အခန်း ၂၅

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၂၅

မွန်းလွဲ ၂ နာရီခန့်တွင် ကလေးသုံးယောက်စလုံး ပြန်ရောက်လာကြသည်။ အကြီးဆုံးက သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအကြွေများကို ထုတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "အန်တီဖုန့်၊ ကျွန်တော်တို့ အကုန်ရောင်းလိုက်ရပြီ။ ဒါ ပိုက်ဆံတွေပါ။"

သူတို့ကို မြေပုံအစောင် ၁၀၀ ပေး၍ ရောင်းခိုင်းခြင်းဖြစ်ပြီး အကုန်ရောင်းရလျှင် ၁၀ ယွမ် မြတ်သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်က ပိုက်ဆံများကို ယူ၍ သီးသန့် အိတ်အသေးလေးတစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားနေရာမှ ၁၀ ယွမ် ထုတ်ယူကာ အကြီးဆုံးကို ပေးလိုက်သည်။ ပိုက်ဆံရသည်နှင့် သူက ညီလေးများကို ခေါ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ရွှီမုန့် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကလေးတွေ တစ်နေ့တည်းနဲ့ ဒီလောက်အများကြီး ရောင်းရလိမ့်မယ်လို့ တကယ် မထင်ထားမိဘူး။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်လည်း စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ "အမေလည်း မထင်ထားဘူး။ နေပါဦး၊ ကျောင်းဖွင့်သွားရင် အမေကိုယ်တိုင် ဒီမြေပုံတွေကို လိုက်ရောင်းရင် ကောင်းမလား။"

လွန်ခဲ့သည့်ရက်များက ကလေးများကို မြေပုံရောင်းခိုင်းရင်း သူမ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကလေးများ တကယ် အများကြီး ရောင်းရသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမ ရင်ထဲ၌ တဖြည်းဖြည်း အားရှိလာသည်။ ကျောင်းပြန်ဖွင့်၍ ဖရဲသီးလုပ်ငန်း မလုပ်ဖြစ်တော့ရင်တောင် မီးရထားဘူတာရုံတွင် မြေပုံများ ဆက်ရောင်းမည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း အမေလည်း သတိထားကြည့်မိတယ်။ ကလေးတွေတောင် နေ့ဝက်အတွင်းမှာ အနည်းငယ် ရှာနိုင်ကြတာပဲ။ အမေလည်း လောဘကြီးတဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး။ သမီး ကျောင်းပြန်တက်ရင် အမေ မီးရထားဘူတာရုံမှာ ခရီးသွားမြေပုံတွေကို အချိန်ပြည့် လိုက်ရောင်းမယ်။ တခြားပစ္စည်းလေးတွေပါ တွဲရောင်းလို့ ရသေးတယ်။ တစ်နေ့ကို ရာဂဏန်းလောက် ရရင်တောင် အမေ အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ရွှီကျဲဖန့်နဲ့ ကွာရှင်းရင်တောင် အမေ့ဘာသာ အဆင်ပြေပြေ ရပ်တည်နိုင်မှာပါ။"

သူမအမေ၏ ပြတ်သားသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ရွှီမုန့်၏ မျက်ဝန်းများ တဖြည်းဖြည်း လင်းလက်လာသည်။

သူမ ဤမျှအထိ တွေးတောပြင်ဆင်ထားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

_

_

"သူ ပြန်မလာတော့ဘူး ဟုတ်လား။"

အဘွားအိုရွှယ်သည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထထိုင်လိုက်မိပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။

သူမ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သမရိုးကျ အိမ်တွင်းရေး စကားများရုံမျှဖြင့် လူတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ ကွာရှင်းချင်စိတ် ရှိပါ့မလား။ ယောက္ခမနဲ့ အဆင်မပြေရုံလေးနဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို စွန့်လွှတ်မည့် အမျိုးသမီးမျိုး ရှိနိုင်ပါ့မလား။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်းဆင်းကာ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ နားရွက်ကို ဆွဲပြီး ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုး ရောက်နေသည်ကို သေသေချာချာ စဉ်းစားရန် ကြိမ်းမောင်းချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်လာခဲ့သည်။

"တတိယမြောက်သား၊ မင်း အပြင်ခဏထွက်ဦး။ မင်းရဲ့ မရီးကို ငါ မေးစရာရှိတယ်။"

ရွှီကျဲဖန့် ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရသည်။ သူသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်အပေါ် သံယောဇဉ် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ကွာရှင်းဖို့ကို တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးပေ။ သို့သော် လတ်တလောတွင် သူမ၏ ပြတ်သားလှသော အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဤအိမ်ထောင်ရေးကို အဆုံးသတ်ရန် အလေးအနက် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကြောင်း သိသာလှသည်။ ရင်ထဲ၌လည်း စိုးရိမ်စိတ်များ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာသည်၊ တကယ်များ ကွာရှင်းကြလျှင် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးကို နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့နိုင်ပါဦးမလား။

ထိုခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူမ၏ ကောင်းကွက်များစွာက သူ့ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သူ့ထက် ရှစ်နှစ်ခန့် ငယ်ရွယ်ပြီး ချောမောလှပသည့်အပြင် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ လက်ထပ်စဉ်က သူမသည် တက္ကသိုလ်ပင် မတက်ရသေးပေ။ ထိုအကြောင်းကို ကြားရသူတိုင်းက သူ့ကို ကံကောင်းသူဟု မချီးကျူးဘဲ မနေကြပေ။ ထိုအချိန်က သူ့မိသားစုကလည်း တက္ကသိုလ်ဆိုသည်မှာ ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် သူမ အခြားသူတစ်ဦးအပေါ် စိတ်ကစားပြီး ပြန်မလာဘဲ နေမည်ကို စိုးရိမ်၍ သေသေချာချာ ထိန်းသိမ်းရန် မှာကြားခဲ့ဖူးသည်။

ရွှီကျဲဖန့်သည် ဆေးရုံခန်းထဲမှ ခြေလှမ်းများ လေးလံစွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

အဘွားအိုရွှယ်၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်နေပြီး မျက်ခုံးများ ပင့်တက်လျက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ နင့်မတ်ရဲ့မိန်းမက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ကွာရှင်းဖို့ ပြောရတာလဲ။ အပြင်မှာ တခြားယောက်ျား ရနေလို့လား။ ကွာရှင်းဖို့အထိ ပြောရဲတယ်ပေါ့။ ပြီးတော့ ဟိုကလေးမလေးရော၊ ငါတို့ ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး ကျွေးမွေးပြုစုလာတာ အလကားဖြစ်သွားပြီလား။"

ဝမ်မိန်လိက အနည်းငယ် နေရခက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ ထင်လား… သမီးတို့ အရင်က လုပ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေကို သူမ သိသွားတာလားလို့။"

သူမ စကားပြောခဲ့ပုံက အလွန်ပြတ်သားပြီး တင်တောင်းပန်ငွေ ၈၈ ယွမ်ကိုပါ ပြန်ပေးမည်ဟု ပြောလာခြင်းက မျက်နှာကို ဖြတ်ကနဲရိုက်လိုက်သလိုပင် ဖြစ်နေသည်။

အချို့သော အကြောင်းအရာများကို လမ်းထဲကလူတွေ မသိဘဲ နေပါ့မလား။ အိမ်နီးနားချင်းအဟောင်းများ အားလုံး သိကြသော်လည်း အပြင်ပန်းအားဖြင့် ထုတ်မပြောကြရုံသာ ဖြစ်သည်။ အလွန်ဆုံးရှိလျှင် အတင်းအဖျင်းစကား အနည်းငယ်မျှသာ ကြားဖူးကြပြီး ခိုင်မာသည့် အထောက်အထားတော့ မရှိကြပေ။ ထို့ပြင် ထိုသူများသည် သက်ကြီးရွယ်အိုများဖြစ်ပြီး အဘွားအိုရွှယ်နှင့် ရင်းနှီးသူများဖြစ်ကြသဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်ထံ သွားရောက်ပြောဆိုပြီး ပြဿနာမရှာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘွားအိုရွှယ်၏ မျက်နှာက ပို၍ ပုပ်သိုးသွားခဲ့သည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက နင့်ရဲ့ တတိယမတ်အတွက် တောသူကို ရွေးပေးခဲ့တာက ရိုးသားပြီး အလုပ်ကြိုးစားမယ့် မိန်းကလေးမျိုး ဖြစ်စေချင်လို့။ အခုတော့ သူမက မရိုးသားတော့ဘူးပေါ့။ အပြင်မှာ တခြားယောက်ျားနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာလား။"

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို စွန့်ခွာချင်လျှင် အခြားသူတစ်ဦး ရှိနေ၍သာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူမ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသည်။

သို့သော် အမှန်တရားမှာ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် တကယ် တော်လှန်နိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကသာ မာနကြီးလွန်းပြီး သူမကို အရေးမပါသလို ဆက်ဆံခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ဤမျှအထိ မဆိုးရွားခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူတို့၏ သဘောထားက ပြောင်းလဲလာတတ်သည်။ စကားတစ်ခွန်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုဖန်များလာသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်တိုင်ပင် အမှန်ဟု ထင်မှတ်လာကြတော့သည်။

ဝမ်မိန်လိက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ မနေ့က စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ။ သူတို့ အိမ်ငှားနေတဲ့နေရာက ကလေးတချို့ပိုင်တာ၊ အကြီးဆုံးကမှ ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲ့လိုဖြစ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အမှန်တရားကို သူမ သိသွားပြီလို့ ကျွန်မ သံသယဝင်မိတာ။"

အဘွားအိုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများက ပို၍ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာခဲ့သည်။ "သိတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ဆိုရင် ငါတို့က ဒီအတိုင်း နှစ်အနည်းငယ်လောက် ဆွဲထားလိုက်ရုံပဲ။ ကွာမပေးသရွေ့ သူ နောက်အိမ်ထောင်ပြုလို့ မရဘူး။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာလို့ အသက် ၄၀ ကျော်သွားရင် အခြားသူနဲ့ ရရင်တောင် ကလေးမွေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူက မာရင် ငါတို့က ပိုမာပြရမယ်။ သွား၊ နင့်တတိယမတ်လေးကို အထဲပြန်ခေါ်ခဲ့။"

ဝမ်မိန်လိ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ မသိစိတ်ထဲက အပြစ်ရှိစိတ်လေးတစ်ခုက ရုတ်တရက် နိုးထလာသည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူ လုပ်ရပ်က တကယ်ပဲ ကိုယ်ကျင့်တရား ကင်းမဲ့လှသည်ဟု တွေးမိသော်လည်း ဆေးရုံတွင် ရန်မဖြစ်ချင်သဖြင့် ရွှီကျဲဖန့်ကို သွားခေါ်ရန် အခန်းထဲမှ ထွက်ခဲ့သည်။

ရွှီကျဲဖန့်သည် ခြေလှမ်းများ တုံ့ဆိုင်းလျက် အထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ မိခင်ဖြစ်သူက ယခင်ကထက် ပို၍မတ်မတ်ထိုင်နေနိုင်ပြီး မျက်နှာအခြေအနေလည်း ကောင်းမွန်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ အံ့ဩသွားမိသည်။ သူ ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေစဉ် အဘွားအိုရွှယ်က စိတ်တိုတိုဖြင့် အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"ဘာကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။ ငါ အခြေအနေ ကောင်းနေပြီ၊ ငါ့ဘာသာ ကုတင်ပေါ်က ဆင်းနိုင်တယ်။"

ရွှီကျဲဖန့်လည်း ရင်ထဲက သက်ပြင်းကို သက်သာရာရစွာ ချလိုက်နိုင်သည်။

အဘွားအိုရွှယ်က သူမ၏ ခြေထောက်ကို လက်ဖြင့် မကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နှိပ်နယ်နေသည်။ ယနေ့သည် သူမ၏ ခြေထောက်က ပြန်လည် အာရုံခံစားမိသည့် ပထမဆုံးနေ့ ဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်က ခြေထောက်ကို လှုပ်ရှားပေးရန်၊ သွေးလည်ပတ်မှု အဆင်ပြေစေရန် မှာကြားထားဖူးသည်။

ယခုအခါ သူမ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်ရာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် အဘွားအိုတစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ ရေရှည်စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲရန်အတွက် သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ် လိုအပ်သည်။ သူမ၏ စစ်ဗျူဟာများကို ရွှီကျဲဖန့်အား သေသေချာချာ မှာကြားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲပြောရရင် မင်း ကွာရှင်းဖို့ကို လုံးဝ သဘောမတူဘဲ အပိုင်ဆွဲထားရမယ်။ သူမမှာ တခြားအားကိုးစရာ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး။"

"ငါတို့ နှစ်အနည်းငယ်လောက် ဆွဲထားလိုက်ရင် သူ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ ပြန်လာပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး နေထိုင်ရုံကလွဲလို့ တခြားလမ်းမရှိတော့ဘူး။ တတိယသား၊ ငါ့သားသုံးယောက်ထဲမှာ မင်းကို ငါ အစိုးရိမ်ဆုံးပဲ။ ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်း အသက်ကြီးလာရင် ဘာလုပ်မှာလဲ။ မင်း တူဖြစ်သူကိုပဲ အားကိုးပြီး ဖြတ်သန်းရမှာ။ မိုက်မဲမနေနဲ့၊ ပိုက်ဆံကို သေသေချာချာ ထိန်းထား။ သူမက မင်းကို ကလေးမမွေးပေးနိုင်တဲ့အတွက် သူ့အတွက် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ အပိုအကုန်မခံနဲ့။ သူ စိတ်ကောက်ပြရုံလေးနဲ့ မင်းရဲ့စိတ်တွေ ပျော့ညံ့မသွားစေနဲ့၊ ကြားလား။"

သူတို့ကြားတွင် ကလေးမရှိသဖြင့် အမြဲတမ်း အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူက ဇနီးဖြစ်သူထက် တူဖြစ်သူကို ပို၍ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အသက်ကြီးလာလျှင် ထိုတူဖြစ်သူကိုသာ အားကိုးရမည် မဟုတ်ပါလား။

သူသည် ရွှီတဝေ့၏ ပညာရေးအတွက် တစ်လလျှင် ၁၀၀ ယွမ်အထိ ထောက်ပံ့ပေးလျက် ကူညီပေးခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ အဘွားအိုရွှယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ သူမက သားဖြစ်သူကို ယုံကြည်ကြောင်း ချီးမွမ်းစကား အချို့ကိုလည်း ဆိုသေးသည်။ သူမ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ သားဖြစ်သူက စိတ်ပျော့သွားပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ ချော့မော့စကားများနှင့် မျက်ရည်များအောက်တွင် အညံ့ခံကာ ပိုက်ဆံများကို ပေးအပ်လိုက်မည်ကို ဖြစ်သည်။ သူမသည် ငွေကြေးကိစ္စကို အမြဲတမ်း စေ့စပ်စွာ ကိုင်တွယ်သူဖြစ်သည်။ ချွေးမဖြစ်သူကို ပြန်လာစေချင်သော်လည်း ငွေကြေးကိုတော့ လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

သားဖြစ်သူ ရှာဖွေထားသော ပိုက်ဆံကို မြေးဖြစ်သူအတွက် အသုံးချနိုင်သော်လည်း ပြင်ပလူကိုတော့ အကျိုးမခံစားစေချင်ပေ။

ရွှီကျဲဖန့်က ခေါင်းကို အခိုင်အမာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် သူ့ဝင်ငွေက အတော်အတန် ကောင်းမွန်သည်။ ခရီးဝေး ကုန်တင်ကား မောင်းနှင်ခြင်းက တစ်လလျှင် ရာဂဏန်းမျှ ရရှိပြီး အလုပ်များသည့် လများတွင် ၁၀၀၀ ယွမ်ထက်မနည်း ရရှိတတ်သည်။

ထိုငွေများကို သူ စုဆောင်းထားပြီး ရွှီတဝေ့ အိမ်ထောင်ပြုသည့်အခါ အမြောက်အမြား ပေးရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။ ထိုသို့ တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် အများအပြား ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် ဦးလေးတစ်ဦး၏ ရက်ရောမှုကို ပြသနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ ရွှီတဝေ့ကလည်း ကျေးဇူးတင်ရှိကာ သူ့အပေါ် နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ လုပ်ကျွေးပြုစုလာလိမ့်မည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်အနေဖြင့် ငွေကြေးကို အသုံးချပြီး သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဟု ထင်နေပါက အလွန်မှားယွင်းလိမ့်မည်။ အခုအချိန်တွင် သူမ အခြေအနေ ကောင်းနေနိုင်သော်လည်း အပြင်လောကတွင် ရပ်တည်ရခက်ခဲလာမည့် နေ့တစ်နေ့ ရောက်ရှိလာဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ ငိုယိုပြီး ပြန်လာတောင်းပန်သည့်အခါ မိမိကိုယ်ကို အောက်ကျို့မခံမချင်း သူမ ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်မည့် သင်ခန်းစာတစ်ခုကို သေသေချာချာ ပေးမည်ဟု တွေးတောလိုက်သည်။

စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ရွှီကျဲဖန့်က ခေါင်းကို အခိုင်အမာ ညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။

..........

နောက်ရက်များတွင် ရွှီမုန့်သည် မည်သည်ကို ဦးစားပေးလုပ်ဆောင်ရမှန်း မသိလောက်အောင်ပင် အလုပ်များလာတော့သည်။ ဤအတောအတွင်း သူမသည် ကျောင်းစာများကိုလည်း ပြန်နွှေးနေရသလို တစ်ဖက်မှလည်း ဖရဲသီးများကို ရောင်းချနေရသည်။

ဈေးရောင်းချသည့် နာရီအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဖုန့်ယန့်ဝမ်သည် ရွှီမုန့်အား အနှောင့်အယှက် လုံးဝမပေးပေ။ ထို့ကြောင့် နံနက်ခင်းအချိန်များတွင် ရွှီမုန့်သည် စောစောထ၍ အင်္ဂလိပ်စာကို တစ်နာရီကျော်မျှ လေ့လာနိုင်ပြီး နေ့ခင်းဘက်တွင် ဆိုင်ထွက်ကာ ညနေပိုင်း ရထားဘူတာမှ ပြန်လာချိန်၌လည်း နောက်ထပ် လေးငါးနာရီခန့် စာပြန်ကြည့်နိုင်ရန် အချိန်ရရှိသေးသည်။

ဘဝတစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ရွှီမုန့်သည် မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်စွမ်းအား သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို သတိပြုမိသည့်အပြင် အရာရာကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းလည်း လျင်မြန်စွာ မြင့်မားလာခဲ့သည်။

ယခင်က ခက်ခဲလှသည်ဟု ထင်ခဲ့သော ပုစ္ဆာများသည် ယခုအခါ လွယ်ကူစွာ သဘောပေါက်နိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသဖြင့် ဖုန့်ယန့်ဝမ်ပင်လျှင် သမီးဖြစ်သူ၏ တိုးတက်မှုအရှိန်အဟုန်ကို ကြည့်၍ အံ့အားသင့်ရသည်။

သမီးဖြစ်သူ၏ စာကြည့်ချိန်ဇယားကို အမီလိုက်နိုင်ရန်အတွက် ဖုန့်ယန့်ဝမ်သည်လည်း သူမနှင့်အတူ အမြဲတမ်း အတူတူ လေ့လာသင်ယူခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ ပညာရှာဖွေမှု အဆင့်တိုင်းသို့ သူမသည်လည်း လိုက်ပါဆည်းပူးခဲ့သည်။ ဤမျှ အလုပ်များပြားလှသော ကာလအတွင်း၌ပင် သူမသည် သူမကိုယ်သူမ အနည်းငယ်မျှပင် ပျင်းရိခြင်း မရှိစေရန် အမြဲ သတိပြုခဲ့သည်။

ဩဂုတ်လလယ်ပိုင်းတွင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းငယ်လေးသည် အရောင်းရဆုံးအချိန်ကာလတစ်ခုသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့် မြို့တော်သို့ လာရောက်လည်ပတ်သော ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်များ ပိုများပြားလာခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ ကျောင်းထားရန်အတွက် သားသမီးများကို ခေါ်ဆောင်လာကြသူများပြားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ မိသားစုအလိုက် ဖရဲသီးလာရောက်ဝယ်ယူကြသဖြင့် ရွှီမုန့်မှာ လျင်မြန်စွာ လှီးဖြတ်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လျိုကျင်းနှင့် အခြားကလေးများကို အကူအညီတောင်းခံကာ အလုပ်ခန့်အပ်လိုက်ရတော့သည်။

ရွှီမုန့်သည် အမှိုက်သွန်ခြင်း၊ ရေဖြည့်ခြင်းနှင့် ပစ္စည်းသယ်ယူခြင်းစသော ဝေယျာဝစ္စများအတွက် သူတို့အား တစ်နေ့လျှင် နှစ်ယွမ်နှုန်း ပေးချေခဲ့သည်။ အလုပ်အများဆုံးနေ့တွင် ဖရဲသီးအလုံးပေါင်း နှစ်ဆယ်ခန့်နှင့် မြေပုံအစောင်ရေ ငါးရာ၊ ခြောက်ရာမက ရောင်းချခဲ့ရသည်။

ကလေးများ လှည့်လည်ရောင်းချပေးသော မြေပုံဖိုးဝင်ငွေပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ တစ်ရက်တည်းဖြင့် အသားတင်အမြတ်ငွေ တစ်ရာယွမ်ကျော်အထိ ရရှိခဲ့သည်။

လျိုကျင်းနှင့် အခြားကလေးများပင်လျှင် မပြောပလောက်သော ငွေပမာဏတစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထိုနေ့တစ်ရက်တည်းတွင်ပင် သူတို့သည် မြေပုံရောင်းချခြင်းဖြင့် ဆယ်ယွမ်ကျော် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် ရွှီမုန့်က အပိုဆုကြေးအဖြစ် နှစ်ယွမ်ပင် ထပ်မံချီးမြှင့်ခဲ့သေးသည်။

အငယ်ဆုံး ကလေးငယ်ပင်လျှင် ဝိုင်းဝန်းကူညီတတ်ရန် သင်ယူလာခဲ့သည်။ ထိုကလေးငယ်အား အမှန်တကယ် အလုပ်လုပ်ခိုင်းရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြဿနာမရှာဘဲ နေထိုင်ပေးခြင်းကပင် အစ်ကိုဖြစ်သူများအတွက် များစွာအထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူတို့ရှာဖွေရရှိသော ငွေကြေးများဖြင့် ရွှီမုန့်၏ အကြံပြုချက်အရ ကောင်လေးသုံးယောက်စလုံးသည် အဝတ်အစားသစ် နှစ်စုံစီနှင့် ရော်ဘာဖိနပ်အသစ် တစ်ဦးလျှင် တစ်ရံစီ ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ ကျောင်းဖွင့်ရာသီ မရောက်မီ သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်မိမိ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ နေ့စဉ်စားသောက်မှုပုံစံသည်လည်း သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

တစ်လတာ ကာလအတွင်း လျိုကျင်းနှင့် အခြားကလေးများ၏ ထူးခြားပြောင်းလဲလာမှုကို အိမ်နီးနားချင်းများအားလုံးက မျက်မြင်သက်သေများအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြရသည်။

သူတို့၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်များ သန့်ရှင်းလာသည့်အပြင် နေအိမ်သည်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ ညစ်ပတ်စုတ်ပြတ်မနေတော့ပေ။ ယခင်ကမူ လူတစ်ယောက်ယောက် လာရောက်လည်ပတ်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ထိုအိမ်သည် ခွေးအိမ်ကဲ့သို့ ရှုပ်ပွညစ်ပတ်နေလေ့ရှိသည်။

အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံးအချက်မှာ သူတို့သည် ယခင်ကဲ့သို့ ထိန်းကျောင်းရ ခက်ခဲခြင်း မရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူတို့ ဆိုးသွမ်းသောင်းကျန်းချိန်များတွင် အစ်မလျို၏ စကားကိုပင် နားထောင်လေ့မရှိကြသော်လည်း ယခုအခါ၌မူ ချစ်စရာကောင်းသော ခွေးပေါက်စလေးများကဲ့သို့ လိမ္မာယဉ်ကျေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အစ်မလျိုသည် အပြင်လူများအား ထိုမိခင်နှင့် သမီးဖြစ်သူကို ချီးမွမ်းစကား ဆိုရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ "ရှောင်ဖုန့် ဒီအိမ်ကို လာငှားလို့သာ အားလုံးအဆင်ပြေသွားတာ။ လျိုကျင်းတို့ ညီအစ်ကိုတွေ တကယ်ကို လိမ္မာလာကြပြီလို့ ငါထင်တယ်။"

အရောင်းအဝယ်များ ဆက်၍ကောင်းမွန်နေသော်လည်း ဤအခြေအနေသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရွှီမုန့် ရိပ်မိနေခဲ့သည်။

မှန်ပေသည်၊ ဩဂုတ်လကုန်ပိုင်း တစ်ရက်တွင် ကျန်းကွေ့ဖန်းသည် ဖရဲသီးအပြည့် တင်ဆောင်လာသော လက်တွန်းလှည်းဖြင့် ရောက်ရှိလာကာ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောခဲ့သည်။

"ငါပိုင်တဲ့ စိုက်ခင်းက ဖရဲသီးတွေကတော့ ကုန်သွားပြီ။ ဒီတစ်သုတ်က တခြားရွာသားတွေဆီကနေ လိုက်သိမ်းလာတာ။ ဒီလိုရာသီမျိုးမှာ ဖရဲသီးတွေက အထဲကပွသွားတတ်ပေမယ့် ကျွန်မ တစ်လုံးချင်းသေချာ ရွေးချယ်လာခဲ့တာမို့ ဘာပြဿနာမှမရှိဘူး။ အေးတဲ့နေရာမှာ သိမ်းဆည်းထားရင် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လောက်အထိ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရှိနေမယ်ဆိုတာ အာမခံတယ်။ ဒီတစ်ခေါက်ပြီးရင်တော့ ကျွန်မ လာဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမသည်လည်း ယခုနှစ်တွင် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များတွင် ဖရဲသီးများကို အမြောက်အမြား စိုက်ပျိုးခဲ့သော်လည်း အကုန်အစင် ရောင်းချနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုနှစ်တွင်မူ စိုက်ခင်းထဲမှ ဖရဲသီးအားလုံးနီးပါး ရောင်းချခဲ့ရသည့်အပြင် သူမသည် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ၏ ဖရဲသီးများကိုပါ ကူညီရောင်းချပေးနိုင်ခဲ့သည်။