အခန်း ၃၆

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၃၆

သူတို့ စကားပြောဆိုနေကြစဉ် အခြားသူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာရာ ထိုသူမှာ ဟန်လင်လင်၏ မိခင်ဖြစ်သူ ကျန်းဟွေ့ချီ ဖြစ်နေသည်။

မိမိသမီးဖြစ်သူက စာပြန်နွှေးရန် နေရာရှာနေသည်ဟူသော စကားကို ကြားကြားချင်း ကျန်းဟွေ့ချီသည် ချက်ချင်းပင် ပြုံးရွှင်သွားပြီး လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြောလေသည်။

"ဧည့်ခန်းမဆောင်ကို သွားကြလေ၊ အဲ့ဒီနေရာက တိတ်ဆိတ်ပြီး အလင်းရောင်လည်း ပိုကောင်းတယ်။ သမီးက ရှောင်ရွှီ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒီကို မရောက်တာ နှစ်အတော်ကြာလှပြီပဲ။ တို့အိမ်က ရှောင်ဝူအာတစ်ယောက် ရုတ်တရက် စာလုပ်ချင်စိတ် ပေါက်လာတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။"

ကျန်းဟွေ့ချီသည် ဟန်မိသားစု၏ ဒုတိယသားဖြစ်သူ ဟန်ရှုဖျင်၏ ဇနီးဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူမသည် သက်ကြီးရွယ်အို မိဘနှစ်ပါးနှင့်အတူ ဆက်၍နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဟန်မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးမှာ စောစောစီးစီးပင် အခြားဒေသသို့ သွားရောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သဖြင့် ဒုတိယသားဖြစ်သော ဟန်ရှုဖျင်မှာ မိဘ အသက်ကြီးသူများကို လုပ်ကျွေးပြုစုရန်အတွက် မလွဲမရှောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ အိမ်တွင် ဟန်ကျိမင် ရှိနေသေးသော်လည်း သူသည် အစ်ကိုဖြစ်သူ နှစ်ဦးထက် အသက် များစွာ ငယ်ရွယ်သဖြင့် သူတို့၏ အမြင်တွင်မူ ကလေးတစ်ဦးမျှသာ ရှိသေးသည်။

သူမ မှတ်မိသလောက်တော့ ကျန်းဟွေ့ချီသည် အမြဲ သဘောကောင်းပြီး အေးဆေးသော စရိုက်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမတို့လိုကဲ့သို့သော ငယ်ရွယ်သည့် ဧည့်သည်များကို ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံတတ်သည်။

သူမသည် သူတို့နှစ်ဦးကို အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တံခါးတစ်ခုကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အခန်းတွင်း၌ ဆိုဖာတစ်လုံး၊ စာရေးခုံတစ်လုံးနှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်ကြီး တစ်ခုပါရှိကာ ကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်နေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များက ထိုအခန်းသည် အဘိုးအိုဟန် ကိစ္စရပ်များကို အလုပ်လုပ်ကိုင်ရာ နေရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် လုံးဝ အနားယူသွားပြီဖြစ်ရာ ထိုအခန်းကို အလုပ်အတွက် အသုံးမပြုတော့ဘဲ မိသားစု၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲ အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခန်းမှာ တစ်အိမ်လုံးတွင် အသုံးအဆောင် အစုံလင်ဆုံး အခန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ။"

ရွှီမုန့် ထိုင်လိုက်ရုံရှိသေး စားပွဲထိုးလင်ဗန်းဖြင့် သစ်သီးများ သယ်ဆောင်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဟန်လင်လင်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားပြီး ကျန်းဟွေ့ချီကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရန်တွေ့လေသည်။

"အမေ၊ သမီး စာလုပ်မလို့ ပြင်နေတာ။ လူတွေ ဒီလို ဝင်လိုက် ထွက်လိုက် လုပ်နေတာက တကယ်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ် သိရဲ့လား။"

ကျန်းဟွေ့ချီသည် မိမိသမီးအပေါ် အလွန်အလိုလိုက်သူဖြစ်ရာ ညင်သာစွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ အမေတို့ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး။"

သို့သော်လည်း သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လက်ဖက်ရည် ဖျော်ခိုင်းပြီး အခန်းတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်သေးသည်။

ရွှီမုန့်သည် လက်ဖက်ခြောက်၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့ကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် ၎င်းမှာ အနောက်ဘက် နဂါးတွင်း လက်ဖက်ရည် ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ ဤမျှ အရည်အသွေးမြင့်မားသော လက်ဖက်ရည်မျိုးကို မသောက်ရသည်မှာ သူမအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဟန်လင်လင်မှာမူ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆက်၍ ညည်းညူနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ရွှီမုန့်က စာမေးပွဲ မေးခွန်းဟောင်းများကို ဖွင့်ကြည့်ကာ ပုစ္ဆာများကို စတင် တွက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် နောက်ဆုံး၌ နှုတ်ပိတ်သွားပြီး မိမိ၏ စာအုပ်ကို ထုတ်ကာ စာစတင် ဖတ်ရှုတော့သည်။

စာပြန်နွှေးကြသည်နှင့် အချိန်သည် ကုန်လွန်မှန်းမသိ ကုန်ဆုံးသွားရာ သူမ မျက်လုံး ပြန်မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် နှစ်နာရီကျော်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါ တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ။ ငါတစ်ယောက်တည်း စာလုပ်ရင် ဘယ်တော့မှ အာရုံမစိုက်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ကြာအောင် စာဖတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ရွှီမုန့်၊ နင် မနက်ဖြန်လည်း ထပ်လာဦးမှာလား။"

ရွှီမုန့်သည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိသော်လည်း အတိအကျ အဖြေမပေးရဲပေ။ သူမတွင် ပုံမှန် အတူတူစာလုပ်နေကျ အဖော်တစ်ဦး ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ဟန်လင်လင်က ငြင်းဆိုခြင်းကို လက်မခံဘဲ ရွှီမုန့်၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ကာ တောင်းပန်ခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး… နော်၊ တစ်ရက်ခြား တစ်ခါလာရင်တောင် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီမုန့်မှာ ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲသွားခဲ့သည်။ "ဒါပေမယ့် နောက်အပတ်ဆို ကျောင်းဖွင့်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဟန်လင်လင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရက်နည်းနည်းပဲဆိုရင်တောင် ရပါတယ်။ နင် ဒီမှာ ရှိနေရင် ငါ တကယ်ကို စာပိုပြီး အာရုံစိုက်နိုင်လို့ပါ။ အရင်ကဆို ငါ အမြဲတမ်း အာရုံလွင့်နေတတ်တာ၊ ဒါပေမယ့် နင် စိတ်ပါလက်ပါ ပုစ္ဆာတွက်နေတာကို မြင်တော့ ငါလည်း ဟိုဟိုဒီဒီ မကြည့်မိဘဲ အာရုံမလွင့်အောင် တစ်နည်းနည်းနဲ့ ထိန်းထားနိုင်သွားတယ်။"

စာကျက်ခြင်းက အစားစားခြင်းကဲ့သို့ပင် လူများလျှင် ပို၍ အဆင်ပြေသည်ဟု ခံစားရစေတာလား။

ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် သူမတို့နှစ်ဦး အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းဟွေ့ချီနှင့် တိုးခဲ့သည်။ ဟန်လင်လင် တစ်ယောက် စာကို ကြိုးကြိုးစားစား စတင်လုပ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမသည် ရွှီမုန့်အပေါ် အစောပိုင်းကထက်ပင် ပိုစိတ်အားထက်သန်နေတော့သည်။ အဆင်မပြေသည်များ ရှိမရှိ မေးမြန်းရုံသာမက မည်သည့် မုန့်ပဲသရေစာများကို နှစ်သက်တတ်ကြောင်းကိုပါ မေးမြန်းသည်။

သို့သော် ရွှီမုန့်သည် ထိုကဲ့သို့သော နွေးထွေးပျူငှာမှုမျိုးကို သိပ်ပြီး အသားမကျလှပေ။ "သမီးက ဘာမဆို အဆင်ပြေပါတယ်၊ မလိုပါဘူး၊ မကြာခင် အိမ်ပြန်ပြီး ညစာစားရတော့မှာဆိုတော့လေ။ မုန့်စားရမယ့် အချိန်လည်း မဟုတ်သေးပါဘူး။ သမီးနဲ့ လင်လင်က အညောင်းအညာပြေအောင် လမ်းခဏ ထွက်လျှောက်တာပါ။ ပြီးရင် စာပြန်နွှေးဖို့ ပြန်ဝင်ကြတော့မှာပါ။"

ဟန်လင်လင်သည် ရွှီမုန့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မျက်နှာတည်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သမီးနဲ့ ရွှီမုန့် စာပြန်နွှေးနေတဲ့အချိန်မှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ဖို့ လိုတယ်။ ခဏနေရင် လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်ပဲ လာပို့ပေးရင် ရမလား။" သူမသည် ရွှီမုန့် လက်ဖက်ရည်သောက်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြောင်း အစောပိုင်းက သတိပြုမိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ လူများက အလွန်အမင်း ပျူငှာထက်သန်လွန်းနေပါက နောက်တစ်ကြိမ် လာရောက်ရန် သူမအတွက် အားနာစရာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ကျန်းဟွေ့ချီသည် နောက်ဖေးရှိ မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားရာ ဟန်ကျိမင် တစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်ကာ စားစရာ တစ်ခုခု ရှာဖွေနေသည်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "မင်းလည်း လူကြီးတောင် ဖြစ်နေပြီ။ အခုထိ မီးဖိုချောင်ထဲ စားစရာ လာနှိုက်နေတုန်းပဲလား။"

ဟန်ကျိမင်သည် အမှန်မှာ သူမ ခင်ပွန်း၏ ညီငယ်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့အကြားတွင် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်မျှ ကွာဟချက် ရှိသည်။ သူမ ဤမိသားစုအတွင်းသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာစဉ်က ဟန်ကျိမင်မှာ လမ်းလျှောက်တတ်ခါစ ကလေးငယ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် ဤမတ်လေးမှာ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များနှင့် သိပ်မခြားနားလှသဖြင့် ရင်းရင်းနှီးနှီးပင် စကားပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျိမင်သည် စိတ်ဆိုးခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ ပြုံးလျက် ပြန်လည်ပြောဆိုသည်။ "ကျွန်တော် အခုထိ အရွယ်ကောင်းတုန်းမို့ ထင်တယ်။ စောစောက လက်ဖက်ရည် သောက်ထားပေမယ့် ခဏနေရင် ဗိုက်ပြန်ပြန်ဆာလာရော။ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ညစာစားဖို့ နှစ်နာရီကျော်လောက် လိုသေးတာနဲ့ ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ တစ်ခုခုရှိမလားလို့ လာရှာတာ။ အစာကြေလွယ်ပြီး ဗိုက်ပြည့်စေမယ့်အရာမျိုး ရှိမလား။"

"လျှောက်ပြောနေပြန်ပြီ။ မင်းဒီအသက်အရွယ်ကြီးတောင် ရောက်နေပြီကို အခုထိ အရွယ်ကောင်းတုန်းပဲ ဟုတ်လား။"

"ဒါကတော့ ဘယ်ပြောနိုင်မလဲ။ ကျွန်တော် အခု ဘွဲ့လွန်တက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ။ စာလုပ်တာက ခန္ဓာကိုယ်အင်အား အများကြီး ကုန်တာလေ။"

ကျန်းဟွေ့ချီက အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ငါ အစောကတည်းက ဘာလို့ မစဉ်းစားမိပါလိမ့်။ ဒီနေ့ နေ့လယ်က သစ်သီးပဲ ပေးလိုက်မိတာ။ ခဏနေရင် အစ်မလီ လက်ဖက်ရည် လာပို့တဲ့အခါ မုန့်တချို့ပါ တစ်ခါတည်း ယူလာခိုင်းလိုက်မယ်။"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဟန်ကျိမင်မှာ တစ်နေရာရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ စားစရာ တစ်ခုခု ရှာတွေ့သွားတာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျန်းဟွေ့ချီက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

အိမ်တွင် လုပ်ထားသော သစ်အယ်သီးကိတ်မုန့်များမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သဖြင့် သူမသည် အစ်မလီကို ဧည့်သည်အတွက် တစ်ပုံ သယ်ဆောင်သွားရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ကျန်းဟွေ့ချီ ထွက်သွားသည်နှင့် အသက် နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင် အရွယ်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး အပြင်မှ ဝင်လာပြီး ဗိုက်ဆာသည်ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အစ်မလီဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သမီးသူငယ်ချင်း လာနေတယ်။ သမီးကို သစ်အယ်သီးကိတ်တွေ ပေးပါဦး။"

ဤသူမှာ အစ်မလီ၏ သမီးဖြစ်သူ စွင်းမြောင် ဖြစ်သည်။

စွင်းမြောင်သည် ယခုနှစ်တွင် အသက် နှစ်ဆယ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှာ ဟန်မိသားစုထံတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ကြသူများ ဖြစ်သည်၊ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ တစ်ချိန်က အဘိုးအိုဟန်၏ ကိုယ်ရံတော် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုထက်ထိ အနားမယူသေးပေ၊ မိခင်ဖြစ်သူ အစ်မလီမှာမူ မိသားစု၏ ထမင်းချက်အဖြစ် တာဝန်ယူထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝန်ထမ်းရာထူး နှစ်ခုကို ရရှိထားသဖြင့် ဟန်နေအိမ်၏ အရှေ့ဘက်ရှိ ဘေးခန်းနှစ်ခန်းကို နေထိုင်ရန် အဆောင်အဖြစ် ပေးသနားခြင်း ခံထားရသည်။

စွင်းမြောင်သည်လည်း ရှီကျားလမ်းကြားတွင်ပင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ဟန်မိသားစု၏ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များနှင့် အသက်အရွယ် တူညီသည်။ သူမ၏ မိသားစုကို မည်သည့်အခါမျှ လူစိမ်းကဲ့သို့ မဆက်ဆံခဲ့ကြသဖြင့် သူမအနေဖြင့် အတွင်းဝန်းထဲသို့ ဝင်ထွက်သွားလာနေခြင်းမှာ အလွန် သဘာဝကျလှသည်။

အစ်မလီကပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ဟွေ့ချီက ခုနတင်ပဲ ဧည့်သည်ရှိတယ်လို့ ပြောသွားတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ သခင်ကြီးအတွက်လည်း နည်းနည်း ချန်ထားရဦးမယ်။"

"ဘာဧည့်သည်လဲ။"

"ခုနတင် လင်လင်နဲ့အတူ ဝင်လာတဲ့ မိန်းကလေးလေ။"

စွင်းမြောင်သည် အစောပိုင်းက ဧည့်ခန်းမဆောင်ကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း လူရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သစ်အယ်သီးကိတ်များကို ထိုအခန်းတွင်းသို့ သွားရောက် ပို့ဆောင်ပေးမည်ဟူသော စကားကို ကြားရသောအခါ သူမသည် ပို၍ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် မုန့်ပဲသရေစာဟူသည် အရေးတကြီး ကိစ္စမဟုတ်သော်လည်း ယခုမူ သူမသည် အနိုင်အထက် လုယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်မိသည်။

"ဘယ်အတန်းဖော်လဲ။"

"ရွှီ မျိုးရိုးနဲ့ မိန်းကလေးလေ။" အစ်မလီက ပြန်စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူမ ငယ်ငယ်တုန်းက ဒီကို ခဏခဏ လာတတ်တယ်။"

"ရွှီမုန့်လား။" သူမက ဘာလို့ ဒီကို ပြန်ရောက်လာပြန်တာလဲ။ သူတို့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ မဟုတ်ပါလား။ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဟန်လင်လင်နှင့် ပြန်လည် ပေါင်းသင်းနေရသနည်း။

"အမေ၊ သမီးသူငယ်ချင်းကလည်း တကယ်ကို အရေးပါတဲ့လူပဲ။ သူမရဲ့ ဖခင်က အမှတ် (၁၇) အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး။ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်တာက သမီးရဲ့ မိတ်ဆွေအသိုင်းအဝိုင်းအတွက် ကောင်းတယ်။"

"ဒါပေမယ့် လင်လင်တို့ဘက်ကြတော့…"

"ဟန်လင်လင်က အဲ့ဒါတွေကို စားတောင်မစားပါဘူး။ ဒီပဲစိမ်းလိပ်မုန့်တွေကိုပဲ ယူသွားပေးလိုက်ပါ။ နောက်မှ အန်တီကျန်းက မေးလာရင် မုန့်မှားယူမိသွားလို့၊ သစ်အယ်သီးကိတ်တွေလည်း ကုန်သွားပြီလို့ပဲ ပြောလိုက်။"

"ဒါပေမယ့် ပဲစိမ်းလိပ်မုန့်တွေက မနေ့ကလုပ်ထားတာ။ ဒီလောက် ပူအိုက်တဲ့ ရာသီဥတုနဲ့ဆိုတော့ သိပ်ပြီး မလတ်ဆတ်တော့ဘူး။"

"ရပါတယ်၊ လင်လင်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စားမှာမဟုတ်ဘူး။" စွင်းမြောင်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူပဲမေးမေး၊ သစ်အယ်သီးကိတ် သိပ်မကျန်တော့လို့ ကျန်တာကို သခင်ကြီးအတွက် ချန်ထားရတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်။"

မိမိ၏ သမီးနှင့် သူစိမ်းတစ်ဦးအကြားတွင် အစ်မလီသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မိမိသမီးကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဟန်လင်လင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်မှာ ပဲစိမ်းလိပ်မုန့်သေတ္တာတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အားတက်သရော စကားပြောဆိုနေကြသဖြင့် အသေးစိတ်ကို သတိမပြုမိကြပေ။ ဟန်လင်လင်မှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဗိုက်ဆာနေသဖြင့် ပန်းကန်ပြားကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မုန့်တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူ စားသုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပန်းကန်ကို ရွှီမုန့်ဘက်သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။

"ငါ အထက်တန်းကျောင်း စတက်ကတည်းက အလေးချိန် ၂၀ ကျင်း (၁၀ ကီလိုဂရမ်) ကျော် တက်လာတာ။ နောက်ဆုံးနှစ်အထိ ဒီလို ဆက်စားနေရင် ၃၀ ကျင်း (၁၅ ကီလိုဂရမ်) လောက် ထပ်တက်လာလိမ့်မယ်။ အသည်းယားစရာကြီး။ ဒါပေမယ့် မစားပြန်ရင်လည်း ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ ရင်ထဲမှာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာပြန်ရော။"

သူမ မုန့်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ ပဲစိမ်းလိပ်မုန့်များမှာ အပြင်တွင် ပစ်ထားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီလား မသိရဘဲ အနည်းငယ် မာတောင့်တောင့် ဖြစ်နေသည်။

ဟန်လင်လင် မုန့်မစားတော့သည်ကို မြင်လျှင် ရွှီမုန့်က မုန့်အနည်းငယ်ကို စားသုံးလိုက်သည်။ "နင်က အင်္ဂလိပ်စာ ဘာလို့ မတော်တာလဲ။ နင်တို့လို မိသားစုမျိုးက လူတွေဆို အင်္ဂလိပ်စာကို အခက်အခဲမရှိ တတ်မြောက်ကြလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ။"

"ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လိုဖြစ်မှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက ဆရာ၊ ဆရာမ အတော်များများက သူတို့ကိုယ်တိုင် စာကို သေသေချာချာ နားမလည်ဘဲ လာသင်ကြတာ။ အထက်တန်းကျောင်းက ဆရာတွေက ပိုတော်ကြပေမယ့် ငါ့ရဲ့ အခြေခံက အားနည်းနေတော့ လိုက်မီဖို့ ခက်ခဲနေတယ်။ ငါ့အမေဆို ရင်တမမနဲ့ နေရာအနှံ့မှာ အိမ်တိုင်ရာရောက် ကျူရှင်ဆရာတွေ လိုက်ရှာပေးနေရတာ။ တိုးတက်မှု နည်းနည်းတော့ ရှိပေမယ့် သိပ်တော့ မသိသာဘူး။ ငါ ပိုသိချင်တာက နင်က အင်္ဂလိပ်စာ ဘာလို့ ဒီလောက် တော်နေရတာလဲ။" သူမ၏ အသံထွက်မှာလည်း နိုင်ငံခြားတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကောင်းမွန်နေသည်။

ရွှီမုန့်၏ အင်္ဂလိပ်စာ ပြောဆိုခြင်းနှင့် နားထောင်ခြင်း စွမ်းရည်မှာ ဗြိတိန်နှင့် အမေရိကန် ဇာတ်လမ်းတွဲများကို ကြည့်ရှုခြင်းမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် နိုင်ငံခြားသားများနှင့် ဆက်သွယ် ပြောဆိုရာ၌ မည်သည့် အခက်အခဲမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အင်္ဂလိပ်စာ အရည်အချင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသည်။ သူမသည် ရွှီမုန့်၏ နားရည်ဝစေရန်အတွက် ဘီဘီစီ ကက်ဆက်ခွေများကို မကြာခဏ ဖွင့်ပြလေ့ရှိသည်။

ဗြိတိသျှ အင်္ဂလိပ်စာနှင့် အမေရိကန် အင်္ဂလိပ်စာတို့သည် အသံထွက် ကွဲပြားကြရာ ယခုအခါ ရွှီမုန့်၏ ပြောဆိုသော အင်္ဂလိပ်အသံထွက်မှာ ဗြိတိသျှ အသံထွက်ဘက်သို့ ပိုနီးစပ်နေသည်၊ ၎င်းမှာ ကျောင်းသုံး ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်များတွင် အလေးပေးထားသော အသံထွက်မျိုး ဖြစ်သည်။

"ငါ့အမေက အရင်က အင်္ဂလိပ်စာဆရာမလေ။" ရွှီမုန့်က ပဲစိမ်းလိပ်မုန့်၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ သွင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမ အမှန်တကယ်ပင် ဆက်၍ မစားနိုင်တော့ဘဲ ပန်းကန်ပြားထဲတွင် မုန့်အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

"အမေ့ကြောင့် အင်္ဂလိပ်စာက ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးဘာသာရပ် ဖြစ်ခဲ့တာ။ အမေက ငါ့ကို အသံသွင်းခွေတွေလည်း အများကြီး နားထောင်ခိုင်းတယ်၊ ဒါကြောင့် ဘာသာရပ်အားလုံးထဲမှာ ငါအယုံကြည်ဆုံးက အင်္ဂလိပ်စာပဲ။ ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်က သင်္ချာနဲ့ တရုတ်စာ။"

ဟန်လင်လင်သည် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အလား ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ မီချလိုက်ပြီး စိတ်မကောင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တရုတ်စာက အလွတ်ကျက်လို့ရတယ်၊ သင်္ချာကတော့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေ အများကြီးလုပ်ရင် အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမယ့် အင်္ဂလိပ်စာကတော့ တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းတယ်။"

ရွှီမုန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "အလွတ်ကျက်ရတာလည်း လွယ်ကူတယ်လို့ ငါမထင်ဘူး။ ရှေးဟောင်းတရုတ်စာတွေကို အလွတ်ရွတ်ရတာ ဘယ်လောက်ခက်တယ်ဆိုတာ နင် သိမှာမဟုတ်ဘူး။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား ပြိုင်တူ ရယ်မောမိကြတော့သည်။

သူတို့သည် နောက်တစ်ကြိမ် အတူတူ စာလုပ်ကြမည့်အချိန်ကို သဘောတူလိုက်ကြသည်။ ရွှီမုန့်သည် ညနေပိုင်းတွင် လာရောက်၍ လေ့ကျင့်ခန်းပုစ္ဆာများ တွက်ချက်လိုသည်၊ မိမိအိမ်၏ မီးအလင်းရောင်မှာ အလွန် မှိန်လွန်းသဖြင့် သူမသည် ညဘက်တွင် စာမဖတ်ရဲပေ။

ဟန်လင်လင် ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ညဘက် အိမ်ပြန်တာ နောက်ကျရင် နင့်အတွက် အဆင်မပြေမှာကိုပဲ စိုးရိမ်တာ။"

ရွှီမုန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ဒီလမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ လူတွေရှိတယ်။ ငါလည်း လမ်းကြားတွေထဲက မသွားဘူး။"

ရှီကျားလမ်းကြား ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်သူ နည်းပါးသော်လည်း ၎င်းကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးသည်နှင့် ရထားဘူတာသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ရာ ထိုနေရာ၌ ညဘက်တွင် တာဝန်ကျသူ အများအပြား ရှိသည်။

သူမ၏ အိမ်သို့ ဦးတည်သော လမ်းကြားလေးတွင်သာ လူသိပ်မရှိခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုနေရာ၌ တစ်လမျှ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် အိမ်မှာ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အမှန်ပင် အတော်လေး ဘေးကင်းကြောင်း သူမ သိရှိခဲ့ရသည်။ သူမသည် ဟန်လင်လင်နှင့် စကားတပြောပြောဖြင့် တံခါးဝသို့ လျှောက်လှမ်းလာစဉ် ဧည့်သည်တစ်ဦးကို လိုက်လံပို့ဆောင်နေသော စွင်းမြောင်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။