အခန်း ၂၂

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၂၂

ရွှီမိသားစုတွင် သူတို့၏ အဆက်အသွယ်များနှင့် သတင်းအချက်အလက်များ ရှိကြသကဲ့သို့ သူမတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင် အဆက်အသွယ်များ ရှိစမြဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အဘွားကြီး ဖျားနာပြီး လေဖြတ်ကာ လဲကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်းကို ကြိုတင်၍ သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အခြေအနေက ဤသို့ဖြစ်လာတော့မှသာ သူတို့သည် အပြင်မှာ အလကားခိုင်းလို့ရမည့် အဆင်သင့် လုပ်သားတစ်ဦး ရှိနေသေးကြောင်းကို ရုတ်တရက် သတိရလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့အနေဖြင့် သူမက ဘာမှမသိသော အရူးတစ်ဦးဟု ထင်မနေသင့်ပါ။ ထိုအိမ်ရှိ ယောက်မများနှင့် ခဲအိုဟူသမျှထဲတွင် လူကောင်းတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိသည်မဟုတ်။

ပုံမှန်နေ့ရက်များတွင်မူ သူတို့သည် လုပ်စရာရှိသော အိမ်မှုကိစ္စအဝဝကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့သာ အကုန်ပုံချခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အိမ်တွင် အရေးကြီးသော ပြဿနာကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည့် အခါကြမှသာ သူမကို အရေးတကြီး သတိရလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမအား အစေခံတစ်ဦးပမာ ပြုမူဆက်ဆံခဲ့ကြသည်၊ အနည်းဆုံးတော့ ရှေးခေတ်ကာလက အိမ်ဖော်မိန်းကလေးများပင်လျှင် လုပ်အားခ လစာ ရရှိကြသေးသည်။ ကလေးထိန်းများပင်လျှင် ယခုကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသည့် စော်ကားအရှက်ခွဲမှုများကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားနေကြရသည် မဟုတ်ပေ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင်မူ သူတို့အားလုံးက သူမအား အသုံးမကျသော အရူးတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရွှီကျဲဖန့်သည် မိမိ၏ ဒေါသတရားကို မနည်းပင် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။ "ငါတို့ကြားမှာ ဘာ ပဋိပက္ခမှ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ အတိတ်က ကိစ္စအသေးအဖွဲလေးတွေကိုပဲ စိတ်ထဲထားပြီး လွှတ်မချနိုင်ဖြစ်နေရတာလဲ။"

"မင်း အပြင်ထွက်သွားတာလည်း တော်တော်လေး ကြာပြီဆိုတော့ ဒေါသတွေ ပြေလောက်ပါပြီ။ ငါ အမေနဲ့လည်း ရွှီမုန့်ရဲ့ ကျောင်းကိစ္စကို သေသေချာချာ စကားပြောပေးထားပြီးသား။ သမီးကို နောက်ထပ်တစ်နှစ် ကျောင်းဆက်တက်ခွင့်ပြုဖို့ ငါ ပြောထားတယ်။"

လင်ယောက်ျားဖြစ်သူကိုယ်တိုင် ယခုကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ခေါ်ယူသည့်အပြင် ရွှီမုန့်အား ကျောင်းဆက်တက်ရန်ပါ သဘောတူညီပေးလိုက်ခြင်းမှာ ဖုန့်ယန်ဝမ်အတွက် အလွန်အမင်း မျက်နှာသာပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်မိတော့သည်။ သူမအနေဖြင့် ဤလင်ယောက်ျားနှင့် မည်သို့နည်းနှင့်မျှ ဆက်၍ စကားပြောဆို ဆက်သွယ်ရန် လမ်းစမရှိတော့ပေ။

သူ့အနေဖြင့် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်သွေးသားရင်းချာ ကလေးတစ်ဦးကို လိုချင်တောင့်တနေခြင်းမှာ သဘာဝအရ မည်သို့မျှ မှားယွင်းလှသောအရာ မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ အသက်အရွယ် ရှိနေသေးသည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် အပြင်မှာ အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးဦးကို ရှာဖွေကာ ဘဝသစ်တစ်ခု ထူထောင်လိုက်ခြင်းက ပိုမကောင်းဘူးလား။

မည်သည့်အခါမျှ ပြေလည်သွားလိမ့်မည်မဟုတ်သော ဤပြဿနာတစ်ခုတည်းအပေါ်တွင်သာ အဆုံးမရှိ ငြင်းခုံနေကြပြီး အပြန်အလှန် စိတ်ပင်ပန်းအောင် ပြုလုပ်နေကြမည့်အစား ဤကိစ္စကို တစ်ခါတည်း ပြတ်ပြတ်သားသား အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်သည် မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းက သူမအတွက်ရော ထိုရွှီမိသားစုတစ်ခုလုံးအတွက်ပါ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံး အဆင်ပြေသွားမည့် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရွှီကျဲဖန့်တွင် ခိုင်မာသော အလုပ်အကိုင်တစ်ခုရှိသည့်အပြင် လူတိုင်းက လိုချင်တောင့်တကြသော မြို့တော်ကြီး၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်း တရားဝင်မှတ်ပုံတင်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူသာ လွန်လွန်ကဲကဲ ဇီဇာမကြောင်ပါက အပြင်တွင် မိမိထက် သာလွန်ကောင်းမွန်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဦးကိုပင် အလွယ်တကူ ထပ်၍ရှာဖွေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ အသက်ငယ်ရွယ်သော အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦးကို ရှာဖွေရန်မှာလည်း သူ့အတွက် မခက်ခဲလှပေ။

သို့သော် သူက သူမအပေါ် အလွန်အမင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်မြတ်နိုးလွန်းလှသဖြင့် ကွာရှင်းရန် ငြင်းဆန်နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကိုမူ ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် စက္ကန့်ပိုင်းမျှပင် မယုံကြည်ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတကွ ပေါင်းသင်းနေထိုင်လာခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အပြန်အလှန် သံယောဇဉ်နှင့် ခံစားချက်များမှာ မည်သို့သော အခြေအနေမျိုး ရှိနေသည်ဟူသည်ကို သူမ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။

သူတို့ စတင်လက်ထပ်ခဲ့ကြစဉ်တုန်းကမူ အပြန်အလှန် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုအချို့ ရှိခဲ့ဖူးသည်မှာ မှန်ကောင်းမှန်နိုင်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာခဲ့ပြီးနောက် နေ့စဉ်လူနေမှုဘဝအတွင်းရှိ ပဋိပက္ခများနှင့် အသေးအဖွဲ ရန်ပွဲပေါင်းများစွာကြောင့် ထိုသေးငယ်လှသော မေတ္တာတရားများမှာလည်း ကုန်ဆုံးလွင့်ပျယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမအနေဖြင့် မိမိ၏ လက်ကျန်ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် မိမိ ဘာဖြစ်လို့ ကလေးမမွေးပေးနိုင်ရတာလဲဟူသော အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် သံသယဖြစ်မှုများအကြား ပိတ်မိကာ စိတ်ပင်ပန်းဆင်းရဲခံရန် လုံးဝ ဆန္ဒမရှိတော့ပေ။ ၎င်းမှာ လူကို အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေလွန်းလှသည်။

ထို့ပြင် သူမကဲ့သို့ အရာရာကို ရင်ထဲမှာတင် အမြဲတမ်း ကြိတ်မှိတ်သိမ်းဆည်းထားတတ်သော ကောင်မလေးတစ်ဦးက နောက်ဆုံးတွင် မိမိ၏ နှုတ်ဖျားမှ "ကျွန်မ ကွာရှင်းချင်တယ်" ဟူသော စကားလုံးကို ပြတ်သားစွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ပြီဆိုလျှင်မူ ၎င်းမှာ သူမ၏ ရင်ထဲကလာသော စစ်မှန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နောက်ပြန်လှည့်ရန် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ လမ်းစမရှိတော့ပေ။

ဝမ်မိန်လိတစ်ယောက် ရင်ထဲ စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားသလို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘွားအိုက လူမမာပြုစုမည့်သူ လိုနေသေးသည်ကို ခေတ္တဖယ်ထားဦးတော့။ ရွှီကျဲဖန့်၏ အသက်အရွယ်ကို ကြည့်လျှင်လည်း တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးဘဝဖြင့် နေသွား၍ ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်အထိ ရွှီမိသားစုက အိုးအိမ်ခွဲရသေးသည်လည်း မဟုတ်။ အကယ်၍ သူသာ မိန်းမတစ်ယောက် ထပ်ယူချင်လျှင် မိသားစုက ငွေကုန်ကြေးကျ ခံရဦးမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

အဘွားအိုသာ ပြန်ကောင်းလာလျှင် တော်သေးသည်။ အကယ်၍ မကောင်းလာပါက ရွှီကျဲဖန့်အတွက် မိန်းမရဖို့ ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။ ဝမ်မိန်လိအနေဖြင့် အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ်ဘက်က ပြန်မလာတော့ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟုမူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိပေ။ သူမ မျက်နှာပျက်သွားပြီး လေသံကို အတန်ငယ် လျှော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြောတာလည်း နားထောင်ဦး။ နင်နဲ့ တတိယမောင်လေးတို့ အတူတူနေလာတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ပြီ။ သူက လူရိုးတစ်ယောက်၊ ဘယ်မိန်းမနဲ့မှလည်း ရှုပ်ရှုပ်ရှုပ်ရှုပ် မရှိခဲ့ဘူး။ အခုကြမှ ဘာလို့ ကွာရှင်းဖို့တွေ ပြောနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ နင့်အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူ့ကို ထားခဲ့ရင်တောင် နောက်ထပ် လူကောင်းတစ်ယောက် ရှာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး မဟုတ်လား။ တခြားအကြောင်းတွေ ထားလိုက်ဦး၊ ရွှီမုန့်ကိုပဲ ကြည့်။ သူက နင့်ရဲ့ သမီးအရင်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ အသက်ကြီးလာရင် သူမက နင့်ကို လုပ်ကျွေးပြုစုလိမ့်မယ် ထင်လို့လား။"

ဒီဖုန့်ယန်ဝမ်တော့ ရူးသွားပြီ ထင်ပါရဲ့။

အိမ်ထောင်ကျခါစ ပထမဆုံးနှစ်အနည်းငယ်တုန်းက ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ကလေးရရန်အတွက် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပေါင်းမြောက်မြားစွာကို သောက်ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အသားအရေ ကောင်းမွန်လာပြီး ဓမ္မတာပင် ပို၍ မှန်ကန်လာခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ဝန်ရမည့် အရိပ်အယောင်မူကား လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။ ထိုခေတ်ကာလက ကလေးမရနိုင်သည့် ပြဿနာမှာ ယခုခေတ်လောက် လူသိမများသေးသဖြင့် လူပုံအလယ်တွင် ယခုကဲ့သို့ အပြောခံရခြင်းက သူမ၏ အရှက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ချပြလိုက်သလို ခံစားရစေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှီမုန့်အတွက်မူ ရယ်ချင်စရာကောင်းနေတော့သည်။ ဘာလဲ၊ မိန်းမတွေက ယောက်ျားမရှိရင် မရှင်သန်နိုင်ကြတော့ဘူးတဲ့လား။

သူမ၏ ပြီးခဲ့သောဘဝတုန်းကလည်း မည်သည့်အချစ်ရေး၊ မည်သည့်ပတ်သက်မှုမျှ မရှိဘဲ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ အိမ်တွင်းရေး အရှုပ်အရှင်းမရှိ၊ ကလေးမွေးမြူရသည့် ခေါင်းခဲစရာ ကိစ္စများလည်း မရှိခဲ့။ အမှန်တော့ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများမှာ အသုံးမကျသော ရည်းစားများကြောင့် စိတ်ညစ်နေရချိန်တွင် သူမသည် တစ်ယောက်တည်း ခရီးဆန့်ကာ သူတစ်ပါး အားကျရသည့် ဘဝမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်။

"အဒေါ်ပြောတဲ့ စကားကိုလည်း ပြန်ဆင်ခြင်ဦး။ ကျွန်မက အမေရဲ့ သမီးအရင်း မဟုတ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ကျွန်မတို့ သားအမိကြားကို လာပြီး သွေးမခွဲပါနဲ့။ စိတ်ချပါ၊ အမေ့မှာ အားကိုးစရာ မရှိရင်တောင် တစ်ယောက်တည်း ကောင်းကောင်း ရှင်သန်နိုင်တယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ အဒေါ်တို့ အားလုံးထက်တောင် သာသာယာယာ နေသွားနိုင်ဦးမှာ။"

"ပြီးတော့ နောက်တစ်ချက်က၊ အဘွားကို ပြုစုခိုင်းဖို့အတွက် အမေ့ကို လှည့်ဖြားပြီး ပြန်ခေါ်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ အဒေါ်တို့အားလုံးက အမေ ကလေးမရနိုင်တာကိုပဲ ဖိပြောပြီး ဒီမိသားစုအပေါ် အရှက်မရှိ တွယ်ကပ်နေသလိုမျိုး လုပ်နေကြတာ။ အခုတကယ် ကွာမပေးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတာက အဒေါ်တို့ဘက်က။ အမေက အဒေါ်တို့ကို ဘာမှ အကြွေးမတင်ထားဘူး။ အမေ လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်တုန်း နှိပ်စက်ခိုင်းစေပြီး အသက်ကြီးသွားရင်တော့ ဘေးဖယ်ထုတ်ပစ်မယ့် အကြံယုတ်တွေ ရှိနေကြတာ ထင်တယ်။ ဒီလောက် စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ အပြုအမူမျိုးကတော့ တကယ်ကို အောက်တန်းကျလွန်းတယ်။"

လူဟူသည် အတ္တရှိစမြဲဟု သူမ နဂိုကတည်းက လက်ခံထားသော်လည်း ဤလူများက ဤမျှအထိ အတ္တကြီးလွန်းလိမ့်မည်ဟုမူ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိပေ။

ဝမ်မိန်လိကိုယ်တိုင်လည်း မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ပါလျက် အခြားသူများကို အမြဲအထင်သေးကာ ကလေးမရသည့်ကိစ္စဖြင့် ဆွပြောနေတတ်သည်။ အကယ်၍ ကလေး အသည်းအသန် လိုချင်နေပါက အခြားတစ်ယောက်ကို သွားရှာခိုင်းပါလား။ အဘယ်ကြောင့် အချိန်တိုင်း ဤအချက်ကိုပဲ တတွတ်တွတ် ပြောနေရသနည်း။

ယခုအကြိမ်တွင်မူ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို မော့၊ ရင်ကို ဆန့်လိုက်နိုင်သည်။

ရွှီမုန့် ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ သူမသည် ရွှီမိသားစုအပေါ် မည်သည့်အကြွေးမျှ တင်မနေခဲ့ပါ။

"ဒါဆို ရှင်က ကွာရှင်းစာချုပ် လက်မှတ်ထိုးပြီးမှ ထွက်သွားစေချင်တာလား။" ဖုန့်ယန်ဝမ် အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "မသိရင် အရမ်းတရားနေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့။ ကျွန်မ အဲ့ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ရွှီကျဲဖန့်... ရှင်သာ ကျွန်မအပေါ် တကယ် စိတ်ရှိခဲ့ရင် ဒီလူတွေ ကျွန်မကို နှိမ်ချစော်ကားနေတုန်းက ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ကွာရှင်းမယ်ပြောတာ နောက်နေတာမဟုတ်ဘူး။ ရှင်က အရမ်းတွက်ကပ်ချင်နေတယ်ဆိုရင်လည်း အဲ့တုန်းက ရှင်ပေးခဲ့တဲ့ တင်တောင်းငွေ ရှစ်ဆယ့်ရှစ်ယွမ်ကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးနိုင်တယ်။"

ရွှီကျဲဖန့်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားပြီး နေရာတွင်တင် ကျောက်ရုပ်ပမာ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ ဒါက ဘယ်လိုစကားမျိုးပါလိမ့်။

၁၉၈၀ နှင့် ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၏ အတွေးအခေါ်များမှာ ရိုးရှင်းပြီး ရှေးရိုးစွဲဆန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ရေးတွင် အမျိုးသမီးများကသာ နစ်နာလေ့ရှိသည်ဟု ယေဘုယျအားဖြင့် လက်ခံထားကြသည်။

အမျိုးသမီးဘက်က ကြီးလေးသောအမှား မလုပ်ခဲ့လျှင် ကွာရှင်းသည့်အခါ အမျိုးသားဘက်က သူမ၏ ငယ်ရွယ်မှုအချိန်များကို နစ်နာကြေးအဖြစ် တစ်ခုခု ပြန်ပေးရလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယခုမူ ဖုန့်ယန်ဝမ်က ထိုစဉ်က ပေးခဲ့သော တင်တောင်းငွေကိုပင် ပြန်ပေးမည်ဟု ဆိုလာသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် ဤမျှအထိ ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု ရွှီကျဲဖန့် အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမသည် အတင်းအဖျင်း အပြောခံရမည်ကိုလည်း မကြောက်၊ ပြင်ပလောကတွင် တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရမည်ကိုလည်း တွန့်ဆုတ်မနေတော့ပေ။ သူမ၏ ဤကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုးကို သူတစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါ။ ကျောင်းတွင် အလုပ်တာဝန်ကျစဉ်တုန်းကပင် သူမ၌ မြို့ပြသို့ အသစ်စက်စက် ရောက်ရှိလာသော ကျေးလက်အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမ်ငယ်စိတ်များ ရှိနေခဲ့သေးသည်။

သို့သော် ထိုအရာက ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အမှားချည်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ထိုခေတ်က မြို့ပြနှင့် ကျေးလက် ကွာဟချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ပြင်ပလူများ၏ အမြင်တွင် မြို့သားနှင့် အိမ်ထောင်ကျခြင်းက ကောင်းကင်ဘုံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပျံတက်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါး ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားခဲ့သော အမျိုးသမီးက ကွာရှင်းခွင့် တောင်းလာလေပြီ။ သူမက အမှန်တကယ်ပင် ကွာရှင်းချင်နေခဲ့သည်။

ထိုခဏ‌၌ ရွှီကျဲဖန့်၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာဖြစ်သွားရသည်။ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေမိသော်လည်း ဘာပြန်ပြောရမည်ကိုမူ လုံးဝ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

အစ်မလျိုလည်း ဤလူများကို ကြည့်ပြီး ဒေါသထွက်လာရသည်။ သူမ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။ "လာပါ၊ အိမ်ထဲဝင်ပြီးမှ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောရအောင်။"

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူတွေ အလွန်များနေသဖြင့် ဤနေရာတွင် စကားများနေရသည်မှာ အရှက်ရစရာ ကောင်းလှသည်။

ရွှီကျဲဖန့်က အစ်မလျိုကို ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ အလိုချင်ဆုံးအရာမှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သူမ လောလောဆယ် ဒေါသအလျောက် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြောလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်တစ်ခေါက်မှ ပြန်လာပြီး သူမ မျက်နှာပန်းလှမည့် နည်းလမ်းမျိုးဖြင့် ချော့မော့လိုက်လျှင် စိတ်ပြေသွားပြီး ကွာရှင်းဖို့ ပြောတော့မည်မဟုတ်ဟု သူ တွေးမိသည်။

"ငါ... ငါ အခု သွားလိုက်ဦးမယ်။ နောက်ရက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်။"

_

ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ ရင်ထဲတွင်မူ ကျေနပ် အားရမှုတစ်ခုသာ လျှံတက်လာတော့သည်။

ရွှီကျဲဖန့်၏ ပျာပျာသလဲ မျက်နှာထားနှင့် ဝမ်မိန်လိ၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားပုံတို့ကို သူမ အထင်အရှား မြင်လိုက်ရသည်။

အတိတ်တုန်းက ထိုနှစ်ယောက်ကြောင့် သူမ စိတ်မချမ်းသာစရာများစွာ ကြုံခဲ့ရဖူးသော်လည်း ယခုမူ သူမ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရင်ကိုကော့ကာ ခေါင်းမော့နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကွာရှင်းဖို့ စကားစခါစက သူမ ရင်ထဲတွင် လမ်းပျောက်သလို ခံစားခဲ့ရသေးသည်။ သို့သော် စကားတွေ ပိုပြောလာလေလေ၊ ရင်ထဲသို့ သတ္တိများ တိုးဝင်လာလေလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် တံခါးတစ်ချပ် ပွင့်သွားသကဲ့သို့ အရာအားလုံးက ရုတ်ချည်း ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။

မှန်ပေသည်၊ သူမအနေဖြင့် ဘာကို ကြောက်နေရဦးမည်နည်း။

ဤအိမ်တွင်းအမှောင်ထုထဲမှ ရုန်းထွက်လာပြီးမှသာ ပြင်ပလောကကြီးက မည်မျှ ကျယ်ပြောပြီး လှပနေကြောင်း သူမ သဘောပေါက်ခဲ့ရသည်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းက နေထိုင်ခဲ့ရသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင်။ တစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသည့် စိတ်အေးချမ်းမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ မုန့်မုန့်၏ စာကျက်ချိန်များပင် အရင်ကထက် ပို၍ အဆင်ပြေချောမွေ့နေခဲ့သည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ တစ်နေ့လုံး အလုပ်များနေလျှင်တောင် ရွှီမုန့်အနေဖြင့် ယခုအခါ စာကို စိတ်အနှောင့်အယှက်မရှိ အာရုံစိုက် ကျက်မှတ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ စာဖတ်နေစဉ် လမ်းခုလတ်၌ အနှောင့်အယှက်ခံရမည်ကို ပူစရာမလိုတော့သလို စိတ်ညစ်စရာ ကိစ္စရပ်များကြောင့် ညစဉ် ညဉ့်နက်သည်အထိ အိပ်ရေးပျက်စရာလည်း မလိုတော့ပေ။ ဖုန့်ယန်ဝမ်ကလည်း သူမ၏ စာကျက်ချိန်ဇယားကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ရာ မကြာသေးမီက ရွှီမုန့်၏ အင်္ဂလိပ်စာ အရည်အချင်း တိုးတက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

အရင်တုန်းက ဘဝကို ခက်ခဲအောင် လုပ်ခဲ့ကြသူများမှာ မည်သူနည်း။ ရွှီမျိုးရိုးခံထားသည့် ထိုလူတစ်စုပင် မဟုတ်ပါလား။

အစ်မလျိုသည် သူမတို့နှင့်အတူ လျိုကျင်း၏ အိမ်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။

ကလေးသုံးယောက်သည် ဖုန့်ယန်ဝမ် ပြန်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာကြတော့သည်။ တစ်ယောက်က လက်တွန်းလှည်းကို ကူတွန်းပေးပြီး နောက်တစ်ယောက်က ရေနွေးတည်ထားပြီးပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရေအရင်ချိုးမလားဟု မျက်နှာလိုမျက်နှာရ မေးရှာသည်။ ကျန်တစ်ယောက်ကမူ ခြံဝင်းကို တံမြက်စည်းလှည်းပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောလေသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်တည်လာရသည်။ ခြင်းတောင်းထဲတွင် ကျန်နေသည့် ဖရဲသီးအစိတ်ကြီးကို ညွှန်ပြရင်း အကြီးဆုံးကလေးကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ အရင်စားနှင့်ကြ၊ ရေချိုးဖို့ မလောပါနဲ့ဦး။"

နေပူရှိန်က ယခုမျှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှိနေသဖြင့် ညမိုးချုပ်သည့်တိုင်အောင် ရေချိုးရေက အေးသွားမည်မဟုတ်ပေ။

ဒုတိယမြောက်ကလေးက ခေါင်းလေးဆန့်ကာ ဖရဲသီးစိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ အမြဲတမ်း ကျွေးနေကျ အရွယ်အစားကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ကလေးသဘာဝ အစားမက်တတ်ကြသဖြင့် ယနေ့ ဖုန့်ယန်ဝမ် အပြန်အနည်းငယ် နောက်ကျသောအခါ ကလေးသုံးယောက်စလုံး သူမကို မျှော်ရင်း စိတ်မရှည်ဖြစ်နေကြရှာခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြီးဆုံးကလေးက ဒုတိယမြောက်ကလေးကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးကာ ဟန့်လိုက်ပြီးမှ ဖုန့်ယန်ဝမ်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြုံးလျက် မေးရှာသည်။ "အဒေါ်ဖုန့်၊ စားပြီးပြီလား။"

ရွှီမုန့်က အိမ်ထဲမှ ကုလားထိုင်နှစ်လုံး ယူလာပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မတို့ မွန်းတည့်ကတည်းက စားခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါက မင်းတို့ သုံးယောက်အတွက် သတ်သတ်ဖယ်ထားတာ။ မြန်မြန်လှီးစားကြ။ စားပြီးရင်လည်း ရေပုံးနဲ့ အမှိုက်တွေကို သေချာသိမ်းဖို့ မမေ့နဲ့ဦး"

ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် အစ်မလျိုတို့ သီးသန့်စကားပြောနိုင်ရန် သူမက ကလေးများကို တမင်လွှဲပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။" သာမန်အချိန်တွင် တည်တည်တံ့တံ့ နေတတ်သော အကြီးဆုံးကလေးပင် ယခုမူ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဖရဲသီးကိုပွေ့ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။