အခန်း ၂၈

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၂၈

ဟန်ကျိမင် ဆိုင်ကယ်စက်နှိုးပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် အဘွားအိုသည် သူတို့နောက်သို့ ထပ်လိုက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဘရိတ်ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းလိုက်ရသည်။

ရွှီမုန့်သည် သူနှင့် တစ်လက်မခန့် အကွာတွင် ထိုင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် ဘရိတ်ဖမ်းလိုက်မှုကြောင့် အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးကပ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တိုးကပ်သွားရုံတင်မကဘဲ အပေါ်ပိုင်းတစ်ခုလုံးသည် ဟန်ကျိမင်၏ ကျောပြင်ဆီသို့ မှောက်လျက်သား ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် မိမိ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ လူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ် တိုးကပ်လာမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် နူးညံ့သောအထိအတွေ့တစ်ခုက လာရောက်ဖိကပ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်လှပါသည် ဟူသော ဟန်ကျိမင်ပင်လျှင် နားရွက်ဖျားလေးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဤစိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အခြေအနေကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် အဘွားအိုအား စကားလှမ်းပြောသည့် အကြောင်းပြချက်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ရတော့သည်။

"အဘွား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"လမ်းမှားနေပြီ၊ ဟိုးဘက် လမ်းတစ်ဖက်ကို သွားရမှာ။" အဘွားအိုက လမ်းမ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ညွှန်ပြလျက် "ဟိုးဘက်ကို မောင်းသွားပါ။"

သူမသည် လမ်းကြောင်းမှန်ကို ပြန်ညွှန်ပြရန်အတွက် လိုက်လာခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျိမင်သည် အဘွားအိုအား ထပ်၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ ရှေ့သို့ မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ပို၍ နှေးကွေးစွာ မောင်းနှင်ခဲ့သဖြင့် ရွှီမုန့်ပင်လျှင် သူ၏ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမှုကို အာရုံခံမိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူက ထိုအကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုခြင်းမပြုသဖြင့် သူမသည်လည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ နေခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

လမ်းမကို ဖြတ်ကူးပြီးနောက် လမ်းဘေးတွင် ဆေးခန်းတစ်ခုကို အမှန်တကယ်ပင် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လူနာများကို ကြည့်ရှုကုသပေးနေပြီး လူနာအရေအတွက်မှာ များပြားခြင်းမရှိဘဲ အများစုမှာ ကလေးငယ်များကို ခေါ်ဆောင်လာကြသော မိဘများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဆေးခန်းအပေါ်ရှိ "ရွှီမိသားစု ဆေးခန်း" ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ရွှီမုန့်သည် သူမတို့ လိပ်စာမှန်သို့ ရောက်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ သိရှိလိုက်တော့သည်။

ဟန်ကျိမင်သည် ဆိုင်ကယ်ကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အတူတူ ဆင်းလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်၌ ဆရာဝန်မလေးသည် နောက်ဆုံးလူနာကို ကုသပေးပြီးရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။ ရွှီမုန့်နှင့် ဟန်ကျိမင်တို့နှစ်ဦးစလုံး နားရွက်များ နီရဲလျက် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလျက် ထိုင်ရန် နေရာညွှန်ပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရွှီမုန့်အား သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ရန်အတွက် လက်ကို ဆန့်တန်းရန် အချက်ပြသည်။

ရွှီမုန့်သည် အကြောင်းရင်းကို သေသေချာချာ နားမလည်သော်လည်း မိမိ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဆရာဝန်မလေးသည် သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ပထမဆုံး စမ်းသပ်ပြီးနောက် ညာဘက်လက်ကို ဆက်၍စမ်းသပ်ခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်အား စမ်းသပ်ပြီးနောက် ဆရာဝန်မလေးသည် ဟန်ကျိမင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ရှင်လည်း လက်ကို ပေးပါဦး။"

ဟန်ကျိမင်သည် လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ငါလား။"

ဆရာဝန်မလေးက သူတို့နှစ်ဦးအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကလေးရဖို့ လာပြကြတာ မဟုတ်လား။ လင်မယား နှစ်ယောက်စလုံး စမ်းသပ်မှု ခံယူရပါမယ်။"

ရွှီမုန့်မှာ အသက်ရှူကျပ်မတတ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲ့လိုမဟုတ်..."

သူမသည် ရုပ်ရည်ထက်မြက်ပြီး ရင့်ကျက်သော အလှတရားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် မိမိအသက်ထက် ပိုရင့်ကျက်ပုံရလေ့ရှိသည်။ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ဆရာဝန်မလေးက သူတို့အား ကလေးရရှိရေးအတွက် လာရောက်ပြသသော ဇနီးမောင်နှံဟု အထင်မှားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ရွှီမုန့်သည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရသဖြင့် ထိုနေရာတွင်တင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ထိုင်နေမိကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝက်အသည်းရောင်ကဲ့သို့ နီရဲတောက်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအတောအတွင်း ဟန်ကျိမင်သည် နောက်ဆုံး၌ အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ သူ၏ ရယ်မောသံကြောင့် ရွှီမုန့်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ပူလောင်နီရဲလာခဲ့ရသည်။

ယနေ့သည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်၊ လူတိုင်းလိုလိုက သူတို့အား ချစ်သူမောင်နှံအဖြစ် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အထင်မှားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်ပင် သူတို့၏ ပုံစံမှာ ထိုကဲ့သို့ ထင်ချင်စရာပင် ဖြစ်နေသည်။ ကလေးရယူရန် လာရောက်ပြသသော ဇနီးမောင်နှံတစ်စုံကဲ့သို့ အမှန်တကယ်ပင် တူညီနေခဲ့ကြသည် မဟုတ်လား။

ဟန်ကျိမင်သည် ရယ်ချင်စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ရင်း သူမအား စိတ်အေးအေးထားရန် လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့က လာရောက်ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ၊ တိုင်ပင်ရုံတင်ပါပဲ။"

သို့သော် ရွှီမုန့်မှာမူ ဆက်၍ အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ပေ။ "မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။ ကျွန်မတို့က ကလေးရဖို့ လာပြတာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ထိုအခါ ဟန်ကျိမင်သည် ပို၍ပင် သဘောကျကာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "မှန်တယ်၊ အမှန်ပဲ။ ဒါကိုတော့ အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းအောင် လုပ်ထားရမယ်။"

ဆရာဝန်မက စားပွဲခုံကို လက်ဆစ်ဖြင့် တောက်တောက်တောက် ဟု ခေါက်လိုက်သည်။ "ကဲ… ပြမှာလား၊ မပြဘူးလား။ ရှင်တို့က ကျွန်မကို လာနောက်နေကြတာလား။"

ရွှီမုန့်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲတောက်သွားကာ သူမသည် ဟန်ကျိမင်ကို တစ်ချက်၊ ဆရာဝန်မကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကို အတင်းငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ရသည်။ "ဆရာမ... ကျွန်မ တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။ ပုံမှန်ဆိုရင် ကလေးမရနိုင်တဲ့ ရောဂါအတွက် လာပြကြရင် လင်မယား နှစ်ယောက်စလုံး အတူတူလာရတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဟန်ကျိမင် - "..."

ဆရာဝန်မသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း ဖြေခဲ့သည်။ "အင်း... ဒါပေါ့။ ဒါမျိုးက အတူမလာလို့ ဘယ်သူက လာရမှာလဲ။"

ရွှီမုန့်၏ မျက်ဝန်းများက ပို၍တောက်ပလာခဲ့သည်။ "ဒါဆိုရင် သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ရုံနဲ့တင် ဒီလူက ကလေးမရနိုင်ဘူးဆိုတာကို တကယ်ပဲ သိနိုင်လား။"

ဆရာဝန်မသည် သူမ ဘာကို ဆိုလိုချင်မှန်း နားမလည်သော်လည်း ချက်ချင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဆရာဝန်က ဘယ်လောက်ပဲ တော်တော်၊ ကျွန်မတို့က ဒီအတိုင်း လျှောက်လုပ်လို့ မရပါဘူး။"

ရွှီမုန့်က အလျှော့မပေးဘဲ ဖိမေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ရွှီဆရာဝန်ကြီးက အရမ်းတော်တယ်လို့ ကျွန်မကြားဖူးပါတယ်။ သူတောင်မှ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းရုံနဲ့ မသိနိုင်ဘူးလား။"

ရွှီမုန့်က ထပ်ပြောရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် အသက် ၆၀ ကျော် အရွယ်၊ မျက်ခုံးမွှေးတစ်ဝက်ခန့် ဖြူနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး အနောက်ခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ပုံရပြီး ခြေလှမ်းများမှာ တည်ငြိမ်လှသည်။ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရွှီမုန့်နှင့် ဟန်ကျိမင်တို့ကို ကြင်နာသောအပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအဘိုးအိုသည် ရွှီကျင်းရှန့် ဖြစ်ရန် အလားအလာ များသည်။

ဆရာဝန်မလေးက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးခဲ့သည်။ "အဘိုး၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းရုံနဲ့ ကလေးမရနိုင်တာကို သိနိုင်လား။"

ရွှီကျင်းရှန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်ဝန်ရခဲတာ၊ သားအိမ်အေးတာ၊ ကျောက်ကပ်အားနည်းတာ၊ အဲ့ဒါမျိုးတွေကိုတော့ သွေးခုန်နှုန်းကနေတစ်ဆင့် သိနိုင်တယ်။ အဘိုး မင်းကို အရင်ကလည်း ပြောဖူးတယ်၊ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်တာတစ်ခုတည်းအပေါ် အလွန်အကျွံ မမှီခိုနဲ့။ ရောဂါရှာဖွေနည်း လေးမျိုးစလုံးဖြစ်တဲ့ ‘ကြည့်ခြင်း၊ နားထောင်အနံ့ခံခြင်း၊ မေးမြန်းခြင်းနဲ့ စမ်းသပ်ခြင်း’ တွေကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမယ်။ လင်မယားနှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ခြုံငုံမိတဲ့ အခြေအနေကို မသိဘဲနဲ့ ဘယ်သူက တကယ် ကလေးမရနိုင်တာလဲဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် ဆုံးဖြတ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါနဲ့... ဒီလူငယ်လေးက အစစ်ဆေးမခံဘဲ ငြင်းနေလို့လား။"

သူ၏ အကြည့်သည် ဘေးတွင် ဘာမှမဆိုင်သကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသော ဟန်ကျိမင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဟန်ကျိမင် - "......"

သူသည် ယနေ့တွင် ကလေးရရှိရေးကိစ္စ လာရောက်ဆွေးနွေးခြင်း တကယ်မဟုတ်ပေ။

ရွှီမုန့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်တုန်းက ဘာဖြစ်လို့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ကလေးမရနိုင်ဘူးလို့ အဘိုး ပြောခဲ့တာလဲ။"

ရွှီကျင်းရှန့်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်ကာ အနောက်ခန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ရွှီမုန့် အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။ "ဒါက အဘိုး ဆေးကုသပေးတဲ့ ပုံစံလား။"

သူ ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ထိုအရာက အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားရလို့လား။

ဘေးနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော အခြားလူနာများလည်း ရှိနေသေးသဖြင့် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြားထဲတွင် တိုးတိုးတိုးတိုးနှင့် ဝေဖန်သံများ ဆူညံသွားတော့သည်။

အစက သံသယရှိခဲ့လျှင်တောင် ယခုမူ အားလုံး ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှီကျင်းရှန့်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဘာပြောရန် လိုဦးမည်နည်း။ သူသည် ရွှီကျဲဖန့်ကို မစစ်ဆေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ၊ ပြဿနာမှာ ဘယ်သူ့ထံ၌ ရှိနေသည်ကို အသေအချာ သိရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ လိမ်ညာခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်သည် ဤဆေးခန်းကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားမိသော်လည်း ယနေ့ သူမ လာခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရန် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသံကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်နှင့် ရှင်းလင်းစွာ ထိန်းချုပ်ရင်း ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရွှီဆရာဝန်ကြီး၊ ရှင့်မှာ ဘာအကြောင်းပြချက်ပဲရှိရှိ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက်မှာ ရောဂါမရှိရင် ရှိတယ်လို့ လျှောက်မပြောသင့်ဘူး။ စောစောတင်ပဲ ရှင်ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ကလေးရဖို့ဆိုတာ လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ တာဝန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ။ ဒါဆို ဘာလို့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ကျွန်မ အမေကိုပဲ ကလေးမရနိုင်တဲ့သူပါလို့ ပြောခဲ့ရတာလဲ။"

အနောက်ခန်းဆီမှ တစ်ခုခု ပြုတ်ကျသွားသည့်အသံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆရာဝန်မလေးသည် ချက်ချင်းပင် အသံကြားရာဆီသို့ ပြေးသွားကာ အရှေ့မှ လူနာများသည်လည်း မငြိမ်မသက်နှင့် စတင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာကြသည်။

လူနာများကို ကုသရာတွင် ဆရာဝန်တစ်ယောက်၏ သိက္ခာသည် အသက်ပင် ဖြစ်သည်။ ရွှီကျင်းရှန့်သည် သူ၏ အသက်ကြီးရင့်ချိန် အိုဇာတာ ရောက်ခါမှ မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မိမိကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးမိသလို ဖြစ်သွားရတော့မည်။

ရွှီမုန့်သည် ဒေါသများ အကုန်အစင် မပေါက်ကွဲရသေးသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ကာ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာသည့် အချိန်အထိ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေတုန်းပင်။

ဟန်ကျိမင် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်၍ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့လိုက်သည်။

ဟန်ကျိမင်သည် ဘာများဖြစ်ပျက်နေသည်ကို လုံးဝမသိရှိသော်လည်း သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲထားသော သူမ၏ လက်ကလေးကြောင့် အလိုအလျောက်ပင် ခြေလှမ်းများနောက်သို့ ပါလာခဲ့သည်။ လျှောက်လာရင်း သူသည် သူမအား မေးခွန်းသင်္ကေတများစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေမိသည်။ ရွှီမုန့်သည် ယနေ့ ဤနေရာသို့ ဘာကြောင့် လာရောက်ရသနည်း၊ ပြီးနောက် ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်ထွက်သွားရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေမိသည်။

ရွှီမုန့်သည် ဆိုင်ကယ်ရှိရာသို့ ရောက်ရှိသည်အထိ အဝေးကြီး လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိမှသာ ချက်ချင်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး လေကို ဝဝရှူရင်း သက်ပြင်းများကို အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ချလေတော့သည်။

သူမ၏ပုံမှာ ရေနစ်လုနီးပါး ဖြစ်ရာမှ ယခုမှ လေကောင်းလေသန့် ပြန်လည်ရှူရှိုက်ရသည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။ ထိုအချိန်၌ သူမ၏ စိတ်အစဉ်မှာ ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်နေသည်။ ဦးနှောက်ထဲတွင် အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်သွားသကဲ့သို့ ဘာကိုမျှ မတွေးတောနိုင်တော့ပေ။ သူမ ကျယ်လောင်စွာ ငိုချပစ်ချင်သည်၊ အော်ဟစ်ပစ်ချင်သည်၊ သို့သော် အားလုံးထက်ပို၍ သူမ၏ မိခင်ကိုသာ တွေ့မြင်ချင်မိတော့သည်။

အတိတ်ဘဝက ဖြစ်ရပ်များနှင့် ဒီဘဝက ဖြစ်ရပ်များသည် ရောထွေးကုန်ကာ သူမအား အသက်ရှူကျပ်စေသည့် ပိုက်ကွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ရစ်ပတ်ထားသလို ခံစားရစေသည်။

သူမ သံသယဝင်ခဲ့သည့်အတိုင်း အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်၊ ပြဿနာသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်ထံ၌ တစ်ခါမျှ ရှိမနေခဲ့ဖူးပေ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သူမဘဝ၏ အနှစ် ၃၀ ကျော်တွင် သက်တမ်း၏ အနှစ် ၂၀ နီးပါးကို ထိုမိသားစုနှင့် ပတ်သက်၍ ကုန်ဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ‘ကလေးမရနိုင်သော မိန်းမ’ ဟူသည့် နာမည်ဆိုးကို ထမ်းပိုးထားခဲ့ရသည်။ ရွှီကျဲဖန့်သည် စကားအနည်းငယ် အဆင်မပြေရုံမျှဖြင့် သူမအား ဒေါသပုံချ ရိုက်နှက်ကာ သူ၏ မကျေနပ်ချက်များနှင့် စိတ်ပျက်စရာများအတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခုကဲ့သို့ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ဘာများမှားယွင်းခဲ့လို့နည်း။

သူမ ဘာမှ မမှားခဲ့ပေ။ ပြောင်းပြန်အနေဖြင့် ပြောရလျှင် ထိုလူများကြောင့်သာလျှင် သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံး နှောင့်နှေးကာ အလဟဿ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် အသက် ၃၅ နှစ်ကျော်လျှင် အသက်ကြီးမှ ကလေးယူရသည့်အရွယ်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ယခုဆိုလျှင် အသက် ၃၆ နှစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံအချိန်ဆွဲနေဦးမည်ဆိုပါက အမှန်တရားကို သိရှိလိုက်ရလျှင်တောင် ဘာထူးခြားတော့မည်နည်း။ သူမ၏ အကောင်းဆုံး အရွယ်များမှာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ လူများသည် သူတို့ပြောသလောက် ‘ကလေးမရှိလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး’ ဟု စိတ်သဘောထား မကြီးမားနိုင်ကြပေ။ ထို့အပြင် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ကလေးများကို အမှန်တကယ် သဘောကျသူ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ရွှီကျဲဖန့်သည်လည်း၊ သူသည် ဘယ်လိုမျိုး၊ ဘယ်လိုသတ္တိဖြင့် အပြစ်အားလုံးကို သူ့ဇနီးအပေါ် အရှက်မရှိ ပုံချဝံ့ရသနည်း။ သူမအား "မြုံနေသောမိန်းမ" ဟူသည့် အပြစ်ရှိစိတ်ကို ထမ်းပိုးစေခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး နှိမ်ချဆဲဆိုခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခြင်းများကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အလုပ်ပါ ပြုတ်အောင်အထိ ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီမိသားစုသည် တစ်နေ့တွင် ရွှီကျဲဖန့်က ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို ဆေးရုံတင်ရသည့်အထိ ရိုက်နှက်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ တွေးမိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ဆရာဝန်မလေးတစ်ယောက်က ဤမတရားမှုကို မကြည့်ရက်နိုင်ဘဲ ရိုးရှင်းကာ အခြေခံကျသော အမှန်တရားကို ပြောပြလိမ့်မည်ဟုလည်း သူတို့ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

ဟန်ကျိမင် မေးလိုက်သည်။ "ရွှီမုန့်၊ အခု ငါတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ။"

သူမထံတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သူ ရိပ်မိနေသည်၊ ရွှီမုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မကောင်းမွန်ပေ။ စောစောက သူ ခံစားခဲ့ရသော ရင်ခုန်သံ အနည်းငယ်သည်ပင် ယခုမူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်သည် ဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ မည်ကဲ့သို့ ပြန်တက်မိသွားသည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟန်ကျိမင်သည် သူမအား သူ့အနောက်၌ ခွစီးခွင့်မပြုတော့ဘဲ ဘေးတွဲထဲတွင်သာ ထိုင်စေခဲ့သည်။ ပြီးနောက် သူ့ရရှိထားသော ဂျာကင်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ သူမတစ်ကိုယ်လုံး လုံခြုံသွားအောင် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆိုင်ကယ်လေးသည် မြို့ထဲသို့အပြန် လမ်းခရီးကို တိတ်တဆိတ် စတင်မောင်းနှင်ခဲ့တော့သည်။

မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိမှသာ ဆိုင်ကယ်အရှိန်က စတင်လျော့နည်းသွားသည်။ ထိုအချိန်ကြမှ ရွှီမုန့် သတိပြန်လည်ဝင်လာကာ မိမိက ဟန်ကျိမင်၏ သားရေဂျာကင်ကြီးကို ခြုံထားမိနေဆဲဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိတော့သည်။

သူမက သူ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သူသည် ယခုအခါ ရှပ်အင်္ကျီအဖြူတစ်ထည်တည်းသာ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အရပ်ပိုရှည်ကာ ခံ့ညားနေသလို ခံစားရစေသည်။

စောစောက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ရယ်စရာကောင်းသည့် အလွဲများကို ပြန်တွေးမိသောအခါ သူမ ရုတ်တရက် ရှက်စိတ် ဝင်လာသည်။ သူမသည် ဒူးပေါ်သို့ မျက်နှာမှောက်ချလိုက်မိသည်။ သို့သော် ဟန်ကျိမင်၏ ဂျာကင်ကို ခြုံထားခြင်းကြောင့် သူမ၏ ပုံစံမှာ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေရန် သူ့အင်္ကျီကို ဖက်တွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အင်္ကျီအထည်သားပေါ်မှ ရရှိနေသော သင်းပျံ့ပျံ့ရနံ့သည် သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

...ထိုအရာက အခြေအနေကို ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းအောင် ပြုလုပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဟန်ကျိမင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဆိုင်ကယ်မူးလို့လား။"

သူမ၏မျက်နှာက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး နီရဲသွားရသနည်း။ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ ယခုမျှလောက်အထိ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေရသနည်း။

ရွှီမုန့် - "ကျွန်မက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ရှင်ရော မအေးဘူးလား။"

ဟန်ကျိမင်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း၊ မအေးပါဘူး။"

ရွှီမုန့်က သူ့ကို သိပ်ပြီး အားနာမနေစေချင်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။"မအေးဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ဂျာကင်အင်္ကျီ ဝတ်လာတာလဲ။"

ဟန်ကျိမင် - "ပိုပြီး စတိုင်လ်ကျတယ်လို့ ထင်ရလို့နေမှာပေါ့။"

ရွှီမုန့်က တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ "ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်တည်းနဲ့လည်း ကြည့်ကောင်းနေတာကို။"

ထို့နောက်တွင်မူ ဟန်ကျိမင် ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ၊ သို့သော် သူ၏ နားရွက်ဖျားလေးများမှာမူ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်နီရဲသွားခဲ့ပြန်သည်။

သူတို့သည် ဤကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် စကားဝိုင်းကို ဆက်မပြောဖြစ်ကြတော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ရွှီမုန့်တို့ အိမ်ရှိရာ လမ်းကြားဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျိမင်၏ ဆိုင်ကယ်မှာ ဘေးတွဲပါရှိသဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားလေးများထဲ ဝင်ရောက်ရန် အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသည်။ သူသည် သူမအား လမ်းထိပ်အထိသာ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးနိုင်သည်။ ရွှီမုန့် ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှဆင်းကာ သူ့ဂျာကင်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ဟန်ကျိမင်က အင်္ကျီကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်တန့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ မနေနိုင်ဘဲ တိုက်တွန်းလိုက်မိသည်။

"ဝတ်လိုက်ဦးလေ။"

"ဪ... အင်း။"

ရွှီမုန့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ "ဆိုင်ကယ်မောင်းရင် နည်းနည်းအေးဦးမယ်။"

"ဝတ်ထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။"

ဟန်ကျိမင် ဂျာကင်ကို ပြန်ဝတ်ဆင်လိုက်သည့်အခါ အဝတ်အစားပေါ်တွင် အခြားလူတစ်ယောက်၏ ကိုယ်သင်းနံ့လေး စွဲကျန်နေသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအရာက... ထူးဆန်းသော ခံစားချက်မျိုးပင်။

ရွှီမုန့်က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကျွန်မမှာ ရှင်းစရာ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ။"

ဟန်ကျိမင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ငါသိတယ်။ အိမ်ထဲ ဝင်တော့လေ။ ထမင်းကျွေးမယ့် ကိစ္စကိုတော့ နောက်တစ်ခေါက်မှပဲ စားကြတာပေါ့။"

သူ သိနေပြန်ပြီ။ ရွှီမုန့်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ထပ်၍နီရဲသွားပြန်သည်။ သူတို့ချင်း တွေ့ဆုံတိုင်း သူမကပင် သူ့အား ထမင်းပြန်ကျွေးရန် အကြွေးတင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ဒီအတိုင်းဆိုလျှင် သူမ အကြွေးများ အကုန်အစင် ဆပ်နိုင်ပါဦးမည်လား။

သို့သော် ဟန်ကျိမင်၏ အကြံအစည်နှင့် စောစောက သူမပြောကြားခဲ့သော စကားများကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် သူမ အမှန်တကယ် ဘာသွားရောက်မေးမြန်းသည်ကို သူ ခန့်မှန်းရန်မခက်ခဲပေ။ သူမ၏ မွေးစားမိခင်သည် တစ်ခါမျှ ကလေးမရရှိခဲ့ဖူးပေ။

ကလေးမရနိုင်သည့် ကိစ္စအတွက် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အပေါ်၌သာ အပြစ်အားလုံး ပုံချတတ်ခြင်း... ထိုကဲ့သို့သော ယောက်ျားမျိုးများသည် အမှန်တကယ်ပင် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ရွှီမုန့်သည် ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ချန်ရှီး၏ အိမ်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ခဏမျှ လျှောက်လှမ်းပြီးသည့်တိုင် ဆိုင်ကယ်စက်နှိုးသံ မကြားရသေးပေ။ သူမ လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ ဟန်ကျိမင်သည် ရှပ်အင်္ကျီအဖြူလေးနှင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမထွက်ခွာသွားရာ လမ်းကြောင်းဘက်သို့ ငေးမောကြည့်ရှုနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခု လှုပ်ခတ်သွားကာ သူ့အား လက်လှမ်းပြလိုက်မိတော့သည်။

ဟန်ကျိမင်ကလည်း ပြန်၍ လက်ပြရင်း သူ့အား လှည့်မကြည့်ဘဲ အိမ်ထဲသို့ မြန်မြန်ဝင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

လမ်းကြားထဲမှ မျောက်ကဲ့သို့ ဆော့ကစားတတ်သော ကလေးငယ်များသည် ခံ့ညားထည်ဝါ၍ အရပ်ရှည်သော လူတစ်ယောက်က စတိုင်လ်ကျသော ဆိုင်ကယ်ကြီးနှင့် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းလေးများ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စုပြုံကာ စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုနေကြတော့သည်။

ရွှီမုန့်၏ စိတ်အခြေအနေသည် ရုတ်တရက်ကြီး ကောင်းမွန်သွားတော့သည်။

သူမသည် ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ခြေလှမ်းလေးများဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။