အခန်း ၃၂

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၃၂

ယခုခေတ်တွင် အမျိုးသမီးများသည်လည်း အမျိုးသားများကို ရွေးချယ်ရာတွင် စံနှုန်းမြင့်မားလာကြသည်။ ရွှီကျဲဖန့်၏ အခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် အိမ်ထောင်ဖက်သစ် ရှာဖွေရန် မလွယ်ကူလှပေ။ ထို့အပြင် အိမ်ထောင်ဖက်သစ် ထပ်မံရရှိရန်အတွက်လည်း ငွေကြေးကုန်ကျမည် မဟုတ်ပါလား။

"ရှောင်ဝူ၊ ငါပြောတာ နားထောင်ပါဦး။ ငါတို့တွေ လုပ်ခဲ့တာ မမှန်ဘူးဆိုတာကို ငါ ဝန်ခံပါတယ်။" ရွှီကျဲဖန့်က စာနာမှုရရှိရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက ငါတို့တွေသာ မရှိခဲ့ရင် မင်းရဲ့အစ်မက တက္ကသိုလ်ပြီးအောင် တက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုကြတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ကွာရှင်းဖို့ကို အရမ်းလွယ်လွယ်ပြောနေကြတယ်၊ သူ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် အချိန်ဖြုန်းခဲ့ရတယ်လို့ ပြောနေကြတယ်။ ငါရောပဲ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် အချိန်ပေးခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ့ရဲ့အချိန်တွေကြတော့ ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိဘူးလား။"

သို့သော် ဖုန့်ယန်ဝူက ထိုစကားကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ "ပေါက်ကရတွေ။ ကျွန်တော့်အစ်မသာ အချစ်ကြီးမနေခဲ့ရင် အဲဒီတုန်းကတည်းက ခင်ဗျားကို ကွာရှင်းခဲ့သင့်တာလို့ ကျွန်တော် ပြောချင်တယ်။ မြို့ထဲကို ဝင်ခွင့်ရဖို့အတွက် လူတွေဟာ ဘယ်ညာမရွေး ကွာရှင်းခဲ့ကြတာကို မမေ့နဲ့။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အစ်မက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာ။ မနေ့ညက ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်းကို ပိုပြီး စဉ်းစားလေလေ ပိုပြီး မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားရလေလေပဲ။ ခင်ဗျားတို့တွေက သူမ တက္ကသိုလ်တက်ရတာကို မြင်တော့ တခြားတစ်ယောက်ဆီ ထွက်ပြေးသွားမှာကို ကြောက်လို့၊ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ကလေးမရနိုင်တာလို့ တမင်တကာ လိမ်ပြောခဲ့ကြတာ။ ခင်ဗျားတို့က သူမ စိတ်နှလုံးနူးညံ့တာကို အခွင့်ကောင်းယူခဲ့ကြတာ။ သူမ ရိုးသားတာကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျားတို့သာ ကြားထဲက မနှောင့်ယှက်ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်အစ်မက ပိုကောင်းတဲ့ တက္ကသိုလ်မှာ ဆက်ပြီး ပညာသင်ကြားနိုင်ခဲ့မှာ။ ကျွန်တော်တို့မိသားစုက ဆရာဖြစ်သင်တန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်ကို မထောက်ပံ့နိုင်စရာ ဘာအကြောင်းမှမရှိဘူး။"

ထိုစဉ်က ဆရာဖြစ်သင်တန်းနှင့် ဆေးတက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများကို နိုင်ငံတော်မှ ထောက်ပံ့ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်၊ သင်တန်းကြေးနှင့် နေထိုင်စရိတ်များကိုပါ အကျုံးဝင်သည်။ ရွှီမိသားစုအနေဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်အား တက္ကသိုလ်ပြီးအောင် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်ဟု ပြောဆိုရန် မည်သည့်အခွင့်အရေး ရှိသနည်း။ အကယ်၍ ရွှီမိသားစုသာ သူမ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့မထားခဲ့ပါက သူမသည် ပိုကောင်းမွန်သော တက္ကသိုလ်တစ်ခုသို့ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

အငြင်းပွားမှုများ ပိုပြင်းထန်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်မိန်လိ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ "အခုအချိန်ကြမှ ဒါတွေကို ငြင်းခုံနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ယောက်မက အရည်အချင်းရှိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ သူလည်း အလုပ်ပြုတ်သွားတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရလို့ ပြောနေပေမယ့် သူမ အခု ဘာလုပ်နေလဲ။ အိမ်မှာပဲ ထိုင်ပြီး ဟင်းချက်၊ ကလေးထိန်းနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

ရွှီမုန့် သရော်လိုက်သည်။ "ဒါဆို အဒေါ်ကလည်း သမီးတို့အမေရဲ့ လုပ်အားကို ခေါင်းပုံဖြတ်ခဲ့တဲ့ အဖွဲ့ထဲက တစ်ယောက်ပေါ့လေ။ အဒေါ် တတ်နိုင်တာဆိုလို့ အိမ်ထဲမှာပဲ အာဏာပြဖို့ပဲ ရှိတာလား။ အဲဒါကိုပဲ ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုလို့ ထင်နေတာလား။"

ဝမ်မိန်လိ ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ သူမနှင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သက်တူရွယ်တူခန့် ရှိကြပြီး ဝမ်မိန်လိသည် အမြဲတမ်း အပြိုင်အဆိုင်စိတ် ပြင်းထန်ပြီး မာနကြီးသူ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်မှာ ကျေးလက်မိန်းကလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရရှိကာ "နဂါးတံခါး" ကို ဖြတ်ကျော်လျက် သူမနှင့် ကွဲပြားခြားနားသောသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဝမ်မိန်လိတွင် ဘာရှိသနည်း။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူမသည် သာမန်အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ကိုင်နေရပြီး မျက်စိဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဘဝ၏ အဆုံးသတ်ကို မြင်တွေ့နိုင်လောက်အောင် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရသည်။ သူမသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ မျက်နှာကိုကြည့်ကာ ကလေးမမွေးနိုင်သောသူ ဟု မကြာခဏ လူတောထဲတွင် လှောင်ပြောင်တတ်သည်။

ယခင်က သူမ ရွှီကျားကို မွေးဖွားစဉ်ကလည်း အဘွားရွှယ်သည် သူမကို ဤနည်းအတိုင်းပင် ဆဲဆိုခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ထိုစကားလုံးများကိုပင် အသုံးပြု၍ ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးအပေါ် ရည်ရွယ်ပြောဆိုသော စကားလုံးများ ဖြစ်ကြသည်။

ရွှီမုန့် ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ် အဲဒီစကားလုံးတွေကို ရင်းနှီးနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။ ဟောဒီအဘွားကြီးက အဒေါ့်ကို အဲဒီလို ဆဲခဲ့တာ၊ အခုကြတော့ အဒေါ်က အမေ့ကို အဲဒီနည်းအတိုင်း ပြန်ဆဲနေတာလား။ အဲဒါက ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား။ တကယ်လို့ အမေက ကလေးမမွေးနိုင်တဲ့သူဆိုရင် အဒေါ်ကရော ဘယ်လောက်တောင် တောက်ပတဲ့အရာ ဖြစ်နေလို့လဲ။"

လူအုပ်ကြီးကြားမှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝမ်မိန်လိ၏ မျက်နှာသည်လည်း တစ်ခဏအတွင်း ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီရှို့ကျစ်သည် လူအချို့ကို ခေါ်ဆောင်လျက် လောလောလောလောဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရပ်ကွက်ရုံးမှ လူကြီးများ ဖြစ်ပုံရသည်။

လီရှို့ကျစ်သည်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ်ထံမှ လျော်ကြေးငွေ ရရှိရန် အပိုင်တွက်ထားသူ ဖြစ်သည်၊ အနည်းဆုံးတော့ တတိယမြောက်မတ် နောက်ထပ် အိမ်ထောင်ပြုရန်အတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကို သူမအား ကျခံစေလိုသည်။ သို့သော် သူမတွင် ၎င်းကို အပြင်ထုတ်ပြောရန် အဆင့်အတန်း မရှိပေ။

မနေ့ညက သူမသည် တစ်ညလုံး အဘွားကြီးကို အသိတရားဝင်စေရန် ကြိုးစားရင်း သံယောဇဉ်နှင့် အကျိုးအကြောင်းများကိုပါ ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့ပြီး အဘွားကြီးကို လှုံ့ဆော်ရန်အတွက် ရွှီတဝေ့၏ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကိုပါ ဆွဲထည့်ခဲ့သည်။

ရွှီတဝေ့မှာ မိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းသော သားယောက်ျားလေးဖြစ်ပြီး အဘွားကြီး၏ အသည်းကျော်ဖြစ်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် မြေးဖြစ်သူ၏ အနာဂတ်ကို ထည့်မတွက်ဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်က ကွာရှင်းရေးကို တရားဝင် စတင်ပြောဆိုကတည်းက လီရှို့ကျစ်သည် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။ သူမနှင့် သူမ၏အမျိုးသားသည် စောင်ပုံထဲတွင် တစ်ညလုံး တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် တိုင်ပင်ခဲ့ကြသည်။

ရွှီတဝေ့သည် အသက်ကြီးလာပြီဖြစ်ပြီး ချစ်သူပင် ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် မိသားစု၏ ကဏ္ဍတိုင်း၌ ငွေကြေး လိုအပ်နေသည်၊ တတိယမြောက်မတ် အိမ်ထောင်ပြုရန် ကူညီပေးဖို့ သူတို့တွင် မည်သို့သော ငွေအပိုအလျှံ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော် တတိယမြောက်မတ်မှာ အသက် လေးဆယ်အစောပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။ သူ့ကို တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးအဖြစ် နေထိုင်သွားစေရန် သူတို့ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ လီရှို့ကျစ်သည် အပြင်ထုတ်မပြောသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင်တွက်ချက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တတိယမတ်လေးတွင် အဘွားကြီးထံ၌ သိမ်းဆည်းထားသော ငွေအချို့ ရှိနေကြောင်း သူမ သိသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သူ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူမသည် ထိုငွေများကို အိမ်တစ်လုံးဝယ်ရန်အတွက် လွှဲပြောင်းယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်နေ့နေ့တွင် သူသည် ကိုယ်ပိုင်ငွေကို စီမံခန့်ခွဲလိုသော ဇနီးကြမ်းကြမ်းတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံသွားပါက မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တတိယမြောက်မောင် မကွာရှင်းဖြစ်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

အကြမ်းနည်းဖြင့် မအောင်မြင်သဖြင့် အနုနည်းကို ပြောင်းလဲအသုံးပြုရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။ လီရှို့ကျစ်သည် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလျက် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။

"တတိယယောက်မရယ်၊ တို့တွေအားလုံးက မိသားစုတစ်ခုတည်းပဲဟာ။ ဘယ်လိုအခက်အခဲမျိုးကိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျော်ဖြတ်လို့ မရနိုင်စရာ ရှိမလဲ။ တို့တွေက မူဝါဒပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်းထန်တဲ့ အမှားမျိုး လုပ်ခဲ့ကြတာမှ မဟုတ်တာ။ မနေ့က ယောက်မရဲ့မောင်က တတိယမတ်ကို အားရပါးရ ရိုက်နှက်သွားတာတောင် တို့တွေ တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောခဲ့ပါဘူး။ အခု ရပ်ကွက်လူကြီးတွေလည်း ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ချပြကြရအောင်။ နောက်နောင်ကို မိသားစုထဲက ဘယ်သူမဆို ကလေးမရတဲ့ကိစ္စနဲ့ ယောက်မကို စော်ကားရဲရင် ကျွန်မကပဲ အရင်ဆုံး ရှေ့ကနေ တားပေးပါ့မယ်။"

ရပ်ကွက်ရုံးမှ လူကြီးသည် အမှန်တော့ ဤအခြေအနေကို အတော်လေး ကိုင်တွယ်ရခက်သည်ဟု ယူဆသည်။ သူတို့သည် ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ကြားသိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကလေးရနိုင် မရနိုင်ဟူသော ကိစ္စတစ်ခုတည်းလား။

သူတို့သည် သူမကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အောင် လိမ်ညာခဲ့ကြပြီး ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် စော်ကားခဲ့ကြကာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် အပြစ်ကို ထမ်းပိုးစေခဲ့သည်။ ယခုမူ ထိုအရာအားလုံးကို တောင်းပန်စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဖြေရှင်းလိုနေကြသည်။

ရွှီမုန့်သည် နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြာသောအခါမှ ခေတ်စားလာမည့် စကားပုံတစ်ခုကို ပြန်သတိရသွားမိသည်။ "တောင်းပန်တာနဲ့ပဲ အရာအားလုံး ပြီးသွားမယ်ဆိုရင် တို့တွေ တရားသူကြီးတွေနဲ့ ရဲစခန်းတွေကို ဘာလို့ လိုအပ်တော့မှာလဲ။ ရှင်တို့က အရာအားလုံးကို တောင်းပန်စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ပြေလည်သွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ရှင်တို့ မိသားစုရဲ့ တောင်းပန်စကားက အဲဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးကြီးနေလို့လား။"

"တို့တွေအားလုံးက အိမ်နီးနားချင်းတွေပဲမို့ မျှမျှတတ စဉ်းစားကြည့်ကြပါ။ သမီးတို့အမေက အဲဒီအိမ်မှာ ဘယ်လိုဘဝမျိုးနဲ့ ရှင်သန်ခဲ့ရလဲ။ ဒီမိသားစုရဲ့ အရိုက်အနှက် အဆဲအဆိုတွေကိုပဲ အမြဲတမ်း ခံခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဘွားကြီး စိတ်မရှည်တဲ့အခါတိုင်း သမီးတို့အမေအပေါ်မှာပဲ ပုံချတတ်တာ။ ဟိုဆောင်းတွင်းတုန်းကဆိုရင် သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ရေအေးပုံးနဲ့ သွန်ချခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒါကိုမှ ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝလို့ ခေါ်မယ်ဆိုရင်တော့ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။"

၎င်းမှာ ဖုန့်ယန်ဝမ် တစ်ဦးတည်းသာ မှတ်မိသောအရာ မဟုတ်ပေ။ အိမ်ဝင်းထဲရှိ လူအများအပြားသည်လည်း ထိုအကြောင်းကို ယနေ့တိုင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆောင်းရာသီတစ်ခု၏ အလွန်အေးမြသောအချိန်တွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ညနေပိုင်း ကိုယ်ပိုင်စာကျက်ချိန်အတွက် ကျောင်းတွင် ညဉ့်နက်သည်အထိ နေခဲ့ဖူးသည်။ သူမ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အများသုံး ရေချိုးခန်းမှာ ပိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ နေမကောင်းဖြစ်နေသော်လည်း ရေချိုးရန် အလွန်လိုအပ်နေသဖြင့် မိမိအခန်းထဲတွင် ရေချိုးရန် ရေနွေးအနည်းငယ် အပူပေးခဲ့သည်။ သူမ ရေပုံးထဲတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဘွားရွှယ်သည် ရုတ်တရက် စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ကာ ရေအေးတစ်ပုံးကို သယ်ဆောင်လျက် အခန်းထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်လာပြီး ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တည့်တည့် သွန်ချပစ်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ဆောင်းရာသီခေါင်အလယ်တွင် ဖြစ်သည်။ ခဲမတတ်အေးစက်လှသော ရေများကြောင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ထိုနေရာမှာတင် တုန်ယင်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြန်ခြောက်သွေ့အောင် သုတ်ပြီး စောင်ပုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းခဲ့သော်လည်း မည်မျှပင် ကြာကြာခြုံထားပါစေ နွေးထွေးမလာခဲ့ပေ။

မကြာမီမှာပင် သူမ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ အတန်းတင်စာမေးပွဲ အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသဖြင့် သူမ ကျောင်းအလုပ် ပျက်ကွက်ခဲ့ရသည်။ ကျောင်းအုပ်ချုပ်မှုပိုင်းက ၎င်းကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုကာ အပြစ်ရှာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမအား အလုပ်မှ ထုတ်ပယ်ခဲ့တော့သည်။

ရွှီကျဲဖန့် ထိုအကြောင်းကို သိရှိရသောအခါ သူ၏တုံ့ပြန်မှုမှာ သာမန်ကာလျှံကာပင် ပြောလိုက်သည်။ "အခုလဲ မင်း အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။" ၎င်းမှာ လင်ယောက်ျားဖြစ်သူ ပြောခဲ့သော စကား ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သာမန် မိသားစုတွင်း ရန်ပွဲလေးတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်၊ ထိုမျှလောက် မရိုးရှင်းလှပေ။

လူအုပ်ကြီးကြားမှ နောက်ထပ် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ လူများ ရွှီမုန့်ကို ကြည့်ရှုသည့် အကြည့်များမှာ ယခုအခါ စူးစမ်းလေ့လာလိုစိတ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ယခင်က လူများသည် ဤမိန်းကလေးမှာ လှပသော်လည်း ထူးထူးခြားခြား ထင်ရှားပေါ်လွင်ခြင်းမရှိဟုသာ သိထားကြသည်။ သူတို့မိသားစုတွင် အချီးမွမ်းခံရဆုံးသူမှာ အမြဲတမ်း ရွှီကျားသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အဘွားရွှယ်သည် မိမိ၏မြေးမလေးမှာ မည်မျှ အရည်အချင်းရှိကြောင်း၊ လိမ္မာကြောင်းနှင့် အလုပ်ကြိုးစားကြောင်း အပြင်လူများကို ခဏခဏ ကြွားလုံးထုတ်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ရွှီမုန့်သည် မိခင်ဖြစ်သူအတွက် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးဝံ့သည့် ဤကဲ့သို့သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ မိခင်ဖြစ်သူ အနိုင်ကျင့်ခံရသည့်အခါ သူမသည် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် သမီးကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အဘွားရွှယ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "သူ အပြင်မှာ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက် ရှာထားလို့ နေမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူ အဝတ်အစားသစ်တွေ ဝယ်ဖို့နဲ့ ကွာရှင်းဖို့ ပြောဖို့ ဘယ်ကနေ ပိုက်ဆံရမှာလဲ။"

ဖုန့်ယန်ဝူ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "စကားကို ရမ်းမပြောနဲ့။"

အဘွားရွှယ်က ပို၍ပင် ဘဝင်မြင့်လာခဲ့သည်။ "အားလုံးပဲ၊ ငါပြောတာ မှားလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပေးကြပါဦး၊ အခု ဖုန့်ယန်ဝမ်ကိုပဲ ကြည့်လိုက်။ သူ ထွက်သွားတာ တစ်လကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ တကယ်လို့ သူ့မှာ အပြင်ယောက်ျား မရှိဘူးလို့ ပြောရင် ငါ သေရင် အသေခံလိုက်မယ်၊ လုံးဝ မယုံဘူး။"

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ငိုခြင်းကို လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မှုန်ဝါးသော မျက်လုံးအိုကြီးများသည် ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲလျက် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို ခေါင်းအစခြေအဆုံး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ငယ်ရွယ်သေးသည်၊ သူမ ကွာရှင်းပြီးပါက အိမ်ထောင်သစ်တစ်ခုကို သေချာပေါက် ထပ်၍ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွှီကျဲဖန့်မှာမူ အသက် လေးဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ အိမ်ထောင်သစ် ထပ်ပြုချင်လျှင်ပင် သူမကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သောသူကို ရှာတွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ပေါက်ကရတွေ။" အစ်မလျိုသည် လူအုပ်ကြီးကို တိုးဝှေ့လျက် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ အတော်ကြာအောင် အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ ဝန်ထမ်းကတ်ပြားနှင့် လက်မောင်းပတ်အနီရောင်ကို ပြသလျက် အစ်မလျိုသည် ခါးကိုမတ်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ တိတ်တိတ်နေကြပါ။ ကျွန်မက ချန်ချွန်းလမ်း ရပ်ကွက်ရုံးရဲ့ ဒါရိုက်တာ လျိုယွီဟွာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်က လောလောဆယ် ကျွန်မတို့ရပ်ကွက်ထဲမှာ နေထိုင်တာဖြစ်လို့ ကျွန်မမှာ စကားပြောပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်။"

လူအုပ်ကြီးကြားမှ လူများက တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် စတင်ပြောဆိုကြတော့သည်။ "အို... အစိုးရလူကြီးတစ်ယောက်လား။ ဖုန့်ယန်ဝမ်က ချန်ချွန်းလမ်းမှာ နေတာလား။ အဲဒီနေရာက လူနေအိမ်တွေ အများဆုံး ရှိတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူးလား။"

အစ်မလျိုသည် တကယ်တမ်းတော့ အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာသည်နှင့် အာဏာရှိသော အမူအရာတစ်ခု ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။ သူမ လူအုပ်ကြီးကို တိုးဝှေ့လာစဉ် အချို့လူများက သူမအတွက် လမ်းပင် ဖယ်ပေးခဲ့ကြသည်။ မလွယ်ကူလှသော်လည်း သူမ နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဝတုတ်တုတ်နှင့် အရပ်ပုပု အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို လူများ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အဘွားရွှယ်က မညှာမတာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဘယ်က ရပ်ကွက်လူကြီးလဲ၊ လာပြီး ခြောက်လှန့်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူလိမ် ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ တဟွိုင်ရှုဘက်မှ လူကြီးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ "လျိုယွီဟွာ၊ နင်ပဲလား။" လျိုယွီဟွာမှာ လူသိများသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ သူမသည် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်က မြို့တော်အဆင့် အသိအမှတ်ပြုခြင်းကိုပင် ရရှိထားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

အစ်မလျိုက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ခေါင်းကို အသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ကြည့်ရှုနေသူများကို တိတ်ဆိတ်စေရန် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်၍ အချက်ပြလိုက်သည်။ လူအုပ်ကြီး၏ ပြောသံများ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသောအခါမှ သူမ နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောတော့သည်။

"ရဲဘော်၊ ရှင်က ကျွန်မတို့ ရပ်ကွက်က မဟုတ်ပေမယ့် ဖုန့်ယန်ဝမ်က အခု ကျွန်မတို့ရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်မှာ နေထိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ချန်ချွန်းလမ်း ရပ်ကွက်ရုံးကိုယ်စား ကျွန်မ ဒီမိသားစု အငြင်းပွားမှုကို ကြားဝင်ဖျန်ဖြေပေးဖို့ ကူညီသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။"

မည်သူမျှ သူမ၏သဘောထားကို မမေးမြန်းခဲ့ကြသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် နွေးထွေးပျူငှာတတ်ပုံရသော ဤအစ်မလျိုသည် ယခုအခါ အလွန်ပြတ်သားပြီး အင်အားရှိသော အမူအရာဖြင့် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

တဟွိုင်ရှုလမ်းကြားဘက်မှ လူကြီးများသည် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုကြသေးသော်လည်း ချန်ချွန်းလမ်းမှ ရောက်လာသူတစ်ဦးက ရှေ့တန်းမှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်ရောက်ကိုင်တွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အစ်မလျိုသည် ချောင်းဟန့်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော်၊ စကားကို ဆင်ဆင်ခြင်ခြင်မရှိဘဲ လျှောက်ပြောတာဟာ ပြင်းထန်တဲ့ အမှားတွေကို ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။ ဖုန့်ယန်ဝမ် ချန်ချွန်းလမ်းကို ပြောင်းရွှေ့လာကတည်းက သူမရဲ့ နေအိမ်မှာ အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ နေထိုင်ခြင်း မရှိတာကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် အာမခံနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ သူမရဲ့ အိမ်ငှားရမ်းမှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို ကိုင်တွယ်ခဲ့တာ ဖြစ်လို့ အပြည့်အဝ အာမခံရဲပါတယ်။"

အဘွားရွှယ်က အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သူမက အိမ်ငှားဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံတတ်နိုင်မှာလဲ။ သူ့ဆီမှာ တစ်ပြားမှ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။"