အခန်း ၂၇

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၂၇

ရွှီမိသားစုသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ ဗဟုသုတ မရှိမှုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ကြရာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် သူမ၏ အပြစ်ရှိစိတ်ကို အသုံးချကာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်တိုင်အောင် ချုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ရွှီကျဲဖန့်သည် အဘယ်ကြောင့် ကွာရှင်းရန် သဘောတူပါမည်နည်း။

အကယ်၍ သူသည် သူမနှင့် ကွာရှင်း၍ အခြားသူတစ်ဦးနှင့် ထပ်လက်ထပ်ပြီး ထိုသူကလည်း ကလေးမရရှိပါက ပြဿနာမှာ မည်သူ့ထံ၌ ရှိသည်ဆိုသည်မှာ အထင်အရှား ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ငယ်ရွယ်ပြီး လှပနေဆဲဖြစ်သဖြင့် အခြားသူတစ်ဦးကို လွယ်ကူစွာ ရှာဖွေနိုင်သည်။ အကယ်၍ သူမတွင် ကိုယ်ဝန်ရရှိသွားပါက ရွှီမိသားစုတစ်ခုလုံးသည် လူထုကြားတွင် အကြီးအကျယ် အရှက်ရကြလိမ့်မည်။

ရွှီမုန့်သည် ထိုမိသားစုတစ်ခုလုံး၏ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုကို ကြည့်၍ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ "ဒီလိုအလုပ်တွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်နေတာ၊ သူမ ကံကံ၏အကျိုးကို တကယ်ပဲ မကြောက်ဘူးလား။"

အတိတ်ဘဝတွင် အဘွားအိုရွှယ်သည် တကယ်ပင် ဝဋ်လည်ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် လည်ပင်းကင်ဆာရောဂါ ခံစားခဲ့ရပြီး နာမကျန်းဖြစ်ချိန်တွင် သားဖြစ်သူများအားလုံးက သူမကို ပစ်ပယ်ထားခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အစားအစာ စားသုံးနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ရင်း အထီးကျန်စွာ ငတ်ပြတ်သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ရွှီမုန့်သည် ကုလားထိုင်ကို ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် ဆွဲထုတ်လျက် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒီဆေးခန်း ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သမီးကို ပြောပြပါ။"

သမီးဖြစ်သူ၏ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသောပုံကို မြင်သောအခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ အကယ်၍ သမီးဖြစ်သူက ဆေးခန်းသို့ သွားရောက်ဖျက်ဆီးပါက လျော်ကြေးငွေများ ပြန်လည်ပေးလျော်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

"နှစ်တွေ အများကြီးကြာသွားပြီဆိုတော့... အဲ့ဒီလူက ရှိချင်မှ ရှိတော့မှာပါ။"

သို့သော် ရွှီမုန့်သည် ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မတ်တပ်ရပ်လျက် တံခါးပြင်ပသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ သူမသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်ထက်ပင် ပို၍ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်နည်း။ သူမသည် ထိုမေးခွန်းကိုသာ အတိအကျ မေးမြန်းချင်နေခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသနည်း။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာတစ်လျှောက်လုံး ခံစားခဲ့ရသမျှကို တွေးမိရုံမျှဖြင့် ရွှီမိသားစုတစ်ခုလုံး၏ ပါးကို ရိုက်နှက်ပစ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အမီမလိုက်နိုင်တော့ပေ။ သမီးဖြစ်သူ ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမသည် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းနေမိတော့သည်။

ရွှီမုန့် လမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလျှင် ရင်းနှီးသောသူတစ်ဦးနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးလေသည်။

"အပြင်သွားမလို့လား။" ဟန်ကျိမင်က သူမအား စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ကြည့်ရတာ ဒေါသတွေ အရမ်းထွက်နေသလိုပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရွှီမုန့် - "ကိစ္စတစ်ခု ရှင်းစရာရှိလို့ပါ။"

ဟန်ကျိမင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ ဆိုင်ကယ်ပါတယ်၊ လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ။"

"ရှင့်အတွက် အဆင်ပြေပါ့မလား။"

"အဆင်မပြေစရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ငါလည်း ဒီနားမှာ စိတ်အေးလက်အေး လမ်းလျှောက်နေတာ၊ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။"

သူသည် စိတ်အေးလက်အေး လမ်းလျှောက်ရန်အတွက် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ အချိန်အားနေရသနည်း။

ဟန်ကျိမင် ဆိုင်ကယ်ကို မည်သည့်အချိန်တွင် မောင်းနှင်လာခဲ့သည်ကို ရွှီမုန့် မမေးမြန်းတော့ပေ။ သူမ သွားရောက်ရမည့် နေရာမှာ အတော်ပင် ဝေးကွာလှသဖြင့် ဆိုင်ကယ်ပါရှိခြင်းက ပိုလွယ်ကူစေမည် ဖြစ်သည်။ သူမ သွားလိုသောနေရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် နီးလှသည်မဟုတ်ပေ။

ဟန်ကျိမင်၏ ဆိုင်ကယ်မှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်တန့်ထားသည်။ ရွှီမုန့်သည် ယနေ့တွင် သူ ဘေးတွဲ တပ်ဆင်လာသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူသည် သူတစ်ပါးနှင့်အတူ အပြင်ထွက်ရသည်ကို သဘောကျသူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးမိသည်။ သူသည် အပန်းဖြေခရီး သွားချိန်များတွင်သာ ဘေးတွဲကို တပ်ဆင်လေ့ရှိကြောင်း သူမ ကြားဖူးခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်မူ သူသည် သူ၏ ဆိုင်ကယ်အနောက်တွင် မည်သူ့ကိုမျှ ခွစီးခွင့်ပြုလေ့မရှိပေ။

ရွှီမုန့်သည် ဘေးတွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်ထိုင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် အထဲ၌ အဝတ်အစားအချို့နှင့် အခြားသော အထွေထွေပစ္စည်းများ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

"အနောက်မှာပဲ ထိုင်လိုက်ပါ၊ ဘေးတွဲထဲမှာဆိုရင် လေတိုက်တာ အရမ်းပြင်းလိမ့်မယ်။" ဟန်ကျိမင် ပြောလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီမုန့်သည် ဆိုင်ကယ်၏ အနောက်ထိုင်ခုံပေါ်သို့သာ တက်ထိုင်လိုက်ရတော့သည်။

လမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ဟန်ကျိမင်က သူမအား သူ့အနောက်၌ အဘယ်ကြောင့် ထိုင်ခိုင်းခဲ့သည်ကို သူမ သဘောပေါက်တော့သည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ပခုံးကျယ်သဖြင့် လေလှိုင်းအားလုံးကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးထားနိုင်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှာ လုံးဝအေးစိမ့်ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် သူမ၏ ခြေထောက်များ၊ အထူးသဖြင့် ခြေကျင်းဝတ်များမှာမူ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။ ဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် ဘောင်းဘီမှာ အပေါ်သို့ လိပ်တက်သွားသဖြင့် ခြေသလုံးများမှာ လုံးဝပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။

လေပြင်းများက သူမ၏ ခြေထောက်များကို လာရောက်ရိုက်ခတ်သဖြင့် သက်တောင့်သက်သာ မရှိလှပေ။

ရွှီမုန့်သည် မူလတန်းကျောင်းသားဘဝ ဆောင်းရာသီကာလတစ်ခုတွင် ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျဖူးသည့် အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် တစ်ပတ်လုံးလုံး ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာခဲ့သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်သည် သူမအတွက် ရေရှည်ဆိုးကျိုးများကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ဆောင်းရာသီ ရောက်တိုင်း သူမ၏ ခြေထောက်များနှင့် ဦးခေါင်းမှာ ကိုက်ခဲနာကျင်လေ့ရှိသည်။ ထိုစဉ်က ခံစားခဲ့ရသော အဖျားရောဂါကြောင့် ဦးနှောက်ကို ထိခိုက်ခဲ့ရသဖြင့် ဖျားနာခြင်းမပြုမီက အတိတ်မှတ်ဉာဏ်အတော်များများမှာ ဝေဝါးနေခဲ့ရသည်။ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျခဲ့သည် သို့မဟုတ် ဆေးရုံသို့ မည်ကဲ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို လုံးဝမှတ်မိခြင်း မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် အအေးဒဏ်ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့တတ်လာခဲ့သည်။ နွေရာသီတွင်ပင် ခြေကျင်းဝတ်များ လေတိုက်ခံရပါက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရလေ့ရှိသည်။

"ငါတို့ ဘယ်ကို သွားကြမလဲ။"

ရွှီမုန့်သည် အနောက်ဘက်သို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သော လမ်းမများကို ကြည့်ရင်း သူမ ဟန်ကျိမင်အား သွားမည့်နေရာကို မပြောရသေးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရရှိသွားသဖြင့် လိပ်စာအတိအကျကို ပြောပြလိုက်သည်။

ဆိုင်ကယ်သည် လူသူရှင်းလင်းသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဟန်ကျိမင်သည် အရှိန်ကို မြှင့်တင်၍ သူမပေးသော လိပ်စာဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့တော့သည်။

ဆိုင်ကယ်အရှိန် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ရွှီမုန့်၏ ခြေကျင်းဝတ်များမှာ ပိုကိုက်ခဲလာကာ နာကျင်မှုသည် ခြေသလုံးများအထိ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် ဓားငယ်လေးများဖြင့် အရိုးကို ခြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ သူမသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ဟန်ကျိမင်၏ ဂျာကင်အင်္ကျီအစွန်းကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆွဲကိုင်ထားမိတော့သည်။ မြောက်ပိုင်းဒေသတွင် ဆောင်းဦးရာသီ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် နံနက်ခင်းနှင့် ညနေပိုင်းအချိန်များတွင် အအေးဓာတ်က သိသိသာသာ လွှမ်းမိုးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျိမင်သည် ထိုအခြေအနေကို သတိပြုမိပုံရသဖြင့် ဆိုင်ကယ်အရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် အရှေ့ဘက်မှ သူ့အသံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ကြောက်လို့လား။"

ရွှီမုန့်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီးမှ သူ သူမကို မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သတိရသွားသည်။ သူမသည် ထိုအရာကို ရယ်ချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်မိသဖြင့် လေသံထဲတွင် ရယ်မောသံအနည်းငယ် ထည့်သွင်းလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အင်း၊ နည်းနည်း ကြောက်တယ်။"

သူမအတွက် ကြောက်ရွံ့သည်ဟု ဝန်ခံခြင်းက ခြေထောက်များ အေးစိမ့်နေသည်ဟု ပြောခြင်းထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးတွင် နာတာရှည် ခြေထောက်အေးစိမ့်သည့် ရောဂါရှိနေသည်ဟူသောအချက်ကို မည်သူက ယုံကြည်ပါမည်နည်း။

သို့သော် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ ဟန်ကျိမင်သည် ဆိုင်ကယ်အရှိန်ကို လျှော့ချကာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုတည်ငြိမ်စွာ မောင်းနှင်ပေးခဲ့သဖြင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ရွှီမုန့်မှာ ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်သွားရပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက်အထိ နှေးစရာမလိုပါဘူး၊ နည်းနည်း မြန်မြန်မောင်းလည်း ရပါတယ်။ ကျွန်မက အရင်က ဆိုင်ကယ် သိပ်မစီးဖူးလို့ ကျင့်သားမရသလို ဖြစ်နေတာပါ။"

သို့သော် ဟန်ကျိမင်ကမူ အရှိန်မြှင့်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ့၏ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းပြချက်ဖြင့် တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးအတွက် သေချာဂရုစိုက်ရမယ်။" သူသည် ‘ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်’ ဟူသည့် စကားလုံးကို တမင်တကာ ဖိပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဆိုင်ကယ်အရှိန် နှေးကွေးသွားခြင်းကြောင့် လေတိုက်နှုန်းမှာ ယခင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်ခြင်း မရှိတော့သဖြင့် ရွှီမုန့်အတွက် သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရသည်မှာ အမှန်ပင်။

အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် သူတို့ သွားလိုသောနေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အပြောအရ စက်ဘီးဖြင့် သွားပါက ၄၅ မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်တတ်သဖြင့် ဆိုင်ကယ်တစ်စီးအတွက်မူ ဟန်ကျိမင်သည် တကယ်ပင် အရှိန်ကို လျှော့ချမောင်းနှင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ကယ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ချိန်တွင် သူသည် လေတိုက်သဖြင့် နီရဲနေသော ရွှီမုန့်၏ ခြေကျင်းဝတ်များကို နောက်ဆုံး၌ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး လှပသော်လည်း သနားစဖွယ် ကောင်းလှသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ရှေးလူကြီးများက "ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ခြေဖဝါးဖြင့် စိမ်းလန်းသော ကော်ဇောထက်၌ လျှောက်လှမ်းကာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မွှေးပျံ့သော လေပြေများ ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်" ဟု ကဗျာစပ်ဆိုခဲ့ကြသည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။

သူမ၏ ဘောင်းဘီကို မနှစ်က ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုစဉ်က အနည်းငယ် ရှည်လျားအောင် ချန်ထားခဲ့သော်လည်း မကြာသေးမီက သူမ အရပ်ပိုရှည်လာခဲ့ပုံရသည်။ ထိုင်နေချိန်တွင် ခြေသလုံးတစ်ဝက်ခန့် ပေါ်လွင်နေသည့်အပြင် မတ်တပ်ရပ်နေချိန်၌ပင် ခြေကျင်းဝတ်များကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဟန်ကျိမင်သည် ဘေးသို့ အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရွှီမုန့်၏ အရပ်အမောင်းမှာ အမျိုးသမီးများထဲတွင် တကယ်ပင် အရပ်ရှည်သည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။

သူသည် တစ်ချက်မျှသာ လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ ခြေတစ်ဖက်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ထောက်လျက် ဒေသခံတစ်ဦးအား လမ်းမေးမြန်းရန် ရွှီမုန့်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။

ဤနေရာသည် မြို့လယ်ခေါင်ကဲ့သို့ လူစည်ကားခြင်း မရှိသော်လည်း နေထိုင်သူ အတော်အတန် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရွှီမုန့်သည် လူတစ်ဦးထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "အားနာပါတယ်... ရွှီကျင်းရှန့် ဆရာဝန်ကြီးရဲ့ ဆေးခန်းက ဘယ်နားမှာလဲဆိုတာ သိလားဟင်။"

သို့သော် လူအနည်းငယ်ကို မေးမြန်းကြည့်သော်လည်း အားလုံးက မသိရှိကြကြောင်းသာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ကြသည်။

ဆေးခန်းသည် ဤနေရာတွင် ရှိမနေတော့ပုံရသည်။ ရွှီမုန့်တစ်ယောက် လက်လျှော့ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဘွားအိုတစ်ဦးက နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလျက် ပြောလေသည်။

"သမီးက ရွှီကျင်းရှန့်အကြောင်း မေးနေတာလား။ သူ့ရဲ့ဆေးခန်းကို အခု သူ့မြေးမလေးက ဆက်ခံပြီး ဖွင့်ထားတာ။ လူငယ်အတော်များများကတော့ မသိကြတော့ဘူး။ သူ နေရာရွှေ့သွားပြီ။ ဟိုးဘက်နားမှာ ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီဆိုင်ရဲ့ နေရာတချို့ကို ရွှီမိသားစု အဘိုးနဲ့ မြေးမလေးတို့က လူနာကြည့်ဖို့ အသုံးပြုနေကြတာ။"

ထိုအဘွားအိုသည် နားအနည်းငယ် လေးသဖြင့် သူမ၏ အသံမှာ အတော်ပင် ကျယ်လောင်လှသည်။ ရွှီမုန့်သည်လည်း အသံကို မြှင့်တင်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ပါတယ်အဘွား။ အဘွားက ရွှီကျင်းရှန့်ကို သိတာလားဟင်။"

ရွှီကျင်းရှန့်သည် ရွှီကျဲဖန့်၏ အဝေးသင် ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ အဘိုးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခင်ခေတ်ကာလက ‘ပယ်ဖျက်ရမည့် အယူဝါဒဟောင်း လေးမျိုး’ ထဲတွင် ပါဝင်သည်ဟု သတ်မှတ်ခံရပြီးနောက် မိသားစုများအကြား ဆက်သွယ်မှု ဖြတ်တောက်ကာ အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်ခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။ ရွှီမုန့်သည် သူတို့ ဆွေမျိုးတော်စပ်သည်ကိုပင် မသိရှိခဲ့ဖူးပေ။ ယခု ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်မှသာ ထိုမိသားစုများသည် လျှို့ဝှက်စွာ ဆက်သွယ်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး သူမနှင့် မိခင်ဖြစ်သူကိုသာ အမှောင်ချထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်တော့သည်။

ထိုအဘွားအိုသည် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်လှသော်လည်း နားမကောင်းသဖြင့် ရွှီမုန့်မှာ စကားလုံးတိုင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုခဲ့ရသည်။

ရွှီကျင်းရှန့်သည် ယခင်က ဤဒေသတွင် အလွန်ကျော်ကြားသော ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များက လူအများစုသည် သူ့ထံတွင် လာရောက်ဆေးကုသမှု ခံယူခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူ၏ သားသမီးများထဲတွင် မည်သူမျှ ဆေးပညာကို ဆက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

နောက်ထပ် မျိုးဆက်တစ်ခု ရောက်ရှိမှသာ ပါရမီပါသော မြေးမလေးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ရွှီကျင်းရှန့်သည် သူမနှင့်အတူ ဆေးကုသမှုများကို စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး မြေးမလေးကိုယ်တိုင် လူနာများကို လွတ်လပ်စွာ ကုသနိုင်သောအခါမှသာ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်ခွာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အလွန်ခက်ခဲသော ရောဂါဝေဒနာမျိုးမှလွဲ၍ သူသည် လူထုကြားသို့ ထွက်ပေါ်လာလေ့မရှိတော့ပေ။

သူသည် သက်ကြီးရင့်သူ မျိုးဆက်ထဲမှ ဖြစ်သဖြင့် ယခုခေတ် လူငယ်အတော်များများမှာ သူ့ကို မမှတ်မိကြတော့ပေ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည်လည်း သူ့အသက်အရွယ်ကို လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။ ရွှီကျင်းရှန့်သည် သူမအား ကုသပေးခဲ့စဉ်ကပင် အသက် ၆၀ ကျော် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ခုနစ်ဆယ်လား... မဟုတ်တာ၊ ရွှီကျင်းရှန့်က အခုဆို အသက် ရှစ်ဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီ။" ထိုအဘွားအိုက စကားစတင်ပြောဆိုပြီးနောက် မရပ်မနား ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"သူ့ရဲ့ ဆေးပညာက တကယ့်ကို ထူးချွန်တာ။ သူက အရင်ခေတ်က တခြားလူတွေလို ဆင်းရဲဒုက္ခ မခံခဲ့ရတော့ အိုမင်းရင့်ရော်မှု သိပ်မရှိဘူး။ အခုအချိန်မှာတောင် ငါ့ထက် ဆယ်နှစ်ကျော် အသက်ကြီးပေမယ့် ငါ့ထက်ပိုပြီး ငယ်ရွယ်နေသေးတယ်။ သူ့အသက်အရွယ်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် မြေးမလေးကို ဆေးခန်း လွှဲပေးပါ့မလား။ အမှန်တော့ သူက မြေးယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကို ပညာသင်ပေးချင်ခဲ့တာ။"

ရွှီမုန့်သည် အဘွားအိုက "ထူးချွန်တဲ့ ဆေးပညာ" ဟူ၍ ဘယ်ပြန်ညာပြန် ချီးမွမ်းနေသည်ကို စိတ်ရှည်စွာဖြင့် နားထောင်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူ၏ ဆေးပညာသည် ဤမျှအထိ ထူးချွန်ပါက ရောဂါရှာဖွေမှု မှားယွင်းရန် အလားအလာမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလိမ့်မည်။

ရွှီမုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် ကျော်ကြားသော ဆရာဝန်တစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဟန်ကျိမင် ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် အခြေအနေကို ပြေလည်စေရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ပထမဆုံး ဆင်းလိုက်ပြီး အနီးနားရှိ ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုမှ ကြက်သွန်မြိတ်အရသာ မုန့်ကြွပ်နှစ်ဘူးကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ လမ်းညွှန်ပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလျက် ထိုမုန့်များကို အဘွားအိုအား ပေးအပ်ခဲ့သည်။

အဘွားအိုသည် အားနာဟန်ပြုကာ ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ရွှီမုန့်နှင့် ပို၍ ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆိုကာ ဆေးခန်းရှိရာသို့ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ ဤဒေသရှိ လမ်းခရီးများမှာ ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် လမ်းညွှန်မပါပါက ရှာဖွေရန် အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှလိမ့်မည်။

လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူမသည် ရပ်တန့်ပြီး ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒီနေရာပဲ၊ ဆိုင်းဘုတ်ကို မြင်လား။"

ရွှီမုန့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆေးခန်းတည်နေရာကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် အဘွားအိုအား ယဉ်ကျေးစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ဟန်ကျိမင် မေးလိုက်သည်။ "အဘွား၊ ရွှီကျင်းရှန့်က ဘယ်လိုရောဂါမျိုးတွေကို ကုသတဲ့နေရာမှာ အကျော်ကြားဆုံးလဲ။"

အဘွားအို၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်ဝန်းများသည် ထိုလူငယ်လေးအား ပို၍ ကြင်နာစွာ ကြည့်ရှုလာခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ကို ဆန့်တန်းလျက် ဟန်ကျိမင်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ရွှီမုန့်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောခဲ့သည်။ "သမီးလေး၊ ဒီကောင်လေးက သမီးအပေါ် တကယ်ကောင်းတာပဲ။ ဂရုလည်းစိုက်ရှာတယ်။ သူ့ကို လက်လွတ်မခံပါနဲ့၊ ဒီခေတ်မှာ ဒီလိုယောက်ျားကောင်းမျိုးက ရှားပါတယ်။"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ထို့နောက်မှ ရွှီမုန့် ပြန်ရှင်းပြလိုက်ရသည်။ "အဘွား၊ အထင်လွဲနေပါပြီ။ သူက သမီးရဲ့... ရည်းစားမဟုတ်ပါဘူး။"

သူမသည် ရှက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် အသံကို ကျယ်လောင်စွာ မပြောဝံ့ပေ။

အဘွားအိုက ပြုံးရယ်လိုက်သည်။ "ဪ... ရှက်နေတာကိုး။ အဘွားလည်း သမီးတို့အရွယ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတာပဲ။ ဒီလူငယ်လေးကို ကြည့်ဦး၊ တကယ့်ကို ခံ့ညားတာ။ အဘွားသာ ဆယ်စုနှစ်အချို့လောက် ပြန်ငယ်သွားရင် သူ့နောက်ကို လိုက်မိမှာ သေချာတယ်။ သမီးလေးကလည်း လှပတယ်၊ တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ ဖူးစာဖက်တွေပါပဲ။"

ရွှီမုန့်သည် အလွန်အမင်း အရှက်ရသွားသဖြင့် မြေပြင်တွင် အပေါက်တစ်ခုခုရှိပါက ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းပစ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဟန်ကျိမင်သည် မျက်နှာပြောင်တိုက်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူမ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် သဘောကျကာ ပြုံးရယ်နေခဲ့သည်။ အဘွားအိုထံမှ အခြားအသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်များ ထပ်ရရှိတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် သူသည် ရွှီမုန့်အား ဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ ပြန်လည်တက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ စနောက်ခံရပြီးနောက် အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဖြစ်သွားရသည်။ ရွှီမုန့် ဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်ချိန်တွင် ယခင်ကထက် ပို၍ အနောက်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာကာ ထိုင်လိုက်မိသည်။