် ဆက်၍ မကြိုးစားချင်တော့ပေ။

မိမိ၏ ကံကြမ္မာမှာ ယခုကဲ့သို့ ဆိုးရွားလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။ ထိုနှစ်က မေးခွန်းများမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သဖြင့် ယနေ့တိုင်အောင် ထိုမေးခွန်းများကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ စာပြန်လည်လေ့လာမှု ပုံစံမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ဘဝတစ်ခုစာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ဖြစ်သဖြင့် အချို့သော စာပေအချက်အလက်များမှာ စိတ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်မနေတော့ပေ။ ယခုအခါ ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်မှတ်မိရန် ကြိုးစားခြင်းက အနည်းငယ် ခက်ခဲနိုင်သည်။ သို့သော် အလွတ်ကျက်မှတ်ရန် မလိုအပ်သော ဘာသာရပ်များအတွက်မူ ခက်ခဲမှု နည်းပါးသဖြင့် ထိုဘာသာရပ်များကို နောက်မှသာ သီးသန့်လေ့လာရန် ချန်ထားလိုက်တော့သည်။

ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဖရဲသီးများ ရောင်းချပြီးစီးသွားသည့်နောက် ရွှီမုန့်သည် ခရီးသွားမြေပုံ အစောင် ၁၀၀၀ ကို သွားရောက်ထုတ်ယူခဲ့သည်။ ထိုပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ရသည်မှာ အလွန်လေးလံလှသဖြင့် သူမသည် တမင်တကာပင် ဖြတ်လမ်းတစ်ခုမှ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ယနေ့တွင် သူမ၏ ကံဇာတာမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းနေခဲ့သည်။ လမ်းကြားလေးထဲမှ လှမ်းထွက်လိုက်ရုံမျှ ရှိသေး၊ ရင်းနှီးလွန်းလှသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။

ထိုသူမှာ ရွှီကျဲဖန့် ဖြစ်သည်။ ရွှီမုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရပြီး ဤသူနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ကောင်းသော လက္ခဏာမဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် လှည့်ပြန်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။

သို့သော် ရွှီကျဲဖန့်ကလည်း သူမကို လှမ်းမြင်သွားခဲ့လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိပေ။ သူက ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် လှမ်းလာခဲ့ပြီး သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ "နင်တို့တွေ၊ ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်တွေ ပျောက်နေကြတာလဲ။ နင့်အမေရော ဘယ်မှာလဲ။"

ရွှီမုန့်သည် သူ့ကို အရှိန်ဖြင့် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသဖြင့် မတတ်သာဘဲ ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ ထိုစဉ် သူမ သယ်ဆောင်လာသော မြေပုံထုပ်ကြီးမှာ လက်ထဲမှ လွတ်ကျကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့တော့သည်။

ရွှီကျဲဖန့်ကမူ ထိုမြေပုံများကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ပေ။ သူက ရှေ့သို့ ဇွတ်အတင်း တိုးဝင်လာရင်း ဒေါသတကြီး ဆက်တိုက် မေးမြန်းတော့သည်။ "နင်တို့ သားအမိ အပြင်မှာ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ။ အိမ်ကိုရော ဘယ်တော့ ပြန်လာကြမှာလဲ။"

သူက မိမိဇနီးအပေါ် တကယ်တမ်း စိုးရိမ်ပူပန်လွန်းသဖြင့် မေးမြန်းနေခြင်းဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားလိုက်ပါနဲ့။

ရွှီမုန့်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် အခြေအနေအားလုံးကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ညစ်ပတ်နေပြီး လျှော်ဖွပ်ထားခြင်း မရှိသကဲ့သို့ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာလည်း ရက်ပေါင်းများစွာ ရိတ်ထားခြင်း မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သူသည် မိမိဇနီးကို လွမ်းဆွတ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး အိမ်မှုကိစ္စများကို တာဝန်ယူ လုပ်ကိုင်ပေးမည့်သူတစ်ဦးကိုသာ လိုလားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရွှီမုန့်သည် အတိတ်ဘဝတုန်းက အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်ခဲ့ရသနည်းဟု မေးမြန်းပါက ၎င်းမှာ သူမ မွေးစားဖခင်၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရွှီကျဲဖန့်သာ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ဖုန့်ယန်ဝမ်အနေဖြင့် ရက်စက်လှသော ယောက္ခမ၏ နှိပ်စက်မှုများကို သည်းခံကာ ဘဝကို ဆက်ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ကောင်း သွားနိုင်ပါလိမ့်မည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက် လုံးဝ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူတို့ နှစ်ဦး အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ နီးပါး ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှီမုန့်၏ အတိတ်ဘဝတုန်းက ဖုန့်ယန်ဝမ် ဆေးရုံတက်ခဲ့ရစဉ်က အဘွားအို ရွှယ်သည် လူနာဆောင်ထဲတွင်တင် ရွှီကျဲဖန့်ကို ယခုကဲ့သို့ ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။

"သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ဦးမှာလဲ။ ဒီလောက် ငွေပမာဏမျိုးဆိုရင် နင် အပြင်မှာ သူ့ထက် ပိုပြီး ငယ်ရွယ်ပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ ဇနီးအသစ်တစ်ယောက်တောင် ကောင်းကောင်း ရှာလို့ရတယ်။"

ထိုစဉ်က ရွှီကျဲဖန့်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်လည်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူရှာဖွေထားသော ငွေကြေးများကိုမူ အလားအလာရှိသော တူဖြစ်သူကို ပေးကမ်းနိုင်သလို ရွှီကျားအတွက် ရိုလာစကိတ်တစ်စုံ ဝယ်ပေးနိုင်သော်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ်အတွက် ဆေးကုသစရိတ် သုံးစွဲရမည့် အချိန်တွင်မူ ၎င်းက တန်ဖိုးရှိမရှိဟူသည်ကို သေသေချာချာ တွက်ချက်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သုံးရက်မျှ ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မူ ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ဈာပနအခမ်းအနားကိစ္စရပ်များကိုပင် ကောင်းစွာ အပြီးမသတ်ရသေးမီ ရွှီမိသားစုဝင်များမှာ မနေနိုင်ဘဲ ရွှီမုန့်ကို ခြေမသန်စွမ်းသူတစ်ဦးနှင့် အတင်းအဓမ္မ ပေးစားရန် ကြိုးစားခဲ့ကြဖူးသည်။

ထိုစဉ်က ရွှီမုန့် စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။ ပိုက်ဆံဟူသည်မှာ တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှသည်၊ ၎င်းက လူတစ်ယောက်၏ အသက်ကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ရွှီကျဲဖန့်နှင့် မဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းကိုပင် သူမအနေဖြင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်မိသည်။ သူ့မျက်နှာကို မြင်တွေ့လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူမမှာ ဒေါသထွက်ကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်ဖွားလာရသည်။

"အစတုန်းက ကျွန်မတို့ သားအမိကို အိမ်ကနေ မောင်းထုတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။" ရွှီမုန့်က စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ရာ ရွှီကျဲဖန့်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ "အမေက သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်ပဲ၊ သူသွားချင်တဲ့နေရာကို သွားပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။ ရှင် မြို့ပြင်ကို ခရီးထွက်သွားတုန်းကရော အမေ့ရဲ့ သဘောထားကို တစ်ချက်လောက် မေးဖူးလို့လား။ အမေက ရှင်တို့ မိသားစုကို ဆက်ပြီး အလုပ်အကျွေးမပြုချင်တော့ဘူး၊ သူ့ဘဝနဲ့သူ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ချင်နေပြီ။"

ရွှီကျဲဖန့်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလဲ၊ နင့်အမေက အပြင်မှာ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေလို့လား။ နင့်အမေကို အခုချက်ချင်း အိမ်ပြန်လာဖို့ ပြောလိုက်စမ်း။ နင့်အဘွား ခြေချော်လဲသွားတာကို နင်မသိဘူးလား။ ဒါတွေအားလုံးက နင်တို့ သားအမိနှစ်ယောက်ကြောင့် ဖြစ်ရတာ၊ အခု သူ ဆေးရုံတက်နေရပြီ။ နင့်အမေကို အခုချက်ချင်း ဆေးရုံကို လာပြီး အဘွားကို ပြုစုဖို့ ပြောလိုက်။"

ဘာလဲ၊ ဒီအဘွားကြီး လဲကျသွားတယ် ဟုတ်လား။ အခုလို အိမ်မှာ ပြုစုမယ့်သူ လိုအပ်လာတဲ့ အချိန်ကြမှပဲ အမေ့ကို ရုတ်တရက် သတိရလာကြတာလား။

အိမ်တွင် မွေးထားသော ခွေးတစ်ကောင်ပင်လျှင် အိမ်စောင့်ပေးရန်အတွက် အစာကျွေးရသည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သူတို့၏ အတွေးထဲတွင်မူ ဇနီးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ယူခြင်းမှာ လူကြီးမိဘများကို ပြုစုရန်၊ ကလေးများကို စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် မိသားစု၏ ဒေါသပုံချရာ အောက်ခြေလူတန်းစားတစ်ဦးအဖြစ် အသုံးချရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ၎င်းမှာ ရွှီကျဲဖန့်က မိမိဇနီးအပေါ် ထားရှိသော စစ်မှန်သော သဘောထား ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်တစ်ယောက် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်ပင်ရယ်ချင်လာမိတော့သည်။ "ရှင်တို့ကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ သူ့ဘာသာသူ ခြေချော်လဲတာ ကျွန်မတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ လမ်းလျှောက်ရင် သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး လျှောက်ရမှာပေါ့။ သူက ကလေးမှ မဟုတ်တော့တာ။ အသက်အရွယ် ဒီလောက်ရှိနေပြီး တစ်သက်လုံး လမ်းလျှောက်လာတာကို အခုထိ ခြေချော်လဲတုန်းပဲလား။ အဲ့ဒါ တကယ်ကို အသုံးမကျတာပဲ။"

သူမသည် ထိုနောက်ဆုံး စကားလုံးဖြစ်သော "အသုံးမကျတာ" ဟူသည့် စကားကို တမင်တကာပင် လေသံပြင်းပြင်းဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တော့ ဤစကားလုံးမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စကား မဟုတ်ပေ။ ရွှီမုန့် ငယ်စဉ်တုန်းက လမ်းလျှောက်ရင်း တစ်ကြိမ် ခြေချော်လဲဖူးရာ ထိုစဉ်က အဘွားအို ရွှယ်က သူမအား "အသုံးမကျတဲ့ကောင်မလေး၊ လမ်းတောင်မှ ကောင်းကောင်း မလျှောက်တတ်ဘူး" ဟု ဆဲဆိုခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူမက ထိုစကားလုံးကို အဘွားအိုထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရွှီကျဲဖန့်က အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ "သူက နင့်ရဲ့ အဘွားအရင်းလေ၊ နင်က လူကြီးမိဘကို ဒီလို စကားမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ပြောရက်ရတာလဲ။"

"ဟင်း၊ အစတုန်းက ကျွန်မကို မြေးအဖြစ် အသိအမှတ်မပြုဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလည်း သူပဲလေ။ အဲ့ဒါကြောင့် အခုမှလာပြီး အဘွားလိုမျိုး လာပြီး ဆရာလုပ်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ပြောဦးမယ်၊ သမီးရဲ့ 'ရွှီ' ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ရှင်တို့ ရွှီမိသားစုဆီက ရလာတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ သွေးအရင်းအချာဖြစ်တဲ့ အဖေရင်းရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို ယူထားတာ။"

သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ မွေးစားသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ငယ်စဉ်ကတည်းက သိရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖခင်အရင်း၏ မျိုးရိုးအမည်မှာလည်း 'ရွှီ' ပင် ဖြစ်ပြီး ထိုမိသားစုနှစ်စုမှာ ဆွေမျိုးတော်စပ်ကြသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ လွန်ခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။

ရွှီကျဲဖန့်တစ်ယောက် ဒေါသများကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့ရသည်။

သူသည် ယနေ့မှ မြို့ပြန်ရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ရောက်ရောက်ချင်း မိခင်ဖြစ်သူ လဲကျသွားသည့် သတင်းကို ကြားရသဖြင့် ဆေးရုံသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ ဆေးရုံသို့ ရောက်သည့်အခါတွင်လည်း မရီးဖြစ်သူတို့က တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ဖြင့် မကျေမနပ် ညည်းတွားနေကြတော့သည်။ သူတို့ ပြောလိုသော အဓိက အချက်မှာ ရွှီကျဲဖန့်အနေဖြင့် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူကို အမြန်ဆုံး အိမ်ပြန်ခေါ်ကာ အဘွားအိုကို ပြုစုခိုင်းရန် ဖြစ်သည်။