အခန်း ၂၁

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၂၁

လွန်ခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းအတွင်းက ရာသီဥတုမှာ အလွန်အမင်း ပူပြင်းလွန်းလှသည်။ မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ ညချမ်းအချိန်များမှာ တောင်ပိုင်းဒေသကဲ့သို့ စိုစွတ်အိုက်စပ်ခြင်း မရှိပါသော်လည်း ညဉ့်အခါ၌ ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်ရန်အတွက်မူ ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပြီးနောက် မကြာသေးမီက သူမ အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သဖြင့် ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိ၍ ပန်ကာအသုံးပြုရန် လိုအပ်လာသည့် အခါမှသာ ပန်ကာမဝယ်ရသေးကြောင်း သတိရတတ်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါတွင်မူ အလုပ်များပြားလှသဖြင့် ထိုအကြောင်းကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားတတ်ပြန်သည်။ ရွှီမုန့်ခမျာ ညဉ့်အခါ၌ အိမ်ဝင်းထဲရှိ ဝါးကုတင်ပေါ်တွင်ပင် သွားအိပ်ခဲ့ရရှာသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်လည်း ထိုအကြောင်းကို သတိရသွားခဲ့ရသည်၊ လျှပ်စစ်ပန်ကာဟူသည်မှာ သူတို့ ဝယ်ယူရမည့် ပစ္စည်းစာရင်း၏ ထိပ်ဆုံးမှာတင် ရှိနေခဲ့သောအရာ မဟုတ်ပါလား။

သူတို့ ဆိုင်ထဲကနေ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာသည့် အချိန်တွင်မူ လက်တွန်းလှည်းလေးထဲ၌ တံဆိပ်အသစ်စက်စက် ဟွားရှန့် စားပွဲတင်ပန်ကာလေး တစ်လုံး ပါရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ယွမ် တစ်ရာကျော်မျှ ကုန်ကျခဲ့သော်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် မဆိုင်းမတွဘဲ ပိုက်ဆံရှင်းပေးခဲ့သည်။ အတိတ်ကာလတုန်းကဆိုလျှင် သူမသည် ထိုမျှလောက် များပြားလှသော ငွေပမာဏကို လုံးဝ သုံးစွဲဝံ့မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

ထိုရွှီမိသားစုမှာ ပစ္စည်းအသစ်အဆန်းဟူ၍ အလွန်ဝယ်ခဲလှပြီး ပိုက်ဆံအနည်းငယ်မျှ သုံးစွဲမိတိုင်းလည်း တစ်စုံတစ်ဦးက မလွှဲမရှောင်သာဘဲ ပူညံပူညံ လာရောက်ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းက လူကို ပိုက်ဆံသုံးစွဲရန်အတွက်ပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လာစေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ထိုကဲ့သို့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ မရှိတော့ဘဲ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေကို မိမိဘာသာ စီမံခန့်ခွဲခွင့်ရရှိကာ ကြိုက်တာကို လွတ်လပ်စွာ ဝယ်ယူနိုင်ပြီဖြစ်ရာ ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် စိတ်ထဲတွင် အတိုင်းထက်အလွန် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သူတို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာစဉ် သူမ ရွှီမုန့်အား မှာလိုက်သည်။ "သမီး၊ ဒီညတော့ အပြင်မှာ ထွက်မအိပ်နဲ့တော့နော်။ အပြင်မှာ ခြင်တွေ အရမ်းများတယ်။ အမေ အခန်းထဲမှာ ခြင်ဆေးခွေ ထွန်းထားပြီးသား..."

ရွှီမုန့်က သူမ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်မိသည်။ "ဟာ၊ သမီး တစ်ခုခု မေ့နေပါတယ်လို့ စဉ်းစားနေတာ… ခြင်ဆေးခွေ ဖြစ်နေတာပဲ။"

ခြင်ဆေးခွေဟူသည်မှာ ရှာဖွေရလွယ်ကူလှပြီး မည်သည့် ကုန်စုံဆိုင်အသေးလေးတွင်မဆို အလွယ်တကူ ဝယ်ယူရရှိနိုင်သည်။

သူတို့ သားအမိနှစ်ဦးစလုံးသည် ခြင်ဆေးခွေအချို့နှင့်အတူ ဆပ်ပြာနှင့် အဝတ်လျှော်ဆပ်ပြာဆီကဲ့သို့သော အခြား အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းအသေးလေးများကိုပါ ဝယ်ယူလိုက်ကြသည်။

သူမတို့ ဆိုင်ထဲမှ ခြေလှမ်းလှမ်း၍ ထွက်လာခဲ့သည့် အချိန်မှာတင် ရွှီကျဲဖန့်တို့ သုံးယောက်နှင့် မတော်တဆ ထိပ်တိုက် တိုးမိကြတော့သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံတွေ့သွားခဲ့ကြရသည်။

ဝမ်မိန်လိက အရင်ဆုံး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်း၍ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုသားအမိနှစ်ဦး၏ လက်တွန်းလှည်းပေါ်တွင် တင်ဆောင်ထားသော ဟွားရှန့် တံဆိပ် လျှပ်စစ်ပန်ကာအသစ်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်ခဏ၌ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အရောင်တောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သူမ၏ အိမ်တွင်လည်း ပန်ကာအဟောင်းတစ်လုံး ရှိနှင့်နေပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သူမ အိမ်ထောင်ကျစဉ်တုန်းက ဝယ်ယူခဲ့သောအရာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ကတည်းက ပျက်စီးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပါသော်လည်း ယနေ့တိုင်အောင် ကောင်းမွန်စွာ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

၎င်း လည်ပတ်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ပန်ကာဒလက်များက အကာအကွယ်သံကွင်းနှင့် ထိမိကာ စူးရှလှသော ဂျောက်ဂျောက်ဂျက်ဂျက် အသံဆိုးကြီးများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သဖြင့် လူကို ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်စေရသည်။

"အို၊ ယန်ဝမ်... နင့်မှာ တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲလား။ ဒါက ပန်ကာအသစ်ကြီး မဟုတ်လား။" ဝမ်မိန်လိက အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒါက နာမည်ကြီး တံဆိပ်တစ်ခုပဲလေ။ နင်ကတော့ တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံသုံးရတာကို သဘောကျနေတာပဲ။ ဒီလိုမျိုးတွေ လျှောက်ဝယ်နေတာက အိမ်ထောင်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စီမံခန့်ခွဲတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုအမူမျိုး ဟုတ်လို့လား။"

ရွှီကျဲဖန့်သည်လည်း ထိုလျှပ်စစ်ပန်ကာကြီးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယခင်က ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အိမ်ရှိ ပန်ကာအဟောင်းမှာ ကောင်းမွန်စွာ အလုပ်မလုပ်တော့ကြောင်း၊ ပန်ကာအရွယ်အစားမှာ သေးငယ်လွန်းပြီး လေအားလည်း အလွန်နည်းပါးကြောင်း ညည်းတွားခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် ပိုမိုကြီးမားသော ပန်ကာအသစ်တစ်လုံးနှင့် လဲလှယ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ထိုစဉ်တုန်းက သူက လုံးဝ သဘောမတူခဲ့ပေ။

သူ့အမြင်တွင်မူ သုံးစွဲလို့ရမည့်အရာတစ်ခု ရှိနေခြင်းကပင် အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပြီဖြစ်ရာ ဘာဖြစ်လို့ အလိုကြီးပြီး မာနထောင်လွှားပြနေရသနည်းဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် မိမိနှင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ ကြိုတင်တိုင်ပင်ခြင်းမရှိဘဲ ဤကဲ့သို့သော တန်ဖိုးကြီး လျှပ်စစ်ပစ္စည်းမျိုးကို ကိုယ်တိုင် ဝယ်ယူကာ သူတစ်ပါးရှေ့တွင် ဂုဏ်ပြနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အမြဲတမ်း ယောက်ျားဝါဒ အစွန်းရောက်ပြီး အာဏာရှင်ဆန်လှသော လူစားမျိုး ဖြစ်ရာ ထိုအခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ အတွေးလွန်သွားမိသည်မှာ မဆန်းပေ။ ဝမ်မိန်လိ၏ ရွဲ့စောင်းလှသော စကားသံများကိုပါ ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သူသည် သူမအား ဒေါသတကြီး တစ်ခုခု ပြန်လည်အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယနေ့ မိမိတို့ ဤနေရာသို့ လာရောက်ရသည့် အဓိက အကြောင်းအရင်းကို ပြန်သတိရသွားခဲ့သဖြင့် ထိုဒေါသစကားလုံးများကို လည်ချောင်းထဲသို့ ပြန်လည်မြိုသိပ်လိုက်ရရှာသည်။

ဤသည်မှာ ရွှီမုန့်တစ်ယောက် ဘဝသစ်ပြန်လည်စတင်ပြီးနောက် ဝမ်မိန်လိနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမ၏ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ပြုချက်စာလွှာကို ခိုးယူသွားသူမှာ ရွှီကျား ဖြစ်ခဲ့လျှင်မူ ၎င်း၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ခဲ့သော အဓိက တရားခံထဲတွင် ဝမ်မိန်လိသည်လည်း သေချာပေါက် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဝမ်မိန်လိ၏ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ရွှီမုန့်သည် သူမ၏ ပါးကို လက်ဝါးဖြင့် ပြေးရိုက်ချင်စိတ်ကို မနည်းပင် အောင့်အည်းထိန်းချုပ်လိုက်ရရှာသည်။

"သမီးတို့က အန်တီတို့မိသားစုရဲ့ ပိုက်ဆံကို ဖြုန်းတီးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အန်တီ သူများကိစ္စထဲကို လာပြီး နည်းနည်းများ ဝင်ပါလွန်းနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"

ဝမ်မိန်လိသည် ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး အသံကို ကျယ်လောင်စွာ မြှင့်လိုက်တော့သည်။

"ဟယ်၊ ညည်းကိုလည်း ကြည့်ပါဦး။ အခုကြတော့ ပြန်ခံပြောနေတဲ့အထိ တော်တော်လေးကို အတောင်ပံ စုံနေပြီပေါ့။ အိမ်ကနေ ထွက်သွားတာ ဒီလောက်တောင် ကြာနေပြီဖြစ်တဲ့အပြင် ဒီလိုမျိုး ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း ဖြုန်းတီးနေတာကို တခြားသူက စကားတစ်ခွန်းတောင် လာမပြောရတော့ဘူးလား။"

"ငါက ညည်းရဲ့ ဒုတိယအဒေါ် ဆိုတာကို မမေ့နဲ့ဦး၊ အပြင်လူ မဟုတ်ဘူး။ မိသားစုရဲ့ ငွေကြေးအခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ၊ ညည်းတို့ရဲ့ အခြေအနေကရော ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ညည်းတို့ အသိဆုံး ဖြစ်မှာပါ။ ညည်းတို့ အိမ်ကနေ ပိုက်ဆံတွေကို ခိုးယူပြီးတော့ အပြင်မှာ လာပြီး ဖြုန်းတီးနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။"

ရွှီမုန့်သည် သူမ၏ ထိုကဲ့သို့သော စွပ်စွဲပုတ်ခတ်သည့် လေသံမျိုးကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ အိမ်ကနေ ပိုက်ဆံတွေ အမှန်တကယ် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်ဆိုပါက သူမကိုယ်တိုင် အသိဆုံး ဖြစ်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

"ဪ၊ ဟုတ်လား။ အန်တီတို့ မိသားစုမှာ ပိုက်ဆံတွေက အဲ့လောက်တောင် များပြားလွန်းလို့ ပိုက်ဆံတချို့ ပျောက်သွားတာကိုတောင် သတိမထားမိကြဘူးပေါ့။ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း ဘယ်သူမဆို လာပြီး ခိုးယူသွားနိုင်အောင် ဒီအတိုင်း လျှောက်ထားတတ်ကြတာလား။" ရွှီမုန့်က မဆိုင်းမတွဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အန်တီတို့ ဒီနေ့ ဒီကို လာကြတာက သမီး ပိုက်ဆံဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာကို လာပြီး ဆရာလုပ်ဖို့အတွက်ပဲလား။"

ဝမ်မိန်လိသည် ရွှီမုန့်အား အပေါ်အောက် သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။ အတိတ်တုန်းကမူ ထိုမိန်းကလေးမှာ လှပသော မျက်နှာလေးတစ်ခု ရှိရုံမှတစ်ပါး လူအများရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့် အရှိန်အဝါမျှမရှိဘဲ အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ လူအများအကြား ပုန်းနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ တစ်ခုခု သိသိသာသာကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ကျော့ရှင်းစွာ ရပ်တည်နေခဲ့သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်ပင်လျှင် ယခင်ကလို မဟုတ်တော့ဘဲ အပြင်ထွက်သည့် အခါတိုင်းတွင် ကြောက်ရွံ့အားငယ်နေတတ်သော အရိပ်အယောင်များ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာလည်း ချက်ချင်းပင် တင်းမာခက်ထန်သွားခဲ့ရသည်။

အတိတ်တုန်းက သူတို့က သူမအား ပိုက်ဆံဖြုန်းတီးသည်ဟု ပြစ်တင်ဝေဖန်ခဲ့ကြစဉ်ကမူ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ပိုက်ဆံဖြစ်နေခဲ့သဖြင့် သူမ ကြိတ်မှိတ်သည်းခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့အနေဖြင့် မုန့်မုန့်အပေါ် ဤကဲ့သို့ စရိုက်ပျက်လှသော စကားလုံးများဖြင့် စွပ်စွဲပြောဆိုရန် မည်သည့်အခွင့်အရေး ရှိပါသနည်း။

သူတို့ သားအမိနှစ်ဦးစလုံးကို သူခိုးများအဖြစ် ဗြောင်ကျကျ စွပ်စွဲပုတ်ခတ်ရန် သူတို့တွင် ဘာအခွင့်အာဏာ ရှိလို့လဲ။ သူမသည် လင်ယောက်ျားဖြစ်သူ ရွှီကျဲဖန့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မိမိအပေါ် အနည်းငယ်မျှပင် ကာကွယ်ပေးလိုသော အရိပ်အယောင်ကို မမြင်တွေ့ရပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ သူ့အပေါ်တွင် ယခင်ကထက် ပို၍ အေးစက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ယခုအခါ သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ အားကိုးနေစရာ မလိုတော့သလို မိမိ၏ ဘဝကို မည်သို့ ဖြတ်သန်းရမည်ဟူသည်ကိုလည်း အခြားသူများ၏ ညွှန်ကြားပြသမှုကို ခံယူရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

"ဒါဆိုရင် ရှင်တို့တွေ ဒီအထိ တကူးတက လာခဲ့ကြတာက ဒီလိုမျိုး စကားတွေကို လာပြောဖို့အတွက်ပဲလား။" ဖုန့်ယန်ဝမ် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မိသားစုရဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း ရှင်တို့အားလုံး ကိုယ်ပိုင်ငွေကို ကိုယ်စီ စီမံနေကြတာပဲ မဟုတ်လား။ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ယူတဲ့ နေရာမှာတောင် ကျွန်မဆီကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မဆီမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ရှင်တို့ အသိဆုံး ဖြစ်မှာပါ။ တကယ်လို့ ရှင်တို့က ဒီကို ရန်လာရှာဖို့အတွက် လာခဲ့ကြတာဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့ဘက်က လုံးဝ ကြိုဆိုမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရွှီကျဲဖန့်၏ ဒေါသတရားမှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "ဒါဆိုရင် မင်းက အိမ်ကို ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ လုံးဝ ဆုံးဖြတ်ထားတာပေါ့။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်လည်း ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "အမှန်ပဲ၊ ကျွန်မအနေနဲ့ ဒီအိမ်ကို ပြန်လာဖို့ စိတ်ကူး လုံးဝမရှိတော့ဘူး။"

ရွှီကျဲဖန့် - "..."

ဝမ်မိန်လိက ဝင်၍ ပြောပြန်သည်။ "ယန်ဝမ်၊ နင်ကလည်း ဒီလိုမျိုး ကလန်ကဆန် မလုပ်စမ်းပါနဲ့။ တကယ်လို့ တတိယမတ်လေးက နင့်ကို မလိုချင်တော့ဘူးဆိုရင် နင်တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီအပြင်လောကမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှင်သန်နိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။ ကိုယ့်ရဲ့ သိက္ခာကို ဆယ်ဖို့အတွက်နဲ့ လာပြီး မာနကြီးမနေပါနဲ့တော့။"

"နင် အခုပဲ အိမ်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အချိန်မနှောင်းသေးဘူး။ ငါကိုယ်တိုင် အမေ့ဆီ သွားပြီးတော့ နင့်အပေါ် စကားလုံးတွေ သိပ်မကြမ်းတမ်းဖို့အတွက် ကူညီပြီး တောင်းပန်ပေးပါ့မယ်။"

သူမ၏ ကူညီတောင်းပန်ပေးမှုကို မည်သူက အလိုရှိနေလို့လဲ။ ထိုကဲ့သို့သော ငရဲဘဝဆိုးကြီးထဲသို့ မည်သူက ပြန်လည်သွားရောက်ချင်နေလို့လဲ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် ဒေါသမီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားခဲ့ရတော့သည်။ "ကျွန်မ လုံးဝ ပြန်မလာဘူး။ ပြန်မလာရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကွာရှင်းပြတ်စဲဖို့ တောင်းဆိုတယ်..."

ရွှီကျဲဖန့်က မေးလိုက်သည်။ "မင်း... ဘာပြောလိုက်တယ်။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်က အလေးအနက် ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။ "ကျွန်မပြောတာက ရှင့်ကို ကွာရှင်းချင်တယ်လို့ ပြောတာ။"

သူမသည် အတိတ်ကာလတုန်းက ကွာရှင်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ယခုကဲ့သို့ ပြတ်ပြတ်သားသားနှင့် ခိုင်မာလှသော လေသံမျိုးဖြင့် တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ရွှီကျဲဖန့်၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုက ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ယခုအကြိမ်မှာ ယခင်အကြိမ်များနှင့် လုံးဝမတူညီဘဲ ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် တကယ် အတည်ပေါက် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ရရှာသည်။

အစ်မလျိုသည် အလုပ်ဆင်းပြီးခါစ ဖြစ်သဖြင့် ဤလမ်းဆုံပတ်ဝန်းကျင်မှ မတော်တဆ ဖြတ်သွားစဉ် ကလေးသုံးယောက်၏ အခြေအနေကို ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုရန် စိတ်ကူးမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် ဤအိမ်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်လာခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ လျိုကျင်းနှင့် သူ့ညီအစ်ကိုများ၏ လူနေမှုဘဝမှာ သိသိသာသာကြီး တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့ရသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း လစဉ် အိမ်ငှားခ ယွမ် ငါးဆယ် ရရှိသဖြင့် ၎င်းက သူတို့ ကလေးသုံးယောက်၏ စားဝတ်နေရေး အခြေအနေကို ပို၍အဆင်ပြေစေခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထိုကလေးသုံးယောက်မှာ သူတစ်ပါးကို ကူညီပေးခြင်းဖြင့် ကောင်းမွန်သော ဆုလာဘ်အချို့ကို ရရှိထားကြပြီး ယခင်ကလို လမ်းသရဲများပမာ လျှောက်သွားနေခြင်းမျိုး မရှိတော့ကြောင်း သူမ ကြားသိခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤအိမ်ငှား သားအမိနှစ်ဦးအပေါ် အလွန်အမင်း ကျေနပ်အားရနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ လမ်းကြား၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလိုက်သည့် အချိန်မှာတင် စူးရှလှသော အော်ဟစ်အငြင်းပွားသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူမ ထိုအသံကို သိပ်ပြီး အရေးတကြီး သဘောမထားခဲ့သော်လည်း အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီးနောက် ၎င်းမှာ ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူတို့က သူစိမ်းအချို့နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် စကားများနေကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်များမှာ အလွန်အမင်း ထိုးတက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သူမသည် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန် အနားသို့ တိုးကပ်၍ နားထောင်လိုက်မိရာ ဝမ်မိန်လိ၏ ရိုင်းစိုင်းစော်ကားလှသော စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ သူမ ချက်ချင်း ဒေါသမီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ယခုကဲ့သို့သော ခေတ်သစ်ကာလကြီးထဲတွင် အိမ်တွင်း၌ ဤကဲ့သို့သော အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျမှုများကို ဆက်လုပ်ဆောင်နေကြဆဲလား။ တိုးတက်သော အတွေးအခေါ်များရှိလှသည့် ပါတီဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သူ အစ်မကြီးလျိုအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော မတရားမှုကို မည်သို့နည်းနှင့်မျှ သည်းခံကြည့်ရှုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"ယန်ဝမ်၊ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။ ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။"

"ပြီးတော့ နင်ကရော ဘယ်သူမို့လို့လဲ။" ဝမ်မိန်လိသည်လည်း ဒေါသများ ထွက်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ချက်ချင်း ပြန်အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "ဒါက ငါတို့တွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မိသားစုကိစ္စမို့လို့ ဝင်မရှုပ်နဲ့။"

အစ်မလျိုလည်း ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "နင်က ဘာလေသံမျိုးနဲ့ လာပြောနေတာလဲ။ နင်က ယန်ဝမ်နဲ့ သိတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလား။ စကားပြောရင် အပြန်အလှန် လေးစားမှုလေး ရှိရှိနဲ့ ပြောလို့မရဘူးလား။"

ဝမ်မိန်လိက ချက်ချင်း ပြန်ချေပခဲ့သည်။ "ငါက သူ့အပေါ် ဘယ်လိုမျိုး မလေးမစား ပြုမူမိလို့လဲ။ ငါ သူ့ကို ဆဲရေးတိုင်းထွာတဲ့ စကားလုံးတစ်လုံးများ သုံးမိလို့လား။"

သို့သော် ၎င်းမှာ စကားလုံးများအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်မဟုတ်ဘဲ ထိုစကားကို ပြောဆိုလိုက်သည့် အမူအရာနှင့် လေသံအပေါ်တွင်လည်း မူတည်ပေသည်။ အစ်မလျိုသည် အလွန်အမင်း ထက်မြက်ပြီး အကဲခတ်တော်သူတစ်ဦး ဖြစ်ရာ ထိုလူများမှာ ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် မည်သို့သော တော်စပ်မှုမျိုး ရှိနေကြသည်ဟူသည်ကို အလွယ်တကူပင် ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။

သူမသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် ဘာဖြစ်လို့ မိသားစုနှင့်ခွဲခွာကာ အပြင်မှာ တစ်ဦးတည်း လာရောက်ငှားရမ်း နေထိုင်နေရသနည်းဟူသည်ကို အမြဲတမ်း စူးစမ်းလိုခဲ့သည်။ သူမ ထိုအကြောင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် မေးမြန်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ယန်ဝမ်က မည်သည့်အခါမျှ အဖြေမပေးခဲ့ပေ။ ယခုအခါတွင်မူ သူမ အရာရာကို အကုန်လုံး သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ယခုကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိ လမ်းဘေးတွင် အော်ဟစ်ရန်ဖြစ်နေခြင်းမှာ အလကား အချိန်ကုန်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင်မူ သူမသည် ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အရှက်တကွဲဖြစ်ရသဖြင့် အားနာနေမိမည်ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူမ၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသမီးမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင်လည်း သူတို့အပေါ် အလွန်အမင်း ရွံရှာစက်ဆုပ်လှသော အရိပ်အယောင်များသာ ထင်ဟပ်နေခဲ့တော့သည်။

"ကျွန်မတို့တွေ ဒီကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ ပြောကြရအောင်။ ရှင်တို့တွေ ဒီကို လာကြတာက ကျွန်မကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့အတွက် မဟုတ်လား။" ဖုန့်ယန်ဝမ်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှိကိုအရှိအတိုင်း အကုန်ဖွင့်ပြောလိုက်ကြတာပေါ့။ ရှင်တို့ ကျွန်မကို ပြန်ခေါ်ချင်နေတာက ကုတင်ပေါ်မှာ လဲနေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့တဲ့ အဘွားကြီးကို ပြုစုခိုင်းဖို့အတွက်ပဲ မဟုတ်လား။ တကယ်လို့ အဘွားကြီးသာ လေဖြတ်ပြီး မလဲသွားခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ပြီးတော့ အိမ်က အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ရှင်တို့အားလုံး မလုပ်နိုင်ကြတာသာ မဟုတ်ရင် ကျွန်မကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့အတွက် စိတ်ကူးမိကြပါဦးမလား..."