အခန်း ၂၆

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၂၆

ကျန်းကွေ့ဖန် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီငရုတ်သီးတွေက နင်တို့ သားအမိအတွက်ပါ။ အခုတလော ဟင်းသီးဟင်းရွက်က နည်းနည်းရှားပါးနေတယ်။ ငရုတ်သီးတွေ ခူးဆွတ်ပြီးရင်တော့ ဟင်းရွက်စိမ်းတွေ စတင်စိုက်ပျိုးလို့ရပြီ။ ပြီးတော့ ဒါက နင့်အမေ လိုချင်တယ်ဆိုတဲ့ အစေ့အဆန်တွေ။"

ထိုသားအမိသည် အချက်အပြုတ် နည်းပါးနေသည်ကို သိရှိသဖြင့် ကျန်းကွေ့ဖန်းသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ကို မကြာခဏ ယူဆောင်လာပေးလေ့ရှိသည်။ ထိုအရာများမှာ များသောအားဖြင့် သခွားသီး၊ ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် ပြောင်းဖူးစသော သွားရည်စာအဖြစ် စားသုံးနိုင်သည့် အရာများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ကျေးလက်ဒေသတွင် စိုက်ပျိုးသော သခွားသီးများသည် အရည်ရွှမ်းပြီး ချိုမြိန်လှသဖြင့် အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။

ရွှီမုန့်သည် ထိုပစ္စည်းများကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်ပြီး ကျန်းကွေ့ဖန်းအား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခဲ့သည်။ "အန်တီကျန်း၊ သမီးကို ဖုန်းနံပါတ် ပေးခဲ့ပါဦး။ နောက်ပိုင်း အကျိုးအမြတ်များတဲ့ စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းတွေ ရှိလာရင် အန်တီ့ကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးပါ့မယ်။"

ကျန်းကွေ့ဖန်း -"ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကလည်း ဆိုးလိုက်တာ၊ မေ့တော့မလို့။ အရေးကြီးကိစ္စ မရှိရင်တောင် အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်လို့ရပါတယ်။" ပြောရင်းနှင့်ပင် ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးခဲ့လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခေတ္တမျှ ဆက်စကားပြောဆိုပြီးနောက် ကျန်းကွေ့ဖန်းသည် သုံးဘီးနင်းလှည်းကို စီးနင်း၍ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နံနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်သည် သူမ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ရှည်လျားသော အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေစေသည်။ ထိုအချိန်ကြမှသာ ရွှီမုန့်သည် ကျန်းကွေ့ဖန်းသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် အသက်အရွယ် တူညီသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရမှုကြောင့် အသားအရေ ညိုမည်းကာ ဖုန့်ယန်၀မ်ထက် ပို၍အိုမင်းရင့်ရော်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိတော့သည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်း ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖုန့်ယန်ဝမ် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်းသည် နောက်ဆုံးအသုတ် ဖရဲသီးများကို လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ဖုန့်ယန်၀မ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ မကြာသေးမီက အရောင်းအဝယ်များ အလွန်ကောင်းမွန်နေခဲ့သဖြင့် ဖရဲသီးရာသီ ကုန်ဆုံးတော့မည်ကို သူမပင် မေ့လျော့နေခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဖရဲသီးများ အကုန်အစင် ရောင်းချပြီးပါက ကောင်းမွန်စွာ အနားယူရန် အချိန်ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ မနေ့က သူမသည် စာရင်းအင်းများကို တွက်ချက်ကြည့်ခဲ့ရာ တစ်လကျော် ကာလအတွင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ဖရဲသီးရောင်းချခြင်း တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် အသားတင်အမြတ်ငွေ သုံးထောင်ယွမ်ကျော် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြသည်။ အိမ်ပြောင်းရွှေ့စရိတ်၊ အိမ်သုံးပစ္စည်း ဝယ်ယူစရိတ်နှင့် နေ့စဉ်အသုံးစရိတ်များကို နုတ်လိုက်ပြီးသည့်တိုင် သူတို့ထံ၌ ငွေကြေးသုံးထောင်ယွမ်ခန့် စုဆောင်းမိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သုံးထောင်ယွမ် ဟူသည်မှာ မည်မျှအထိ များပြားသော ပမာဏနည်း။

ထိုအရာသည် ယခင်က သူမ၏ တစ်နှစ်စာ လစာငွေတစ်ခုလုံးနှင့် ညီမျှလှသည်။ သို့သော် မည်သူက မိမိ၏ လစာငွေအားလုံးကို အကုန်အစင် စုဆောင်းနိုင်ပါမည်နည်း။

၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် လူသုံးကုန်ပစ္စည်းများ ပေါများလာမှုက လူတို့၏ သုံးစွဲလိုစိတ်ကို များစွာလှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။ ဤကာလအတွင်း လစာရရှိသော အလုပ်အကိုင်များမှာ အတော်ပင် တည်ငြိမ်သော်လည်း မိသားစုအများစုမှာ ငွေကြေးစုဆောင်းနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

သို့သော် သူမနှင့် မုန့်မုန့်သည် တစ်လကျော် ကာလအတွင်း သုံးထောင်ယွမ်အထိ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် မကြုံစဖူး ထူးခြားသော စိတ်ကျေနပ်မှုကို ခံစားရသဖြင့် နံနက်စောစောတွင်ပင် နံနက်စာ သွားရောက်ဝယ်ယူခဲ့သည်။

"ဖက်ထုပ်စွပ်ပြုတ်နဲ့ ပဲနို့နော်၊ သမီး အကြိုက်ဆုံးတွေချည်းပဲ။" ဖုန့်ယန်ဝမ်က ထမင်းဘူးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရွှီမုန့်သည် ဖက်ထုပ်တစ်ခုကို လက်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် နှိုက်ယူလိုက်သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူမအား ကြည့်လိုက်မိသည်။

"သမီးကိုလည်း ကြည့်ဦး၊ အစားကြီးလိုက်တာ။ ဖရဲသီးတွေ သယ်ပြီးခါစကို လက်မဆေးဘဲ အစားအစာကို နှိုက်စားနေတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကလေးငယ်လေးလို့ ထင်နေတုန်းပဲလား။"

ဤကာလ၌ ပလတ်စတစ်အိတ်များကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုခြင်း မရှိသေးသဖြင့် အပြင်တွင် မုန့်ဝယ်ယူပါက မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဘူးများကို ယူဆောင်သွားကြရဆဲ ဖြစ်သည်။

ပဲနို့များကိုမူ အပူထိန်းထမင်းဘူးထဲတွင် ထည့်သွင်းသယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်သည် စနောက်သည့်အနေဖြင့် လျှာလေးထုတ်ပြကာ ရေဘုံပိုင်ဆီသို့ သွားရောက်၍ လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ လက်ဆေးလိုက်သည်။

ရေဘုံပိုင်အောက်တွင် ရေခံရန်အတွက် ရေပုံးတစ်ခုကို ချထားသည်။ ထိုရေပုံး ပြည့်လျှင် ဟင်းရွက်စိုက်ခင်းထဲသို့ လောင်းထည့်လေ့ရှိသည်။ ရွှီမုန့်သည် ယခင်က စိုက်ပျိုးထားသော ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ဂျူးမြစ်စိုက်ခင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်ကြီးထွားနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်း ပေးခဲ့သော ဟင်းရွက်စေ့အထုပ်ကို သတိရရှိသွားသဖြင့် ထိုအရာက မည်သည့်အစေ့အဆန်များ ဖြစ်သည်ကို သူမ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ "မုန်ညင်းစိမ်းလေးတွေပါ။"

"သမီးက တရုတ်မုန်ညင်းဖြူကို အမြဲတမ်း မုန်းတီးခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဒီဆောင်းတွင်းမှာ အမေတို့ ပလတ်စတစ် စိုက်ခင်းအသေးစားလေးတစ်ခု လုပ်ကြည့်ပြီး မုန်ညင်းစိမ်း စိုက်ပျိုးနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရမယ်။ ဒီနေရာက သိပ်မကျယ်သလို ပလတ်စတစ်စတွေ ဝယ်ယူတာကလည်း သိပ်ပြီး ကုန်ကျစရိတ်မများဘူး။ အဓိကအချက်က အမေတို့ဘာသာ လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းရွက်စိမ်းတွေကို စားသုံးနိုင်ဖို့ပါပဲ၊ ဒါမှ အရသာက ပိုပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိမှာ။ အဲ့ဒီအချိန်ကြမှ တခြားဘာတွေ ထပ်စိုက်လို့ရမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။"

ရွှီမုန့်သည် မျက်ရည်ဝဲလုမတတ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်၊ သူမ၏ မိခင်သည် သူမအကြောင်းကို အသိဆုံး ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဆောင်းရာသီ ရောက်ရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အိမ်ထောင်စုတိုင်းသည် မုန်ညင်းထုပ်များကို စတင်စုဆောင်းကြလေ့ရှိသည်။ အကယ်၍ ပိဿာချိန် ရာဂဏန်း၊ ထောင်ဂဏန်းအထိ ဝယ်ယူစုဆောင်းမထားပါက ဆောင်းရာသီအတွက် ပြင်ဆင်မှုမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတတ်သည်။ ထိုမုန်ညင်းထုပ်များ ကုန်ဆုံးလုနီးပါးအချိန်တွင် အပြင်ဘက်အလွှာများမှာ အားလုံးပုပ်သိုးကုန်လေ့ရှိသည်။

ဘဝတစ်ဖန် ပြန်မွေးဖွားမလာမီကမူ စိုက်ခင်းနည်းပညာများ ဘက်စုံတိုးတက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် မုန်ညင်းထုပ် စုဆောင်းသည့်စနစ်မှာ အတိတ်၌သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုအကြံအစည်ကို စိတ်ထဲမှ ထုတ်ပယ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူက သူမ မုန်ညင်းဖြူ စားသုံးရသည်ကို မုန်းတီးကြောင်း မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် လက်ဆေးပြီးနောက် ရေများကို ခါထုတ်လိုက်ကာ အိမ်ထဲသို့ဝင်၍ ထမင်းပန်းကန်လုံးနှစ်စုံနှင့် တူနှစ်စုံကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရွှီမုန့်၏လက်ထဲသို့ တစ်စုံထည့်ပေးလိုက်ပြီး မိမိအတွက်မူ ဖက်ထုပ်တစ်ခုကို ညှပ်ယူ၍ စတင်စားသုံးသည်။

မြောက်ပိုင်းစတိုင် ဖက်ထုပ်လေးများသည် တောင်ပိုင်းထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးကြသည်။ သူမသည် ကိုက်စားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ခင်းစျေးတွေမှာ ဒီဆိုင်ရဲ့ ဖက်ထုပ်က တကယ်အရသာရှိတာပဲ။ နောက်တစ်ခေါက်ကြရင် သူတို့ဆီကပဲ ထပ်ဝယ်ရမယ်။ အရှေ့ဘက်အစွန်းက ဆိုင်အသစ်လေးလေ။"

သူမ ဆက်၍ ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက သမီး အဘွားက သမီးကို မုန်ညင်းရိုးတွေပဲ စားခိုင်းခဲ့တာ။ အခုနှစ်မှာတော့ အမေတို့ဝယ်တဲ့ မုန်ညင်းထုပ်ရဲ့ အဖတ်တွေကိုပဲ စားကြမယ်။ ဝက်သားနဲ့ ရောချက်ရင် အရမ်းအရသာရှိမှာ။"

ရွှီမုန့်သည် ပို၍ပင် မျက်ရည်ကျချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။ အတိတ်ဘဝတွင် သူမ အမုန်းတီးဆုံးအရာမှာ တရုတ်မုန်ညင်းဖြူ ဖြစ်သည်။

အခြား ထူးခြားသောအကြောင်းပြချက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ထိုအရာကို အလွန်အကျွံ စားသုံးခဲ့ရခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အဘွားအိုရွှယ်သည် အလွန်အာဏာရှင်ဆန်သောသူ ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် မုန်ညင်းထုပ် ချက်ပြုတ်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူမသည် မုန်ညင်းရိုးများကို အနည်းငယ်မျှပင် ဖြတ်တောက်ခြင်းမရှိသည့်အပြင် ဆီကိုလည်း ကပ်စေးနည်းစွာ အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ဟင်းပွဲကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် နူးညံ့သောအဖတ်များကို တူဖြင့် ပထမဆုံး ရွေးချယ်ယူလေ့ရှိပြီး ရွှီတဝေ့အားလည်း ခပ်ပေးလေ့ရှိသည်။

ထိုအခါ ဟင်းပွဲထဲတွင် နူးညံ့သောအဖတ်များမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားတတ်သည်။ ထို့နောက် ယောက်ျားသားများ ရွေးချယ်ပြီးချိန်တွင် ရွှီမုန့်အတွက် ကျန်ခဲ့သောအရာမှာ အရသာ လုံးဝမရှိဘဲ ရင့်ကာမာကျောလှသော မုန်ညင်းရိုးများသာ ဖြစ်တော့သည်။

"နောက်မှ တခြားဘာဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ရနိုင်ဦးမလဲဆိုတာ စုံစမ်းကြည့်ရမယ်။"

"ဒီနှစ်မှာ သမီး ဘာကိုမှ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ စာကျက်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်။ အမေ အလုပ်မလုပ်ရင်တောင် သမီးကို ထောက်ပံ့ထားနိုင်ပါတယ်။" ဖုန့်ယန်ဝမ်က ကျောကို မတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ အမှန်ပင် သူမသည် အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေမည်မဟုတ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် စကားဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့် ပြုံးလိုက်မိသည်။ "သမီး အမေ့အပေါ် မှီခိုလို့ရတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။"

ပုံထားသော ငရုတ်သီးများကို ကြည့်လျက် ဖုန့်ယန်ဝမ် စိတ်ပူပန်သွားရသည်။ ဤမျှများပြားသော ငရုတ်သီးများကို သူတို့ မည်ကဲ့သို့ အကုန်စားသုံးနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော် ရွှီမုန့်တွင် အကြံတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ "အကုန်လုံးကို ဓားနဲ့စင်းပြီး ငရုတ်ချဉ် လုပ်ကြရအောင်။ အိမ်မှာ ယိုပုလင်းအဟောင်းတချို့ ကျန်သေးတာ သမီးမှတ်မိတယ်။ အဲ့ဒါတွေကို ရေနွေးပွက်ပွက်ဆူနဲ့ ပြုတ်ပြီး အခြောက်ခံထားလိုက်ပါ။ ပြီးရင် သမီး ငရုတ်သီးတွေကို စင်းပေးပါ့မယ်။"

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရုံမျှဖြင့် သူမသည် ပျော်ရွှင်သွားရသည်။ ကျောင်းသို့ ယူဆောင်သွား၍ စားသုံးနိုင်မည်ဖြစ်သည့်အတွက် ငရုတ်ချဉ် လုပ်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူတို့ စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ချန်ရှီးသည် လက်ထဲ၌ ပုံးတစ်ပုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် အပြင်ဘက်မှ ခေါင်းပြူ၍ ကြည့်လာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဖက်ထုပ်စွပ်ပြုတ် စားသုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် သွားရည်ကျသကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်မိသည်။

ရွှီမုန့်သည် ချက်ချင်းပင် ဖက်ထုပ်တစ်ခုကို ညှပ်ယူ၍ ချန်ရှီး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ရှီးသည် အားရပါးရ ကိုက်စားလိုက်ပြီးနောက် ပုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသော အဝတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ အထဲ၌ ဖြူဖွေးထွားကြိုင်းသော ပေါက်စီကြီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဒီမှာကြည့်၊ ဒါက ငါ့ရဲ့အမေက အထူးတလည် ဝယ်ယူပြီး နင်တို့ဆီ ပို့ခိုင်းလိုက်တာ။"

ရွှီမုန့်မှာ ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ဒီလောက်များတဲ့ ပေါက်စီတွေကို ဒီလိုရာသီဥတုမျိုးမှာ ရေရှည်သိမ်းထားဖို့ မလွယ်ကူဘူး။"

ယခုတလော သူမ၏ အစားအသောက် စားချင်စိတ်မှာ ကြီးမားလှသော်လည်း တစ်ထိုင်တည်းတွင် အများဆုံး လေးလုံးခန့်သာ စားနိုင်သည်။ ဖုန့်ယန်၀မ်အတွက် သုံးလုံး ထည့်ပေါင်းလျှင်ပင် ဤပေါက်စီများသည် မနက်ဖြန်ထက် ကျော်လွန်၍ ခံမည်မဟုတ်ပေ။

ချန်ရှီးက သူမအား ပေါက်စီများ ပြောင်းထည့်ရန် ပန်းကန်တစ်ခု ယူခိုင်းလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့အမေ ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ ဆရာမဖုန့်က သမီးကို အင်္ဂလိပ်စာ ကူသင်ပေးနေပြီး နင်က စာကျက်ဖို့ တိုက်တွန်းပေးနေတယ်လို့ ကြားတော့ အရမ်းပျော်သွားပြီး တစ်ခုခု သွားပေးဖို့ အတင်းခိုင်းလိုက်တာ။ ဒီပေါက်စီတွေက ကန်တင်းက ဝယ်လာတာ။ အောက်ဘက်မှာတော့ မန်ထိုတွေ ရှိတယ်။ အသားပေါက်စီတွေကို ဒီနေ့စားပြီး မန်ထိုတွေကိုတော့ မနက်ဖြန်အထိ ထားလို့ရတယ်။ တကယ်လို့ အကုန်မစားနိုင်ရင် အဲ့ဒီကလေးဆိုးတွေကို ပေးလိုက်ပါ။ အမေ အိမ်ကို ယူလာကတည်းက အများကြီးပဲဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ငါ့ အတွက် ဆယ်လုံးကျော်လောက် ဖယ်ထားခဲ့သေးတယ်။"

ထို့နောက် သူမသည် ဗလာဖြစ်သွားသော ပုံးကို ကိုင်ကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ပေါက်စီအရေအတွက်ကို ကြည့်ရှုကာ ယနေ့အတွက် မည်မျှစားသုံးနိုင်မည်ကို တွက်ချက်ပြီးနောက် ဘေးနားတွင် ဆော့ကစားနေသော ဒုတိယမြောက် ကောင်လေးကို လက်လှမ်း၍ ခေါ်လိုက်သည်။

ဒုတိယမြောက် ကောင်လေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အိမ်ထဲမှ ပန်းကန်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာပြီး အသားပေါက်စီ သုံးလုံးနှင့် မန်ထို သုံးလုံးကို ရွေးယူကာ ထိုကလေးအား အပြုံးဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ချန်ရှီးက ပေါက်စီတွေ လာပေးသွားတာ၊ အကုန်မစားနိုင်လို့။ ဒါတွေကို ယူသွားပြီး မင်းတို့တွေ စားလိုက်ကြပါ။"

ချန်ရှီး ဝင်လာကတည်းက ထိုကောင်လေးသည် ပေါက်စီများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါ ပေါက်စီများ ရရှိသွားသောကြောင့် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပေါက်စီပန်းကန်လုံးကို ပိတ်ပါးပါးဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ သွားရောက်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ရွှီမုန့်က တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ရေခဲသေတ္တာတစ်လုံးသာ ရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။"

ထိုနေ့တွင်ပင် သူတို့သည် ငရုတ်သီးများကို ဆေးကြောသန့်စင်၍ အခြောက်ခံခဲ့ကြသည်။ နောက်ရက်တွင်မူ ထိုငရုတ်သီးများကို စင်း၍ ပုလင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ အလုံပိတ် သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဖရဲသီးရောင်းချသည့် လုပ်ငန်းကို ယာယီအားဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ရွှီမုန့်သည် သစ်သီးယိုလုပ်ရန် ထပ်၍ကြံစည်ပြန်သည်။ ယခုအချိန်သည် မက်မွန်သီးအ၀ါရာသီ ဖြစ်သောကြောင့် မက်မွန်သီးစည်သွပ်ဘူး ပြုလုပ်ရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ဖရဲသီးများအားလုံး အကုန်အစင် ရောင်းချပြီးသွားသဖြင့် လက်အားသွားသော ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို စတင်ပြင်ဆင် ဆောင်ရွက်တော့သည်။

ရွှီမုန့်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်၊ သူမသည် ကွာရှင်းပြတ်စဲရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် လိမ်မာယဉ်ကျေးစွာ သို့မဟုတ် အရှုံးပေးသည့်ပုံစံဖြင့် ဆောင်ရွက်မည်မဟုတ်ပေ။ မိမိ၏ အပြစ်မဟုတ်ပါက ထိုအပြစ်ကို တစ်ရက်မျှပင် ဆက်ထမ်းပိုးထားမည် မဟုတ်ပေ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လောင်ဟူရဲ့ အဘွားနဲ့ သမီးရဲ့ အဘွားတို့က ဘယ်တုန်းကမှ အဆင်မပြေခဲ့ကြတာကို သမီးသိတာပဲ။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ညတုန်းက အမေ တဟွိုင်ရှု လမ်းကြားဆီကို တိတ်တဆိတ် သွားပြီး အိမ်နီးနားချင်းဟောင်းတွေနဲ့ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သူတို့ထဲက တချို့က အမှန်တရားကို သိနေခဲ့ကြပေမယ့် ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ဘယ်သူကမှ အမေ့ကို ဘာမှမပြောခဲ့ကြဘူး။ အခုတော့ ဒါကို အမေ လက်ခံနိုင်သွားပါပြီ။ လူ့လောကကြီးရဲ့ သဘာဝက ဒီလိုပါပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ဟူရဲ့ အဘွားတစ်ယောက်တည်းကသာ ရွှီကျဲဖန့်မှာ ငယ်ငယ်တုန်းက ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်လို့ တိတ်တဆိတ် ပြောပြခဲ့တာ။"

သူမသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုလူအချို့သည် သူမအပေါ် အမြဲတမ်း ရင်နှီးဖော်ရွေစွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြပြီး ဂရုစိုက်ဟန် ပြုခဲ့ကြသော်လည်း သူမအား အမှန်တရား သိရှိစေမည့် စကားတစ်လုံးမျှပင် ပြောဆိုရန် ဝန်လေးခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် အရာရာကို ပိုရှင်းလင်းစွာဖြင့် စွဲလမ်းခြင်းမရှိဘဲ မြင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အပြင်လူများ ဟူသည်မှာ အမှန်ပင် ဤကဲ့သို့သာ ဖြစ်ကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရွှီမုန့်ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အတိတ်ဘဝ၌ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အခြေအနေများ ဤမျှအထိ မရောက်ရှိမီကပင် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ ကလေးမရနိုင်ခြင်းမှာ မည်သူ့ကြောင့် ဖြစ်သည်ဆိုသည်ကို မည်သူက ဂရုစိုက်တော့မည်နည်း။

အမှန်မှာ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ကလေးရနိုင်၊ မရနိုင်ဟူသည့် အချက်အပေါ် အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ လက်မခံနိုင်သောအရာမှာ မိမိ၏ အပြစ် လုံးဝမဟုတ်ပါဘဲလျက် အပြစ်အားလုံးကို မိမိအပေါ်သို့ ပုံချခံရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ "နောက်ပိုင်း ပိုတွေးမိလေလေ ပိုပြီး မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားရလေလေပဲ။ သူတို့ရဲ့ အမူအရာက သူခိုးက လူဟစ်နေသလိုမျိုး မဟုတ်ဘူးလား။ အကြီးဆုံးနဲ့ ဒုတိယ သားက မြို့ကအမျိုးသမီးတွေနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ကြပေမယ့် ရွှီကျဲဖန့်ကတော့ ကျေးလက်ဒေသက လူကို တမင်တကာ ရှာဖွေခဲ့တာ။ အရင်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကံကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်ကို မိုက်မဲခဲ့တာပဲ။"

ယနေ့တွင် သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ရင်ထဲ၌ မြိုသိပ်ထားခဲ့ရသော မကျေနပ်ချက်များအားလုံးကို အလျင်အမြန်ပင် ဖွင့်ဟပြောဆိုပစ်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် နားမလည်ခဲ့ခြင်းမှာ ထိုခေတ်အခါက သတင်းအချက်အလက် ရရှိမှု အကန့်အသတ်ရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ စနစ်တကျ ပညာပေးမှုများ မရှိခဲ့သည့်အပြင် လူအများစုမှာ အခြေခံတစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းမှု သို့မဟုတ် မျိုးပွားကျန်းမာရေး ဗဟုသုတများကိုပင် မသိရှိကြပေ။

လူတစ်ယောက်သည် စာတော်ရုံ သို့မဟုတ် ပညာအရည်အချင်း မြင့်မားရုံမျှဖြင့် အရာရာကို အလိုအလျောက် သိရှိနိုင်ပါမည်တဲ့လား။ ပါရဂူဘွဲ့ရ ဇနီးမောင်နှံများပင်လျှင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေထိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း ကလေးမရရှိသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဆေးရုံသို့ သွားရောက်စစ်ဆေးမှသာ အမှန်တရားကို သိရှိရသည်ဟူသော သတင်းများကိုပင် ကြားဖူးသည် မဟုတ်လား။

၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက နေရာအတော်များများတွင် ရုပ်မြင်သံကြားပင် မရှိကြသဖြင့် ဗဟုသုတ ရှာဖွေရန် ပိုခက်ခဲလှသည်။ ထိုခေတ်က အချို့သော စာအုပ်များကို လူထုကြားတွင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ရောင်းချခွင့်ပင် မပြုခဲ့ပေ။

ဤကဲ့သို့ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စရပ်ကို အပြင်လူများအား ဖွင့်ဟတိုင်ပင်ရန် မဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်သည်။ သူမ ယုံကြည်စိတ်ချရသည်ဟု ထင်မှတ်သောသူများမှာ လူကြီးသူမများနှင့် ဆရာဝန်များသာ ဖြစ်ကြသည်။