အခန်း ၂၃

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၂၃

အစ်မလျိုသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူမတို့ဆီသို့ ခဏခဏ လာကြည့်တတ်သည်။ အစပိုင်းတွင် အဆင်မပြေဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း အကဲခတ်ကြည့်မိသောအခါ ကလေးများမှာ အရင်ကထက် ပိုသပ်ရပ်သန့်ရှင်းလာပြီး အိမ်ဝိုင်းလေးသည်လည်း တကယ့်အိမ်တစ်အိမ်၏ အင်္ဂါရပ်မျိုး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လွင်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

အဓိကမှာ ကလေးများ၏ မျက်နှာထက်တွင် အမြဲလိုလို အပြုံးများ ရှိနေကြပြီး အရင်တုန်းကလို ညှိုးငယ်သော အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ စောစောက ဖရဲသီးစိတ်မှာလည်း မသေးလှဘဲ အနည်းဆုံး သုံးကျင်းမှ လေးကျင်း (၁.၅ ကီလိုဂရမ်ခန့်) ရှိလိမ့်မည်။

ယခုလို ရာသီဥတုမျိုးတွင် ဖရဲသီးက ဈေးမပေါလှသဖြင့် နေ့တိုင်းစားနိုင်သည့် အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

ကလေးများ အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် အစ်မလျိုသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်တို့ သားအမိအပေါ် ပို၍ပင် သဘောကျ အားကိုးမိသွားတော့သည်။

"ညီမလေး... မရယ်နဲ့နော်၊ အစ်မလည်း လင်မယားကွာရှင်းဖူးတယ်။" အစ်မလျိုက နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြရင်း အားမနာတမ်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် စကားစလိုက်သည်။ သူမ၏ သဘောမှာ ရှက်စရာမလိုဘဲ ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်နိုင်ကြောင်း ပြသလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ဖုန့်ယန်ဝမ်ဘက်က အံ့ဩသွားရပြန်သည်။ သူမ မြင်ဖူးသမျှ အစ်မလျိုသည် အမြဲတမ်း ရွှင်ရွှင်လန်းလန်းနှင့် သဘောကောင်းသူဖြစ်ပြီး သူမ၏ ယောက်ျားကလည်း သူမအပေါ် အလွန်ကောင်းပုံရသည်။ နောက်အိမ်ထောင်ပြုထားကြသည့် ဇနီးမောင်နှံဟူသော အရိပ်အယောင်မျိုး နည်းနည်းမျှ မတွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အစ်မလျိုက သူမ၏လက်ကို ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အရင်ယောက်ျားက လူကောင်းမဟုတ်ဘူးလေ။ ၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေတုန်းက သူ စက်ရုံမှူးဖြစ်သွားတော့ အဲ့ဒီက မုဆိုးမလေးတစ်ယောက်နဲ့ သွားရှုပ်တာ။ အစ်မလည်း ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ ချက်ချင်း ကွာပစ်လိုက်တာပဲ။ အဲ့ဒီနောက်မှ အစ်ကိုကျန်းနဲ့ ဆုံတာ။ မှတ်ထားနော်... သူတစ်ပါးအတွက်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်တော့မှ အနစ်နာမခံနဲ့။ စောစောက အပြင်မှာ စကားပြောသံ နည်းနည်းကြားလိုက်တယ်၊ ညီမလေးက ကလေးမရနိုင်လို့လား။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အဲ့ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာ အသိတရားရှိရင် ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့ ကိုယ့်ဇနီးကို ဒုက္ခမပေးဘူး။ တို့နိုင်ငံရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးတချို့ကိုပဲကြည့်၊ သူတို့ထဲမှာလည်း ကလေးမရှိတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။"

ထိုစကားကြောင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြင်နာတတ်သော ခေါင်းဆောင်ကြီးများ၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာကာ ရင်ထဲတွင်လည်း ခံစားနေရမှုများ ချက်ချင်း သက်သာသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကိုယ့်အပေါ် တကယ် တန်ဖိုးထားသူဆိုလျှင် ကိုယ့်နှလုံးသားကို နာကျင်အောင် ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

"တကယ်တော့ ကျွန်မလည်း သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးပါပြီ။ အခု ကျွန်မမှာ မုန့်မုန့် ရှိနေတာပဲ၊ ကလေးမရတာက ဘာအရေးလဲ။ လူတစ်ယောက်က အသိတရားမရှိရင် ကိုယ့်သွေးရင်းတောင် ကိုယ့်အပေါ် ကောင်းချင်မှ ကောင်းတာ။ တကယ်လို့ စိတ်သဘောထားကောင်းရင် သွေးသားမတော်စပ်ရင်တောင် ကိုယ့်အပေါ် ကောင်းနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား။"

ဖုန့်ယန်ဝမ် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းက ကျွန်မ တကယ် ပင်ပန်းခဲ့ရတာ။ အိမ်မှုကိစ္စ အားလုံးလုပ်ပေးရတဲ့အပြင် စိတ်ဆင်းရဲစရာတွေ၊ အနှိမ်ခံရတာတွေကို အမြဲ သည်းခံခဲ့ရတယ်။ သူ ရှာသမျှပိုက်ဆံလည်း ကျွန်မကို တစ်ပြားမှ မပေးဘူး။ ကျွန်မ အလုပ်ပြုတ်သွားပြီးနောက်ပိုင်း တစ်ခုခုဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံလိုရင်တောင် သူ့မျက်နှာကြည့်ပြီး တောင်းခဲ့ရတာ။ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် အဲ့ဒီလိုဘဝမျိုးမှာ ဆက်နေဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။"

အစ်မလျိုက ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ သူမ အတော်လေး နုပျိုနေသေးသည်ဟု စိတ်ထဲက တွေးမိလိုက်သည်။

ကလေးမမွေးဖူး၍လည်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အသက်တူ အမျိုးသမီးများနှင့် ယှဉ်လျှင် ပို၍ သွယ်လျနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ညီမလေး... ဒီရောဂါအတွက် ဆရာဝန်နဲ့ သေချာပြဖူးလား၊ ဆေးရော သောက်ဖူးလား။ အခုခေတ် ဆေးဝါးကုသမှုက အရင်ကထက် အများကြီး တိုးတက်လာပြီ။ တကယ်လို့ ကုလို့ရတာမျိုးဆိုရင် သွားပြကြည့်သင့်တယ်။" ကလေးမရနိုင်ခြင်းက အသက်အန္တရာယ် မရှိသော်လည်း ကုသ၍ရနိုင်ပါက ကြိုးစားကြည့်သင့်သည်ဟု အစ်မလျိုက ယူဆသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက ဆောင်းတွင်းကြီး မြစ်ထဲ ပြုတ်ကျဖူးတယ်။ နောက်တော့ အအေးပတ်ပြီး သားအိမ်အေးတဲ့ ရောဂါဖြစ်သွားတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။ အိမ်ထောင်ကျပြီးတော့လည်း ဘယ်လိုမှ ကိုယ်ဝန်မရခဲ့ဘူး။ သူ့မိသားစုက ဆရာဝန်တွေနဲ့ သွားပြပေးဖူးပေမယ့် အဲ့ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲလို့ ပြောကြတယ်။ ဆေးတွေလည်း အများကြီး သောက်ခဲ့ဖူးပေမယ့် ထူးမခြားနားပါပဲ။ အခုဆို ကျွန်မလည်း အသက် ၃၆ တောင် ရှိပြီ။ အခုမှ ကုလို့ရပြီး နောက်လူနဲ့ အိမ်ထောင်ကျရင်တောင် အသက်ကြီးမှ ကလေးမွေးရမယ့် အန္တရာယ်ရှိတယ်။"

ထိုခေတ်က ဥပဒေအရ လက်ထပ်နိုင်သည့်အသက်မှာ ၁၈ နှစ်ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်တောရွာမှ မိန်းကလေးများသည် စောစောစီးစီး အိမ်ထောင်ကျလေ့ရှိပြီး ဖုန့်ယန်ဝမ်သည်လည်း မြို့တော်မှ သတို့သားလောင်းနှင့် ဆုံခဲ့သဖြင့် အသက် ၁၈ ပြည့်သည်နှင့် လက်ထပ်စာချုပ် ချုပ်ဆိုခဲ့ကြသည်။

ရွှီကျဲဖန့်က သူမထက် ရှစ်နှစ်ကြီးသည်။ ထိုစဉ်က အသက်ကွာခြားချက်က သိသာလှသည်မဟုတ်သော်လည်း သူ အသက် ၄၀ ကျော်လာသောအခါ အိုမင်းရင့်ရော်မှုက သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ လမ်းလျှောက်လျှင် သားအဖအရွယ်ကဲ့သို့ပင် ထင်ရတော့သည်။

ဒါကလည်း ရွှီကျဲဖန့်ဘက်က ကွာမပေးချင်သည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်၊ အနည်းဆုံးတော့ ဖုန့်ယန်ဝမ်က ကြည့်ကောင်းပြီး ဘေးနားထားရသည်မှာ မျက်နှာပန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အစ်မလျိုက အံ့ဩတကြီးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ညီမလေးက အသက် ၃၆ ပဲ ရှိသေးတာလား။ အသက်မကြီးသေးပါဘူး။ အရင်တုန်းက အမျိုးသမီးတွေ သားဆက်ခြားဆေး မသုံးကြတော့ အသက် ၄၀ ကျော် ၅၀ နားနီးမှ ကလေးမွေးကြတာတွေ အများကြီး။ ဒါနဲ့ အစ်မယောက်ျားရဲ့ ညီမလေးက ဆေးရုံမှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ သူနဲ့ သွားပြပြီး ဆေးစစ်ကြည့်ပါလား။ ကလေးရဖို့အတွက် မဟုတ်ရင်တောင် အမျိုးသမီးတွေမှာ ဖြစ်တတ်တဲ့ ရောဂါတွေ အများကြီးရှိတတ်တာမို့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်ပြီး ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းတာက ကောင်းပါတယ်။"

ယခုအကြိမ်တွင်မူ ဖုန့်ယန်ဝမ်က ငြင်းဆန်မနေတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။

အစ်မလျို ပြန်သွားသည်နှင့် ရွှီမုန့်က သူမ အမေ့ကို ရေမြန်မြန်သွားချိုးရန် တိုက်တွန်းတော့သည်။

အိမ်တွင် မီးသွေးမီးဖို မရှိသေးသဖြင့် နေပူရှိန်ဖြင့် နွေးနေသောရေကိုသာ အားကိုးပြီး ချိုးရခြင်း ဖြစ်သည်။ နေဝင်ချိန်ရောက်နေပြီဖြစ်၍ ဆိုင်းတွနေပါက ရေချိုးရေများ အေးစက်သွားလိမ့်မည်။

ကလေးသုံးယောက်မှာမူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးကြပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှီမုန့်၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယမြောက်ကလေးက ရေပုံးငယ်လေးများကို ကိုင်ကာ အိမ်ရှေ့ဝတ်တွင် အဝတ်လျှော်နေကြပြီး အငယ်ဆုံးလေးကမူ ဘေးနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ စက္ကူကတ်ပြားတစ်ခုဖြင့် ကစားနေရှာသည်။

အစ်မလျို ပြန်သွားချိန်တွင် ကလေးများ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရယ်မောကာ အဝတ်လျှော်နေကြသည်ကို မြင်ခဲ့ရသဖြင့် အရင်တုန်းက ပုံစံနှင့် ကွာခြားလှသည်။ အတိတ်တုန်းကမူ သူတို့သည် အဝတ်အစားတစ်စုံတည်းကို ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် ဝတ်ဆင်ထားလေ့ရှိကြသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်က နေမင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ထကာ ရေချိုးရန် ပြင်တော့သည်။

သူမ ရေချိုးပြီး ထွက်လာသောအခါ ရွှီမုန့်က လျှော်ပြီးသားအဝတ်များကို တန်းပေါ်တွင် လှန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အဝတ်များမှ ကျလာသော ရေစက်များက မြေပြင်ပေါ်သို့ တဖြောက်ဖြောက် ကျနေပြီး ပူပြင်းနေသော မြေပြင်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ခြောက်သွေ့သွားကြသည်။

လေထုထဲတွင် အပူရှိန်က အလုံးအရင်းနှင့် ရှိနေဆဲပင်။ စောစောက ကလေးရနိုင်သည့်ကိစ္စ ပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်က ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို အကြောင်းအရာတစ်ခု သတိရသွားစေသည်၊ ရွှီမုန့်သည်လည်း ငယ်ငယ်တုန်းက ရေထဲပြုတ်ကျဖူးခဲ့သည်။

"မုန့်မုန့်၊ မနက်ဖြန် မနက်စောစော ထရမယ်နော်။ ဒီည စောစောအိပ်တော့။"

"ဘာလို့လဲ အမေ။"

"စောစောက အဒေါ်လျိုပြောတဲ့ ဆရာဝန်နဲ့ သွားပြဖို့ကိစ္စလေ၊ အမေနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့စေချင်လို့။" ဖုန့်ယန်ဝမ် ပြောလိုက်သည်။ သူမ သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရွှီမုန့်ကိုလည်း တစ်ခါတည်း ဆေးစစ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိတ်တုန်းက ပိုက်ဆံမရှိသဖြင့် မတတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အခြေအနေ အတန်ငယ် အဆင်ပြေလာပြီဖြစ်ရာ မုန့်မုန့်ကို ဆရာဝန်နှင့် မပြပေးမိပါက စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု လိုနေသလို ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်က အဝတ်လှန်းပြီးသွားသဖြင့် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "သမီးက ဘာလိုက်လုပ်ရမှာလဲ။ အမေတစ်ယောက်တည်း သွားလည်း ရတာပဲကို။"

အဒေါ်လျို ပြောသွားသည်ကို သူမ ကြားခဲ့ရသည်။ ကလေးရနိုင်သည့် ကိစ္စအတွက် မဟုတ်ပါလား။ ထိုအရာအတွက် သူမကပါ လိုက်သွားဖို့ လိုအပ်လို့လား။

သို့သော် ဖုန့်ယန်ဝမ်က ပြတ်သားစွာပင် ပြောလိုက်သည်။ "မရဘူး၊ သမီးပါ လိုက်ရမယ်။"

ငြင်းဆန်ခွင့်မရှိသည့် အမေ့၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး ရွှီမုန့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောမိတော့ပေ။ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အရင်ကထက် ပို၍ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်ပြီး ပြတ်သားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအရာက မကောင်းသောအချက်တော့ မဟုတ်၊ သို့သော် မနက်ဖြန်မနက် ဖရဲသီးလာပို့မည့် ကိစ္စအတွက် ကလေးများ၏ အကူအညီ လိုအပ်လိမ့်မည်။ ကျန်းကွေ့ဖန်းကလည်း အစောကြီး ရောက်လာနိုင်မည်မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် သူမက အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ အကြီးဆုံးကလေးကို လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

"လျိုကျင်း၊ ဒီကို ခဏလာဦး။"

ဆေးရုံသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မနက် ရှစ်နာရီတွင် ဖွင့်သဖြင့် သူမတို့ သားအမိနှစ်ဦးစလုံး မနက်စောစော ထွက်ကာ ဆရာဝန်ပြပြီးမှ ဆေးယူကာ ဘူတာရုံသို့ အလုပ်လုပ်ရန် တန်းပြန်လာဖို့ စီစဉ်လိုက်ကြသည်။

ကိုယ်ပိုင်အလုပ် လုပ်ရသည်မှာ တကယ်ကို စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းလှပေသည်၊ ဟီးဟီး။

အပြင်သွားမည်ဖြစ်၍ အဝတ်အစားကို သေသေချာချာ ဝတ်ဆင်ကြရသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် မဝတ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော စကတ်ရှည်တစ်ထည်ကိုပင် ထုတ်ဝတ်ခဲ့သည်။

ဘူတာရုံတွင် ဈေးရောင်းရစဉ်က စကတ်ဝတ်ရန် အဆင်မပြေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရွှီမုန့်ကိုလည်း ဂါဝန်ဝတ်ရန် အတင်းတိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သူမ၏ ထင်ရှားလှပသော ရုပ်ရည်ကြောင့် ဂါဝန်လေး ဝတ်လိုက်သောအခါ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပို၍ပင် ထင်ရှားပေါ်လွင်သွားတော့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်က သူမကို ကြည့်ပြီး အလွန်ကျေနပ်သွားကာ ချီးကျူးရှာသည်။ "လှလိုက်တာ။ မိန်းကလေးဆိုတာ ဒီလိုလေး ဝတ်ရတယ်။"

ဒီဂါဝန်နှစ်ထည်စလုံးမှာ ရွှီမိသားစုအိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက်မှ ဝယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တန်ဖိုးမကြီးသော်လည်း အရောင်များမှာ သူမတို့၏ အသားအရေနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်လှသည်။

သူမသည် မိန်းကလေးများကို ဂါဝန်လေးများနှင့် မြင်ရသည်ကို သဘောကျသည့် ရှေးရိုးစွဲအမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့် ငယ်ငယ်တုန်းက ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှင့် အလွန်ချစ်ဖို့ကောင်းခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ဖုန့်ယန်ဝမ်တွင် အလုပ်ရှိသေးသဖြင့် ရွှီမုန့်အတွက် ဂါဝန်လှလှလေးများစွာ ဝယ်ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သက်တူရွယ်တူဖြစ်သော ရွှီကျားက ဂါဝန်လှလှလေးများ ဝတ်ချင်သဖြင့် အလွန်ပင် မနာလိုဖြစ်ခဲ့ရဖူးသည်။

"ဘာလှလို့လဲ အမေရယ်၊ သမီးက စကတ်ဝတ်ရတာ သိပ်မကြိုက်ပါဘူး။"

ရွှီမုန့်၏ ရုပ်ရည်က ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ထင်ရှားလွန်းသဖြင့် လူကြီးအများစုက သိပ်မသဘောကျတတ်ကြပေ။ အချို့ကမူ ကွယ်ရာတွင် သူမကို မိန်းမပျက်၊ အကျင့်မကောင်းသူဟူ၍ပင် အတင်းပြောကြသေးသည်။ ရွှီမိသားစုနှင့် အတူနေစဉ်တုန်းကလည်း အဘွားရွှယ်ကပင် စတင်ပြီး အတင်းအဖျင်း ပြောခဲ့သဖြင့် ရွှီမုန့်၏ သိက္ခာမှာ မြေဇာပင် ဖြစ်ခဲ့ရဖူးသည်။

ပြီးခဲ့သောဘဝက အထက်တန်းပြီးစတွင် လူအချို့က စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းရန် အိမ်အထိ လာခဲ့ကြဖူးသည်။ သို့သော် လာသမျှလူများမှာ လူကောင်းလူမွန်များ မဟုတ်ကြပေ။ ထိုစဉ်က အဘွားရွှယ်၏ စံနှုန်းက ရိုးရှင်းလွန်းသည်၊ တင်တောင်းငွေ အများဆုံးပေးနိုင်သူကိုသာ ရွေးချယ်ရန် ဖြစ်သည်။

ယနေ့ သားအမိနှစ်ယောက် အပြင်ထွက်လာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထူးခြားသော အကြည့်များကို ခံရတော့သည်။ အစပိုင်းတွင် ရွှီမုန့်က မိမိစိတ်ထင်နေသည်ဟု မှတ်ထင်ခဲ့သော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူအချို့က လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသဖြင့် သူမ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားခဲ့သည်။

"အမေ၊ သမီး လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြမယ်။" ရွှီမုန့်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လူတွေ အမေ့ကို လှမ်းကြည့်နေကြတယ်။"

ဖုန့်ယန်ဝမ် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "ဘယ်သူက အမေ့ကို ကြည့်မှာလဲ။"

မဟုတ်ပေ၊ လူအချို့က သူမကို တကယ် ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားရသည်။ မနေ့က ရွှီကျဲဖန့်နှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး တစ်ယောက်ယောက်က မြင်သွားပြီး အတင်းပြောနေကြခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးမိကာ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ရွှီမုန့်၏ လက်ကိုဆွဲ၍ ခြေလှမ်းများကို သုတ်ခြေတင်သွားတော့သည်။

ရွှီမုန့်ကတော့ စိတ်ထဲကနေ သဘောကျနေမိသည်။ ထိုအကြည့်များက မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ကြည့်နေကြခြင်း မဟုတ်ဟု သူမ ယူဆသော်လည်း သူမ အမေ စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန် ခြေလှမ်းကို လိုက်ပြီး မြှင့်ပေးလိုက်သည်။

သူမတို့နှစ်ဦးစလုံး အတော်အတန် နာမည်ကြီးသော ဆေးရုံတစ်ခုသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်က စာရင်းပေးသွင်းသည့် ပြတင်းပေါက်တွင် အလှည့်နှစ်ခုအတွက် စာရင်းသွင်းလိုက်သည်။

ရွှီမုန့် မေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ ဘာလို့ နှစ်ယောက်စာ သွင်းတာလဲ။"

ဖုန့်ယန်ဝမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်စာက သမီးအတွက်လေ။"

ရွှီမုန့် အံ့ဩသွားရသည်။ "သမီးလား။"

ဖုန့်ယန်ဝမ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သမီးလည်း ငယ်ငယ်တုန်းက ရေထဲပြုတ်ကျဖူးတယ်မလား။ အဲ့ဒီတုန်းက အအေးပတ်ပြီး တစ်ခုခု ဖြစ်ကျန်ခဲ့မှာစိုးလို့ ဆေးစစ်ကြည့်ရအောင်။"

ရွှီမုန့်အနေဖြင့် ဆေးမစစ်ချင်သော်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ်က ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသဖြင့် ရှောင်လွှဲ၍ မရတော့ပေ။ သူမက အတင်းအကျပ် ခေါ်သွားသဖြင့် သားအမိနှစ်ယောက်စလုံး ဆရာဝန်အခန်းထဲသို့ တူတူ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။

ဆရာဝန်မှာ အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် ၀၀တုတ်တုတ်နှင့် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမတို့နှစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို အရင်ထိုင်ခိုင်းပြီး သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်တော့သည်။

ကလေးမရနိုင်သည့် ရောဂါများကို တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဖြင့် ကုသလေ့ရှိသဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ထိုနယ်ပယ်တွင် နာမည်ကြီးသော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ဆရာဝန်ကြီးတစ်ဦးနှင့် တမင်ရွေးပြီး ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် မိမိ၏ ရောဂါလက္ခဏာများကို ရှင်းပြရန် ပြင်သော်လည်း ဆရာဝန်ကြီးက လက်ကာပြကာ စကားမပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းပါရစေဦး။"

ထိုခေတ်က တကယ့် ပညာရှင်ဆရာဝန်ကြီးများသည် လူနာများက ရောဂါလက္ခဏာကို အရင်ဦးအောင် ပြောသည်ကို သဘောမကျတတ်ကြပေ။ သွေးခုန်နှုန်းကို သေသေချာချာ စမ်းသပ်ရုံမျှဖြင့် သိလိုသမျှကို အကုန်အစင် သိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းပြီးနောက် ညာဘက်သို့ ပြောင်းစမ်းပြန်သည်။ ထို့နောက် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို လျှာထုတ်ခိုင်းပြီး လျှာပေါ်ရှိ အဖြူဖတ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။

"သားအိမ်အေးတဲ့ ရောဂါအပြင် အစာခြေစနစ်လည်း သိပ်မကောင်းဘူးပဲ။ ညဘက်တွေလည်း အိပ်လို့ သိပ်မပျော်ဘူး မဟုတ်လား။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်လည်း ဆရာဝန်ကြီး၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ အလွန်မှန်ကန်လှသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် "ဟုတ်ပါတယ် ဆရာမ။ ဒီရက်ပိုင်း ညဘက် ဆီးထသွားပြီးရင် ပြန်အိပ်လို့ လုံးဝမရတော့ဘူး။ အစကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံလို့ ထင်နေတာ၊ အခု ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာကို ပြောင်းလိုက်တာတောင် ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်သေးဘူး။ မနက်ကြရင်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး နုံးချိနေပြီး အိပ်ရေးမဝသလို ခံစားရတယ်။"

သူမက မိမိဖြစ်သမျှ ဝေဒနာများကို တတွတ်တွတ် ပြောနေမိသဖြင့် ဆေးရုံလာရသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းဖြစ်သော ကလေးမရနိုင်သည့်ကိစ္စကိုပင် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရွှီမုန့်ကို လှမ်းဆွဲကာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "ဆရာမ၊ ဒီကလေးကိုလည်း တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး။"

သူမက စာရင်းသွင်းကတ်ပြားကို ကမ်းပေးပြီး ရွှီမုန့်ကို သွေးစမ်းရန် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ယခုအကြိမ်တွင်မူ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် ဆရာဝန်မကြီးက ချက်ချင်း ရောဂါရှာမပြဘဲ ရွှီမုန့်ကို မေးခွန်းအချို့ စတင်မေးမြန်းတော့သည်။

"ဓမ္မတာ မှန်ရဲ့လား။"

"မှန်ပါတယ်။"

"ဘယ်နှရက်လောက် လာလဲ။"

"ခြောက်ရက်ကနေ ခုနစ်ရက်လောက်ပါ။"

"ဒီအသက်အရွယ်နဲ့ဆို ခြောက်ရက် ခုနစ်ရက်က ပုံမှန်ပါပဲ။ ပမာဏရော ဘယ်လိုရှိလဲ။"

…..

နောက်ဆုံးတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ မေးမြန်းပြီးနောက် ရွှီမုန့်၏ ကျန်းမာရေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး မည်သည့်ပြဿနာမျှမရှိကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

အကယ်၍ အပြစ်ရှာရမည်ဆိုလျှင် ရွှီမုန့်၌ အာဟာရချို့တဲ့မှု အနည်းငယ်ရှိနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မကြာသေးမီက သူမ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်ပြီး အနားယူထားသည့်အပြင် လူငယ်သဘာဝအရ ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှု မြန်ဆန်သဖြင့် စိုးရိမ်စရာမရှိပေ။