အခန်း ၃၀

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၃၀

ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ မွေးရပ်မြေမှာ ဟဲ့ပေးနယ်စပ်အနီးရှိ ကျေးလက်ရွာတစ်ရွာတွင် ဖြစ်ပြီး ဝေးလံလှသည်။ သွားလာရေး အဆင်မပြေသေးသဖြင့် နှစ်သစ်ကူး သို့မဟုတ် မိဘများ၏ မွေးနေ့များမှလွဲ၍ အိမ်သို့ ပြန်ခဲလှသည်။ ဖုန့်ယန်ဝူ အနေဖြင့်မူ ရွှီမိသားစုထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း ပို၍ပင် နည်းပါးသည်။

ပထမအချက်မှာ ယောက်ျားဖြစ်သူ၏ မိသားစုမှာ ကြီးမားပြီး လာရောက်လည်ပတ်တိုင်း ချုပ်ချယ်မှုကို ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်ကာ ဒုတိယအချက်မှာ အဘွားရွှယ်သည် ဆက်ဆံရန် သိသိသာသာ ခက်ခဲသော အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး သူလာတိုင်း စကားတတွတ်တွတ်ဖြင့် ဆူပူတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် အိမ်ထောင်ကျခါစတွင် ဖုန်းယန်ဝူသည် ပထမဆုံး နှစ်သစ်ကူး၌ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဝေးလံသောလမ်းကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီး ကျေးလက်မှ ဥတောင်းတစ်တောင်းနှင့် အခြားလယ်ယာထွက်ကုန်များကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

အဘွားရွှယ်သည် ထိုအထုပ်အပိုးကြီးများကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထမင်းစားချိန် ရောက်သောအခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ဥခြောက်လုံးကို ခွဲ၍ ဂျူးမြစ်နှင့် ကြက်ဥကြော် ဟင်းတစ်ခွက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က ဖုန့်ယန်ဝူမှာ အသက် ၁၄ နှစ်မျှသာ ရှိသေးသော အပြောအဆို ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း သိပ်မရှိသေးသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ထိုထမင်းဝိုင်းအတွင်း သူသည် ကြက်ဥကြော်ဟင်းကို အနည်းငယ် ပို၍ နှိုက်စားမိရာ အဘွားကြီးက ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

သူတို့ ထမင်းဝိုင်းမှ မထရသေးမီမှာပင် သူမသည် တူများကို ခေါက်လျက် ရွှီတဝေ့ကို ဆုံးမစကား ပြောကြားတော့သည်၊ သူတစ်ပါးအိမ်တွင် ထမင်းစားသည့်အခါ စနစ်တကျ ရှိရန် လိုအပ်ကြောင်း၊ စာကြောင်းတိုင်းတွင် "ယဉ်ကျေးမှု" နှင့် "ဆုံးမသွန်သင်မှု" ဟူသော စကားလုံးများကို ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် မိမိ၏ မြေးဖြစ်သူကို ဆူပူနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖုန့်ယန်ဝူကို ရည်ရွယ်၍ ပြောဆိုနေခြင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။

သူမ၏ မောင်လေးမှာ ကလေးမျှသာ ရှိသေးသည်။ မည်သည့်မိသားစုက မိမိ၏ ယောက်ဖကို ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံပါမည်နည်း။ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ဒေါသထွက်လာသဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝူသည် တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်ကာ ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် သူသည် အစ်မဖြစ်သူ၏ နေရာ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို ကျန်းကွေ့ဖန်းထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည်။ တွေဝေမနေတော့ဘဲ သူသည် ကြက်နှစ်ကောင်ကို ဆွဲလျက် သူတို့၏ အိမ်တံခါးဝအထိ တန်းတန်းမတ်မတ် လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘွားရွှယ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဥတောင်းအကြောင်းကို မှတ်မိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ မှုန်ဝါးသော မျက်လုံးများက ယခုအခါ ရဲရင့်ပြတ်သားသော အမူအရာ ရှိနေသည့် ဖုန့်ယန်ဝူကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ထိုကြက်နှစ်ကောင်ကို လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ၎င်းတို့မှာ အသားတိုးကြက်များ ဖြစ်ကြပြီး ဆူဖြိုးထွားကြိုင်းလှရာ တစ်ကောင်လျှင် အနည်းဆုံး ကီလိုဂရမ်အနည်းငယ်ခန့် ရှိသည်။ ၎င်းတို့ကို အိမ်ထဲသို့ပင် မသွင်းဘဲ အမိုးအောက်တွင် ဒီအတိုင်း ထားရှိထားသော်လည်း သူမက ညည်းတွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သူ ကြက်တွေ ယူလာတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒီနေ့ နေက အနောက်က ထွက်လာတာ ထင်တယ်၊ ဒါတွေအကုန် ယူလာပေးရအောင်။ ဒုတိယချွေးမ၊ သူ့အတွက် ကုလားထိုင်တစ်လုံး မြန်မြန်ထုတ်ပေးလိုက်။ ရွှီမုန့်ရဲ့ ဦးလေး၊ မင်းနဲ့ သေချာ စကားပြောစရာ တချို့ရှိတယ်။" သူမသည် မိသားစု၏ အကြီးအကဲပီပီ အပြည့်အဝ လေသံဖမ်းလိုက်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အနံ့အသက်ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည်၊ သူ ဘယ်နေရာက လာခဲ့သည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

အဘွားရွှယ်သည် များသောအားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကျေးလက်လူများကို မနှစ်မြို့တတ်သလို ဝမ်မိန်လိသည်လည်း ထို့အတူပင် မညှာမတာ ဆက်ဆံတတ်သည်။ သူ့ကို ရောဂါပိုးမွှားတစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားကာ သူမသည် ကုလားထိုင်အချို့ကို ယူဆောင်လာပြီး အိမ်ဝင်ပေါက်နှင့် အတတ်နိုင်ဆုံး ဝေးရာနေရာတွင် ချထားလိုက်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုမိန်းမသည် အမြဲတမ်း ဘဝင်မြင့်နေပြီး အစ်မဖြစ်သူကို ပြဿနာရှာရန် ဘယ်သောအခါမှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

သူသည် သူမ၏အနားသို့ တမင်တကာ တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။ "ဒါ ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော် လာတာ နည်းလို့ ထင်တယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဆွေမျိုးကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး။"

ဝမ်မိန်လိသည် လန့်အော်လုနီးပါးဖြစ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ရုန်းကန်တော့သည်။ သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အနံ့မှာ အလွန်ဆိုးရွားလှသည်။

ရွှီမုန့်သည် ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုရင်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဤဦးလေးအပေါ် အမြဲတမ်း အထင်ကြီး လေးစားမှု ရှိခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝူသည် သူမထက် အသက်အများကြီး ပိုကြီးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သူမ ငယ်စဉ်က မိခင်ဘက်မှ အဘွား၏အိမ်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်သည့်အခါ ဦးလေးဖြစ်သူက သူမကို တောင်ပေါ်သို့ခေါ်သွားပြီး ငှက်ဖမ်းပေးခြင်း၊ မြစ်ထဲသို့ခေါ်သွားပြီး ငါးဖမ်းပေးခြင်းများ ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့ အတူတူ မဆော့ဖူးသော အရာဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဦးလေးဖြစ်သူ အိမ်ထောင်ကျပြီး လူကြီးလူကောင်း ပိုဆန်လာသောအခါ သူမနှင့်အတူ လျှောက်မပြေးတော့ပေ။ သို့သော် ဖုန့်ယန်ဝူသည် အမှန်တကယ် စိတ်နှလုံးကောင်းရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ကြိမ်ထက်မက ရွှီကျဲဖန့်ကို လမ်းတွင် ပိတ်ဆို့ကာ မိခင်ဖြစ်သူအတွက် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

"ဦးလေး။" ရွှီမုန့် ကျယ်လောင်စွာ ခေါ်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ထံမှ အနံ့အသက်များကို နည်းနည်းမျှ မရွံရှာဘဲ အနားသို့ တိုးကပ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေး ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ ဘယ်လိုလာတာလဲ။ အိမ်မှာရော အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား။ ပင်းပင်းရော လိမ္မာရဲ့လား။"

ဖုန့်ယန်ဝူသည် အိမ်ထောင်ပြု နောက်ကျခဲ့သည်။ သူ၏ဇနီးသည် သားယောက်ျားလေးတစ်ဦးကို မွေးဖွားထားခဲ့သည်မှာ ယခုအခါ တစ်နှစ်ခွဲခန့်သာ ရှိသေးသည်။ ရွှီမုန့်သည် နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် အဘွားအိမ်သို့ အရင်တစ်ခေါက်က သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ပင်းပင်းသည် တစ်နှစ်သားမျှသာ ရှိသေးပြီး စကားစပြောတတ်ကာ မြင်သမျှ အရာအားလုံးကို စားချင်နေသည့် ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးတုတ်တုတ်လေး ဖြစ်သည်။

မနှစ်က ဖုန့်ယန်ဝူသည် သူ၏ ကျေးရွာတွင် ကြက်မွေးမြူရေးခြံတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ နွေရာသီမှာ အလုပ်အရှုပ်ဆုံး အချိန်ဖြစ်ရာ ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါအတွက် စိုးရိမ်ရခြင်း၊ ခြံကို ထိန်းသိမ်းရခြင်း၊ အိမ်တွင်းကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရခြင်းတို့ ရှိသည်။ ထို့အပြင် မကြာသေးမီက သူ၏သားဖြစ်သူမှာလည်း ဖျားနာခဲ့သေးသည်။ မကြာသေးမီကမှ အခြေအနေများ ပြန်လည်သက်သာလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်နှစ်များတွင် ရွှီမုန့်သည် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တချို့ကို အဘွားအိမ်တွင် ဖြတ်သန်းလေ့ရှိသော်လည်း ယခုနှစ်တွင်မူ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အသေးစားစီးပွားရေးကို ကူညီပေးနေရသဖြင့် အချိန်မရရှိခဲ့ပေ။

ဖုန့်ယန်ဝူသည် အမိုးအောက်ရှိ ကြက်များကို တမင်တကာ ညွှန်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မြို့ထဲကို ကြက်တွေ လာပို့တာ၊ ဒါနဲ့ပဲ မင်းတို့ဆီ ဝင်ကြည့်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တာ။ စေတနာနဲ့ ကြက်နှစ်ကောင် ယူလာတာကို အထင်သေးခံရသေးတယ်။ ရပါတယ်၊ ရပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့လို ကျေးလက်သမားတွေက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အဆင့်မြင့်အိမ်ထဲကို ခြေချဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ နောက်တစ်ခါကြရင် အဝေးကပဲ နေပါ့မယ်။ မုန့်မုန့်၊ သမီး ဦးလေးကို အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း… ဘယ်သူ သမီးတို့ကို နှိပ်စက်တာလဲ။ ဘယ်သူ သမီးတို့ သားအမိကို ကန်ထုတ်လိုက်တာလဲ။"

အမှန်တော့ ထိုကြက်များကို ရွှီမိသားစုအတွက် ယူဆောင်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာက ဥအချို့နှင့်ပတ်သက်၍ ရန်ငြိုးကို ယနေ့တိုင် အမှတ်ရနေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့ကို စိန်ခေါ်ရန်အတွက်သာ ကြက်များကို ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ဦးလေးကို ဖက်ကာ မိမိ၏ ဒုက္ခများကို ရင်ဖွင့်ချင်သော်လည်း ၎င်းမှာ သူတို့ ယနေ့ လာရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်း မဟုတ်ပေ။

ဖုန့်ယန်ဝူသည် အစ်မဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ စိုပြည်နေပြီး ဒုက္ခရောက်နေသည့် ပုံစံမပေါက်သည်ကို မြင်ရသောအခါမှ သူ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

ရွှီမုန့်သည် သူ ဘာတွေးနေသည်ကို ချက်ချင်း သိရှိနိုင်သဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ သူတို့ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းအကြောင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူမ ပြတ်သားစွာပင် ပြောလိုက်သည်။ "အမေက ကွာရှင်းချင်လို့။"

ဖုန့်ယန်ဝူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အစ်မဖြစ်သူကို ထပ်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါက သမီး အလိုရှိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သမီး အမေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လား။"

ရွှီမုန့် ပြန်ဖြေကြားသည်။ "အမေ ကိုယ်တိုင် ကွာရှင်းချင်တာပါ။"

၎င်းမှာ ရန်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်သလို မိသားစုအတွင်း အဆင့်အတန်းတစ်ခုခု ရရှိရန် ကြိုးစားခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒအရသာ ကွာရှင်းလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် ဖုန့်ယန်ဝူကို ပျော်ရွှင်သွားစေသည်။ အစ်မဖြစ်သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ကွာရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ တကယ်လို့ ငါ့အစ်မက အခု ကွာရှင်းချင်တယ်ဆိုရင် ရွှီကျဲဖန့်ကို သွားခေါ်လိုက်။ ဒီကွာရှင်းမှုအတွက် စည်းကမ်းချက်တွေကို ငါတို့ အတူတူ ထိုင်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

ယခင်နှစ်များတွင် အစ်မဖြစ်သူ အိမ်သို့ ပြန်လာသည့်အခါတိုင်း သူမသည် ဘယ်သောအခါမှ လူသိအောင် မညည်းတွားခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ ယူဆောင်လာသော ပစ္စည်းများနှင့် ဝတ်ဆင်ပုံကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သူမ ကောင်းမွန်စွာ မရှင်သန်ရကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ပြင်းထန်သော ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဒဏ်အောက်တွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ လက်ချောင်းများသည် အမြဲတမ်း ရောင်ရမ်းနီရဲနေတတ်ပြီး သူမ၏ အအေးဒဏ်ကြောင့် ဖောရောင်နေသော အနာများမှာ တစ်ခါမျှ မပျောက်ကင်းခဲ့ဖူးပေ။

သူမသည် မိဘများ၏ အိမ်တွင်ပင် ကြာကြာမနေရဲခဲ့ပေ။ မိမိ၏ မွေးရပ်အိမ်တွင် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့စဉ်က ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ဤကဲ့သို့သော အရှက်ခွဲမှုမျိုးကို ဘယ်တုန်းက ခံစားခဲ့ရဖူးသနည်း။

ဤအရာက ဘယ်လိုအိမ်ထောင်ရေးမျိုးလဲ။ သူတို့က ကျွန်တစ်ယောက်ကို ဝယ်ထားသလိုပဲ။

အဘွားရွှယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ဆိုးရွားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မောင်ငယ်ဖြစ်သူက လက်ဆောင်များ သယ်ဆောင်လာသဖြင့် တောင်းပန်ရန် လာရောက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အကြီးအကဲပီပီ မိမိ၏ လေသံကို ဖမ်းကာ ပြင်းထန်သော အာဏာပြသမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန်ပင် စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်၊ ဤသားအမိနှစ်ဦးကို ပြင်းထန်သော သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးကာ နောက်ဆုံးတွင် လိမ္မာယဉ်ကျေးလာစေရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ကြားဝင်စေ့စပ်ရန် မကြိုးစားရုံတင်မကဘဲ သူတို့ ကွာရှင်းတော့မည်ဟုပါ ပြောဆိုလာခဲ့သည်။

ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းသည် အလွန်အရှက်ရစရာ ကောင်းသောအရာ ဖြစ်သော်လည်း ဤမိသားစုသည် နည်းနည်းမျှ ရှက်ရွံ့ပုံမပြပေ။

အဘွားရွှယ်၏ မျက်နှာသည် အိုးဖင်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသည်။ "မင်းက သူ့ရဲ့ မောင်ပဲ။ မင်း သူ့ကို အသိတရားဝင်အောင် စကားမပြောနိုင်ဘူးလား။ ပြောစမ်းပါဦး၊ ငါတို့ ရွှီကျဲဖန့်က သူ့အပေါ် ဘယ်လိုများ ပြစ်မှားခဲ့လို့လဲ။ ငါက ယောက္ခမတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒီမိသားစုရဲ့ လူကြီးသူမတစ်ယောက်။ ငါ စကားနည်းနည်းပဲ ပြောမိတာကို အခု သူမက စိတ်ကောက်နေတာလား။ ဒီအိမ်တွင်းအုပ်ချုပ်မှုမှာ စနစ်တကျရှိရကောင်းမှန်း မသိကြတော့ဘူးလား။"

၎င်းမှာ အဘွားရွှယ် အမြဲတမ်းသုံးနေကျ နည်းဗျူဟာ ဖြစ်သည်။ အနှစ်သာရရှိသော စကားကို မပြောဘဲ လူကြီးသူမဖြစ်မှုကိုသာ ရှေ့တန်းတင်တတ်သည်။

သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ရပ်တည်ချက်မှာ… ငါက အသက်ကြီးတဲ့အတွက် ငါမှန်ရမယ် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်နီးနားချင်းများ အားလုံးမှာလည်း အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။ လမ်းခွဲခြင်းထက် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းကို တိုက်တွန်းသည့် မူဝါဒကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသဖြင့် သူတို့အနက် အများစုမှာ အဘွားရွှယ်ဘက်မှ ပါဝင်ကြသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်အပေါ် စာနာမိသူအချို့ ရှိသော်လည်း သူတို့၏အသံများမှာ လူအုပ်ကြီးကြားတွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝူ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက တကယ် တစ်ခုခုပဲ အဘွားကြီး။ ကျွန်တော့်အစ်မက ခင်ဗျားတို့ မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်လာခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ရှိပြီ၊ ခင်ဗျားတို့အပေါ် ဘယ်တုန်းကမှ မပြစ်မှားခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ရွှီကျဲဖန့်ကတော့ သူ့ကို ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝမျိုး မပေးခဲ့ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ အိမ်တွင်းက ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် ထည့်တောင် မပြောချင်ဘူး။ အိမ်မှုကိစ္စအားလုံးက သူ့အပေါ်မှာပဲ ကျရောက်နေတာ… ဘာလဲ၊ ခင်ဗျားတို့ မိသားစုမှာ မိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်တယ်ဆိုတာ အလကားရတဲ့ အစေခံတစ်ယောက်ကို ယူတာလား။ ခင်ဗျားလက်က ဂဏန်းတွက်ခုံကို ဘယ်လောက်တောင် အသံကျယ်ကျယ် ခေါက်နေလဲဆိုရင် အဲဒီအစေ့တွေက ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ် လာမှန်တော့မယ့်အတိုင်းပဲ။ အသေးစိတ်တွေကို ကျွန်တော် အငြင်းမပွားချင်ဘူး။ တကယ်လို့ ကျွန်တော့်အစ်မက မပျော်လို့ ကွာရှင်းချင်တယ်ဆိုရင် ဒါက သူမရဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ သူမ ဘယ်အချိန်မဆို အိမ်ပြန်လာဖို့ ကြိုဆိုလျက်ရှိတယ်။"

"ပြီးတော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ပြောရဲတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက ရွာမှာ စနစ်တကျရှိတဲ့ အိမ်အသစ်တစ်လုံး ဆောက်ပြီးပြီ။ တကယ်လို့ ကျွန်တော့်အစ်မ ပြန်လာမယ်ဆိုရင် သူမ နေထိုင်ဖို့ နေရာ ရှိတယ်။ ဒီလို ကျဉ်းမြောင်းပြီး စုတ်ပြတ်နေတဲ့ နေရာမှာ အားလုံး စုပြုံတိုးဝှေ့နေရတဲ့ ခင်ဗျားတို့နဲ့မတူဘူး။ ဒီမှာနေရတာ အသက်ရှူကျပ်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။"

ရွှီမုန့် မျက်နှာပွင့်လန်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေး၊ သမီးတို့ အိမ်အသစ် ဆောက်လိုက်တာလား။"

ဖုန့်ယန်ဝူက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ ပြောနေရင်း ခေါင်းစဉ်အောက်ကနေ စကားလမ်းကြောင်းလွဲသွားသည်ကို သိသာစွာ မနှစ်မြို့ဟန်ပြသည်။

ရွှီမုန့် ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် ရယ်ချင်သွားသည်။ သူမ အိမ်သို့ မပြန်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိရှိပေ။ မိသားစုက အမှန်တကယ်ပင် အိမ်အသစ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်ခဲ့ခြင်းလား။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကတင် ငွေကြေးကျပ်တည်းနေသည်ဟု ပြောခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ ရုတ်တရက် အိမ်ဆောက်ရန် ငွေအလုံအလောက် ရှိလာခဲ့ကြသည်ပေါ့။

အဘွားရွှယ်က ဖုန့်ယန်ဝူကို စိုက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့သားက ဘာတစ်ခုမှ မမှားခဲ့ဘူး။ တကယ်လို့ သူမက ကွာရှင်းချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ မိသားစုက သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် အိမ်ထောင်ပြုဖို့အတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကို ပေးရမယ်။"

ရွှီကျဲဖန့်သည် အပြင်မှ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာပြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ သူ ရုတ်တရက် အော်လိုက်မိသည်။ "အမေ။"

သူမက ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို မည်သို့ ပြောနိုင်ရသနည်း။ ၎င်းမှာ လုံးဝ အရှက်မရှိခြင်း မဟုတ်ပါလား။

ရွှီကျဲဖန့်သည် မိခင်စကား နားထောင်တတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို "မနာခံသူ" ဟု မကြာခဏ ထင်မြင်တတ်သော်လည်း သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင်သိက္ခာတော့ ရှိသေးသည်။ ယခုခေတ်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကွာရှင်းမှုအတွက် အမျိုးသားတစ်ဦးကို ငွေပေးရသည်ဟူ၍ မည်သူကြားဖူးသနည်း။ ထို့အပြင် ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို သူ၏ဝင်ငွေမှ တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မပေးခဲ့ဖူးပေ၊ အဘွားရွှယ်ကသာ သူ၏ဝင်ငွေအားလုံးကို သိမ်းဆည်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘွားရွှယ်က သူမ၏ သားဖြစ်သူကို ခက်ထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအသုံးမကျသော လူမိုက်၊ သူမ ပြုလုပ်သမျှ အရာအားလုံးသည် သူ့အတွက် ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။

သူမ၏ တတိယမြောက်သားတွင် ကလေးမရှိပေ။ သားမရှိခြင်းသည် မျိုးဆက်မရှိခြင်း ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် တူဖြစ်သူမှလွဲ၍ မည်သူ့ကို အားကိုးနိုင်မည်နည်း။ သို့သော် တူသည် သူ၏ သားအရင်း မဟုတ်ပေ။ သူက အဘယ်ကြောင့် သူ အသက်ကြီးချိန်တွင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် မိမိသည် သူ့အတွက် တစ်စုံတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး သူက မိမိအပေါ် အကြွေးတင်နေစေရန်နှင့် ကျေးဇူးသိတတ်နေစေရန် ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

အဘွားရွှယ်၏ အတွေးအခေါ်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်… အကယ်၍ ဖုန့်ယန်ဝမ် ကွာရှင်းပြီး ထွက်ခွာသွားပါက မိသားစုသည် အလုပ်သမားတစ်ဦး ဆုံးရှုံးလိမ့်မည်။ ထိုလစ်လပ်မှုကို ဖြည့်ဆည်းရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သားဖြစ်သူမှာ သေလုမတတ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အဘွားရွှယ်သည် လက်ကို မြဲမြံစွာ ဝေ့ယမ်းလျက် ကြေညာလိုက်သည်။

"တခြားအကြောင်းတွေကို ထပ်မပြောနဲ့တော့။ မင်းရဲ့ အစ်မကြောင့်ပဲ ငါတို့ ကျဲဖန့်ဟာ ဒီနှစ်တွေအကုန်လုံးကို ဖြုန်းတီးခဲ့ရတာ။ သူမက ကလေးမမွေးနိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ ဒီအချိန်တွေအကုန်လုံး ငါတို့အိမ်မှာ အလကား စားသောက်နေခဲ့တာ။ မင်းတို့ မိသားစုဆီကနေ အစားအသောက်ဖိုး မတောင်းတာနဲ့တင် သဘောထားကြီးလှတယ်မှတ်ပါ။"

ရွှီမုန့်သည် ပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရွှီကျားကို မတွေ့ရသဖြင့် သရော်သောလေသံဖြင့် မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"သူ့မှာ အပြစ်မရှိဘူးလို့ ဘယ်လိုပြောနိုင်ရတာလဲ။ ခုနတင် ရွှီကျားက သမီးကို ပြောခဲ့တယ်၊ ကလေးမရနိုင်တာက တတိယဦးလေးကြောင့်တဲ့။ အဘွားတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး ပေါင်းပြီး သမီးတို့အမေကို လိမ်ညာခဲ့ကြပြီး အပြစ်အားလုံးကို သူ့အပေါ် ပုံချခဲ့ကြတာ။ ပြီးတော့ အခုလည်း ကိစ္စတွေကို အချိန်ဆွဲပြီး သူမ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားအောင်အထိပါ ကြံစည်နေကြတာပေါ့လေ။"