အခန်း ၁၉

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၁၉

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်းကဆိုလျှင် အမျိုးသမီးသုံး လစဉ်သုံးပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန်အတွက်ပင် သူမသည် လင်ယောက်ျားဖြစ်သူထံ လက်ဝါးဖြန့်ကာ ပိုက်ဆံ တောင်းခံခဲ့ရရှာသည်။ အကယ်၍ စကားတစ်ခွန်း မှားယွင်းပြောဆိုမိပါကလည်း ရွှီကျဲဖန့်၏ ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းလှသော ဆဲဆိုပုတ်ခတ်သံများကို ခံရစမြဲ ဖြစ်သည်။

သူမတွင် သားသမီး မထွန်းကားနိုင်ခြင်းဟူသောအချက်မှာ သူတို့ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကြားတွင် မည်သည့်အခါမျှ ကျော်ဖြတ်၍ မရနိုင်သော အကြီးမားဆုံး အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်အနေဖြင့် ဘာတတ်နိုင်ပါဦးမည်နည်း။ သူမဘက်က ကွာရှင်းပြတ်စဲဖို့ရန် စကားမပြောခဲ့ဖူးသည်တော့ မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ရွှီကျဲဖန့်မှာ ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုမျိုး ရှိနေခဲ့သည်၊ သူမက ကွာရှင်းဖို့ စကားစလိုက်တိုင်း သူသည် သုံးပေမျှ အမြင့်သို့ ဒေါသတကြီး ခုန်တက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားတတ်ပြီး သူမက မိမိ၏ ဘိုးဘွားဘီဘင်များ၏ ဂူသင်္ချိုင်းကို တူးဆွဖျက်ဆီးရန် ခြိမ်းခြောက်နေသည့်အလား တုံ့ပြန်လေ့ရှိသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင်မူ ဖုန့်ယန်ဝမ်အနေဖြင့် သူနှင့် ဆက်၍ပေါင်းသင်းနေထိုင်ရန် လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။

ရွှီမိသားစုဝင် လူဆယ်ယောက်ထဲတွင် အိမ်မှုကိစ္စအဝဝကို တကယ်တမ်း လုပ်ကိုင်ကြသူများမှာ သူမနှင့် ရွှီမုန့်တို့ သားအမိနှစ်ဦးသာ ရှိခဲ့ကြသည်။

အဘွားအိုမှာ ယောက္ခမကြီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် မည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ လုပ်ကိုင်ရန် မလိုတော့ပေ။

အခြားသူများအားလုံးတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အကိုင်များ ရှိကြသဖြင့် အခွင့်ထူးခံ အဆင့်အတန်း ရရှိထားကြရာ သူတို့လည်း မည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ မလုပ်ကြသည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီတဝေ့ကတော့ အိမ်၏ မြေးအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ပညာသင်ကြားရန်ကသာ သူ၏ အဓိကတာဝန်ဖြစ်ရာ သူသည် လက်ဖျားနှင့်မျှပင် အလုပ်ကို တို့ထိမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

ရွှီကျား၏ အခြေအနေမှာမူ အိမ်မှုကိစ္စလုပ်ဖို့ နေနေသာသာ၊ မိမိသောက်မည့် ရေတစ်ခွက်ကိုပင် ကိုယ်တိုင် ထည့်ယူလေ့ရှိသူ မဟုတ်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော မိန်းကလေးမျိုးက အလုပ်လုပ်ပါဦးမည်တဲ့လား။

ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ဦးတည်းသာ အိမ်တွင်းအိမ်ပြင် အလုပ်ဟူသမျှကို လိုက်လံလုပ်ကိုင်ရင်း အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရသည်။ အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ ထမင်းဟင်းချက်ခြင်းမှစ၍ မည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ လစ်ဟင်းခြင်းမရှိစေရပါ။

မိသားစုဝင် လူဦးရေ များပြားလှသဖြင့် ဖက်ထုပ်လုပ်စားကြသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ဂျုံနယ်ရုံမျှတင် ဇလုံအကြီးကြီး တစ်လုံးစာ အားကုန်နယ်ခဲ့ရသည်။ အခြားသူများက ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးလိမ့်မည်ဟုတော့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ပါနှင့်။

ထမင်းစားချိန် ရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ သူမ အလုပ်လုပ်တာ နှေးကွေးလွန်းသည်ဟုသာ ဝိုင်းဝန်းပြစ်တင် ဝေဖန်တတ်ကြသေးသည်။ ထိုမျှလောက်နှင့်ပင် သူတို့က အားမရကြသေးဘဲ ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် ပိုက်ဆံမရှာနိုင်ခြင်းအပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ အိမ်မှာ အလကားထိုင်စားနေသည့် ကပ်ပါးရပ်ပါးတစ်ဦးအဖြစ်ပါ ခေါင်းစဉ်တပ် ကဲ့ရဲ့ကြသေးသည်။

အိမ်မှုကိစ္စအဝဝ လုပ်ကိုင်ပေးရခြင်းက အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်သည့်အလား၊ အိမ်ရှင်မတစ်ဦးကို လူတစ်ယောက်အဖြစ်ပင် အသိအမှတ်မပြုကြသည့်အလား ခံစားခဲ့ရရှာသည်။

ယခုအခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်တွင် ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေ ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ငရဲတွင်းထဲသို့ ပြန်လည်သွားရောက်ရန်ဟူသော အတွေးမျိုးမှာ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ လုံးဝ ဝင်ရောက်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဒုတိယမြောက်ကလေးသည် ရွှီမုန့်တစ်ယောက် အိမ်ထဲသို့ ရေးကြီးသုတ်ပျာ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အစ်မ..." ရွှီမုန့်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ထွက်သွားသောအခါ သူက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး ဖုန့်ယန်ဝမ်ထံသို့ သွားရောက်တိုင်တန်းတော့သည်။ "အန်တီ၊ အစ်မက သားကို စကားတောင် ပြန်မပြောဘူး။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များတွင်လည်း ရွှံ့နွံများ ပေကျံနေခဲ့သည်။ သူမသည် ရွှီမုန့်၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စကားအများကြီး မဆိုတော့ပေ။

ထိုအသက်အရွယ်မျိုးရှိသော ကလေးများမှာ ငယ်စဉ်တုန်းကလို မဟုတ်တော့ဘဲ အရာရာကို လိုက်လံချုပ်ကိုင်နေမည်ဆိုပါက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားတတ်ကြပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ဒုတိယမြောက်ကလေးကိုသာ ပြောလိုက်တော့သည်။ "သားကလည်း ဘာဖြစ်လို့ အစ်မအကြောင်းကိုပဲ ခဏခဏ လာတိုင်နေရတာလဲ။"

ဒုတိယမြောက်ကလေးမှာ နှာခေါင်းထပ်မံရှုံ့လိုက်ပြန်သော်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ်အတွက် ရေပုံးကိုတော့ ကူညီသယ်ပေးခဲ့ရှာသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းလေးထဲတွင် အစေ့များကို ပျိုးကြဲပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည့်အပြင် ရေလှောင်ရန်အတွက် သစ်သားပုံးအကြီးကြီး တစ်လုံးကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိထားခဲ့ကြသည်။ အခြားသော ပုံးအသေးတစ်လုံးကိုမူ ဆီးသွားရန်အတွက် သီးသန့် ဖယ်ထားခဲ့ကြသည်။

ဒုတိယမြောက်ကလေးမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့ရသည်။ "ဒါဆိုရင် သားတို့တွေ ဆီးသွားဖို့အတွက် အများသုံးအိမ်သာဆီအထိ သွားစရာမလိုတော့ဘူးပေါ့နော်။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်က သူတို့အား မျက်နှာသစ်ရေများကိုပါ မသွန်ပစ်ဘဲ သိမ်းဆည်းထားရန် မှာကြားလိုက်သည်။ မျက်နှာသစ်ရေမှာ အတော်အတန် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သဖြင့် ရေပြတ်လပ်သည့် အချိန်မျိုးတွင် စိုက်ခင်းလေးထဲသို့ ရေလောင်းရန်အတွက် ပုံးထဲ၌ စုဆောင်းထားနိုင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် အချိန်တွင်မူ ရွှီမုန့်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် လိုက်ကာကို လှမ်း၍ ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့သည်။

ရွှီမုန့်သည် ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ထိုင်လျက် စာဖတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် လန့်ဖျတ်သွားခဲ့ရပြီး ၎င်းက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရရှိထားသော ဒဏ်ရာကို ဖော်ပြသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ အသားအရေမှာ ဖြူစင်ဝင်းပလှသဖြင့် ဒဏ်ရာတစ်ဝိုက်တွင် ညိုမဲစွဲနေမှုများမှာ အထင်အရှား ပေါ်ထွက်နေခဲ့ရာ ၎င်းက အလွန်အမင်း ကြည့်ရဆိုးပြီး ပြင်းထန်ပုံရနေခဲ့သည်။

"သမီး၊ ဘာဖြစ်လာတာလဲ။" ဖုန့်ယန်ဝမ်က အနားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမသည် ရွှီမုန့်၏ ခြေသလုံးကို မတော်တဆ ထိမိလိုက်မိရာ ရွှီမုန့်ထံမှ နာကျင်လွန်းသဖြင့် ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် လက်အမြန်လှုပ်ရှားကာ ဘောင်းဘီအောက်နားစကို လှမ်း၍ ဆွဲတင်လိုက်သောအခါ ကြီးမားလှသော အညိုမဲကွက်ကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ ခြေသလုံးနှင့် ဒူးခေါင်းကဲ့သို့သော အသားနုနည်းပါးလှသည့် နေရာများမှာ တစ်ခုခုနှင့် ဆောင့်မိပြီး မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် အလွယ်တကူ အညိုမဲစွဲတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

"သမီး... လဲကျသွားလို့ပါ။"

"နင်က ငါ့ကို အရူးလို့များ ထင်နေတာလား။ တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ လမ်းမှာ လူမိုက်တွေနဲ့ တိုးခဲ့တာလား။"

ရွှီမုန့်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အမှန်အတိုင်းသာ ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ "လမ်းမှာ ရွှီကျဲဖန့်နဲ့ ဆုံခဲ့လို့"

ဖုန့်ယန်ဝမ်က ပြောသည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း ဘာဖြစ်လို့ စောစောက ဘာမှမပြောရတာလဲ။"

ထိုမိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ လူကောင်းတစ်ယောက်မှ မရှိပေ။ သူတို့နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှ ဘာကောင်းကျိုးများ ရရှိနိုင်ပါဦးမည်နည်း။

အကြိမ်တိုင်းတွင် ရွှီကျဲဖန့်၏ ပိုမိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ရိုက်နှက်ပုတ်ခတ်မှုများနှင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်ချည်း ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်က ဆေးပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ မိမိဘာသာ လူးနယ်လိုက်ရင်း ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူလည်းပဲ ပြန်အရိုက်ခံလိုက်ရပါတယ်။ ပြီးတော့ ကြည့်ပါဦး၊ တကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အဲ့အချိန်တုန်းက ခဏပဲ နာသွားတာပါ၊ အရေပြားတောင် မပြဲသွားပါဘူး။ အမေလည်း သူ့ဆီ သွားပြီး ရန်ဖြစ်မနေပါနဲ့တော့။"

သူမသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်အား အဘွားအိုရွှယ် ချော်လဲပြီး ဆေးရုံတက်နေရသည့် အကြောင်းကိုပါ ပြောပြလိုက်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် မိမိရင်သွေး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အညိုမဲဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းအစုံတွင် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းနှင့် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့ရသည်။

"ငါ လုံးဝ ပြန်မသွားဘူး။ ငါ ဘာဖြစ်လို့ ပြန်သွားရမှာလဲ။ ပြန်သွားမယ့်အစား သေတာကမှ ပိုပြီးတော့ မြတ်ဦးမယ်။"

ဖုန့်ယန်ဝမ် အိမ်ကနေ ထွက်ခွာသွားသည့် အချိန်မှစ၍ ရွှီမိသားစု၏ လူနေမှုဘဝမှာ ယခင်ကဲ့သို့ ချောမွေ့အဆင်ပြေခြင်း မရှိတော့ပေ။

အဘွားအိုရွှယ်မှာ ဆေးရုံတွင် ဆေးပုလင်းချိတ်ထားရဆဲ ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပြုစုစောင့်ရှောက်မည့်သူတစ်ဦး အမြဲတမ်း လိုအပ်နေခဲ့သည်။

ထိုတာဝန်ကို သားသုံးယောက်စလုံးက အလှည့်ကျ တာဝန်ယူကြရသည်။

မူလက မိသားစုတစ်ခုချင်းစီအလိုက် အလှည့်ကျ ပြုစုရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရွှီကျဲဖန့်မှလွဲ၍ အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယမြောက် သားဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံးမှာ လင်ရောမယားပါ အလုပ်လုပ်ကြသော အိမ်ထောင်စုဝင်ငွေနှစ်ခုရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လူမမာကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်အတွက်မူ သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းခွင်ဌာနများထံမှ ခွင့်ရက် တောင်းခံကြရသည်။

ယုတ္တိရှိရှိ ပြောရလျှင် ရွှီတဝေ့နှင့် ရွှီကျားတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်ရှိနေကြပြီး အသက်အရွယ်အရလည်း လူကြီးဖြစ်နေကြပြီဖြစ်ရာ မိမိတို့၏ အဘွားဖြစ်သူကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် လုံးဝ တတ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအိမ်၏ သက်ရှိဗုဒ္ဓအလား အခွင့်ထူးခံနေကြသော အလိုလိုက်ထားသည့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို မည်သူက ခိုင်းစေရဲပါမည်နည်း။ ရွှီတဝေ့အနေဖြင့် ညစ်ပတ်ပြီး ပင်ပန်းလှသော လူမမာပြုစုရေးအလုပ်ကို လုံးဝ မလုပ်ချင်သည်မှာ ထားလိုက်ပါဦး၊ ရွှီကျားပင်လျှင် အဘွားအိုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်ခဏ၌ နှာခေါင်းကို လက်ဖြင့်ပိတ်ကာ ဆေးရုံခန်းထဲမှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အဘွားအိုကို မြင်ရရုံမျှတင် လုံးဝ မသန့်ရှင်းသကဲ့သို့ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသည့်အလား ပြုမူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဘွားအိုရွှယ်၏ အခြေအနေလေး အနည်းငယ် ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာသည့် အခါ၌ မိသားစုတစ်ခုလုံး စုဝေးကာ ထိုကိစ္စကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကြတော့သည်။

အဘွားအိုရွှယ်ကပဲ စကားဦးသန်း၍ မိန့်ခွန်းစတင်ပြောကြားခဲ့သည်။ သားများကို ဆင်းဆင်းရဲရဲ ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့ရသည့် ဒုက္ခများကို ရေရွတ်ပြရုံမျှမက အတိတ်ကာလတုန်းက မိမိ၏ ယောက္ခမများနှင့် လင်ယောက်ျားကြားထဲတွင် မည်မျှအထိ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ရုန်းကန်ရှင်သန်ခဲ့ရသည်ဟူသည်ကိုပါ အရှည်ကြီး ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည်။

စကားအဆုံးသတ်ခါနီးတွင် သူမသည် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သော လင်ယောက်ျားဖြစ်သူကိုပင် ပြစ်တင်ညည်းတွားလိုက်သေးသည်။ ၎င်းမှာ မိသားစုအတွင်းရှိ မိခင်အိုကြီးတစ်ဦး၏ ထူးခြားပြီး မည်သူမျှ အစားမထိုးနိုင်သော အဆင့်အတန်းကို ပေါ်လွင်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်ပြီး သားဖြစ်သူများ၏ မိဘအပေါ် သိတတ်ရိုသေမှုဟူသော ဝတ္တရားစိတ်ကို ပိုခိုင်မာစေရန် တွန်းအားပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်ကလည်း သူမသည် ယခုအခါ အသက်ကြီးရင့်ကာ ဖျားနာပြီး မစွမ်းမသန် ဖြစ်နေပါသော်လည်း ဤအိမ်ထောင်စုကြီး၏ အဓိက ဗဟိုချက်အဖြစ် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း အလေးအနက် ပြောဆိုခဲ့သည်။

အမှန်ပင်၊ ချွေးမများ အိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးသည့်နောက် မိမိအသက် လေးဆယ်ကျော်အရွယ်ကတည်းကပင် အိမ်၏ သခင်မကြီးတစ်ဦးပမာ မည်မျှအထိ အေးအေးလူလူ နေထိုင်ခဲ့သည်ဟူသည်ကိုမူ သူမ လုံးဝ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် ယောက္ခမ ဖြစ်လာပြီးသည့်နောက်ပိုင်း ချွေးမများ၏ လုပ်အားကို မည်မျှအထိ ခေါင်းပုံဖြတ် အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်ဟူသည်ကိုလည်း ဝန်ခံခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မဟုတ်လျှင် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကဲ့သို့ စိတ်သဘောထား နူးညံ့သိမ်မွေ့လွန်းလှသော ချွေးမတစ်ဦးက နောက်ဆုံးတွင် ဘာဖြစ်လို့ မိမိ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသည့် အဆုံးစွန်သော အခြေအနေသို့ ရောက်သွားရပါမည်နည်း။

သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိ အချိန်ဆွဲ စကားပြောနေမှုများကြောင့် ဝမ်မိန်လိတစ်ယောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်မှောင်အကြိမ်ကြိမ် ကြုတ်မိတော့သည်။

အဓိက အလုပ်သမား ရှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သူ လီရှို့ကျစ်ကမူ အတည်ပေါက် လေသံမျိုးဖြင့် အဘွားအို၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်တော့သည်။

"မောင်လေးသုံး၊ မင်း မင်းရဲ့ မိန်းမကို အိမ်ပြန်လာဖို့ အမြန်ဆုံး နည်းလမ်းရှာရမယ်။ သူ အပြင်ထွက်သွားတာ ဒီလောက်တောင် ကြာနေပြီ၊ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး။ အပြင်လူတွေ မြင်ရင် အတင်းအဖျင်းတွေ ပြောကြလိမ့်မယ်။"

"ပြီးတော့လည်း သူက သိပ်ပြီးတော့ အလိုကြီးလွန်းတယ်။ မိသားစုထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ပိုက်ဆံမရှာနိုင်တာလေ၊ အိမ်မှုကိစ္စလေးတွေ လုပ်ခိုင်းတာကိုပဲ သူက မကျေမနပ် ဖြစ်နေရသေးတယ်။ သူ့မှာ မကျေနပ်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။"

"သူမက ပြန်လာဖို့ စိတ်ကူးရှိသေးရဲ့လား။ အမေ နေမကောင်းဖြစ်ချိန်ကြမှ အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးသွားပြီး အမေ နေကောင်းလာတဲ့အခါကြမှပဲ ပျော်ပျော်ပါးပါး ပြန်လာဖို့တော့ မစဉ်းစားနဲ့။ အဲ့ဒီအချိန်ကြရင်တော့ ငါကတော့ သူ့ကို ဒီအိမ်ထဲ လုံးဝ ပေးမဝင်ဘူး။"

လီရှို့ကျစ်သည် ဤမိသားစုအတွင်း၌ မိမိကိုယ်ကို အရှိန်အဝါ အကြီးမားဆုံးသူတစ်ဦးအဖြစ် အမြဲတမ်း ပြုမူ နေထိုင်လေ့ရှိသည်။

၎င်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။ အမှန်တော့ သူမသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိလှသော အဓိက အလုပ်သမား ရှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့်အပြင် ရွှီမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော မြေးယောက်ျားလေးကို မွေးဖွားပေးထားသည့် မိခင် မဟုတ်ပါလား။

သူမသည် အမြဲတမ်း ဘဝင်မြင့်ပြီး မာနထောင်လွှားနေတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်အပေါ် မည်သည့်အခါမျှ လေးစားသမှု မပြခဲ့ဖူးပေ။

ရွှီကျဲဖန့်သည် စကားဝိုင်းတစ်ခုလုံးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေခဲ့ပြီး မနေ့က လမ်းမှာ ရွှီမုန့်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် ကိစ္စကိုမူ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူတို့မှာ အပြင်တွင် တော်တော်လေး အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်နေကြပုံရပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာရန် လုံးဝ ဆန္ဒမရှိကြကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်း ရိပ်မိနေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ယခုအခါ သူတို့သားအမိ ဘယ်နေရာတွင် နေထိုင်နေကြသည်ကိုပင် သူ မသိရှိရပေ။

မနေ့က သူမကို မရိုက်ခဲ့သင့်ဘူးထင်သည်။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောခဲ့ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူသည်လည်း စိတ်ညစ်ညူးစွာဖြင့် ထိုင်နေခဲ့ပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိကာ အားရပါးရ အကြိမ်အနည်းငယ် ဖွာရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မှ ခေါင်းမော့၍ ရွှီကျဲဖန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့သည်။

ရွှီကျဲဖန့်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် သနားကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပြန်သည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် အဝတ်အစားများကအစ မိမိဘာသာ အားလုံး လုပ်ကိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ မရီးဖြစ်သူများထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ့အတွက် အဝတ်လျှော်ပေးဖို့ စေတနာ မပြခဲ့ကြပေ။

ယခင်က ဖုန့်ယန်ဝမ် အိမ်မှာ ရှိစဉ်တုန်းကမူ သူမသည် ထိုသူများအတွက်ပါ အိမ်မှုကိစ္စများစွာကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးခဲ့ဖူးသည်။ သူ ထိုအချက်ကို မသိတာမဟုတ်သော်လည်း မိမိတွင် ကိုယ်ပိုင်သွေးသားရင်းချာ သားသမီး မရှိခြင်းကြောင့် အခြားသူများ၏ ရှေ့တွင် အမြဲတမ်း မျက်နှာငယ်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်အနေဖြင့်လည်း မိမိနည်းတူ အရာရာကို သည်းခံသင့်သည်ဟု သူ ထင်မြင်ခဲ့သည်။ အမှန်တော့ သူမဘက်ကလည်း ကလေးတစ်ယောက်မှ မမွေးပေးနိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

ရွှီမုန့်နှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ သူမက ပို၍ပင် မှားယွင်းလှသည်။ သူမသည် မွေးစားသမီးသာ ဖြစ်သဖြင့် မိမိ၏ တကယ့်အဆင့်အတန်းကို မိမိ သေသေချာချာ သိသင့်သည်။

အိမ်မှုကိစ္စများ လုပ်ကိုင်ပေးရခြင်းမှာ သူမ၏ မလွှဲမရှောင်သာသော ဝတ္တရားဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ လုံးဝ တရားမျှတပြီး မှန်ကန်သောအရာ ဖြစ်သင့်သည်။

သားသမီးမရနိုင်ခြင်းဟူသောအချက်ကပင် သူ့ကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသော်လည်း ယခုအခါ ဇနီးဖြစ်သူကပါ အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သဖြင့် အပြင်လူများက မိမိအပေါ် မည်သို့များ အတင်းပြောနေကြမည်နည်း။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရုံမျှတင် ရွှီကျဲဖန့်တစ်ယောက် ရင်ထဲတွင် အလွန် ခံရခက်လှသည်။

မိမိ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်ကိုလတ်တို့က သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီးနောက် သူသည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တော့သည်။

"ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်လာပြီး အမေ့ကို ပြုစုဖို့ ပြောလိုက်ပါ့မယ်။"

ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အဘွားအိုရွှယ်သည် ရုတ်တရက် ကြက်သွေး အထိုးခံလိုက်ရသည့်အလား အားအင်များ ပြည့်လျှံလာခဲ့ပြီး သူမ၏ အသံမှာ စူးစူးဝါးဝါး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဖီ၊ သူက ပြန်လာချင်ရုံနဲ့ ဒီလောက်အထိ အလွယ်တကူ ပေးပြန်လာမယ် ထင်နေလား။ သူ ဒီကို ပြန်မလာခင် ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ဦးချတောင်းပန်ရမယ်။"

ဝမ်မိန်လိက နောက်ထပ် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဝင်၍ အော်ဟစ်တော့သည်။ "အမေ၊ တကယ်လို့ အမေ့အနေနဲ့ မောင်လေးသုံးကို မိန်းမအသစ် ပေးစားဖို့ စိတ်ကူးရှိနေရင်လည်း သူ့အပေါ် ဆက်ပြီးတော့ မာနကြီးနေလိုက်ဦးပေါ့။"

"ဒါပေမယ့် ကျွန်မကတော့ တော်တော်လေး စိတ်ကုန်နေပြီ။ အမေက ကျွန်မတို့ကို သေအောင် နှိပ်စက်ချင်နေတာဆိုရင်လည်း တည့်ပဲ ပြောလိုက်ပါ။ အလုပ်ခွင်မှာလည်း အလုပ်တွေက ရှုပ်နေတဲ့အပြင် အိမ်မှာလည်း လုပ်စရာတွေ အများကြီးပဲ။ အမေက ကျွန်မတို့ကို တစ်နေ့ကုန် ဘာအလုပ်မှမရှိဘဲ ထိုင်နေကြတယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

အဘွားအိုရွှယ်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရပြီး ခပ်တိုးတိုးသာ ညည်းတွားနိုင်တော့သည်။