အခန်း ၁၇

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၁၇

လူဟူသည်မှာ ပင်ကိုယ်ကပင် အတ္တကြီးတတ်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်တိုင် ဒုက္ခမရောက်သရွေ့ အခြားသူ မည်မျှပင် ပင်ပန်းပါစေ ဂရုစိုက်လေ့မရှိကြပေ။ ယခင်က အိမ်တွင်းရှိ ပင်ပန်းလှသော အလုပ်အားလုံးကို ဖုန့်ယန်ဝမ်ကသာ တစ်ဦးတည်း တာဝန်ယူ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမအား ယခုကဲ့သို့ အလုပ်အကျွေးပြုရန် ပြန်လည်ခေါ်ယူခြင်းကို မည်သူကမျှ မှားယွင်းသည်ဟု မထင်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ရွှီကျဲဖန့်က သူမကို လိုက်လံရှာဖွေရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဆေးရုံအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ရုံရှိသေး၊ ရွှီမုန့်နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှီကျဲဖန့်သည် မည်သို့ပင်ဆိုစေ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားရင့်မာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ရုံမျှမက လှုပ်ရှားမှုအပိုင်းတွင်လည်း ရွှီမုန့်ထက် ပို၍ လျင်မြန်လှသည်။

စစချင်းတွင် ရွှီမုန့်က သွက်လက်စွာဖြင့် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမအနေဖြင့် အားချင်းမမျှတော့ပေ။ ရွှီကျဲဖန့်က သူမ၏ ပါးကို အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ရိုက်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး အိမ်တစ်အိမ်၏ ရှေ့ရှိ ကျောက်တိုင်ကြီးနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ဒူးခေါင်းမှာလည်း ကျောက်တိုင်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆောင့်မိသွားခဲ့သဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်ကာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုလှိုင်းများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ရသည်။

နာကျင်လွန်းလှသဖြင့် ကျောပြင်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုစဉ် ရွှီကျဲဖန့်က စိတ်ရိုင်းဝင်လာကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို လက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ကျောက်တိုင်နှင့် ဆောင့်ပစ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုမျိုးကို ရွှီကျဲဖန့်သည် အတိတ်ကာလတုန်းက အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ဖူးခဲ့သည်။ သူသည် ထိုကိစ္စတွင် အလွန်အမင်း ကျွမ်းကျင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအရေးကြီးသော အချိန်ခဏ၌ ရွှီမုန့်သည် မည်သည့်နေရာမှ အားအင်များ ရောက်ရှိလာသည်မသိဘဲ မိမိ၏ အခြားခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ရွှီကျဲဖန့်၏ ခြေဖမိုးပေါ်သို့ အားကုန် နင်းချလိုက်တော့သည်။

ရွှီကျဲဖန့်သည် ခြေချောင်းများ ပေါ်လွင်နေသော ကြိုးသိုင်းဖိနပ်တစ်စုံကိုသာ စီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှီမုန့်၏ ရော်ဘာဖိနပ်ဖနောင့်မှာ သူ၏ ခြေချောင်းများပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ စကားပုံတစ်ခု ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။ "လက်ချောင်း ခြေချောင်းတွေရဲ့ နာကျင်မှုက နှလုံးသားထဲအထိ ခံစားရစေတယ်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ရွှီကျဲဖန့်သည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး ချက်ချင်းပင် ရွှီမုန့်၏ ဆံပင်ကို ကိုင်ထားသော လက်ကို လွှတ်လိုက်ရတော့သည်။

ရွှီမုန့်သည် လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ မြေပုံများကိုပင် ပြန်လည်ကောက်ယူခြင်းမပြုတော့ဘဲ လှည့်ပြန်ကာ လမ်းကြားဝဆီသို့ အားကုန် ထွက်ပြေးတော့သည်။ လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ လက်မောင်းကို လှမ်း၍ ကိုင်ဆွဲလိုက်ပြီး အပေါ်သို့ ဆွဲထူလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလိုမျိုး လာပြီး အနိုင်ကျင့်ရအောင် ခင်ဗျား ရူးနေလား။ ဪ... နေဦး၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ထိုသူ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ရွှီမုန့်က ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသော ချောမောခံ့ညားလှသည့် လူငယ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ဟန်ကျိမင်သည် သူမ၏ မျက်ဝန်းများနှင့် တိုက်ရိုက် ဆုံတွေ့သွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ဝိုင်းစက်ပြီး တောက်ပလှသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး မတရား အနိုင်ကျင့်ခံထားရသည့်အလား ခံစားရစေသည်။ ထိုမျက်ဝန်းလေးများက သူမအား ပို၍ နုနယ်ပြီး သနားစရာကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးပမာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ထိုခဏ၌ သူသည် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်မိနေခဲ့ပြီး မျက်လုံး လွှဲရန်ပင် မေ့လျော့သွားခဲ့ရသည်။

ယခင်က သူသည် ရွှီမုန့်ကို ကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သာ အမြဲတမ်း မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် မိမိနောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေတတ်သော ထိုကလေးငယ်လေး မဟုတ်တော့ကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

ဟန်ကျိမင်သည် မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသော အမျိုးသားကို ရွှီမုန့်အား လာရောက်နှောင့်ယှက် စော်ကားနေသည့် ကာမရူးတစ်ဦးဟု ချက်ချင်းပင် အထင်မှားသွားခဲ့သည်။ သူသည် ဘာမှထပ်မံတွေးတောမနေတော့ဘဲ ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး မိမိတွင် ရှိသမျှ အားအင်အားလုံးကို သုံး၍ လက်သီးများဖြင့် အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်တော့သည်။

ရွှီကျဲဖန့်ကဲ့သို့သော အမျိုးသားမျိုးမှာ မိန်းမများရှေ့တွင်သာ ဗိုလ်ကျပြုမူတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် ဟန်ကျိမင်၏ သံမဏိလက်သီးများရှေ့တွင်မူ မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ပြန်လည်ခုခံနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်နေရတော့သည်။

သို့သော် ဟန်ကျိမင်မှာ ဒေါသ မပြေသေးပေ။ သူသည် ဘေးနားရှိ အုတ်ခဲတစ်ခဲကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လဲကျနေသော ရွှီကျဲဖန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ထုနှက်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

"ဦးလေး၊ ဦးလေးဟန်။"

ထိုခဏ၌ အခြားလူငယ်တစ်ဦးမှာလည်း သူတို့နောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မှီလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟန်ကျိမင်၏ လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း စောစောက ဘာဖြစ်လို့ ဇက်ကြိုးပြတ်တဲ့ မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်လိုမျိုး အားကုန်ပြေးလာရတာလဲ။"

သူ့စကားပင် မဆုံးသေးမီ ရွှီမုန့်ကို လှမ်း၍ မြင်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အပြေးအလွှား လာခဲ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး နှာခေါင်းထိပ်ဖျားလေးတွင်လည်း ချွေးစက်လေးများ စို့နေခဲ့ရာ ၎င်းက သူမ၏ အလှကို ပိုမို၍ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။

ကျန်းနန်သည် မိန်းမလှလေးများစွာကို မြင်တွေ့ဖူးခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်၌မူ သူမထံမှ မျက်လုံး လွှဲဖယ်ရန်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့ရသည်။ သူမ၏ တည်ရှိမှု အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက သူ့ကို ဆွဲဆောင်ဖမ်းစားထားသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ခြေထောက်များပင် ခွေယိုင်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

စောစောက ဟန်ကျိမင်တစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေသော မိန်းမလှလေးကို ကယ်တင်သည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးပမာ အဘယ်ကြောင့် အလောတကြီး ပြေးဝင်သွားခဲ့ရသည်ကို ယခုမှပဲ သဘောပေါက်တော့သည်။

တောက်၊ ဟန်ကျိမင်တစ်ယောက် ဒီလောက်ကောင်းမွန်တဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးကို ဘယ်လိုများ လက်ဦးအောင် ဆုပ်ကိုင်သွားနိုင်ရတာလဲ။

"ကဲ၊ ထားပါတော့။ သူ့ကို ထိုးနှက်လိုက်တာ တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ လမ်းလယ်ခေါင်ကြီးမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လက်ပါရဲတယ်လို့။" ကျန်းနန်သည် ရုတ်တရက် တရားမျှတမှုစိတ် စစ်မှန်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်တော့သည်။

"သူက... ကျွန်မရဲ့ မွေးစားဖခင်ပါ။" ရွှီမုန့်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အားလုံးကို အားနာပါတယ်။ စောစောက ဒီအစ်ကိုက အမျိုးသားတစ်ယောက် သမီးနောက်ကို လိုက်လာတာ မြင်ပြီး လူမိုက်တစ်ယောက်က နှောင့်ယှက်နေတယ်လို့ အထင်မှားပြီး ကူညီပေးခဲ့တာပါ။ လူကြီးမင်းတို့အားလုံးလည်း သက်သေအဖြစ် ကြည့်ပေးကြပါဦး၊ အခု ဘာမှပြဿနာမရှိတော့ပါဘူး။ သူက စေတနာနဲ့ ကူညီပေးခဲ့တာပါ။"

သူမသည် ရွှီကျဲဖန့်အနေဖြင့် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုသို့ သွားရောက်တိုင်တန်းမည်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ယခုကဲ့သို့ စကားဦးသန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တော့ သူ၏သမီးကို ဆုံးမသွန်သင်ခြင်းဟူသော ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ ရွှီကျဲဖန့်အနေဖြင့် ကိုယ်ကျင့်တရားအရ အသာစီးရနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ မိဘများက သားသမီးများကို ဆုံးမရင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော ကိစ္စရပ်များမှာ ဝမ်းနည်းစရာ အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင်ပင် မတော်တဆမှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်၍ ပြီးစလွယ် လုပ်ပစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ဟန်ကျိမင်သည် လူအများရှေ့တွင် ရွှီကျဲဖန့်ကို ဗြောင်ကျကျ ထိုးနှက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ ကာလက အာဏာပိုင်များသည် ရာဇဝတ်မှုများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိမ်နင်းနေချိန် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဟန်ကျိမင်သာ လူမိုက်လူရမ်းကားတစ်ဦးအဖြစ် ခေါင်းစဉ်တပ်ခံရမည်ဆိုပါက သူ့အတွက် မလိုလားအပ်သော ဒုက္ခများစွာ ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်။

ရွှီကျဲဖန့်သည် ရုတ်တရက် ဘဝင်မြင့်သွားခဲ့ပြီး ထပ်မံ၍ အော်ဟစ်တော့သည်။ "သူက ငါ့သမီးကွ။ ငါ သူ့ကို သေအောင်ရိုက်ရင်တောင်မှ မင်းတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။"

ကျန်းနန်သည်လည်း ရှေ့သို့ ချက်ချင်းပြေးဝင်သွားပြီး ရွှီကျဲဖန့်ကို အရှိန်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်ထည့်လိုက်သည်။ "အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်။ မင်းက အိမ်မှာ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကိုပဲ အနိုင်ကျင့်တတ်တာမလား။ ငါကတော့ မင်းလို လူစားမျိုးကို လုံးဝ ကြည့်မရဘူး။"

ရွှီမုန့်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မိမိ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်မိလိုက်တော့သည်။ စောစောက တစ်ယောက်တင် အခြေအနေမှာ တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးနေပြီ ဖြစ်ပါသော်လည်း ယခုအခါ နောက်ထပ် တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာခဲ့ပြီး ထိုသူက ပို၍ပင် စိတ်ဆတ်ပြီး ဇွတ်တရွတ်ဆန်ပုံရနေပြန်သည်။

"တော်ကြပါတော့၊ သူက တမင်သက်သက် ရန်စနေတာ။" သူမက တားမြစ်လိုက်သည်။

ရွှီကျဲဖန့်တွင် ဦးနှောက် အများကြီးမရှိသော်လည်း သူသည် လုံးဝ အရူးတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဟန်ကျိမင်ကို တမင်သက်သက် ဒေါသထွက်အောင် ဆွပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ့တွင် ပြင်ပဒဏ်ရာ အထင်အရှား ရရှိသွားခဲ့မည်ဆိုပါက ဟန်ကျိမင်တစ်ယောက် အချုပ်ကျသွားနိုင်သည့်အပြင် ရာဇဝတ်မှုမှတ်တမ်းပါ ရသွားနိုင်သည်။

ထို့ပြင် ဟန်မိသားစု၏ နောက်ခံနောက်ကြောင်းအရ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးသည် ရန်သူများအတွက် အလွယ်တကူ အသုံးချတိုက်ခိုက်စရာ အကွက်တစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

အတိတ်ဘဝတုန်းက ဟန်ကျိမင်သည် ပြဿနာအချို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဟန်မိသားစုက သူ့ကို နိုင်ငံခြားသို့ နှစ်အနည်းငယ်မျှ ပြည်နှင်ဒဏ် ပေးသကဲ့သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ရသည်ကို ရွှီမုန့် မှတ်မိနေခဲ့သည်။ သူသည် အခြေအနေများ အားလုံး အေးချမ်းသွားပြီးနောက်မှသာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယခုဘဝတွင် ထိုကဲ့သို့ နိုင်ငံခြားသို့ ထွက်ခွာရမည့် အခြေအနေမျိုးက ဤအောက်တန်းစား ရွှီကျဲဖန့်ကြောင့်သာ အစပျိုးခဲ့မည်ဆိုပါက သူမအနေဖြင့် တကယ်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်လွန်းသဖြင့် ရင်ကွဲသေရလိမ့်မည်။

"လာ၊ ငါတို့တွေ ဆေးရုံကို အတူတူ သွားကြရအောင်။" ဟန်ကျိမင်က ပြောလိုက်သည်။

"..." သူမမှာ သာမန် ဆောင့်မိရုံမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ရွှီမုန့်အနေဖြင့် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သည်ဟု မထင်ပေ။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ခရမ်းရောင်ဆေးရည်လေး နည်းနည်း လူးလိုက်ရင် ရပါပြီ။"

ဟန်ကျိမင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။ "ငါ... ငါ့ခြေကျင်းဝတ် လိမ်သွားပြီ ထင်တယ်။"

ရွှီမုန့် - "..."

ကျန်းနန်သည်လည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားခဲ့ပြီး မေးတော့သည်။ "ကျိမင်၊ ဒါ ဘယ်သူလဲ။ ငါ့ကို မိတ်ဆက်မပေးတော့ဘူးလား။"

ဟင်း... စောစောတုန်းကတော့ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ လူကို လှမ်းကန်ခဲ့ပြီးတော့ အခုကြမှပဲ။

ဟန်ကျိမင်က သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရွှီမုန့်၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို တွဲပေးပါဦး။"

ကျန်းနန် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ တွဲပေးမယ်လေ။"

အနီးအနားတွင် ဆေးရုံတစ်ရုံ ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ခွဲစိတ်ကုသမှုဌာနတွင် နာမည်စာရင်းပေးသွင်းခဲ့ကြပြီး ဆရာဝန်က ဟန်ကျိမင်၏ ဒဏ်ရာကို အရင်ဆုံး စမ်းသပ်စစ်ဆေးပေးခဲ့သည်။ ဆရာဝန်က ခြေကျင်းဝတ်တစ်ဝိုက်ကို နှိပ်နယ်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သိပ်ပြီး မပြင်းထန်ပါဘူး။ နောက်ရက်ပိုင်းတွေမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ရှားတာမျိုး ရှောင်ကြဉ်ပါ။ အိမ်မှာ ဆူးပန်းဆီ ရှိရင် လူးပေးပါ။ တကယ်လို့ ရှိပြီးသားဆိုရင်တော့ ဆေးစာအုပ်ထဲမှာ ထပ်ရေးပေးဖို့ မလိုတော့ဘူး။ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ငါ ရေးပေးလိုက်မယ်။"

ဟန်ကျိမင်က ဆရာဝန်အား ဆေးညွှန်းရေးပေးရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် ရွှီမုန့်ကို လှမ်း၍ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်ကြီး၊ သူမကိုလည်း တစ်ချက်လောက် စစ်ဆေးပေးပါဦး။ စောစောက သူလည်း အရှိန်နဲ့ ဆောင့်မိသွားလို့ပါ။"

ရွှီမုန့်က အလျင်အမြန် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်မ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။"

ဤကဲ့သို့သော ထိခိုက်မိခြင်း၊ ဆောင့်မိခြင်းမျိုးမှာ လူတိုင်း ကြုံတွေ့ဖူးစမြဲ ဖြစ်သည်။ အတိတ်ကာလတုန်းကဆိုလျှင်မူ သူမအနေဖြင့် ဤမျှလောက်သော ဒဏ်ရာလေးအတွက် ဆေးရုံသို့ လုံးဝ လာရောက်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆရာဝန်က လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ဒူးခေါင်းတွင် ညိုမဲစွဲနေသော ဒဏ်ရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော်လည်း အလွန်အမင်း မပြင်းထန်လှပေ။ ထို့ကြောင့် သူမအတွက်လည်း ဆူးပန်းဆီ တစ်ပုလင်း ထပ်ညွှန်းပေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး၊ မင်းက အရမ်းပိန်လွန်းတယ်။ အသားများများစားပေးမှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် သွေးအားနည်းရောဂါ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ သွေးစစ်ဖူးလား။ သွေးတစ်ချက်လောက် စစ်ကြည့်မလား။"

ရွှီမုန့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် ပင်ကိုယ်ကပင် အသားအရေ ဖြူဖျော့တတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကိုယ်အလေးချိန်က ဘယ်လိုမှ တက်မလာလို့ပါ။"

အတိတ်ဘဝတုန်းကလည်း သူမတွင် သွေးအားနည်းရောဂါ မရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုဘဝတွင်လည်း ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေခဲ့သည်။

ဟန်ကျိမင်က သူမကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စေ့လျက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ကာ ဆရာဝန်အား သွေးအားကောင်းစေမည့် ဆေးဝါးများပါ ထပ်မံထည့်သွင်းပေးရန် ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုတော့သည်။

ငယ်စဉ်တုန်းက ရှီကျားလမ်းကြားတွင် သွားရောက်ဆော့ကစားစဉ်က ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သူမအား လူမှုဆက်ဆံရေး ယဉ်ကျေးမှုများနှင့် စည်းကမ်းချက်အချို့ကို သွန်သင်ဆုံးမခဲ့ဖူးသည်။ ဟန်မိသားစုကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းမိသားစုများမှာ လူတကာအပေါ် ဘဝင်မြင့်ခြင်းမရှိဘဲ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဆက်ဆံတတ်ကြသော်လည်း ထိုအပြုအမူက သင့်အပေါ် သီးသန့် အလေးအနက်ထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်ပါက အကြီးအကျယ် မှားယွင်းသွားလိမ့်မည်။ သူသည် လူတိုင်းအပေါ် ယခုကဲ့သို့ပင် အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံလေ့ရှိသည်။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်တွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလေလေ ဤကဲ့သို့ ပို ၍ ယဉ်ကျေးပြတတ်လေလေ ဖြစ်သည်။

ဆေးများ ထုတ်ယူပြီးစီးသွားသည့် အချိန်တွင်မူ အချိန်မှာ တော်တော်လေး နောက်ကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နေဝင်မည့် အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ညစာစားရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဆေးရုံပြင်ပသို့ ထွက်ခွာလာစဉ် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်မှ အချိန်ရရင် ကျွန်မ တစ်နပ်လောက် ဧည့်ခံကျွေးမွေးပါရစေ။"

ဟန်ကျိမင် ပြန်မေးလိုက်သည်။ "တကယ်လား။"

ရွှီမုန့်က မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်ဖြင့် "ဟင်။"

ဟန်ကျိမင်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ မင်းက ယဉ်ကျေးမှုအရ အားနာလို့ပဲ ပြောလိုက်တာထင်တယ်။ ငါ့ကို မုန့်ကျွေးမယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စကိုလေ။"

ရွှီမုန့်က ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ရပါဘူး။ ကျွန်မက ရှင့်ကို ဖိတ်ရင် မလာမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ။"

၎င်းမှာ ဟာသတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျိမင်မှာ မည်သူနည်း။ သူ သွားရောက် မစားသောက်ဖူးသော ထိပ်တန်းစားသောက်ဆိုင်ဟူသည်မှာ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမကျွေးမည့် သာမန်အစားအစာတစ်နပ်ကို သူက အလေးအနက်ထားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဟန်ကျိမင်က သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး တည်ကြည်လှသော မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုညစာကို မည်သည့်နေရာတွင် စားသောက်ရမည်နည်းဟူသည်ကို သေသေချာချာ စဉ်းစားနေပုံရသည်။ ၎င်းက ရွှီမုန့်ကို အနည်းငယ် အားနာသွားစေခဲ့သည်၊ အမှန်တော့ သူမသည် ယဉ်ကျေးမှုအရ အားနာစကားအဖြစ်သာ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"ရှင် အချိန်ရတဲ့အခါ ကြိုက်တဲ့နေရာကို ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်။" သူမ ထပ်၍ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ် ရတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။" ဟန်ကျိမင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ငါ မင်းကို ဘယ်နေရာမှာ လာရှာရမလဲ။ ငါတို့တွေ လမ်းမကြီးပေါ်မှာပဲ အမြဲတမ်း မတော်တဆ တွေ့နေဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။"

"ကျွန်မ အခုလောလောဆယ် မီးရထားဘူတာရုံနားမှာ နေပါတယ်။" ရွှီမုန့်က သူမ နေထိုင်ရာ အရပ်ဒေသကို အကြမ်းဖျင်း ပြောပြလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အရမ်း ဈေးကြီးတဲ့ ဆိုင်မျိုးတွေကိုတော့ ကျွန်မ မတတ်နိုင်ဘူးနော်။"

ဟန်ကျိမင်သည် ရုတ်တရက် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်အောက်နားတွင် ပါးချိုင့်လေးတစ်ခု ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အသံမှာ အိမ်တွင် မွေးထားသော ကြောင်လေး သို့မဟုတ် ခွေးလေးတစ်ကောင်ကို စနောက်နေသည့်အလား အလွန်နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော လေသံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို ရှာတွေ့အောင် လာခဲ့မယ်။ ဒါနဲ့ မင်း ဘာဖြစ်လို့ ရှောင်ဝူအာနဲ့ အတူတူ သွားမဆော့တော့တာလဲ။ စကားများ ရန်ဖြစ်ထားကြလို့လား။"

ရှောင်ဝူအာ ဟူသည်မှာ ဟန်လင်လင်၏ ချစ်စနိုး အမည်ပြောင် ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ကျောင်းမတူတော့တဲ့အတွက် နောက်ပိုင်း သိပ်မဆုံဖြစ်ကြတော့တာပါ။"

ဟန်ကျိမင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ရှောင်ဝူအာက မင်းကို အမြဲတမ်း သတိရနေတာ။ အချိန်ရရင် သူမဆီ သွားလည်ပါဦး။ သူ ငါ့ကို မင်းအကြောင်း ခဏခဏ ပြောပြဖူးတယ်။ ငါတို့မိသားစုမှာ ကလေးတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် သူနဲ့ တကယ် အဆင်ပြေပြေ ပေါင်းလို့ရတဲ့သူက သိပ်မရှိဘူး။ အားရင် သူ့အနားမှာ အဖော်လုပ်ပေးပါဦး။ သူမက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးပါ။ ဒီရက်ပိုင်းမှာ မရီးက သူ့ကို အိမ်ပြင်မထွက်ရ အပြစ်ပေးထားတယ်၊ တီဗီလည်း ကြည့်ခွင့်မပေးဘူး။ ငါမှတ်မိသလောက်တော့ မင်းနဲ့ အတူတူ ဆော့တုန်းကဆိုရင် သူမ အပြင်ထွက်ဖို့ ဒီလောက်အထိ ဇွတ်မပူဆာဖူးဘူး။"

ဟန်လင်လင်၏ အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင်မူ ရွှီမုန့်အနေဖြင့် ယခင်ကဲ့သို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရခြင်းမျိုး မရှိတော့ပေ။

အမှန်တရားမှာမူ ရွှီမုန့်သည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီး လောကအကြောင်းကို ပိုနားလည်လာသည့် အချိန်မှစ၍ မိမိနှင့် ဟန်မိသားစုကြားရှိ မတူညီသော လူမှုအဆင့်အတန်း ကွာဟချက်ကို တဖြည်းဖြည်း သတိပြုမိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်လင်လင် သွားရောက်လေ့ရှိသော အချို့နေရာများသို့ သူမအနေဖြင့် လိုက်လံသုံးစွဲရန် ငွေကြေး မတတ်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် အကြိမ်တိုင်းလည်း သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ အလကားကျွေးမွေးမှုကို အားနာစွာဖြင့် လက်မခံလိုခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ရွှီမုန့်သည် ကျောင်းစာများပြားလှသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဟန်လင်လင်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုများကို အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဟန်လင်လင်၌ သူငယ်ချင်းအသစ်များ ရရှိသွားခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဟန်လင်လင်သည် တကယ်တမ်း စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မတော်တဆ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသည့် အချိန်တိုင်း၌လည်း သူမသည် ရွှီမုန့်အပေါ် အမြဲတမ်း နွေးထွေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံလေ့ရှိစမြဲ ဖြစ်သည်။

ထိုကျောင်းသားဘဝတုန်းက သံယောဇဉ်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိသည့်အခါ ရွှီမုန့်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းအတွက် အနည်းငယ် နှမြောမိတော့သည်။