အခန်း ၃၄

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၃၄

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များက မိသားစုဝင်အားလုံးသည် အိမ်ထောင်စုရန်ပုံငွေအဖြစ် ပိုက်ဆံများ စုထည့်ခဲ့ကြရသည်။ ထိုစဉ်က အဘွားအိုရွှယ်သည် မိသားစုဘဏ္ဍာရေးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရွှီကျဲဖန့် အိမ်ထောင်ကျပြီး အိမ်ထောင်စုတစ်ခုချင်းစီ မိမိဘာသာ စီမံခန့်ခွဲလာကြသောအခါ ထိုစနစ်က တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ရွှီကျဲဖန့်နှင့် သူ့ဇနီးတို့တွင် အထူးအခြေအနေဖြစ်သည့် ကိုယ်ပိုင်ရင်သွေးမရှိခြင်းကြောင့် မိသားစုက ဖုန့်ယန်ဝမ်အပေါ် အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာ ထားခဲ့ကြသည်။

အဘွားအိုရွှယ်၏ အဆိုအရ ထိုသို့ သတိထားခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်မှန်ကန်လှသည် ဟုဆိုရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤကွာရှင်းမှုတွင် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်။

ရွှီကျဲဖန့်၏ ကုန်တင်ကားမောင်းသည့်အလုပ်မှာ ပင်ပန်းသော်လည်း ဝင်ငွေကောင်းသည်။ ကောင်းမွန်သော လအချို့တွင် သူသည် ယွမ်တစ်ထောင်ကျော်အထိ ရှာနိုင်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ထိုပိုက်ဆံအားလုံးကို အဘွားအိုရွှယ်ထံတွင် စုဆောင်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုငွေပမာဏမှာ အတော်လေး အတုံးအခဲ လိုက်ရှိနေမည်ကို လူတိုင်း ခန့်မှန်းမိကြသည်။

အဘွားအိုရွှယ်သည် ချက်ချင်းပင် ငိုသံကို ရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ပိုက်ဆံ ဟုတ်လား၊ ဘာပိုက်ဆံလဲ။ ငါ့လက်ထဲမှာ ဘာပိုက်ဆံမှ မရှိဘူး။"

လီရှို့ကျစ် မချိတင်ကဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "သမီးက ဒီပိုက်ဆံကို ကိုယ့်အတွက် တောင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူးအမေရယ်။ လာမယ့် စာသင်နှစ်ကြရင် ရွှီတဝေ့က တတိယနှစ် တက်ရတော့မှာ အမေ သိသားပဲ။ အခုလောလောဆယ် သူ့မှာ ဘာမှမရှိသေးဘူး။ ရည်းစားရှိရင်တောင် အိမ်ကို ခေါ်လာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့အတန်းထဲက ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ဗျူရိုညွှန်ကြားရေးမှူးရဲ့ သမီးဖြစ်ပြီး ရွှီတဝေ့ကို စိတ်ဝင်စားနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒါပေမယ့် တဝေ့ရဲ့ စရိုက်ကို အမေသိတာပဲ၊ သူက အရမ်းသိတတ်ပြီး မိဘအပေါ် ရိုသေရှာတာ။ သူ့အခြေအနေကို သူ ကောင်းကောင်းနားလည်တာပေါ့။ ဗျူရိုညွှန်ကြားရေးမှူးရဲ့ သမီးကို ဒီလိုနေရာမျိုးကို ဘယ်လိုခေါ်လာလို့ ရမလဲ၊ သူမ လန့်ပြေးသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သမီး စဉ်းစားတာက သူ့အတွက် အိမ်တစ်လုံးလောက် ဝယ်ပေးရင် ကောင်းမလားလို့။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သမီးက ပိုက်ဆံကို ခဏချေးတာပါ။ အမေ့ကို အကြွေးမှတ်စု ရေးပေးထားမယ်၊ ပြီးမှ ပိုက်ဆံအဆင်ပြေတဲ့အခါကြရင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။"

သူမ၏ သားဖြစ်သူမှာ ကြီးပြင်းလာပြီး ဇနီးသည်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့ပေ။ ယခုအခါ မြေးဖြစ်သူမှာသာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲက ရတနာအစစ်အမှန် ဖြစ်နေတော့သည်။

အဘွားအိုရွှယ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ "တကယ်ပဲ ဗျူရိုညွှန်ကြားရေးမှူးရဲ့ သမီးလား။"

လီရှို့ကျစ်က စိတ်ချလက်ချ အာမခံလိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ ဗျူရိုညွှန်ကြားရေးမှူးရဲ့ သမီးပါအမေရယ်။ ကောင်မလေးရဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့ အရမ်း လှတယ်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် သမီး တဝေ့ကို ပြောထားပြီးသားပဲ… ရုပ်ချောတာက အရေးမကြီးပါဘူးလို့။ လူတိုင်းက အသက်ကြီးလာကြမှာပဲ၊ အသက်ကြီးလာရင် ဘယ်သူက လှတယ်မလှဘူး ဆိုတာ ပြောနေတော့မှာမို့လို့လဲ။ ဒါပေမယ့်လည်း သမီးတို့မိသားစုဘက်က အခြေအနေက အရမ်းနိမ့်ကျနေလို့တော့ မဖြစ်ဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား။"

အကယ်၍ ချွေးမဖြစ်သူက နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ အမှန်တကယ် လှပနေပါက အဘွားအိုရွှယ်သည် လုံးဝ ကျေနပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤအိမ်ထောင်စုတွင် မည်သူမျှ အဘွားအိုထက် ပို၍ ရုပ်ရည်ထင်ပေါ်ခွင့် မရှိပေ။

အဘွားအိုရွှယ်သည် စိတ်ထဲတွင် အမြန်တွက်ချက်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အဓိက ဦးစားပေးမှာ ရွှီတဝေ့အတွက် အိမ်ထောင်ဖက်ကောင်း ရှာပေးရန်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဗျူရိုညွှန်ကြားရေးမှူး၏ သမီးနှင့် တကယ် အဆင်ပြေသွားပါက သူမအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ၊ ကြွားစရာတစ်ခု ရလာလိမ့်မည်။ သူတို့ လက်ထပ်ပြီးသွားလျှင် သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း အကွက်ချစီမံနိုင်သည်။ ဗျူရိုညွှန်ကြားရေးမှူးအိမ်က အရာအားလုံးသည် နောက်ဆုံး၌ ရွှီမိသားစုနာမည်အောက် ရောက်လာမည် မဟုတ်ပါလား။

ဒါဆိုရင် သူမဟာ ဗျူရိုညွှန်ကြားရေးမှူး မိသားစုရဲ့ ဝါရင့်အကြီးအကဲ တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မည်။

အဘွားအိုရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားခဲ့သည်။ "နင် ပြန်ဆပ်မယ်လို့တော့ ပြောတာပဲနော်။"

အဘွားကြီး၏ လေသံ လျှော့လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီရှို့ကျစ်သည် မပြုံးနိုင်လောက်အောင် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ "ပြန်ဆပ်မှာပေါ့ အမေရယ်၊ သမီး သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်မှာပါ။ ပိုက်ဆံရတာနဲ့ အမေ့ကို အရင်ဆုံး ပြန်ပေးပါ့မယ်။"

သူမတွင် ပိုက်ဆံရှိလာလျှင် ပြန်ဆပ်မည်မှာ သေချာပါသည်၊ အကယ်၍ မရှိလျှင်ရော ထိုအဘွားကြီးက သူမကို အသေသတ်မလား။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးက မိသားစုတွေပဲလေ။ ရွှီကျဲဖန့် အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ သူ့တူကို အမှီပြုစရာမလိုဘူးလို့ ဘယ်သူပြောနိုင်မလဲ။ တူဖြစ်သူ လက်ထပ်တဲ့အခါ သူက တစ်ခုခု မထည့်ဝင်ဘဲ နေပါ့မလား။

လီရှို့ကျစ် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ပိုက်ဆံကို အရင်ရအောင်ယူမည်၊ ကျန်တာကိုတော့ နောက်မှ ဖြေရှင်းမည်။

......

"ဦးလေး၊ တခြားဦးလေးတွေနဲ့ အန်တီတို့အားလုံး ဒီနေ့ ကူညီပေးကြတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ရွှီမုန့်သည် လာရောက်ကူညီပေးကြသူများကို ဦးညွှတ်၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

သူမ ယခုလို စည်းကမ်းရှိလှသဖြင့် အစ်မကြီးလျိုသည် အနည်းငယ် အားနာသွားခဲ့သည်။ "သမီးရယ်၊ အရမ်းအားနာစရာတွေ လုပ်နေပြန်ပါပြီ။ နောက်ဆိုရင် တို့တွေအားလုံးက အိမ်နီးနားချင်းတွေပဲလေ၊ လမ်းကြားထဲကလူတွေဆိုတာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ရမှာပေါ့။ တို့ကတော့ သမီးနဲ့ အမေဖြစ်သူ ဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြတ်သန်းနိုင်ပါစေလို့ တကယ်ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်။ ဒီအိမ်ကို အကြာကြီး ငှားနေလေလေ၊ ရပ်ကွက်ရုံးအတွက် ကလေးတွေကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးရာ ရောက်လေလေပဲ။"

ထိုအခါမှသာ ဖုန့်ယန်ဝူသည် ထိုဝတုတ်တုတ်နှင့် အရပ်ပုပု အမျိုးသမီးကို သတိထားမိတော့သည်။ သူမသည် ကြည့်ရသည်မှာ သဘောကောင်းမည့်ပုံပေါ်သည်။ ယနေ့တွင် သူ အလွန်အမင်း အလျင်စလို လာခဲ့ရသဖြင့် ပစ္စည်းအများကြီး မသယ်လာနိုင်ခဲ့ပေ။

ယနေ့ ကိစ္စအဝဝ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားရခြင်းမှာ ဤအစ်မကြီးက နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်းကို ဝင်ရောက်ပြောဆိုပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက အကြောင်းအရာများကို ရှင်းလင်းပြတ်သားအောင် လုပ်ရန် ပို၍ အချိန်ကြာသွားလိမ့်မည်။

"ကျွန်မတို့ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။" ဖုန့်ယန်ဝမ်က ပြောသည်။

"အခုလည်း တော်တော်နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ အားလုံးပဲ အပြင်မှာ အတူတူ သွားစားကြမလား။"

ရွှီမုန့် ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်မှာပဲ ချက်စားကြရအောင်။ မနေ့က ဦးလေးက ကြက်နှစ်ကောင် ယူလာပေးထားတာလေ၊ အိမ်မှာ အကြာကြီး ထားလို့မရဘူး။ အဲဒါကြောင့် မြန်မြန်သတ်ပြီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ပဲ ချက်စားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။"

ကျေးလက်ဒေသနှင့်မတူဘဲ မြို့ပြခြံဝင်းထဲတွင် ကြက်မွေးမြူခြင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်လှသည်။ အနံ့အသက်ဆိုးရုံသာမက သူမတို့သားအမိနှစ်ယောက်လုံးတွင်လည်း ကြက်များကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အချိန်မရှိပေ။

ငြင်းဆန်၍မရမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် အစ်မကြီးလျိုသည်လည်း နေခဲ့ရန် သဘောတူလိုက်တော့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ဒါဟာ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသော အထိမ်းအမှတ်တစ်ခုဟု ခံစားရသည်။ အစ်မကြီးလျိုကို ဖိတ်ကြားပြီးသားဖြစ်၍ ယခင်က လမ်းကြားထဲတွင် ဆုံတွေ့ဖူးသည့်သူများအားလုံးကိုပါ ထမင်းစားဖိတ်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ချန်ရှီး၏ မိသားစု၊ တပတ်ရစ်ဆိုင်ဖွင့်ထားသည့် ဝမ်ရွှမ်းကျူးနှင့် အိမ်နီးနားချင်း ကလေးသုံးယောက်တို့ကိုပါ ဖိတ်ကြားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ကြက်နှစ်ကောင်လုံးကို သတ်လိုက်ကြပြီး အပိုဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ကို ဝယ်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

ရွှီမုန့် ပြောလိုက်သည်။ "သမီး ဈေးသွားဝယ်လိုက်မယ်။"

အစ်မကြီးလျိုကလည်း အလကားမစားလိုကြောင်း ပြောကာ ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့်အတူ အိမ်ထဲသို့အရင်ဝင်ပြီး နေရာထိုင်ခင်းများကို စတင်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးသည်။

ဖုန့်ယန်ဝူနှင့် အမျိုးသားတစ်စုတို့သည် ထိုနေ့နံနက်အစောကြီးကတည်းက ထွက်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး လမ်းဘေးဆိုင်ငယ်တစ်ခုတွင် ဗိုက်ဖြည့်ရန် အမြန်စားခဲ့ကြရသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့ အတော်လေး ဗိုက်ဆာနေကြပြီဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်က လူတိုင်းအတွက် အစားအသောက်များကို တလေးတစား ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် နေ့လယ်စာစားပြီးမှ ပြန်ရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ ဤအမျိုးသားများသည် ဖုန့်ယန်ဝူနှင့် တော်တော်လေး ရင်းနှီးကြသူများဖြစ်ပြီး ကြက်ခြံတွင် အလုပ်လုပ်ကြသည့် နေ့စားအလုပ်သမားများ ဖြစ်ကြသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ဟင်းလျာများကို စတင်စီစဉ်တော့သည်။ သူမတို့တွင် ကြက်နှစ်ကောင် ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မွေးမြူရေးကြက်များမှာ စွပ်ပြုတ်လုပ်ရန် သိပ်မကောင်းပေ။ အာလူးနှင့်အတူ ဆီပြန်ချက်ခြင်း သို့မဟုတ် အနှစ်ဖြင့် လှော်ချက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ယခုခေတ်တွင် အခြေအနေများ ပိုကောင်းမွန်လာသဖြင့် အာလူးကို လျှော့သုံးပြီး အသားကို ပိုစားနိုင်သည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ရွှီမုန့်သည်လည်း ထိုအတိုင်း စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အသားကြက်များအတွက် အဓိကသော့ချက်မှာ အသားကိုယ်တိုင်သာဖြစ်သည်။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို အလုံအလောက်သုံးကာ ဟင်း၏ ရနံ့နှင့် အရသာကို မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သည်။ ထိုအချက်ဖြင့်ပင် အဓိကဟင်းလျာကို သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။

ရိုးရိုးတန်းတန်း ပွဲလမ်းသဘင်တစ်ခုအတွက်ဆိုလျှင် ယခုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်လှသည့် ဟင်းတစ်ခွက်ရှိရုံနှင့်ပင် မျက်နှာပွင့်ရန် လုံလောက်လှပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒါဟာ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဧည့်သည်များကို တည်ခင်းဧည့်ခံခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

"အိမ်မှာ အာလူးတွေ ရှိပြီးသားဆိုတော့… တခြား ဘာဟင်းတွေ ထပ်ထည့်နိုင်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားမိကြလား။" ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ဧည့်ခံကျွေးမွေးလေ့မရှိသဖြင့် အကြံဉာဏ် အများကြီးမရှိပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရွှီမုန့်သည် စားသောက်ပွဲ အများကြီးကို တက်ရောက်ဖူးသည်။ ကာယလုပ်သားများသည် အစားအသောက် အများကြီး စားရုံသာမက အသားကိုလည်း အများကြီး လိုအပ်ကြောင်း သူမ သိသည်။စီးကရက်၊ အရက်နှင့် မုန့်အချို့ကိုပါ ဝယ်ယူထားလျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖုန့်ယန်ဝူသည် နောက်ပိုင်းတွင် ကားမောင်းပြီး အိမ်ပြန်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် အရက်ပြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဘီယာအချို့ကိုသာ ဝယ်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ ဘီယာဝယ်မည်ဆိုပါက ဘီယာနှင့် လိုက်ဖက်မည့် အမြည်းဟင်းလျာများလည်း လိုအပ်လိမ့်မည်။

"သမီး အမဲသားနှပ် သွားဝယ်လိုက်မယ်၊ ပြီးတော့ တို့ဖူးပြားလွှာတွေနဲ့ ကောက်ရိုးမှိုတွေလို အိမ်မှာ အလွယ်တကူ မစိုက်ပျိုးနိုင်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကိုပါ ဝယ်ခဲ့မယ်။ အိမ်မှာ မြေပဲတွေ ရှိနေတာ သမီး မှတ်မိတယ်။ လျိုကျင်းနဲ့ တခြားကလေးတွေကို မြေပဲခွံနွှာခိုင်းလိုက်ပြီး အဲဒါကို ကြော်လိုက်ရအောင်။ မြေပဲကြော်ကတော့ ယောက်ျားရော မိန်းမရော အကုန်ကြိုက်ကြတာပဲ။ အလုံအလောက်ရှိရင် အဆင်ပြေပါတယ်။ ပြီးတော့ ပြန်လာတဲ့လမ်းကြရင် လမ်းထောင့်ကဆိုင်မှာ ဝင်ပြီး ဘီယာနဲ့ အအေးတွေပါ ဝယ်ခဲ့လိုက်မယ်။ နှစ်မျိုးလုံးရအောင် ဝယ်ခဲ့လိုက်မယ်၊ အမျိုးသားတွေက ဘီယာသောက်ချင်ကြမှာဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးတွေကတော့ တစ်ခုခုသောက်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ ဆိုဒါပုလင်းကြီးတွေကိုပဲ ဝယ်ခဲ့လိုက်မယ်။"

ယခုအခါတွင် ထိုကလေးသုံးယောက်မှာ အိမ်မှုကိစ္စများကို ကူညီလုပ်ဆောင်ပေးရန် အလွန်ဝါသနာပါနေကြပြီဖြစ်သည်။

ဧည့်သည်များကို တည်ခင်းဧည့်ခံခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ယခုခေတ် ရေပန်းစားမှုမှာ မိမိတို့ကိုယ်ပိုင် ဥယျာဉ်ခြံထဲက မဟုတ်သည့် ဟင်းလျာများကို တည်ခင်းခြင်းဖြစ်သည်၊ ထိုအရာက စားပွဲကို ပို၍ ခမ်းနားထည်ဝါစေသည်။

ရွှီမုန့်သည် စိမ်းစိမ်းစိုစို ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လုံးဝမဝယ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဈေးသို့ အမြန်သွားကာ အိမ်တွင် အလွယ်တကူ မစားရသည့် ပါဝင်ပစ္စည်း အပုံလိုက်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အိမ်တွင်း၌ ပျော်ရွှင်စရာ အငွေ့အသက်များနှင့် ပြည့်နှက်ကာ စည်ကားနေပြီဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသည့် ကွာရှင်းပြတ်စဲမှုကို မည်သူမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။ ထမင်းစားပွဲပင် မစရသေးသော်လည်း လူတော်တော်များများက ကူညီရန် ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။

လျိုကျင်းသည် ချန်ရှီး၏ မိသားစုကို သွားရောက်အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ သူမ၏ မိဘနှစ်ပါးလုံးမှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အိမ်တွင်ရှိနေကြပြီး အတူတူလာရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ရွှမ်းကျူးသည် အလုပ်ချိန် အကန့်အသတ် သိပ်မရှိဘဲ လွတ်လပ်သူဖြစ်သည့်အပြင် တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်သူဖြစ်သဖြင့် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နေ့လယ်စာကို ကိုယ်တိုင်ချက်စားရမည့်သူ ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထမင်းကျွေးမည်ဟု ကြားသောအခါ သူသည် အလုပ်ရှုပ်သက်သာအောင် လာခဲ့ရန် သဘောတူလိုက်သည်။ သူ ရောက်လာသောအခါ ပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ဖုန့်ယန်ဝမ် နေထိုင်သည့် အခန်းအပြင်ဘက်တွင် သာမန်အတိုင်းပင် အသာအယာ ချထားခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝူနှင့် အမျိုးသားတစ်စုတို့သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကြက်များကို သတ်ဖြတ်ကာ ကူညီပေးနေခဲ့ကြသည်။ ကြက်များကို သန့်စင်ပြီး ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် သူတို့အားလုံး မီးဖိုချောင်ထဲမှ မောင်းထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်ကာ ဖဲကစားနေကြတော့သည်။ ဝမ်ရွှမ်းကျူး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန့်ယန်ဝူက သူ့ကို ကစားပွဲထဲသို့ ဝင်ရန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ လာလေ၊ လာပါ၊ ရှန့်ကျီ ကစားတတ်လား။" ဖုန့်ယန်ဝူက သူ့ပခုံးကို ဖက်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ "ဒီအတိုင်း လာလည်းရတဲ့ဥစ္စာကို ပစ္စည်းတွေတောင် ယူလာခဲ့သေးတယ်။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ကို မိတ်ဆွေတွေအနေနဲ့ ဖိတ်ကျွေးတာပါ၊ အခုတော့ ခင်ဗျားကို ပိုက်ဆံအကုန်အကျ ခံစေမိသလို ဖြစ်သွားပြီ။"

"ဒါတွေက အိမ်မှာ ရှိပြီးသား ပစ္စည်းတွေပါပဲ။" ဝမ်ရွှမ်းကျူးက သူ၏ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရှိလှသော စိတ်နေသဘောထားကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြောရှာသည်။

"အဲလိုတော့ မရဘူးလေ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို အရှုံးမခံနိုင်ပါဘူး။ နောက်တစ်ခေါက် မြို့ထဲလာရင် အသားကြက်တွေနဲ့ ကြက်ဥတွေ ယူလာပေးမယ်။"

ဖုန့်ယန်ဝူ နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မိသားစုက ကြက်ခြံလုပ်တာလေ။ ဒီနှစ်ထဲမှာ ကြက်အကောင်ရေ တစ်ထောင်ကျော် မွေးထားတယ်။ နွေရာသီလည်း ကုန်သွားပြီ၊ အခု ဆောင်းဦးပေါက်ရောက်ပြီဆိုတော့ ကြက်မတွေက ဥပြန်ဥနေကြပြီ။ နောက်တစ်ခေါက်ကြရင် ယူလာပေးမယ်။"

ဝမ်ရွှမ်းကျူးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ပြီး စကားနည်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ ရောက်လာခြင်းကပင် ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီဖြစ်သည်၊ အခုလို ပစ္စည်းပါ ယူလာလိမ့်မည်ဟု ပို၍ပင် ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူမသည် ယခင်က တပတ်ရစ် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများနှင့် ပရိဘောဂများ ဝယ်ယူစဉ်က သူနှင့် တော်တော်လေး အရောင်းအဝယ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး သူက သူမကို တစ်ကြိမ်ထက်မက ကူညီပေးခဲ့ဖူးသည်။

အိမ်ရှိ ပရိဘောဂအသေးစား အများစုမှာ သူက အလကားနီးပါး ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ဝက်ရောင်း တစ်ဝက်လက်ဆောင် ပေးခဲ့ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ် အပြင်ထွက်လာပြီး သူသယ်လာသည့် ထုပ်ပိုးမှုကို မြင်သောအခါ ၎င်းကို ပြန်ယူသွားရန် လှမ်းပြောသည်။

"ကျွန်တော် ယူလာပြီးသားဥစ္စာကို၊ အခုမှ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်သယ်သွားလို့ ရတော့မှာလဲ။" ဝမ်ရွှမ်းကျူးက ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝူသည် သဘောကောင်းပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သူဖြစ်သည်။ သူက သူ့အစ်မကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်ရွှမ်းကျူးကို ဖဲကစားပွဲထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင် အထဲနှင့် အပြင်ဘက်တွင် ချန်ရှီး၏ မိဘများနှင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်တို့က အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ကြက်သားများကို အတုံးများတုံးကာ တစ်ကြိမ် ဆီပူကြော်ထားပြီးဖြစ်သည်။ အာလူးများကိုလည်း အတုံးကြီးကြီးများ တုံးထားသည်။

မကြာမီ သူတို့သည် အရာအားလုံးကို အတူတကွ ရောမွှေကြော်ပြီးမှ မီးအေးအေးဖြင့် တည်ကြတော့မည်ဖြစ်သည်။ ချန်ရှီး၏ အဖေက သူ မီးဖိုချောင်တွင် အဓိကစားဖိုမှူးအဖြစ် တာဝန်ယူနိုင်ကြောင်း ပြောသဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် ချန်ရှီး၏ အမေတို့မှာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးခဲ့ရသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ တို့ရဲ့ လောင်ချန်က ဟင်းချက်တာ အရမ်းတော်တာ။ သူသာ မီးရထားမောင်းတဲ့အလုပ်ထဲ မဝင်ခဲ့ရင် အခုလောက်ဆို စားဖိုမှူးကြီး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။" ချန်ရှီး၏ အမေက ပြောသည်။

"ညီမရေ၊ ကြက်သားတွေက ကြော်ထားပြီးသားဆိုတော့ အကြာကြီးခံတယ်။ မနက်ဖြန်အတွက် ကြက်သားတစ်ဝက်လောက် ချန်ထားပေးမယ်။ ငါတို့လူဦးရေကို ရေတွက်ကြည့်ပြီးပြီ။ ဆယ်ယောက်ကျော်ရုံပဲ ရှိတာဆိုတော့ ကြက်တစ်ကောင်ခွဲဆိုရင် လောက်မှာပါ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါ့အပြင် တခြားဟင်းတွေလည်း ရှိသေးတာပဲလေ။"