အခန်း ၂၀

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၂၀

လူအချို့မှာမူ အသက်ကြီးရင့်လာသည့် အခါ၌ အနည်းငယ် အလျော့ပေးတတ်ပြီး စိတ်ထား နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလာတတ်ကြသော်လည်း သူမကတော့ ထိုသို့သော လူစားမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ပင်စင်လစာလည်း မရှိ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း ကောင်းမွန်စွာ မပြုစုနိုင်တော့ပါဘဲလျက် ယနေ့တိုင်အောင် အရှိန်အဝါကြီးမားသူတစ်ဦးပမာ မာနထောင်လွှားနေဆဲဖြစ်ပြီး ချွေးမများအပေါ် အသက်ပင် ဝဝမရှူရဲလောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ဖျားနာနေသဖြင့် သားသမီး၊ မြေးမြစ်များ၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူနေရသည့် အချိန်မျိုးတွင်ပင် သူမသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် အာဏာရှင်ဆန်လှသော လေသံမျိုးဖြင့် အမိန့်ပေးစေခိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်ထူးခံစိတ်ဓာတ်မျိုး အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက်အထိ ရှိနေရသနည်းဟူသည်ကိုမူ မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ကြပေ။

"ညည်း၊ သူ့ကို ပြောလိုက်စမ်း။ သူသာ အိမ်မှာ လိမ်လိမိ မာမာနဲ့ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေမယ်ဆိုရင် ရွှီမုန့် ကျောင်းဆက်တက်ချင်တယ်ဆိုလည်း ပေးတက်လိုက်ပါ့မယ်။" အဘွားအိုရွှယ်သည် နောက်ဆုံးတွင်တော့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိဖူးအောင် အလျော့ပေးလိုက်ရရှာသည်။

"ဒါပေမယ့် ငါ အဆိုးဆုံးကိုတော့ ကြိုပြောထားလိုက်မယ်။ တကယ်လို့ သူသာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အခုလိုမျိုး ကလန်ကဆန်လုပ်ပြီး အိမ်ကဆင်းဖို့ ကြိုးစားဦးမယ်ဆိုရင် ကြိုက်တဲ့နေရာကို သွားနိုင်တယ်။ နောက်နောင်ကြရင် သူ ငါ့စကားကို နားထောင်ရမယ်၊ ဒီအိမ်မှာလည်း စည်းကမ်းရှိရမယ်။ တကယ်လို့ စားပွဲပေါ်က ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ငါက မစားနဲ့လို့ ပြောရင် သူတို့ သားအမိနှစ်ယောက်စလုံး လက်နဲ့တောင် မထိရဘူး။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို အိမ်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ယူခြင်းမှာ သူမအား လူမမာပြုစုစေရန်နှင့် အစေခံခိုင်းစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ လာရောက်နေထိုင်ရန် မဟုတ်ပေ။

အဘွားအိုသည် မိမိ၏ လက်ကျန်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လူတကာအပေါ် ဆက်၍ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလိုဆဲ ဖြစ်ရာ ချွေးမဖြစ်သူက ဤမျှလောက် စောစောစီးစီး မိမိ၏ စကားကို မနာခံဘဲ နေမည်ကို မည်သို့ ဖြည့်တွေးနိုင်ပါမည်နည်း။

ဝမ်မိန်လိက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "သူ့လို အဆင့်မျိုးနဲ့ နောက်ထပ်တစ်နှစ် ကျောင်းဆက်တက်ခိုင်းတာက ပိုက်ဆံအလကား ဖြုန်းတီးတာပဲ။ သူ့ရဲ့ အမှတ်တွေက ကျွန်မတို့ ကျားကျားရဲ့ တစ်ဝက်လောက်တောင် မရှိဘူး။ သစ်တုံးလိုပဲ ခေါင်းမာပြီး ထုံအလွန်းတယ်။ မိဘတွေဆီက ဘာဉာဏ်ပညာမှ အမွေမရထားတဲ့အတိုင်းပဲ။"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောင်းလစာဟူသည်မှာ တစ်နှစ်လျှင် ယွမ် ရာဂဏန်းမျှ ကုန်ကျသည် မဟုတ်ပါလား။

"သူက ဒီလောက်တောင် လက်မလျှော့ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေခိုင်းလိုက်ပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ သူ တို့တွေကို တစ်သက်လုံး ရန်ငြိုးဖွဲ့မနေတော့ဘူးပေါ့။ သူက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရဖို့က ဘယ်သူမဆို ရနိုင်သလိုမျိုး အရမ်းလွယ်ကူတယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

"ကျွန်မ အမြင်ကို ပြောရရင်တော့ မောင်လေးသုံးရဲ့ မိန်းမက သူ့ကို အလိုလိုက်လွန်းလို့ပဲ။ သူကတော့ အဲ့တုန်းက ကံကောင်းလို့ တက္ကသိုလ်အောင်သွားတာ။ တကယ်တမ်း ပြောရရင် တို့တွေလည်း အဲ့တုန်းက စာအုပ်တွေကို စောစောစီးစီး လေ့လာခဲ့ရင် အောင်သွားနိုင်တာပဲ။"

အတိတ်ကာလတုန်းက သူမသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်အား တောရွာက လာသော ကောင်မလေးတစ်ဦးအဖြစ် အမြဲတမ်း အထင်သေးခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရရှိသွားသူမှာမူ ထိုဖုန့်ယန်ဝမ်သာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်တွင်း၌ ရွှီကျား၏ တည်ရှိမှုနှင့် တောက်ပမှုမှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ ရွှီမုန့်မှာ သာမန်ကာလျှံကာနှင့် မထင်မရှား မိန်းကလေးတစ်ဦးပမာ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

မည်သူမျှ ရွှီမုန့်တစ်ယောက် တကယ်ကြီး တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ အဘွားအိုရွှယ်၏ အတွေးထဲတွင်မူ သူမအား နောက်ထပ်တစ်နှစ် ကျောင်းပေးတက်လိုက်ခြင်းက ပို၍ အကျိုးရှိနိုင်သည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။ သူမ ကျောင်းပြီးသွားပါက အလုပ်တစ်ခု ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် အိမ်ထောင်ပြုနိုင်လိမ့်မည်။ ထိုအခါ သူမ၏ နောင်လာမည့် လစာငွေ သို့မဟုတ် မင်္ဂလာတင်တောင်းငွေများမှာ မိသားစုရန်ပုံငွေထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်ပါလား။

သူမကို ဤမျှလောက်အထိ ကျွေးမွေးပြုစုလာခဲ့ပြီးမှ ယခုအချိန်ကြမှ အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးသွားခွင့်ပြုလိုက်မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ တကယ့်ကို အရှုံးကြီး ရှုံးသွားခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ မိသားစုအနေဖြင့် သူမတွင် ကလေးမရနိုင်ခြင်းဟူသောအချက်ကိုပင် သည်းခံပေးထားခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမက အိမ်မှုကိစ္စများကို ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ကိုင်နိုင်သဖြင့် အသုံးဝင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ရွှီကျဲဖန့်ကတော့ ထိုသူများကဲ့သို့ အကောင်းမြင်မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုကောင်မလေး၏ မနေ့က ပြသခဲ့သော တုံ့ပြန်မှု အမူအရာအရ သူတို့သားအမိနှစ်ဦးမှာ အပြင်တွင် တော်တော်လေး အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်နေကြပုံရသည်။ သူတို့က အဘွားအိုကြီး၏ စိုးမိုးချုပ်ကိုင်မှုအောက်သို့ တကယ်ပဲ စိတ်လိုလက်ရ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာကြပါဦးမည်တဲ့လား။

"ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် အခု သူတို့ ဘယ်မှာ နေနေကြလဲဆိုတာ မသိဘူး။" ရွှီကျဲဖန့်က အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခပ်တိုးတိုး ပြောလေသည်။

"ငါ သိတယ်။" ဝမ်မိန်လိက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ကတည်းက စုံစမ်းထားပြီးသား။"

လွန်ခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းအတွင်း သူမသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် အိမ်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လာစေချင်နေခဲ့သဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦးကို အကူအညီတောင်းကာ လိုက်လံစုံစမ်းခိုင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤပတ်ဝန်းကျင်ဒေသမှာ ထိုမျှလောက်အထိ မကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် သတင်းအချက်အလက် ရရှိရန် အချိန်အများကြီး မကြာမြင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမူအရာမျိုးဖြင့် စကားကို ဆက်၍ပြောလိုက်သည်။ "ညည်းတို့အားလုံးရော သူတို့ အခု ဘယ်နေရာမှာ သွားနေနေကြလဲဆိုတာ သိကြရဲ့လား။"

အဘွားအိုရွှယ်ကတော့ အဖက်မလုပ်သကဲ့သို့ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူက အဲ့ဒါကလွဲရင် ဘယ်နေရာ သွားစရာရှိဦးမှာလဲ။ အပြင်မှာ လင်အသစ်တစ်ယောက်လောက် ထပ်ရှာတွေ့ထားလို့ နေမှာပေါ့။"

ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည့်ခဏ၌ အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။

အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်ကိုလတ်တို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရွှီကျဲဖန့်အပေါ် သနားကရုဏာသက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်မိကြတော့သည်။

အမှန်တရားကို ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင်မူ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် တကယ်ကို ရုပ်ရည်ချောမောလှပသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုစဉ်တုန်းက ရွှီကျဲဖန့်တစ်ယောက် သူမကို တစ်ချက်မျှ မြင်တွေ့လိုက်ရရုံဖြင့် မြို့ပေါ်သို့ အတင်းအဓမ္မ လက်ထပ်ခေါ်ယူခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များအတွင်း လီရှို့ကျစ်မှာ ဝဖြိုးလာခဲ့ပြီး ဝမ်မိန်လိမှာမူ ရုန်းကန်ရလွန်းသဖြင့် ရုပ်ရင့်လာခဲ့သော်လည်း ကလေးတစ်ခါမျှ မမွေးဖူးသော ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ဦးတည်းသာ သူမ၏ နုပျိုလှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ယနေ့တိုင်အောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ အသက်ကို သုံးဆယ်စွန်းစွန်းရုံမျှသာ ရှိသေးသည်ဟု ပြောဆိုလျှင်ပင် လူတိုင်းက အမှန်ပင် ယုံကြည်ကြလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူမတွင် သားသမီးမရနိုင်ခြင်းဟူသော နာမည်ဆိုးသာ မရှိခဲ့လျှင် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ကွာရှင်းပြတ်စဲပြီးသည့်တိုင်အောင် မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်သော ယောက်ျားတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သည်။

သို့သော် ရွှီကျဲဖန့်အတွက်မူ ဖုန့်ယန်ဝမ်ထက် စိတ်သဘောထားရော ရုပ်ရည်အဆင်းပါ ပို၍သာလွန်ကောင်းမွန်မည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ထပ်မံရှာဖွေရန်ဟူသည်မှာ ဘုရားပေးမှပဲ ရနိုင်တော့မည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်တော့သည်။

အဘွားအိုရွှယ်၏ ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ ရွှီကျဲဖန့်တစ်ယောက် စိတ်ထဲတွင် စတင်၍ မတင်မကျဖြစ်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့ရသည်။

မိသားစုအစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ဝမ်မိန်လိကို တစ်ဖက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဒုတိယမရီး၊ မရီး သူ့ကို တွေ့ခဲ့လို့လား။"

အမှန်တော့ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အားလုံးက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နားလည်ထားကြသည်။ အကယ်၍ ရွှီကျဲဖန့်အနေဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်ထက် သာလွန်ကောင်းမွန်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဦးကို ရှာဖွေနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့ပါက အဘွားအိုကြီးသည် သူ့အား လွန်ခဲ့သည့်အချိန်ကတည်းကပင် ကွာရှင်းခိုင်းပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဝမ်မိန်လိ အသာ ပြုံးလိုက်သည်။ "စိတ်အေးအေးထားပါ တတိယမတ်လေးရယ်၊ အမေပြောတာတွေက အမှန်မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ ကြားရသလောက်တော့ ယန်ဝမ်နဲ့ သူ့သမီးက မီးရထားဘူတာရုံအနီးနားမှာ ဆိုင်ခန်းအသေးလေးတစ်ခုဖွင့်ပြီး ဈေးရောင်းတဲ့ အသေးစားစီးပွားရေးလေး လုပ်နေကြတာတဲ့။"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မီးရထားဘူတာရုံဟူသည်မှာ လူသူအများအပြား ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသဖြင့် အလွန်အမင်း လူအာရုံစိုက်ခံရသော နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။ ရွှီမုန့်နှင့် သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူတို့ ထိုနေရာတွင် ဈေးရောင်းနေကြခြင်းကို လျှို့ဝှက်ထားရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အကယ်၍ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူတစ်ဦးဦးက သူတို့ကို မတော်တဆ မြင်တွေ့သွားခဲ့ပါက စကားစပ်မိ၍ ပြန်ပြောပြကြရင်းမှတစ်ဆင့် မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် မိသားစုတစ်ခုလုံးက ထိုအကြောင်းကို အကုန်သိရှိသွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်မိန်လိကတော့ ထိုသတင်းကို ကြားရရုံမျှသာ ကြားထားခဲ့ပြီး စိတ်ထဲတွင် အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ အမြင်တွင်မူ ထိုသားအမိနှစ်ဦးမှာ အဆင့်အတန်းမရှိလှဘဲ အမြဲတမ်း တရားမဝင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော လမ်းဘေးဈေးရောင်းသည့် အလုပ်အကိုင်အသေးစားလေးများကိုသာ လုပ်ကိုင်နေကြခြင်းဖြစ်ရာ အိမ်ပြင်ထွက်သွားရုံမျှဖြင့် မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် တစ်ခုခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားသည်။

ရှေးရိုးစွဲလူကြီးများ၏ အမြင်တွင်မူ ကိုယ်ပိုင်အသေးစားစီးပွားရေး လုပ်ကိုင်ခြင်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့လှသော အလုပ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် စောစောက အစည်းအဝေးတွင် သူမသည် အဘွားအို၏ ရှေ့မှောက်၌ ထိုအကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန်ပင် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

အကယ်၍ အဘွားအိုရွှယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး ဖုန့်ယန်ဝမ်အား အိမ်သို့ ပြန်မလာခိုင်းတော့ပါက နောက်ဆုံးတွင် မိသားစုတစ်ခုလုံးသာ ဒုက္ခရောက်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

တစ်ဖက်တွင်မူ ရွှီကျဲဖန့်တစ်ယောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်နိုင်တော့သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် အပြင်မှာ လင်ယောက်ျားအသစ် ရသွားမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည့်အပြင် သူမ၏ အပြင်က ကမ္ဘာငယ်လေးတွင် အမှန်တကယ်ပင် အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ရှင်သန်နေထိုင်နေမည်ကိုလည်း သူက ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တရားကို ပြောရလျှင်မူ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များအတွင်း ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် အိမ်တွင် စိတ်ဆင်းရဲစရာများနှင့် ဖိနှိပ်မှုများစွာကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံခဲ့ရသည်ဟူသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိရှိထားသည်။ သို့သော် သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် အဘွားအိုရွှယ်၏ မှိုင်းတိုက်သွန်သင်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ချွေးမဟူသမျှမှာ ဤကဲ့သို့သော လူနေမှုဘဝမျိုးကိုသာ ဖြတ်သန်းကြရစမြဲဟု ယုံကြည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမအနေဖြင့် သည်းခံရုံမျှသာ ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။ နောက်နောင် အသက်ကြီးရင့်လာသည့် အခါကြမှသာ အိမ်၏ အကြီးအကဲနေရာသို့ ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး အခြားသူများ၏ အလိုလိုက်ခြင်းနှင့် အလေးထားခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။ ထိုမျှလောက်သော ဆင်းရဲဒုက္ခလေးကိုမျှ သူမက ဘာဖြစ်လို့ မအောင့်အည်းနိုင်ရတာလဲ။

သူမတစ်ယောက် လမ်းဘေးဈေးသည်ဘဝဖြင့် အသေးစားစီးပွားရေးလေး လုပ်ကိုင်နေရသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှီကျဲဖန့်တစ်ယောက် စိတ်အေးသွားခဲ့ရပြန်သည်။ လမ်းဘေးတွင် ဆိုင်ခန်းလေးဖွင့်ပြီး ဈေးရောင်းရခြင်းမှာ မည်သို့မျှ မလွယ်ကူလှဘဲ ဟိုနားဒီနားကနေ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်မျှသာ ရှာဖွေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက အိမ်မှာ အေးအေးလူလူ ထိုင်နေရတာထက် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိနိုင်ပါဦးမည်နည်း။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များစွာအတွင်း တကယ့် အလုပ်အကိုင်ကောင်းကောင်းတစ်ခုကိုပင် မလုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

သူမအား အိမ်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ရန် အစီအစဉ်ကို သဘောတူညီပြီးကြပြီးနောက် ရွှီကျဲဖန့်သည် ဆေးရုံကနေ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော အဝတ်အစားအသစ်တစ်စုံသို့ လဲလှယ်လိုက်ပြီး မုတ်ဆိတ်မွှေးများကိုပင် သေသေချာချာ ရိတ်လိုက်သေးသည်။

ဝမ်မိန်လိသည်လည်း မိမိကိုယ်ကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်မွမ်းမံလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယမြောက် သားဖြစ်သူနှင့်အတူ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး မီးရထားဘူတာရုံရှိရာ အရပ်ဆီသို့ တူညီစွာ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် ရွှီမုန့်တို့ သားအမိနှစ်ဦးစလုံးမှာ အလုပ်သိမ်းခဲ့ကြပြီဖြစ်ရာ ပစ္စည်းအဝဝကို သူတို့၏ လက်တွန်းလှည်းလေးပေါ်သို့ စနစ်တကျ ထည့်သွင်း ထုပ်ပိုးထားခဲ့ကြသည်။

ယနေ့တွင် သူတို့ သားအမိနှစ်ဦးစလုံးမှာ စိတ်ရွှင်လန်းတက်ကြွနေခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ဖရဲသီး ၁၅ လုံးနှင့် လမ်းညွှန်မြေပုံပေါင်း နှစ်ရာမှ သုံးရာခန့်အထိ အားရပါးရ ရောင်းချခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤနှုန်းအတိုင်းသာ ဆက်၍ရောင်းချရမည်ဆိုပါက နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် မကုန်ဆုံးမီအချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့ထံ၌ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ များပြားလှသော ဝင်ငွေများ စုဆောင်းမိနေတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်တွင်မူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနှင့်နေပြီးဖြစ်ရာ ဝယ်ယူရမည့် ပစ္စည်းစာရင်းကိုပင် သေသေချာချာ ရေးမှတ်ထားခဲ့သေးသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်က ၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သမီးဖြစ်သူအား အနည်းငယ် လှောင်ရယ်မိသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးမိရသည်။ သမီးဖြစ်သူတွင် ယခုကဲ့သို့ ကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ်ကောင်းများ ရှိနေခြင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသော အချက်တစ်ခု မဟုတ်ပါလား။

ကလေးတွင် ကိုယ်ပိုင်အတွေးအမြင်များ ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အလွန်ကောင်းသောအချက် ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်အနေဖြင့်လည်း မိမိကိုယ်တိုင် ဤပြင်ပလောကကြီးထဲသို့ ပိုစောစီးစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လောကအမြင်များကို ပိုလေ့လာခဲ့သင့်သည်ဟု ခံစားမိတော့သည်။

ထိုခေတ်ကာလတုန်းက လူများမှာ ရှေးရိုးစွဲဆန်လှပြီး အလုပ်အကိုင်ဟူသမျှကိုလည်း နိုင်ငံတော်ကသာ တရားဝင် ချထားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ဆရာမရာထူးမှ ရပ်စဲခြင်းခံခဲ့ရပြီးနောက် ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာ စိတ်ဓာတ်ကျကာ လမ်းပျောက်နေခဲ့ရရှာသည်။

ဂုဏ်သိက္ခာရှိလှသော ပြည်သူ့ဆရာမတစ်ဦးအနေဖြင့် သူတစ်ပါးအိမ်တွင် ကလေးထိန်း သို့မဟုတ် အိမ်ဖော်တစ်ဦးအဖြစ် သွားရောက်လုပ်ကိုင်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပါသဖြင့် သူမသည် အိမ်မှာတင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အောင်းနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်များတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုရွှီမိသားစုဝင်များ၏ အထင်သေးကဲ့ရဲ့သော အကြည့်ပေါင်းများစွာကို သူမ အဝအလင် ခံစားခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမကိုယ်တိုင် ဝင်ငွေရှာဖွေနိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပိုကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တော့သည်။ သူမအနေဖြင့် မည်သည့်အိမ်မှုကိစ္စကိုမျှ ထပ်မံ၍ အောက်ကျခံ လုပ်ကိုင်လိုစိတ် လုံးဝမရှိတော့ပေ။

အလုပ်သိမ်းပြီးနောက် သူတို့ သားအမိနှစ်ဦးစလုံးသည် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ ရှေ့မှ မတော်တဆ ဖြတ်သွားခဲ့ကြသဖြင့် ထိုနေရာမှာတင် ညစာကို တစ်ပါတည်း စားသောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။

သူတို့သည် ဂျူးမြစ်နှင့် ဝက်သားအစာသွတ်ထားသော ဖက်ထုပ်တစ်ကျင်း (တစ်ကီလိုဂရမ်၏ တစ်ဝက်ခန့်) ကို မှာယူလိုက်ကြရာ ၎င်းမှာ မိခင်နှင့် သမီးဖြစ်သူတို့အတွက် ကွက်တိမျှ အဆင်ပြေလှသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ပိုက်ဆံဖြုန်းတီးရမည်ကို နှမြောတွန့်တိုနေခဲ့သေးသော်လည်း ရွှီမုန့်က သူမအတွက် စာရင်းအင်းများကို သေသေချာချာ တွက်ချက်ပြလိုက်သောအခါ သူမ၏ တွန့်တိုစိတ်များမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

"...တကယ်လို့ သမီးတို့တွေ အိမ်ပြန်ရင် မီးမွှေးရမယ်၊ ချက်ပြုတ်ရဦးမယ်၊ အဲ့ဒါက အနည်းဆုံး တစ်နာရီ ဒါမှမဟုတ် နှစ်နာရီလောက် အချိန်ကုန်ဦးမှာ။ အဲ့ဒီအစား စားသောက်ဆိုင်မှာပဲ တစ်ခါတည်း စားလိုက်တာက ပိုပြီးတော့ အချိန်မမြန်ဘူးလား။"

"ဒီတစ်နပ်စာအတွက် နှစ်ယွမ်ပဲ ကုန်တာလေ၊ အရသာလည်းရှိသလို အလုပ်လည်း ရှုပ်မနေတော့ဘူး။ ဒါကို ဖရဲသီးပိုရောင်းဖို့အတွက် နောက်ထပ် အပိုအချိန် တစ်နာရီ ရလိုက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပေါ့။ အဲ့လိုတွက်ကြည့်ရင် ပိုပြီးတော့ မတန်ဘူးလား။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် သေသေချာချာ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူမသည် ထိုအတွေးအခေါ်သစ်ကို အပြည့်အဝ လက်ခံကျင့်သုံးလာခဲ့တော့သည်။

အတိတ်တုန်းကမူ သူမသည် တစ်နေ့တစ်နေ့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာတင် လုံးလည်ချာလည်လိုက်ရင်း မည်သည့်အခါမျှ အဆုံးသတ်လိမ့်မည်မဟုတ်သော ဘဝဆိုးကြီးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရရှာသည်။

ယခုအခါ ချက်ပြုတ်ခြင်းမရှိတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါမှ ၎င်းမှာ ဘာမှ အရေးမကြီးလှသောအရာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။ ယနေ့တွင် ဤအရာကို စားချင်စိတ်ရှိလျှင် စားမည်၊ မနက်ဖြန်တွင် ထိုအရာကို စားချင်လျှင် စားမည်။ မိမိ စားချင်သမျှအရာအားလုံးကို လွတ်လပ်စွာ သွားရောက်စားသောက်နိုင်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

မိမိအပေါ် လာရောက်ပူညံပူညံလုပ်မည့်သူလည်း မရှိ၊ သူတစ်ပါး၏ မျက်နှာကဲမျက်နှာရိပ်ကို လိုက်လံကြည့်ရှုနေရခြင်းမျိုးလည်း မလိုတော့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော လွတ်လပ်လှသည့် လူနေမှုဘဝမျိုးကသာ စစ်မှန်သော သုခချမ်းသာပင် ဖြစ်တော့သည်။

"အမေ ခဏ၊ သမီးတို့တွေ ဟိုဆိုင်ထဲကို ဝင်ကြည့်ရအောင်။" သူတို့သည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ ရှေ့မှ မတော်တဆ ဖြတ်သွားစဉ် ရွှီမုန့်သည် လျှပ်စစ်ပန်ကာတစ်လုံးကို ချက်ချင်း လှမ်း၍ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ "အမေ၊ သမီးတို့တွေ ပန်ကာတစ်လုံး ဝယ်ဖို့ လိုတယ်။"