အခန်း ၃၃

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၃၃

အစ်မလျိုသည် ရွှီမုန့်ထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုသားအမိနှစ်ဦးသည် ငွေရှာရန်အတွက် ဆိုင်ခန်းလေးတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ထားကြောင်း ရပ်ကွက်ရုံးက ကောင်းစွာသိရှိထားသည်။

ယခုအခါ တစ်ဦးချင်း အသေးစား စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို ခွင့်ပြုထားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူတို့ ကြားဝင်နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် အစ်မလျိုသည် သူတို့နှစ်ဦး မည်သည့်အရာကို လုပ်ကိုင်နေကြသည်ကို အတိအကျ သိရှိသည်။

ဤအဘွားကြီး၏ တွက်ကပ်ကပ်စေးနှဲမှု၊ ကောက်ကျစ်မှုတို့နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမ အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမိရသည်။ သူမသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း အိမ်ငှားခအနည်းငယ်မျှပင် မတတ်နိုင်ဘူးဟု ပြောဆိုနေသည်မှာ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အရှက်မရှိဘဲ အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အသံကျယ်ကျယ် ပြောဝံ့ရသနည်း။

အစ်မလျို၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။ "အဲဒါကို ပြောရတာ ဂုဏ်ယူနေတာလား။ သူမ အစောဆုံး အိမ်ငှားတုန်းက ကျွန်မကို လဝက်စာစီ ခွဲပြီး ပေးခဲ့တာ။ အိမ်ကနေ စထွက်လာတဲ့ ပထမဆုံး ရက်အနည်းငယ်မှာ ဒီသားအမိနှစ်ယောက်ဟာ ယာယီတဲလေးထဲမှာ နေခဲ့ကြရတာ။ ဆိုင်ခန်းလေး ဖွင့်ပြီး ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ရှာဖွေနိုင်တော့မှပဲ အိမ်လခအပြည့်အဝပေးဖို့ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ကြတာ။ သူမတို့ ဘယ်နေရာမှာ ဘာစီးပွားရေးလုပ်နေသလဲဆိုတာ ရပ်ကွက်ရုံးမှာ စာရင်းသွင်းထားပြီးသား။ ဒါကြောင့် ရှင်တို့အနေနဲ့ သူတစ်ပါးကို လက်ညှိုးထိုးတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလို သရော်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး။ လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိအောင် ကျွန်မ ပြောလိုက်မယ်၊ ဖုန့်ယန်ဝမ်နဲ့ သမီးဖြစ်သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးဟာ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိပါတယ်။ သူတို့ဟာ စစ်ဆေးမှုကို ခံနိုင်တဲ့ တရားဝင် စီးပွားရေးကို လုပ်ကိုင်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။"

ရွှီမုန့်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် အဒေါ်လျိုသာ ရှေ့ကနေ မပြောပေးခဲ့လျှင်ပင် မည်သူမျှ သူမကို အပြစ်တင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ အဆုံးတွင်တော့ ဤကိစ္စသည် သူမနှင့် ဘာမျှ မသက်ဆိုင်ပေ။ သို့သော် သူမ ထိုစကားများကို ပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြဿနာထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်၊ ထိုအချက်ကြောင့် ရွှီမုန့်အနေဖြင့် သူမအပေါ် အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်မိရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။

ယခုအချိန်တွင် ရွှီကျဲဖန့်ပင်လျှင် လုံးဝ အရှက်ရသွားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူ၏မိသားစုသည် ဇနီးဖြစ်သူအပေါ် မည်မျှ မတရားပြုကျင့်ခဲ့သည်၊ သူမအား ငွေကြေးတစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ ကိုင်တွယ်ခွင့်မပြုဘဲ ကျွန်တစ်ဦးကဲ့သို့ အသုံးချခဲ့သည်ကို လူတိုင်း သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမျှ တွက်ကပ်ကပ်စေးနှဲပြီး ရက်စက်တတ်သော လူမျိုးက အိမ်ထောင်ရေးတွင် ကြီးမားသော ပဋိပက္ခမရှိဟု မည်သို့လျှင် ဆက်၍ ပြောဆိုဝံ့ပါဦးမည်နည်း။

"ကျဲဖန့်၊ ရှင် ဘာပြောမလဲ။"

ရွှီကျဲဖန့်သည် တစ်ချိန်လုံး ခေါင်းကိုငုံ့ကာ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကွာရှင်းဖို့ သဘောမတူဘူး။"

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အခြေအနေများမှာ သူ သဘောတူသည် မတူသည်ထက် ကျော်လွန်၍ ကြီးထွားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံးက လူတစ်ယောက်ကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အောင် လိမ်ညာခဲ့ကြသည်ဟူသောအချက်ကိုပင် သေသေချာချာ ရှင်းလင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အဘွားရွှယ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ခါးသီးပြီး ရက်စက်သော အမူအရာမှာလည်း လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်ကို ချန်ထားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် မည်သူက ရွှီမိသားစုဘက်မှ ရပ်တည်ပေးဝံ့ပါမည်နည်း သို့မဟုတ် သူတို့အတွက် ရှေ့နေလိုက်ပေးဝံ့ပါမည်နည်း။

ဖုန့်ယန်ဝူ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား သဘောမတူဘူးလို့ ပြောရုံနဲ့ မဖြစ်လာဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်တော်လည်း သဘောမတူဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် အရပ်ဘက်ရေးရာရုံးကို သွားပြီး ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို အဆုံးသတ်ရမယ်။ ကျွန်တော့်အစ်မ နောက်ထပ် အိမ်ထောင်မပြုရတော့ရင်တောင် ခင်ဗျားတို့ မိသားစုနဲ့အတူ ဘဝကို အလဟဿ အဖြုန်းတီးမခံနိုင်ဘူး။"

သူ ခေါ်ဆောင်လာသော အမျိုးသားအုပ်စုသည်လည်း စတင်လှုပ်ရှားလာကြပြီး ရွှီမိသားစု၏ အိမ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ကြတော့သည်။ အဘွားရွှယ်သည် ဤကဲ့သို့သော ဖိအားများကို မခံနိုင်တော့ပေ။ ထို့အပြင် ရွှီကျဲဖန့်၏ စိတ်ဓာတ်မှာလည်း လုံးဝ ကျဆင်းနေခဲ့ပြီး မနေ့ကတည်းက အရိုက်ခံထားရသည့်အပြင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်ပါ ထပ်၍ ဝိုင်းရိုက်နှက်ခံရတော့မည့် ပုံစံဖြစ်နေသဖြင့် သူမ ဆက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ပေ။ အဘွားရွှယ်သည် စိတ်လျှော့ကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုကြွေးတော့သည်။

"တတိယသားရယ်၊ ရပါတယ်၊ ကွာပဲ ကွာရှင်းလိုက်ကြရအောင်။ ငါတို့တွေ ဒီမိန်းမကြမ်းကို မကိုင်တွယ်နိုင်တော့ဘူး။ နောက်မှ အမေ မင်းအတွက် ပိုကောင်းတဲ့သူကို သေသေချာချာ ထပ်ရှာပေးပါ့မယ်။"

သူတို့သည် ယနေ့တွင် ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို အပြီးမသတ်နိုင်သေးသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံး ကွာရှင်းရေး သဘောတူညီချက်ကိုတော့ အရင်ဆုံး လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြသည်။

အဘွားရွှယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အလျှော့ပေးလိုက်ရပြီး ဖုန့်ယန်ဝမ်ထံမှ လျော်ကြေးတောင်းသည့် ကိစ္စကို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ ဤမျှ လူအများအပြား စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် သူမ ထိုစကားကို အပြင်ထုတ်မပြောရဲတော့ပေ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည်လည်း ငွေကြေးလျော်ကြေး တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိရန်အတွက် လက်လျှော့လိုက်သည်။ ယခုအခါ ကွာရှင်းခွင့်မှာ လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် ငွေကြေးကြောင့် ထိုမိသားစုနှင့် မည်သည့်ပတ်သက်မှုမျှ ဆက်လက်၍ မရှိလိုတော့ပေ။

ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး ရွှီကျဲဖန့် ရှာဖွေခဲ့သော ငွေအားလုံးကို ထိုအဘွားကြီးကသာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမထံမှ တစ်စုံတစ်ခု ပြန်လည်ရရှိရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ မိုးပေါ်က ကြယ်ကို လှမ်းဆွဲရသည်ထက်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် စီးပွားရေးအရမူ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ရှုပ်ထွေးပတ်သက်မှု မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ကလေးနှင့်ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်သို့ ရောက်သောအခါ နှစ်ဖက်စလုံး ထပ်၍ အငြင်းပွားကြပြန်သည်။ အဘွားရွှယ်က ရွှီမုန့်မှာ မူလကတည်းက မိမိတို့မိသားစုမှ မွေးစားထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ အဖေအရင်းမှာ သူတို့၏ ဝေးလံသော ဆွေမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဇွတ်ပြောကာ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရွှီမျိုးရိုးကို ခံယူထားသဖြင့် ရွှီမိသားစုနှင့်သာ သက်ဆိုင်ရမည်ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် ရွှီမုန့်ရော ဖုန့်ယန်ဝမ်ပါ သူမအား ရွှီမိသားစုတွင် ချန်ထားရစ်ရန် အလိုမရှိကြပေ။ ယခုအခါ ရွှီမုန့်သည် ကိုယ်ပိုင်အမြင် ရှိနေနိုင်လောက်အောင် အသက်အရွယ် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒကို လေးစားရမည် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရွှီမုန့်သည် ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့်အတူ နေထိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။

အဘွားရွှယ်သည် ထိုအချက်အပေါ် မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ မိမိက ဝက်တစ်ကောင်ကို သတ်ရမည့်အချိန်အထိ အဝကျွေးကာ မွေးမြူထားခဲ့ပြီးမှ မသတ်ခင်လေးတင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကွာရှင်းရေး သဘောတူညီချက်ကို အရင်ဆုံး လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြပြီး တစ်ဖက်လျှင် မိတ္တူတစ်စုံစီ ရရှိခဲ့ကြသည်။ ရပ်ကွက်ရုံး နှစ်ခုစလုံးမှ လူကြီးများက သက်သေအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ကြပြီး ပဋိပက္ခမှာ ပြန်လည်ညှိမရတော့ကြောင်းနှင့် ကြားဝင်ဖျန်ဖြေမှု ကျရှုံးသွားကြောင်း အတည်ပြုပေးခဲ့ကြသည်။

ရွှီမုန့် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ ယခင်က သူမသည် ရွှီမိသားစုက အချိန်ဆွဲထားပါက မိခင်ဖြစ်သူ ဤအိမ်ထောင်ရေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးနေသည့် အချိန်တွင်ပင် သူတို့က သူမအား မုန်းတီးစိတ်ဖြင့် ချန်ထားရန် ကြိုးစားကြမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သေးသည်။

အဘွားရွှယ်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အကြည့်အရ သူမအား ထိုနေရာမှာတင် ဈေးကောင်းကောင်းဖြင့် ရောင်းစားပစ်ချင်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သေချာပါသည်၊ သူမသည် ယခင်ဘဝကကဲ့သို့ ထွက်ပြေးသွားနိုင်သော်လည်း အကယ်၍ သူမသာ ထွက်ပြေးခဲ့လျှင် သူတို့က မိခင်ဖြစ်သူအပေါ် ထပ်၍ အနိုင်ကျင့်ကြဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

နေ့လယ်ပိုင်း အချိန်စောသေးသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝူသည် လူအုပ်ကြီးကို ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်ကာ အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်ခဲ့သည်။ အခြား ဘာလုပ်နိုင်ဦးမည်နည်း။ သူတို့၏ နေရပ်မှာ ဝေးလံလှသဖြင့် အကယ်၍ ရွှီမိသားစုက နောက်ပိုင်းတွင် နောင်တရကာ အချိန်ဆွဲရန် ကြိုးစားပါက ၎င်းမှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ထိုလူအုပ်ကြီးသည် အင်အားအပြည့်ဖြင့် အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုဆီသို့ ထပ်မံ၍ ထွက်ခွာခဲ့ကြပြန်သည်။

ရွှီကျဲဖန့်သည် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ထပ်မံရုန်းကန်လိုသေးသော်လည်း သူ၏ယောက်ဖဖြစ်သူမှာ ယခုမျှအထိ ခက်ထန်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဤမျှ လူအများအပြား စောင့်ကြည့်နေသည့်ကြားမှ ခုခံရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဆက်လက်ငြင်းခုံနေခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြတ်သားသော အမူအရာအရ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ စိတ်ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

လမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာစဉ် သူ၏ရင်ထဲတွင် နောင်တအနည်းငယ် ရမိခြင်းကို မအောင့်အည်းနိုင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူ ယခင်က သူမအပေါ် ပိုကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့မည်ဆိုပါက အခြေအနေများမှာ ယခုကနှင့်မတူဘဲ ကွဲပြားခြားနားသွားနိုင်မလား။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ အရပ်ဘက်ရေးရာဗျူရိုသို့ ရောက်ရှိပြီး ထိုအစိမ်းရောင် စာအုပ်ငယ်လေးများကို လက်ခံရရှိလိုက်သည့် အချိန်တွင်မှ သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်၊ ဤအိမ်ထောင်ရေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆုံးသတါသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ ယခုဘဝတွင်မူ သူမသည် နောက်ဆုံး၌ ဤတံခါးပေါက်မှ သိက္ခာရှိရှိဖြင့် လှမ်းထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဒါဟာ အစပျိုးခြင်းအသစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတို့သားအမိနှစ်ယောက် အတူတကွ ဘဝသစ်ကို ကြိုဆိုကြတော့မည်။

ယခုအချိန်မှစ၍ တဟွိုင်ရှုလမ်းကြားဘက်က အရာအားလုံးသည် သူမနှင့် ဘာမှမသက်ဆိုင်တော့ပေ။ အိမ်တွေဖျက်သိမ်းတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ချမ်းသာလာတာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမနှင့် အနည်းငယ်မျှပင် မပတ်သက်တော့ပေ။

ထိုအရာအားလုံးမှ လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် ရွှီမုန့်၏ မျက်နှာလေးမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ဝင်းပလင်းလက်နေခဲ့သည်။

အတိတ်ဘဝတုန်းက မွန်းကြပ်လွန်း၍ သေဆုံးခဲ့ရသည့် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည်လည်း ယခုဘဝတွင်မူ နောက်ဆုံး၌ ခေါင်းမော့ရင်ကော့နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယောက္ခမ၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုအောက်တွင်လည်း ဆက်နေစရာမလိုတော့ပေ။ မိမိအပေါ် မငဲ့ကွက်တော့သည့် လင်ယောက်ျားနှင့် လမ်းခွဲခဲ့ရသော်လည်း သူမအတွက်လည်း ရှေ့တွင် အသစ်စက်စက် ဘဝသစ်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဘဝသစ်တစ်ခု စတင်ရတော့မည်ဟူသော အတွေးကြောင့် စိတ်ကူးပေါ့ပါးသွား၍လားမသိ၊ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် တက်ကြွလန်းဆန်းပြီး အသက်ဝင်နေပုံရသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ထွက်လာသည့် ရွှီကျဲဖန့်မှာမူ အရိုက်ခံထားရသည့် ခရမ်းသီးကဲ့သို့ ညှိုးနွမ်းကာ အသက်မဲ့နေတော့သည်။ သူသည် လှေကားထစ်များဆီ ရောက်သောအခါ ခြေလှမ်းကို သတိမထားမိဘဲ ချော်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သေးသည်။

ထိုလူအုပ်ထဲက တစ်ယောက်မျှပင် သူ့ကို လှည့်မကြည့်ကြပေ။ ရွှီကျဲဖန့်သည် အူကြောင်ကြောင်နှင့် လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ အိမ်သို့ ယောင်တောင်တောင်ဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။

အဘွားအိုရွှယ်ကမူ ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် ကောင်းကောင်းမသေနိုင်ပါစေနဲ့ဟု တတွတ်တွတ် ဆဲရေးတိုင်းထွာနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤသို့ ညည်းညူဆဲဆိုခြင်းမှာ အဆန်းတော့မဟုတ်၊ သူမ ခဏခဏ လုပ်နေကျဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမနှင့်အတူ လိုက်ဆဲရန် သူ့ကိုပါ ဆွဲထည့်တတ်သေးသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ရွှီကျဲဖန့်မှာ စိတ်ပါဝင်စားမှု လုံးဝမရှိပေ။ အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်စဉ် အခန်းထဲရှိ အိတ်ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်နှာ ပျက်သွားခဲ့သည်။

ရွှီကျဲဖန့်သည် ကုန်တင်ကားမောင်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လမ်းပေါ်ထွက်ရပြီဆိုလျှင် ဆယ်ရက် သို့မဟုတ် လဝက်ခန့် ကြာတတ်သည်။ မကြာသေးမီက သူ တောင်ပိုင်းသို့ သွားခဲ့ရပြီး ပြန်လာသောအခါ ထုပ်ပိုးထားသော အိတ်တစ်အိတ် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူသည် ယခင်ကလည်း ထိုသို့ ခဏခဏ လုပ်လေ့ရှိသည်၊ ဒေသထွက် အစားအစာများနှင့် တခြားအရာများကို သယ်လာတတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အဘွားအိုရွှယ်သည် ထိုသို့သော အမြတ်အစွန်းလေးများကို အလကားရလျှင် အလွန်ကြိုက်တတ်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ သူသည် တောင်ပိုင်း၌ အမျိုးသမီးအဝတ်အစားအချို့ကို ဝယ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့ဇနီးမောင်နှံကြားက တင်းမာမှုများကို လျှော့ချရန် ဖုန့်ယန်ဝမ်အား ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ရေးက ယခုလို ပြတ်စဲသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း၊ အဝတ်အစားများမှာ လက်ထဲပင် မထည့်ရသေးပေ။

ထိုအိတ်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပျောက်သွားမှန်း သူ အတိအကျမသိသော်လည်း သူ့အမေလက်ထဲ ရောက်နေမှန်း ရွှီကျဲဖန့် ကောင်းကောင်းသိသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဘွားအိုရွှယ်သည် ခါးကြီးကုန်းကာ ထိုအိတ်ကို မွှေနှောက်ရှာဖွေနေသည်။

သူမ၏သားမှာ ယခုလေးတင် ကွာရှင်းပြတ်စဲလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူမကမူ အိတ်ထဲတွင် ဘာတွေပါလဲဆိုသည်ကို ထိုင်ရေတွက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေဆဲဖြစ်သည်။ အမှန်ပင် ရက်စက်ပြီး သွေးအေးလှပေသည်။

ထိုအိတ်ထဲတွင် တောင်ပိုင်းက လိမ္မော်သီးစည်သွပ်ဘူးများ သို့မဟုတ် မုယောနို့မှုန့်များ မပါဝင်ဘဲ ခေတ်မီအမျိုးသမီးအဝတ်အစား အနည်းငယ်သာ ပါရှိသည်၊ ဒါဟာ ထိုမိန်းမယုတ်အတွက် ဝယ်လာခဲ့မှန်း ထင်ရှားလှသည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ရွှီကျဲဖန့်သည် ဖုန့်ယန်ဝမ်အတွက် ပစ္စည်းဝယ်ပေးခဲလှပြီး ဝယ်ပေးသည့်တိုင်အောင် သူမလက်ထဲသို့ ရောက်ခဲလှသည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် အဘွားအိုရွှယ်က အမြဲတမ်း ကြိုတင်ဖြတ်သိမ်းထားလေ့ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူမ စိတ်ကောင်းဝင်နေမှသာ အစအနလေးတစ်ခုစနှစ်ခုစ ဖုန့်ယန်ဝမ်လက်ထဲ ရောက်တတ်သည်။

အဘွားအိုရွှယ်သည် သူမလိုချင်သောအရာကို မတွေ့သဖြင့် ဒေါသတကြီးနှင့် အိတ်ကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ ပေါင်ကို တဖြန်းဖြန်းရိုက်ပြီး ငိုကြွေးတော့သည်။

"တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အကုန်လုံးက အသည်းနှလုံးမရှိကြဘူး။ နင်က အခုထိ သူမအကြောင်း တွေးနေတုန်းပဲ၊ သူမကရော နင့်အကြောင်း တွေးလို့လား။ ငါ နင့်ကို ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး အလကား ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့တာပဲ။ မိန်းမရတော့ အမေကို မေ့ပစ်လိုက်ပြီ။ နင် ငယ်ငယ်တုန်းကအကြောင်း ပြန်တွေးကြည့်ဦး၊ ငါတို့မိသားစုက အရမ်းဆင်းရဲလွန်းလို့ အိုးအဖုံးတောင် မဖွင့်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါက ဂျုံဖွဲတွေကို စားပြီး အကောင်းစား ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို နင်တို့ကလေးတွေစားဖို့ သိမ်းထားပေးခဲ့ရတာ..."

သူမ စကားပြောပြီဆိုလျှင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်က ခံစားခဲ့ရသည့် ဆင်းရဲဒုက္ခများမှ စတင်ကာ ပြောလေ့ရှိသည်။

အတိတ်တုန်းကမူ ရွှီကျဲဖန့်သည် ထိုအကြောင်းကို သိပ်ပြီး အရေးမစိုက်ခဲ့မိပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်ငြီးငွေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုခေတ်တုန်းက ဒုက္ခမရောက်ဖူးသူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။ အချို့လူများမှာ ဂျုံဖွဲတောင် မဝယ်နိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲခဲ့သည့် အချိန်အကြောင်းကို သူ့အမေက ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးက ဘာဖြစ်လို့ အခုကြမှ သူ့ပခုံးပေါ်ကိုပဲ ပုံကျလာရတာလဲ။ သူက မွေးဖွားပေးပါလို့ တောင်းဆိုခဲ့လို့လား၊ သူတို့ကပဲ သူ့ကို မွေးခဲ့ကြတာလေ။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုဒုက္ခအားလုံးသည် သူ့လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ထားသည့် သံကြိုးများကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး အသက်ရှူရပင် ကျပ်စေတော့သည်။

ရွှီကျဲဖန့်သည် သူ့အမေကို ချော့မော့ရန် အင်အားမရှိတော့သလို အိမ်၏ မည်သည့်ထောင့်တွင်မဆို နေရထိုင်ရ အဆင်မပြေ ဖြစ်နေတော့သည်။ ကူကယ်ရာမဲ့ မွန်းကြပ်မှုတစ်ခုက သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားသည်။ မိဘအပေါ် သိတတ်ရိုသေခြင်းဟူသော အမွှမ်းတင်မှုအတွက် သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဖုန့်ယန်ဝမ်အပေါ် နည်းမျိုးစုံဖြင့် အမှန်ပင် စော်ကားမိခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့အမေ၏ မျက်စိထဲတွင်မူ ယခုထိ မလုံလောက်သေးပေ။ သူမသည် အမြဲတမ်း ပို၍ လိုချင်နေပြီး ပို၍ ချုပ်ကိုင်ချင်နေသည်။ မိမိဇနီးအတွက် အဝတ်အစား အနည်းငယ် ဝယ်ပေးခြင်းက မည်သည့်အချိန်ကစပြီး ဆိုးဝါးလှသည့် မိုက်မဲပြစ်မှားမှု ဖြစ်သွားရသနည်း။

အခန်းထဲသို့ပင် ပြန်မဝင်တော့ဘဲ ရွှီကျဲဖန့်သည် အိမ်ပြင်သို့ တန်းထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် အပြင်ရောက်သောအခါ လူတိုင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လမ်းကြားထဲမှ ထွက်ပြေးသကဲ့သို့ အမြန်အဆန် လစ်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

"အမေ၊ တတိယမတ်တော့ အဝေးကို ထွက်သွားပြီ။" တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည့် လီရှို့ကျစ်က နောက်ဆုံး၌ စကားဟလာခဲ့သည်။

သူမသည် ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသားဖြစ်သည်။ တတိယလေးသည် သူ့ဇနီးအပေါ် သံယောဇဉ်ရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ရှိတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ သူက မိဘစကားကို မြေဝယ်မကျ နားထောင်လွန်းသည်။ သူ့အမေ ဘာပြောပြော၊ အရှေ့သွားဆို အရှေ့သွား၊ အနောက်တော့ ဘယ်တော့မှမလှည့်ပေ။

ရွှီကျဲဖန့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယသားတို့က ပိုပြီး လည်ဝယ်ကြကာ အပြင်ပန်းတွင် နာခံချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ကွယ်ရာတွင် အလိုရှိရာကို ခိုးလုပ်တတ်ကြသည်။

လီရှို့ကျစ် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သမီး အစောက ပြောတဲ့ကိစ္စကို အမေ ဘာစဉ်းစားမိလဲ။"

လူကြီးများသည် အသက်ကြီးလာလေလေ ပိုက်ဆံကို ပိုပြီး ဖက်တွယ်ထားလေလေဖြစ်သည်။ အဘွားအိုရွှယ်သည် တော်တော်လေး များပြားသော ငွေပမာဏကို လက်ဝယ်ကိုင်ထားသည်။