အခန်း ၁၈

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၁၈

စကားဝိုင်းက ဤမျှအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရွှီမုန့်သည်လည်း သဘာဝကျစွာပင် သူတို့နှစ်ဦးအား ညစာ အတူတူ စားသောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်တော့သည်။

ဟန်ကျိမင်က ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူတို့ သုံးဦးစလုံး သာမန်စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် ရွှီမုန့်သည် ဟန်ကျိမင်နှင့် ကျန်းနန်တို့ကဲ့သို့သော လူကုံထံများမှာ ဤကဲ့သို့ သာမန်စုတ်ပြတ်လှသော နေရာမျိုးတွင် စားသောက်ရသည်ကို အဆင်မပြေဖြစ်မှာ စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါမှသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့တော့သည်။

ကျန်းနန် ရှိနေသရွေ့မူ မည်သည့်နေရာတွင် စားသောက်သည်ဖြစ်စေ ညစာစားပွဲမှာ ပျင်းစရာကောင်းနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် စာကလေးတစ်ကောင်ပမာ တတွတ်တွတ်နှင့် အဆက်မပြတ် စကားပြောဆိုနေခဲ့သဖြင့် စကားဝိုင်းမှာ အမြဲတမ်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ သူတို့ အချင်းချင်း စကားလက်ဆုံပြောဆိုရင်း ငယ်စဉ်ကလေးဘဝတုန်းက အတူတူ ဆော့ကစားဖူးခဲ့ကြသည်ဟူသောအချက်ကိုပါ ရိပ်မိသွားကြတော့သည်။

ကျန်းနန်က တမင်သက်သက်ပင် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မင်းက ဒီလောက်တောင် ချောတာပဲ၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မေ့သွားနိုင်မှာလဲ။"

သူမအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အံ့ဩချီးကျူးလှသည့် မျက်ဝန်းအစုံမှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

"အဲ့တုန်းက ကျွန်မက မူလတန်းကျောင်းသူပဲ ရှိသေးတာ။ အခုတော့ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။" ရွှီမုန့်က ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူမသည် တကယ်ပင် အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမအား နှစ်အနည်းငယ်မျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော သူတစ်ဦးအဖို့ ယခုအခါတွင် သူမကို ချက်ချင်း မှတ်မိရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်။

"တကယ်လို့ ငါသာ မင်းနဲ့ စောစော တွေ့ခဲ့ရင် မင်းနောက်ကို သေသေချာချာ လိုက်မိမှာ သေချာတယ်။" ကျန်းနန်က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောသည်။

ရွှီမုန့်က ထိုစကားကို ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ဟန်ကျိမင်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ပြီး အမဲသားနှပ်တစ်တုံးကို ကျန်းနန်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။ "မင်း အစားစားနေရင်းနဲ့တောင် ပါးစပ်ပိတ်လို့ မရဘူးလား။ သူမက ဟန်လင်လင်နဲ့ အတန်းတူတူပဲလေ။"

ကျန်းနန်က ကလန်ကဆန် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဪ၊ ဒါဆိုရင် သူမက အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ နောက်ဆုံးနှစ်ကို ရောက်တော့မှာပေါ့။"

ရွှီမုန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နောက်စာသင်နှစ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးနှစ်ကို ရောက်ပါပြီ။"

သူမအနေဖြင့် ထိုစကားအပေါ် အလေးအနက် အများကြီး မတွေးတောမိပေ။ ထိုလူငယ်မှာ နှုတ်ချိုသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးများကို စနောက်ရသည်ကို ဝါသနာပါသူသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူမသည် အတိတ်ဘဝတုန်းက ဤကဲ့သို့သော လူစားမျိုးကို အများအပြား ကြုံတွေ့ဖူးခဲ့သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ရိုးအီနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုသူ၏ စနောက်မှုကို မိမိအပေါ် တကယ်တမ်း စိတ်ဝင်စားနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်ပါက ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း အထင်ကြီးလွန်သွားခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ လူတစ်ဦး၏ ရုပ်ရည်ကို သဘောကျခြင်းနှင့် ထိုလူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို စစ်မှန်စွာ သဘောကျခြင်းဟူသည်မှာ လုံးဝ ခြားနားလှသော အရာနှစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျိမင်နှင့် အတူတူ ပေါင်းသင်းသွားလာနေသော သူများမှာ အဆင့်အတန်း တူညီလှသော အသိုင်းအဝိုင်းမှ လူကုံထံများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူမကဲ့သို့သော အခြေခံလူတန်းစား နောက်ခံရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် အလေးအနက် ပတ်သက်ရန်ဟူသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ကျွန်မ သွားပြီး ပိုက်ဆံရှင်းလိုက်ဦးမယ်နော်။" ရွှီမုန့်က ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။" ဟန်ကျိမင်ကလည်း ထပ်တူ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ပိုက်ဆံကို အလျင်အမြန် ရှင်းလင်းပေးလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။ "နောက်တစ်ခါကြမှပဲ မင်းက ငါ့ကို ပြန်ကျွေးပေါ့။ ငါတို့တွေက နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မဆုံတွေ့ရတော့မယ့် လူတွေမှ မဟုတ်တာ။"

ကျန်းနန်က ရွှီမုန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်၊ ဟန်ကျိမင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း အခြေအနေကို တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာခဲ့တော့သည်။

မိန်းကလေးတစ်ဦးကို မိမိအပေါ် အကြွေးတင်ကျန်ရစ်အောင် တမင်တကာ ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်၊ ယခုကဲ့သို့ တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် နှစ်ကြိမ်မျှ ပြုလုပ်ပြီးပါက နောက်ပိုင်းတွင် သဘာဝကျစွာဖြင့် ဆက်သွယ်မှုများ ပိုများပြားလာမည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုစဉ် ဟန်ကျိမင်က "ငါ မင်းကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

ကဲ၊ ကြည့်ဦး။ ယခုတော့ သူက ဘေးဖယ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ စောစောတုန်းကတော့ ခြေကျင်းဝတ် လိမ်သွားပြီဟု အော်ဟစ်နေခဲ့ပြီး အခုကြမှပဲ လမ်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လျှောက်နိုင်နေတော့သည်။

ရွှီမုန့်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ "အဆင်ပြေပါ့မလားဟင်။"

"အစာစားပြီးရင် အစာကြေအောင် လမ်းလျှောက်ဖို့ လိုအပ်တာပဲလေ။ ဒီကနေ ဟိုအထိ အသွားအပြန်လမ်းလျှောက်တာက ဒီနေ့အတွက် အကောင်းဆုံး ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်သွားတာပေါ့။"

အစာကြေအောင် လမ်းလျှောက်တာ ဟုတ်လား၊ အလကား အပိုတွေ။ ကျန်းနန်က ရွှီမုန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမက တကယ်ကို လှပလွန်းလှသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ရာ ဟန်ကျိမင်က သူမအပေါ် ထူးထူးခြားခြား ဆက်ဆံနေခြင်းမှာ မဆန်းလှပေ။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စောစောတုန်းက ကားသွားကြည့်ရန်အတွက် ချိန်းဆိုထားခဲ့ကြဖူးပြီး ယခုအခါ ဟန်ကျိမင်က သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ပစ်ပယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက မည်မျှပင် ပြိုင်ဘက်ကင်း မိန်းမလှလေး ဖြစ်နေပါစေဦး... သူကတော့ ဤအပြုအမူကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

ကျန်းနန်၏ စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထုတ်ဖော်မပြောရဲဘဲ ရုတ်တရက် နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံး စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာကြပြီးနောက် ကျန်းနန်က အခြေအနေကို နားလည်စွာဖြင့် အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ဟန်ကျိမင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မီးရထားဘူတာရုံရှိရာဘက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး လျှောက်လှမ်းသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းနန် ခေါင်းခါယမ်းမိတော့သည်။ "သူ သူမကို တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားနေတာလား။ ကြည့်ရတာ ဖြစ်နိုင်သလိုလိုနဲ့ မဟုတ်ပြန်ဘူး၊ ဟန်ကျိမင်က ဒီလောက်အထိ ရုပ်ရည်တစ်ခုတည်းအပေါ် သာယာတတ်တဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်က ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်လည်း သူ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးတာမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူက ယဉ်ကျေးပျူငှာတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လိုမျိုး ကူညီပေးတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ရွှီမုန့်နှင့် ဟန်ကျိမင်တို့သည် စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီးနောက် မီးရထားဘူတာရုံရှိရာ ဘက်သို့ အတူတူ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

အမှန်တော့ ထိုနေရာမှာ သူမ နေထိုင်ရာနေရာနှင့် သိပ်ပြီး မဝေးလှသဖြင့် အစာကြေအောင် လမ်းလျှောက်သည်ဟူသော စကားမှာ အလွန်အမင်း လွန်ကဲလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ရွှီမုန့်သည် စောစောက ဝယ်ယူခဲ့သော မြေပုံထုပ်ကြီးကို လက်ထဲတွင် ဆက်သယ်လာခဲ့သည်။ ဟန်ကျိမင်က သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ "ငါ့ကိုပေး၊ ငါ သယ်ပေးမယ်။"

"မလိုပါဘူး၊ အဲ့လောက်အထိလည်း မလေးပါဘူး။"

စောစောက ရွှီကျဲဖန့် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရွှီမုန့်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော မြေပုံများကို အားလုံး ပြန်လည်ကောက်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အချို့သော မြေပုံများမှာ လူများ၏ ခြေထောက်ဖြင့် နင်းမိသဖြင့် ညစ်ပတ်သွားခဲ့ပြီး အချို့မှာမူ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း အခွင့်ကောင်းယူကာ အခြားသူများက လုယူသွားခဲ့ကြသော်လည်း အများစုမှာမူ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သူမအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဒီအတိုင်း လွှင့်ပစ်လိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ဟန်ကျိမင်က သူမ၏ လက်ထဲမှ ထိုမြေပုံထုပ်ကြီးကို ရုတ်တရက် လှမ်း၍ ဆွဲယူလိုက်ရာ ၎င်း၏ လေးလံလှသော အလေးချိန်ကြောင့် စိတ်ထဲမှ အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

သူမနှင့် ဆုံတွေ့ရသည့် အကြိမ်တိုင်း၌ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် လေးလံသော ပစ္စည်းများကို အမြဲတမ်း သယ်ဆောင်နေရသနည်း။

ရွှီမုန့်သည် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ရိပ်မိသွားခဲ့ပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ဒါကို လူ့ဘဝရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး လို့ ခေါ်တာပေါ့။"

ဟန်ကျိမင်သည် မနေနိုင်ဘဲ သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါတုန်းက ငါ မင်းကို တွေ့တော့လည်း မင်း ဖရဲသီးတွေကို သယ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ရွှီမုန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ စီးပွားရေးအင်ပါယာကြီးက ပိုပြီးတော့ ကျယ်ပြန့်လာလို့ပါ။"

ဟန်ကျိမင်သည် ပို၍ သဘောကျသွားပုံရပြီး ရယ်မောလွန်းသဖြင့် ပခုံးများပင် တုန်ယင်နေခဲ့ရသည်။

ရွှီမုန့်က ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ ကျွန်မတို့က အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံရှာရတာပဲ။"

ဟန်ကျိမင်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ရယ်မောသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ "ငါမှတ်မိသလောက်တော့ မင်းတို့ အရင်က သစ်ပင်ကြီးနားမှာ နေတာ မဟုတ်လား။"

စောစောတုန်းက ထိုအမျိုးသားကြီးက ဆဲဆိုရင်း သူမနှင့် သူမ၏ မွေးစားမိခင်ဖြစ်သူတို့ အိမ်မှ ဆင်းသွားခဲ့ကြသည်ဟူသော စကားကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ ကြည့်ရတာ သူမသည် အိမ်နှင့်ဝေးရာတွင် တကယ်ပဲ လာရောက်နေထိုင်နေပုံရသည်။ သူမ၏ အသက်အရွယ်မျိုးရှိသော မိန်းကလေးအများစုမှာ မိမိဘဝ ရပ်တည်ရေးအတွက် ပူပန်စရာမလိုဘဲ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ကြသော်လည်း သူ ရွှီမုန့်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသော နှစ်ကြိမ်စလုံးတွင်မူ သူမသည် ပစ္စည်းတစ်ခုမဟုတ်တစ်ခုကို လိုက်လံရောင်းချနေရသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအမေနဲ့ အိမ်ကနေ အတူတူ ဆင်းလာခဲ့ကြတာပါ။" ရွှီမုန့်က ပြောသည်။

"အခုရော မင်းတို့ သားအမိ ဘယ်မှာ နေကြလဲ။"

"အစပိုင်းကတော့ ကျွန်မရဲ့ အတန်းဖော်သူငယ်ချင်းအိမ်မှာ ခဏ တည်းခိုခဲ့ကြတယ်။ အခုတော့ အခန်းတစ်ခန်း ငှားပြီး နေပါတယ်။" ရွှီမုန့်သည် စကားများကို အများကြီး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မရည်ရွယ်ပေ။ စကားများလွန်းပါက အခြားသူကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်စိုးသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျိမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် သေသေချာချာ သတိထားပြီး နေဦး။ မီးရထားဘူတာရုံ ပတ်ဝန်းကျင်က သိပ်ပြီးတော့ ဘေးကင်းလှတာ မဟုတ်ဘူး။"

ရွှီမုန့်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့ ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါပဲ။ ထူးထူးခြားခြား ကွာခြားမှု မရှိပါဘူး။"

ဟန်ကျိမင်သည် ခေတ္တမျှ နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ရှီကျားလမ်းကြားရှိ လေးဘက်ပိတ် အိမ်ဝင်းကြီးထဲတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် အိမ်ခြေအနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည်။ အိမ်ရှေ့မျက်နှာစာရှိ လမ်းမကြီးမှာ မြင်းတစ်ကောင်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စီးနင်းနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ သို့သော် သူသည်လည်း လောကအပြင်ဘက်က လူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။

ရှီကျားလမ်းကြား၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် နိုင်ငံတော် တည်ထောင်ပြီးနောက်ပိုင်း ဆောက်လုပ်ခဲ့သော မိသားစုပေါင်းစုံ စုပေါင်းနေထိုင်ရာ အိမ်ဝင်းကြီးများ ရှိနေခဲ့ပြီး ကျဉ်းမြောင်းလှသော နေရာလေးထဲတွင် မိသားစုပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ပြွတ်သိပ်နေထိုင်ကြသည်။

မြို့တော်ရှိ အိမ်ဝင်းကြီး အများစုမှာ လွတ်လပ်ရေးရပြီးစ အစောပိုင်းကာလများကတည်းက ဆောက်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လူနေမှုဘဝ အခြေအနေများမှာ ဘယ်နေရာမဆို အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သူ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ရွှီမုန့်က ဟန်ကျိမင်၏ မျက်နှာကို ခိုး၍ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

သူသည် တကယ်ကို ချောမောခံ့ညားလှသည်။ ယောကျာ်းလေးများထဲတွင် ဤကဲ့သို့ စိုပြည်ထင်ရှားလှသော ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်မျိုးနှင့် ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှသော အလှတရားမျိုးကို မြင်တွေ့ရခဲလှသည်။ ထို့ပြင် သူက အရပ်လည်း အလွန်ရှည်သည်။

ရွှီမုန့်၏ အရပ်မှာ ၁.၆ မီတာ (၅ ပေ ၃ လက်မခန့်) ရှိသော်လည်း သူ့ပခုံး၊ မေးစေ့နားအထိသာ မီသည်။ သူ၏ အရပ်မှာ အနည်းဆုံး ၁.၈ မီတာ (၆ ပေကျော်) ရှိရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် လူတိုင်း ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေကြသော ခေတ်ကာလတွင် မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မြောက်ပိုင်းဒေသတွင်ပင် ဤမျှလောက် အရပ်ရှည်သော ယောကျာ်းမျိုးကို မြင်တွေ့ရခဲလှသည်။

သူ့ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်နေရခြင်းက သူမကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားအချို့ ပေးစွမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသော်လည်း တစ်ဖက်ကလည်း အလွန်အမင်း ဘေးကင်းလုံခြုံမှုရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ရရှိစေပြန်သည်။

ဟန်ကျိမင်က သူမ သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ရိပ်မိသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည့်ခဏ၌ ရွှီမုန့်သည် အလျင်အမြန်ပင် မျက်လုံးကို ပြန်လည်လွှဲကာ အောက်သို့ ငုံ့လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ဟန်ကျိမင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို ကြည့်နေတာလား။"

ရွှီမုန့်က မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းလျက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရှာသည်။

သူမသည် ပြင်ပတွင်မူ အလွန်ရဲရင့်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်ပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းကြမှ ဘာဖြစ်လို့ ဤမျှလောက်အထိ အရှက်အကြောက်ကြီးနေရသနည်း။

ဟန်ကျိမင်က သူမဘက်သို့ မျက်နှာကို လှည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း သေသေချာချာ ကြည့်ထားဦးလေ။ နောက်တစ်ကြိမ် ဆုံတဲ့အခါကြရင် ငါ့ကို မမှတ်မိဘဲ မနေရအောင်လို့။"

ရွှီမုန့် - "..."

သူက ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့တုန်းက သူမက သူ့အား မမှတ်မိခဲ့သည့် ကိစ္စအပေါ် ယနေ့ထိတိုင်အောင် စိတ်ထဲ မှတ်ထားဆဲပါလား။

တကယ်ကို သဘောထားသေးသိမ်တဲ့ လူပဲ။ အဲ့ဒါကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။

သူတို့နှစ်ဦး လမ်းကြားလေး၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသည့် အခါတွင်မူ ရွှီမုန့်က သူ့အား ရှေ့ဆက်၍ လိုက်မပို့ရန် ဇွတ်အတင်း တားမြစ်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ အသက်အရွယ်မျိုးရှိသော မိန်းကလေးများမှာ အရှက်အကြောက်ကြီးတတ်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူများက သူမ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အတူတူ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့သွားပြီး ကောလာဟလများ ဖြန့်ကြမည်ဆိုပါက သူမ၏ သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

"ဂရုစိုက်ပြီး သွားဦး။" ဟန်ကျိမင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"

သူမသည် သူ၏လက်ထဲမှ မြေပုံထုပ်ကြီးကို ပြန်လည်ရယူကာ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်လျက် လမ်းကြားလေးထဲသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့တော့သည်။ ၎င်းမှာ သုံးဘီးဆိုက်ကားတစ်စီးပင် မနည်းဖြတ်သန်းရလောက်အောင် ကျဉ်းမြောင်းလှသော လမ်းကြားလေး ဖြစ်သည်။

အတိတ် ချင်မင်းဆက် ကာလတုန်းကမူ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ကြသော သူများမှာ အောက်ခြေလူတန်းစားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ နယ်ချဲ့ကျူးကျော်သူများ ဝင်ရောက်လာသော နှစ်ကာလများအတွင်း၌ မူလနေထိုင်သူ အများအပြားမှာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ကြရသည်။

ဒုက္ခသည်များ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး ယာယီတဲအိမ်လေးများ ဆောက်လုပ်နေထိုင်ခဲ့ကြရာမှ နောက်ပိုင်းတွင် တဖြည်းဖြည်း တိုးချဲ့လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတစ်ခုလုံးမှာ ရှုပ်ပွနေခဲ့ရပြီး လမ်းကြားများမှာ အခြားမြို့ပြနေရာများနှင့်စာလျှင် ပိုမိုကျဉ်းမြောင်းလှသည့်အပြင် လမ်းများမှာလည်း ပို၍ ရှုပ်ထွေးလှသည်။

ရွှီမုန့်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လှမ်းလျှောက်လိုက်ရုံဖြင့် လမ်းကြားလေးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

သူမ မြေပုံများနှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ မိုးမှာ တော်တော်လေး ချုပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မှောင်လုနီးပါး ဖြစ်နေခြင်းကိုပင် ရွှီမုန့်အနေဖြင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်မိတော့သည်။ အကယ်၍ ဖုန့်ယန်ဝမ်သာ သူမ၏ ယခုကဲ့သို့ ဒဏ်ရာရထားသော အခြေအနေကို မြင်တွေ့သွားခဲ့မည်ဆိုပါက ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေရမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် သူမတို့သားအမိနှစ်ဦးစလုံး အလုပ်စောစောသိမ်းခဲ့ကြသဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် အိမ်သို့ တော်တော်လေး စောစောစီးစီး ပြန်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းက ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အိမ်ဝင်းလေးကို သေသေချာချာ ရှင်းလင်းလိုက်ပြီးနောက် ကလေးသုံးယောက်နှင့်အတူ ဝိုင်းဝန်း၍ ဝင်းထဲရှိ မြေဆီလွှာအားလုံးကို တူးဆွမွှေနှောက်ထားခဲ့ကြသည်။

ထိုဖရဲသီးဗျူဟာ သုံးလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ ကလေးသုံးယောက်စလုံးမှာ သိသိသာသာကြီး လိမ္မာရေးခြားရှိလာခဲ့ကြသည်။ ပျင်းရိလွန်းလှသည်ဟု နာမည်ကြီးသော ဒုတိယမြောက်ကလေးပင်လျှင် ဟိုပြေးဒီပြေးဖြင့် တက်တက်ကြွကြွ ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးနေခဲ့ရှာသည်။

သူတို့သည် လွန်ခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းအတွင်းက ကြက်သွန်မြိတ်များနှင့် ဂျူးမြစ်များကို စိုက်ပျိုးထားခဲ့ကြပြီး ကန်စွန်းရွက်အစေ့အချို့ကိုလည်း ပျိုးကြဲထားခဲ့ကြသေးသည်။

ဤသေးငယ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းလေးကို ကြည့်ရင်း ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အတိုင်းထက်အလွန် ကြည်နူးကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မြို့ပြသို့ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ယခုကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းပြီး လွတ်လပ်မှုအပြည့်ရှိသော ဘဝမျိုးကို မဖြတ်သန်းရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များအတွင်း လူတိုင်းက မြို့ပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခွင့်ရသူများကို အားကျခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ မည်မျှအထိ ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသည်ဟူသည်ကိုမူ သူမကိုယ်တိုင်သာ အသိဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ရွှီမိသားစုတွင် လူဦးရေ ဆယ်ယောက်မျှ ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွေးမွေးရမည့် ပါးစပ်များပြားလှပြီး စကားသံများ ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် အဘွားအိုရွှယ်သည် သူမ၏ သားများအပေါ် တင်းကျပ်စွာ ချုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပြီး အိမ်ခွဲနေထိုင်ခြင်းကို လုံးဝ ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

သားဖြစ်သူ တစ်ယောက်ချင်းစီအနေဖြင့် မိမိတို့ရရှိသော ဝင်ငွေ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို မိသားစုအထွေထွေရန်ပုံငွေထဲသို့ ထည့်ဝင်ရသည့်အပြင် သားများအားလုံးတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်ငွေစာရင်းစာအုပ်လေးတစ်အုပ်စီ သီးသန့် ရှိနေခဲ့ကြသေးသည်။

ထိုစဉ်တုန်းက ဖုန့်ယန်ဝမ်၌လည်း ကိုယ်ပိုင်အလုပ်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ငွေစာရင်းစာအုပ်လေး တစ်အုပ် ရှိခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူမ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီးနောက် ရွှီကျဲဖန့်သည် သူမအား ငွေကြေးပေးအပ်ရန် ဝန်လေးလာခဲ့တော့သည်။