အခန်း ၂၉

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၂၉

ဖရဲသီးရာသီ ကုန်သွားပြီးနောက် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ရထားဘူတာရုံတစ်ဝိုက်တွင် မြေပုံများရောင်းရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် သူမသည် မြေပုံအစောင်တစ်ရာ ယူလာပြီး ရင်ပြင်တစ်ဝိုက်တွင် ခဏမျှ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။ နှစ်နာရီ သုံးနာရီအတွင်းမှာတင် သူမ ယူလာသမျှအားလုံး ရောင်းလိုက်ရသည်။

နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ကုန်ဆုံးခါနီးလာသည်နှင့်အမျှ မြို့တော်သို့ လာရောက်သူဦးရေ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက စီးပွားရေးမှာ ယခုထက်ပင် ပိုကောင်းမွန်နေမည် ဖြစ်သည်။

ဤဝင်ငွေသည် သူမ ယခင်က ရှာဖွေခဲ့သော ဝင်ငွေနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း နည်းလှသည့် ပမာဏတော့ မဟုတ်ပေ။ တွက်ချက်ကြည့်လျှင် ပုံမှန်အလုပ်တစ်ခု လုပ်သည်ထက်ပင် ပို၍ တွက်ခြေကိုက်နေသေးသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အနာဂတ်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ပိုရှိလာသလို ခံစားရသည်။

ယခုခေတ်တွင် သူမကဲ့သို့ ခရီးသွားမြေပုံများကို လိုက်လံရောင်းချသူ အလွန်နည်းပါးသည်။ လောလောဆယ်တွင် ခရီးသွားမြေပုံများကို သတင်းစာအရောင်းဆိုင်များတွင်သာ အများဆုံး ရောင်းချကြသည်။ သို့သော် ရထားဘူတာရုံအနီးတွင်မူ သတင်းစာဆိုင် တစ်ဆိုင်မျှ မရှိပေ။ အနီးဆုံးဆိုင်မှာ လမ်းမကြီး၏ အဆုံး၊ လမ်းတစ်ဖက်ကမ်းတွင် ရှိသည်။ အကယ်၍ သူမသာ အခြားနေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ယခုကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ရောင်းထွက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အဘွားရွှယ် ဖျားနာကတည်းက အိမ်တွင်းလေထုမှာ တင်းမာလာခဲ့သည်။ ယခင်က သူမသည် ရွှီမုန့်ကို ဘယ်သောအခါမှ သဘောမကျခဲ့ဘဲ အိမ်တွင် အမြဲတမ်း ရန်ပွဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ရွှီမုန့် ထွက်သွားပြီးနောက် ဘဝက ပိုလွယ်ကူလာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ပို၍သာ ခက်ခဲလာခဲ့သည်။ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် စတင်သည်နှင့် ဝမ်မိန်လိက သူမအတွက် အဝတ်အစားများ လျှော်ပေးရန်ပင် တောင်းဆိုလာခဲ့သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် သူမသည် မိမိအဝတ်အစားကို မိမိကိုယ်တိုင် လျှော်ဖွပ်ရန် ဘယ်သောအခါမှ လိုအပ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ရွှီကျားသည် အိမ်တွင်နေရသည်မှာ မွန်းကျပ်လာသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူထံမှ ငွေအချို့ယူကာ ထျန်းကျင်းသို့ ရက်အနည်းငယ်မျှ သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူမ ရထားပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်းမှာပင် ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် တိုးတော့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ သူမသည် ခေါင်းတွင် အဖြူရောင်ဦးထုပ်လေးတစ်လုံး ဆောင်းထားပြီး လက်မောင်းကို တံတောင်ဆစ်အထိ လိပ်တင်ထားသော လက်ရှည်အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ခါးတွင် စည်းနှောင်ထားသော ဒူးဖုံး အေလိုင်း စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားရာ သူမ၏ခါးကို ပို၍ပင် သေးသွယ်သွားစေသည်။ သူမ ပိုမိုသပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ နယ်မှလာသော ဧည့်သည်များသည် သူမအား လမ်းမေးရန် ပို၍သဘောကျကြသည်။ သူတို့ ထွက်သွားသည့်အခါ မြေပုံတစ်ခုကိုပါ ဝယ်ယူသွားတတ်ကြသည်။

အကယ်၍ သင်သည် မြို့တော်သို့ လာရောက်လည်ပတ်သူဖြစ်ပါက မြေပုံတစ်ခုဝယ်ရန်မှာ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဝယ်ရမည်ဆိုလျှင်လည်း မည်သူ့ထံမှ ဝယ်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးလှပေ။

ထို့အပြင် ဖုန့်ယန်ဝမ် ရောင်းချနေသော မြေပုံများသည် အလွန်လှပသပ်ရပ်စွာ ပြုလုပ်ထားသည်။ မြေပုံတစ်ခုချင်းစီတွင် မြို့တော်ရှိ အဓိက ခရီးသွားဆွဲဆောင်မှုရှိသော နေရာအချို့သို့ သွားရာလမ်းကြောင်းများကို သေသပ်စွာ ရေးသားထားသည့် တံဆိပ်ကတ်ပြားလေးတစ်ခု ကပ်ထားသည်။

ရွှီကျားသည် ထိုနေရာတွင် ခဏမျှသာ ရပ်ကြည့်နေသော်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ် မြေပုံအချို့ကို ဆက်တိုက် ရောင်းချနေရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုစကတ်ကို ရွှီကျား မှတ်မိသည်။ ၎င်းမှာ တောင်ပိုင်းမှလာသော ကုန်ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး ဈေးမနည်းလှပေ။ ထိုကဲ့သို့ အဝတ်အစားတစ်စုံလုံးသည် ယွမ်တစ်ရာထက် မနည်းနိုင်ပေ။ တတိယအဒေါ်ကဲ့သို့ အလွန်တွက်ကပ်စေ့စပ်တတ်သူတစ်ဦးက ဝယ်မည်ဟု ပြောရုံတင်မကဘဲ အမှန်တကယ် ဝယ်ဝတ်ထားသည်မှာ အံ့ဩစရာပင် ဖြစ်နေသည်။

သူမ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေတုန်းမှာပင် နောက်မှတစ်ယောက်ယောက်က သူမကို တွန်းလိုက်သည်။ "ရွှီကျား၊ ဘာတွေ အိပ်မက်မက်နေတာလဲ။"

ရွှီကျား သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "နင်တို့ အရင်သွားနှင့်ကြ။"

မကြာမီ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သူမ၏ မြေပုံများ အားလုံးရောင်းကုန်သွားသဖြင့် ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် အိမ်သို့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အနီးအနားတွင် အိမ်ငှားကာ ဤတစ်ဝိုက်၌ စီးပွားရေးလုပ်နေကြောင်း သူမ ကြားသိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ အရာမျိုးကို ရောင်းရုံမျှဖြင့် သူမ ငွေမည်မျှများများ ရှာနိုင်မည်နည်း။

ရွှီကျားသည် သူမနောက်သို့ တောက်လျှောက် လိုက်သွားခဲ့ပြီး ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ လှည့်ဝင်ကာ လမ်းဘယ်ညာကွေ့ရင်း လမ်းကြားလေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ အနည်းငယ် ဆက်လျှောက်သွားပြီးနောက် သပ်ရပ်သော အိမ်ဝင်းလေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤနေရာရှိ နေအိမ်များသည် တဟွိုင်ရှုလမ်းကြား တစ်ဝိုက်ရှိ အိမ်များနှင့် မတူပေ။ ထိုနေရာသည် နောက်မှ ဆောက်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး စနစ်တကျ စီမံထားခြင်းမရှိပေ။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လူများက နေရာအနှံ့တွင် ယာယီအဆောက်အဦးများ တိုးချဲ့ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြသဖြင့် အတွင်းပိုင်းမှာ ကျဉ်းမြောင်းကျပ်ညပ်နေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဤနေရာသည် ဟောင်းသော်လည်း မူလလက်ရာအတိုင်း ရှိနေသည့် လူနေအိမ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး အိမ်တစ်လုံးစီတွင် ကိုယ်ပိုင်ဝင်ပေါက်ရှိသော အိမ်ဝင်းတစ်ခုစီ ရှိသည်။

အိမ်ဝင်းများသည် မကြီးမားသော်လည်း ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားပြီး သေသပ်စွာ စီစဉ်ထားသည်။ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် စိုက်ခင်းများ ပြုလုပ်ထားပြီး ကြက်သွန်မြိတ်များနှင့် ဂျူးမြစ်များမှာ အလွန်ဖြစ်ထွန်းနေသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် သူမ၏နောက်ကွယ်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

အိမ်တံခါးကို ပိတ်ထားသော်လည်း အိမ်ဝင်း၏ ခြံစည်းရိုးတံခါးမှာမူ ပွင့်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရွှီကျားသည် သူမနောက်သို့ လိုက်ဝင်သွားသော်လည်း အိမ်ဝင်းထဲတွင် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

အပြင်ခန်း၏ နံရံဘက်တွင် တီဗီစင်ပေါ်၌ တင်ထားသော ၁၂ လက်မ တီဗီတစ်လုံး ရှိသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကုလားထိုင်အချို့ကို စီထားပြီး အခန်းမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။ အတွင်းဘက်တွင်လည်း အိပ်ခန်းတစ်ခန်း ရှိပုံရသည်။ ၎င်းသည် အခန်းတိုင်းတွင် လူများ ပြည့်နှက်နေပြီး အိပ်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုရသည့် သူမ ယခုနေထိုင်သော နေရာနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

အပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားသံကို ကြားရသည်နှင့် ဖုန့်ယန်ဝမ် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးကြလေသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည်လည်း သူမကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး သူမနောက်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ "နင် ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။"

တံခါးသည် ကျယ်လောင်သောအသံနှင့်အတူ ဂျိန်းခနဲဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်သွားခဲ့သည်။ ရွှီကျားသည် အတွင်းပိုင်းကို လှမ်းကြည့်ချင်သေးသော်လည်း ဘာမျှ မမြင်ရတော့ပေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အိမ်ဝတ်စုံတစ်စုံသို့ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ရွှီကျားသည် ဤအဝတ်အစားများကိုလည်း တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ၊ နောက်ထပ် အဝတ်အစားသစ်တစ်စုံ ဖြစ်ပြန်ပြီ။

ရွှီကျားသည် သူမကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏နှလုံးသားထဲမှ ဒေါသများမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံး ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် သူမက ဘာဖြစ်လို့ အဝတ်အစားသစ်များ ဝယ်နိုင်ပြီး ကျယ်ဝန်းသော အိမ်တွင် နေထိုင်နိုင်ရသနည်း။ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးကို ငှားရမ်းနိုင်ရန် ဖုန့်ယန်ဝမ်တွင် ငွေအတော်အတန် ရှိရမည်။ သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤတတိယအဒေါ်ကို ဘယ်သောအခါမှ အထင်မကြီးခဲ့သဖြင့် သဘာဝအတိုင်းပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ မဆက်ဆံခဲ့ပေ။ သူမသည် အသံကို ကျယ်လောင်စွာ မြှင့်တင်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဒေါ့်မှာ အသိစိတ်ရော ရှိရဲ့လား။ သမီးတို့အမေက နေ့တိုင်း အလုပ်သွား၊ အဘွားကို ပြုစု၊ ဟင်းချက်နဲ့ သေလုမတတ် အလုပ်လုပ်နေရတာ။ ဒါပေမယ့် အဒေါ်ကရော၊ အဒေါ်ကတော့ အပြင်ကို ပြောင်းလာပြီး တစ်ယောက်တည်း စည်းစိမ်ခံနေတယ်ပေါ့လေ။"

သူမသည် လက်လှမ်းပြီး ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သူမကို ခါထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရွှီကျားက မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို တစ်ချောင်းချင်းစီ အတင်းခွာထုတ်ရတော့သည်။ ရွှီကျားသည် လက်သည်းများ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သည်အထိ ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လွှတ်မည့်အရိပ်အယောင် မပြခဲ့ပေ။ အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် ဖုန့်ယန်ဝမ် ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ရွှီကျား၏ ပါးကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။

ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် ရွှီကျား၏ နားထဲတွင် အသံပါမြည်သွားသည်။ သူမသည် အလိုအလျောက် မိမိမျက်နှာကို အုပ်လိုက်မိသည်။

"အဒေါ် သမီးကို ရိုက်တယ်။ အဒေါ်က သမီးကို တကယ်ကြီး ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့။"

ဤနေရာတွင် သူမကို ကာကွယ်ပေးမည့် ဝမ်မိန်လိ မရှိသလို ရွှီကျားသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ သူမသည် ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ်က သူမကို အောက်သို့ မြဲမြံစွာ ဖိနှိပ်ထားပြီး နောက်ထပ် ပါးရိုက်ချက်တစ်ခု ကျွေးလိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ ထို့နောက်တွင် ရွှီကျား၏ ကျယ်လောင်ပြီး စူးရှသော ငိုသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အဒေါ် ခံရတာ ထိုက်တန်တယ်၊ ခံရတာ ထိုက်တန်တယ်။" ရွှီကျားသည် စူးရှသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခက်ထန်မည်းမှောင်ပြီး မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် အော်ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ် သမီးရဲ့ တတိယဦးလေးနဲ့ ဘယ်တော့မှ ကွာရှင်းရမှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်နေ့နေ့မှာ ကွာရှင်းဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် အဒေါ်က အဘွားကြီး ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီအချိန်ကြရင် အဒေါ်က ကလေးမမွေးနိုင်တော့ဘူး။ တစ်သက်လုံး ကိုယ်ပိုင်ကလေးမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းရမှာကို ခံရတာ ထိုက်တန်တယ်လို့ မှတ်လိုက်။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ မျက်နှာသည် တစ်ခဏအတွင်း ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၃၆ နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု မရှိသည့်အခါ ထိုအရာကို ပို၍ပင် တမ်းတတတ်ကြသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ် မိမိဘဝတွင် ကြားဖူးသမျှ အစက်ဆုပ်ဆုံးသော စကားလုံးများသည် ဤမိသားစုက သူမအပေါ် ပစ်ပေါက်ခဲ့သော စော်ကားမှုများသာ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော စကားလုံးများကို အမြဲတမ်း ကြားညှပ်လျက် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသဖြင့် ရွှီကျားသည် သဘာဝအတိုင်းပင် များစွာ စုပ်ယူထားမိသည်။ မည်သည့်စကားလုံးမျိုးက အနာကျင်စေဆုံး ဖြစ်စေလဲဆိုသည်ကို သူမ အတိအကျ သိသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်အတွက် အရက်စက်ဆုံးသော စော်ကားမှုမှာ သူမ ကလေးမွေးဖွားနိုင်ခြင်း မရှိဟူသောအချက် မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏အချိန်များကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့သောကြောင့် ကလေးမွေးဖွားရန် အကောင်းဆုံး အသက်အရွယ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဟူသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်တွင် ရွှီကျားသည် အနည်းငယ် နောင်တရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ အဘွားသာ သိသွားပါက သူမ ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်လိမ့်မည်။

အိမ်တွင် အဘွားဖြစ်သူက တတိယဦးလေးကို ပြောနေသည်ကို သူမ ကြားခဲ့ဖူးသည်၊ ထိုကိစ္စကို နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်မျှ ဆွဲဆန့်ထားသင့်သည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကွာရှင်းလျှင်ပင် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သင့်တော်သော အိမ်ထောင်ဖက်ကို ရှာဖွေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ အဆုံးတွင်တော့ ရွှီကျဲဖန့်သည် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အမျိုးသားများအတွက် အသက်အရွယ်မှာ အရေးမကြီးပေ။

သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ ဆက်မနေနိုင်တော့လျှင်ပင် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို ကောင်းမွန်သောဘဝဖြင့် မရှင်သန်စေလိုကြပေ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ "ဒါဆို နင်တို့က ငါ့ကို အချိန်ဆွဲပြီး မောပန်းသွားအောင် လုပ်ချင်တာပေါ့။"

ထိုအချိန်တွင် ရွှီမုန့် အပြင်မှ ဝင်လာခဲ့သည်။ အိမ်ဝင်းထဲတွင် ရွှီကျားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက် တင်းမာသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ရွှီကျားကို ပြောစရာစကား မရှိပေ၊ အထူးသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ဖြစ်သည်။ ရွှီကျား ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းသည် ပြဿနာကိုသာ ဆောင်ယူလာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရွှီကျားသည် ရွှီမုန့်၏အကြည့်နှင့် ဆုံမိသောအခါ အလိုအလျောက် နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က တောင်ပေါ်ရွာတစ်ရွာသို့ အတင်းအဓမ္မ ရောင်းစားခံခဲ့ရသော ချွေးမတစ်ဦးအကြောင်း သတင်းတစ်ပုဒ် ထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် အကြိမ်ကြိမ် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျရှုံးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အလိုက်သင့် နေထိုင်တတ်ရန် သင်ယူခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်လဲမသိ၊ ယောက္ခထီးဖြစ်သူက ဖျားနာကာ မကြာမီပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင် လင်ယောက်ျားဖြစ်သူ၏အလှည့် ရောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မှိုဆိပ်သင့်ခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့ပြီး ဆေးရုံသို့ သွားရာလမ်းတွင် ယောက်ျားဖြစ်သူသည် တစ်စုံတစ်ခု ပူးကပ်နေသကဲ့သို့ ချောက်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ခုန်ချသွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက ၎င်းမှာ ချွေးမဖြစ်သူ၏ လက်ချက်ဟု ပြောကြသော်လည်း မည်သည့်သက်သေမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ရွှီကျား ဘာကြောင့်လဲမသိ၊ ထိုပုံပြင်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသောအခါ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်ခနဲ အေးသွားခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ရွှီမုန့်နှင့် စကားအချေအတင် မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမက "ငါ ပြန်တော့မယ်" ဟုသာ ရိုးရိုးလေးပြောကာ လှည့်ထွက်၍ ပြေးသွားတော့သည်။

ရွှီမုန့်သည် ထွက်ပြေးသွားသော ရွှီကျား၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သူမ ပြောခဲ့သော စကားတစ်လုံးမျှ မကြားလိုက်ရကြောင်း နောက်မှ အော်ပြောလိုက်သည်။ ရွှီကျားသည် ယခင်က ယခုကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူတို့ ငယ်စဉ်က အတူတူ ကစားကြသည့်အခါ ရွှီမုန့်သည် သူမကြောင့် တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။ ရွှီကျားသည် လူကြီးများ မမြင်ကွယ်ရာတွင် သူမကို အမြဲတမ်း တွန်းပစ်တတ်ပြီး ရွှီမုန့် ပြန်လည်မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ကျယ်လောင်စွာ ငိုပြတတ်သည်။

မိသားစုထဲရှိ လူကြီးများက သူမဘက်မှ အမြဲတမ်း ပါဝင်ပေးတတ်ကြသည်ဟူသောအချက်ကို သူမ အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ရွှီမုန့်ဘက်မှ ရပ်တည်ပေးခဲ့ဖူးသူဟူ၍ ဖုန့်ယန်ဝမ် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ထွက်ပြေးသွားသော ရွှီကျား၏ ကျောပြင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ ခုနက ပြောခဲ့သော ရက်စက်လှသည့် စကားလုံးများကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိရင်း ဖုန့်ယန်ဝမ် ဤမိသားစုနှင့်အတူ အသက်ပျောက်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

အဆုံးတွင်တော့ သူမသည် ရွှီမိသားစုအကြောင်းကို ခေါင်းအစခြေအဆုံး သိရှိထားသည်။ ကြွက်သတ်ဆေး အနည်းငယ်မျှသာ ရှိလျှင် သူတို့အားလုံး ပြီးသွားနိုင်သည်။

သို့သော် ရွှီမုန့်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် သူမ ပြန်စဉ်းစားမိသည်၊ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးများအတွက် သူမ ဘာကြောင့် မိမိဘဝကို စွန့်လွှတ်ရမည်နည်း။ သူမတွင် မုန့်မုန့် ရှိသေးသည်မဟုတ်ပါလား။

သူမသည် သူတို့အားလုံးထက် ပိုကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်ပြမည်။ ယခုမှစ၍ သူမသည် သူတို့၏ မျက်စိအောက်တွင်ပင် ခေါင်းကို မော့လျက် လျှောက်လှမ်းပြမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ ဒေါသတကြီးဖြင့် စိတ်မသက်မသာ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သူမအတွက် ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေမည် ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အတွင်းသို့ ဝင်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှီမုန့်သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ ရေအေးတစ်ခွက် ငှဲ့ပြီး သောက်ခါနီးတွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်က စိုးရိမ်တကြီး ပြေးလာကာ သူမ၏လက်ထဲမှ ခွက်ကို လုယူပြီး ရေများကို ပန်းခင်းထဲသို့ သွန်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ရေပိုက်ခေါင်းမှ နောက်ထပ် ရေတစ်ခွက်ကို ဖြည့်ကာ ရွှီမုန့်ထံ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီခွက်ကို သောက်။"

မိခင်နှင့် သမီးဖြစ်သူတို့သည် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံး နားလည်သဘောပေါက်သွားကြသည်။ အခြေအနေများက ဤအဆင့်အထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အတည်ပြုချက် ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်၊ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ရွှီမိသားစုသည် ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူမကို လှည့်စားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"အမေ၊ ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။" ရွှီမုန့်က ခုံတန်းလေးတစ်ခုကို ဆွဲကာ အမိုးအောက်တွင် ထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ သက်တောင့်သက်သာ မှီလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ပြတ်သားလာခဲ့သည်။

သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ကွာရှင်းရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူမသည် ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုကိုသာ အလိုရှိတော့သည်။

"အမေ သူတို့နဲ့ သွားစကားပြောဖို့ အချိန်ရှာရမယ်။" ဖုန့်ယန်ဝမ် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သူတို့က ငြင်းပယ်ပြီး အချိန်ဆွဲဖို့ ကြိုးစားရင်ရော။" ရွှီမုန့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း အမေ ဆက်လုပ်မှာပဲ။ နှစ်နှစ်ခွဲနေပြီးရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကွာရှင်းခွင့် လျှောက်ထားလို့ရတယ်။" သို့သော် ထိုအချိန်ကြလျှင် သူမသည် အသက် ၃၈ နှစ် ရှိနေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုမျှအထိ အဝေးကြီး စဉ်းစားနေရန် မလိုပေ။ ကွာရှင်းပြတ်စဲပြီး ထိုမိသားစုနှင့် လုံးဝ ပတ်သက်မှု မရှိတော့မည့် အသိတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်စေသည်။

သူမ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးပြီ။ မြန်မြန်လုပ်လေ ပိုကောင်းလေ ဖြစ်သည်။ သူမ ယနေ့ပင် ရွှီမိသားစုထံသို့ သွားမည်။

သူမ ရွှီမိသားစုအိမ်သို့ပင် မရောက်သေးမီ အနီးအနားမှ တစ်စုံတစ်ဦး အော်ဟစ်နေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်တော့်အစ်မ ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဘယ်ကို သွားတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ မိသားစုက သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်တာလား။ တောက်... ခင်ဗျားတို့ သူ့ကို တကယ်ကြီး ကန်ထုတ်လိုက်တာလား။"

ထိုအသံကို ကြားရသောအခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ မိသားစု ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။