အခန်း ၃၇

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၃၇

စွင်းမြောင်သည် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲ လျှောက်လှမ်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် နူးညံ့ပြီး ပညာတတ်အသွင် ရှိကာ အနည်းငယ် ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်း ရှိပြီး ရွှေရောင်ကိုင်း မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားသည်။

ဟန်လင်လင်သည် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ရွှီမုန့်ဘက်သို့ တိုးကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားဆိုလိုက်သည်။ "စွင်းမြောင်က သူ့ရဲ့ အဲ့ဒီသူငယ်ချင်းကို ငါ့ရဲ့ ကျူရှင်ဆရာမအဖြစ် မိတ်ဆက်ပေးတာ၊ ဒါပေမယ့် ငါက သဘောမကျဘူး။ အဲ့ဒါကို သူမက ငါ့အမေဆီ သွားပြီး ဂုန်းချောစကားသွားပြောတာလေ။ သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဟုတ်ကြီး ထင်နေတာ၊ တကယ့်ကို ငါ့ဘဝရဲ့ မိဘတစ်ယောက်လို ပြုမူနေတာပဲ။"

ရွှီမုန့် မေးလိုက်သည်။ "သူ့အဖေက နင့်အဘိုးဆီမှာ အခုထိ အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲလား။"

ဟန်လင်လင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အခုထိ အနားမယူသေးဘူး။ ဘာလို့ အခုထိ အနားမယူသေးတာလဲ မသိဘူး။"

သူသည် တရားဝင် အစိုးရရာထူးဖြင့် ရုံးလုပ်ငန်း တာဝန်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ရာထူးနှင့် ခံစားခွင့်များမှာ မနည်းလှပေ။

ဟန်လင်လင် ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် သူက ရဲဘော်ဟောင်းတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတာလေ။ စစ်တပ်ကနေ ပြောင်းရွှေ့လာပြီးတဲ့နောက် ငါ့အဘိုးရဲ့ ဘေးနားမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ တာဝန်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရတာ။ သူတို့မိဘတွေ အမြန်ဆုံး အနားယူပြီး ငါတို့အိမ်ကနေ ပြောင်းရွှေ့သွားရင် တကယ်ကို ကောင်းမှာပဲ။"

ထို့နောက်တွင် သူမသည် ဤသို့ပြောဆိုခြင်းမှာ သိပ်မသင့်တော်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေအိမ်မှာ စနစ်အရ ခွဲဝေချထားပေးခြင်း ခံရသည့် အိမ်ဖြစ်ပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ အမှန်ပင် နိုင်ငံတော်ပိုင် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမ၏ အဘိုး ကွယ်လွန်သွားပါက ဤအိမ်ကို ပြန်လည် အပ်နှံရမည် ဖြစ်သည်။ စွင်းမြောင်တို့ဘက်ကို ကြည့်လျှင်လည်း သူမ၏ မိဘများသည် ရာထူး အဆင့်အတန်း မြင့်မားခြင်း မရှိသဖြင့် သူတို့ အနားယူသည်နှင့် ဤအိမ်ကို စွန့်လွှတ်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

"...အမှန်တော့ ငါတို့မိသားစုက ကိုယ်ပိုင်အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ထားပြီးသား၊ ဒါပေမယ့် အဘိုးက ဒီမှာ နေသားကျနေတော့ မပြောင်းချင်ဘူးလို့ ငြင်းနေတာ။ တစ်နေ့ကြရင်... အဲ့ဒီအချိန်ကြရင် သူတို့တွေလည်း ပြောင်းသွားရမှာပဲ။" သူမသည် ရှီကျားလမ်းကြားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်ရာ တစ်နေ့တွင် ပြောင်းရွှေ့သွားရမည်ဟူသော အတွေးကပင် သူမအား စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ရွှီမုန့်သည် ထိုအမျိုးသမီးကို ရင်းရင်းနှီးနှီး မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သူမနာမည်က ဘယ်သူလဲ။" သူမသည် ထိုသူကို ယခင်က မြင်ဖူးသည်ဟု စိတ်ထဲ ထင်မှတ်နေမိသည်။

သို့သော် ဟန်လင်လင်မှာ မည်သို့ပင် စဉ်းစားစေကာမူ ထိုအမျိုးသမီး၏ နာမည်ကို မမှတ်မိတော့သဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ကာ ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"သူမက အင်္ဂလိပ်စာ သင်တာ။ နာမည်ကို တကယ် မမှတ်မိတော့ဘူး။ သူ့အဖေက ငါ့အဖေရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးပြီး ရာထူးတက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ၊ ဒါနဲ့ ငါက အမေ့ကို အဲ့ဒါကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ တကယ်လို့ ကျူရှင်သင်တာကလည်း ဘာမှမထူးဘဲ ငါတို့က သူတို့ကို ကျေးဇူးကြွေး တင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင် ဒါက တကယ်ကို မတန်ဘူးလေ။"

သူမက ပို၍ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့ဦးလေးငယ်က ငါ့ကို ပြောပြထားတဲ့ စကားတွေလေ။ အစတုန်းကတော့ ငါက သူမကို ကျူရှင်ဆရာမအဖြစ် မလိုချင်ဘူးလို့ ပြောလို့ အမေက ဆူသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါက ဒီလို ရှင်းပြလိုက်တော့ အမေက သဘောတူသွားတာ။ ငါ့ဦးလေးငယ်က တကယ် တော်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကြောင့် အခြားသူတစ်ဦးအပေါ် ကျေးဇူးကြွေး တင်ရှိရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မတန်ပေ။

သူမတို့ စကားပြောဆိုရင်းနှင့် ပင်မတံခါးကြီးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရွှီမုန့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဟန်လင်လင်ကို ရှေ့ဆက်၍ လိုက်မပို့ရန် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့ လေးဦးသည် တံခါးဝ၌ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ စွင်းမြောင်၏ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသောအမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရွှီမုန့်က သူမကို အကြိမ်ကြိမ် အကဲခတ်ကြည့်သော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင် မြင်ဖူးခဲ့ကြောင်းကိုမူ မမှတ်မိနိုင်သေးပေ။

သို့သော် စွင်းမြောင်ကမူ သူမထံသို့ တည့်တည့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် ရွှီမုန့်၏ လက်ထဲရှိ စာအုပ်များကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို နင်က တကယ်ပဲ စာလုပ်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား။"

ရွှီမုန့် သူမကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ စွင်းမြောင်သည် ကျောင်းတံဆိပ်ပါသော ထိုအိတ်ကို ဆက်လက် လွယ်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မလုပ်လို့ ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ငါက ဒီကို ကစားဖို့ လာတယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား။"

စွင်းမြောင် ပြောလိုက်သည်။ "တက္ကသိုလ်ဝင်ဖို့ဆိုတာ အဲ့ဒီလောက် မလွယ်ကူဘူး။ နှစ်တိုင်း အောင်ချက်ရာခိုင်နှုန်းက အလွန်နည်းတာ။ နင် သိလား ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ။ သူက ဆရာမဖုန့်ရဲ့ သမီး။ သူတို့ သားအမိနှစ်ယောက် ဒီနွေရာသီတုန်းက ရထားဘူတာမှာ ဖရဲသီး ရောင်းနေကြတာ။ အဲ့ဒီလိုမျိုး စာကို တစ်ချက်လုပ် တစ်ချက်နား လုပ်နေတဲ့လူက ကျောင်းမှာ တကယ်ပဲ စာတော်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။" သူမ၏ စကားလုံးများသည် သူမ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီးကို ရည်ညွှန်း၍ ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"နင်က ငါ့အပေါ် ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်နေတာလား။"

ရွှီမုန့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာမူ သူမကို တည့်တည့်ပင် မကြည့်ဘဲ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော မာနထောင်လွှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စရိုက်ချင်းတူသော လူများမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဆွဲဆောင်တတ်ကြရာ သူမနှင့် စွင်းမြောင်တို့ တစ်လေသံတည်း ဖြစ်နေခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။

ရွှီမုန့်သည် ငယ်စဉ်က ဤနေရာသို့ မကြာခဏ လာရောက်ကစားဖူးသဖြင့် စွင်းမြောင်၏ စရိုက်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် အမြဲလိုလို အခြားသူများကို အထင်သေးတတ်ပြီး မာနကြီးနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။

စွင်းမြောင်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှီကျားလမ်းကြားတွင် ကြီးပြင်းလာသူတစ်ဦးအဖြစ် အမြဲ ရှုမြင်ထားပြီး မိတ်ဆွေဖွဲ့ရာတွင် မျိုးရိုးနောက်ခံကို အလေးအနက်ထားတတ်သည်။ သူမသည် တဟွိုင်ရှုလမ်းကြား ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကို အထူးပင် အထင်သေးတတ်ကာ ထိုနေရာသည် လူပေါင်းစုံ စရိုက်ပေါင်းစုံ ရှုပ်ထွေးရာ နေရာတစ်ခုအဖြစ် ယူဆထားသည်။

သူမသည် ရထားဘူတာသို့ လူတစ်ဦးကို လိုက်လံပို့ဆောင်စဉ် ရွှီမုန့် တစ်ယောက် ဖရဲသီးရောင်းနေသည်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် အနည်းငယ် ဟာသဆန်နေသည်။ ထိုသို့ ဖြစ်ပျက်နေသည့်တိုင် သူမသည် အထက်တန်းလွှာသို့ တက်လှမ်းရန် မည်သည့်အခွင့်အရေးကိုမဆို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးပမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း တဟွိုင်ရှုလမ်းကြားတွင် ကြီးပြင်းလာသူများမှာ အားလုံး အတူတူပင်ဖြစ်သည်၊ အောက်တန်းကျသော စိတ်ဓာတ်ရှိကြပြီး အထက်လူကြီးများနှင့် ကပ်ဖားလိုကြသည်။

"ငါ ပြောချင်တာက၊ ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး ရှေ့ဆက်တက်လှမ်းတာက အပြစ်မရှိပေမယ့် အတိုင်းအတာတစ်ခုတော့ ရှိသင့်တယ်။ လင်လင်၊ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း… သူ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ နင် သိရဲ့လား။ သူ နွေရာသီတစ်ခုလုံး ရထားဘူတာမှာ ဖရဲသီး ရောင်းနေခဲ့တာ။ သူက ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလုပ်နေတဲ့လူ၊ ဒီလိုလူမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် စာကို သေသေချာချာ လုပ်နိုင်မှာလဲ။ နင် သူငယ်ချင်းရွေးတာကို ပိုပြီး သတိထားသင့်တယ်။ တချို့လူတွေက အခွင့်အရေးတစ်ခု မြင်လိုက်တာနဲ့ ငါတို့ရဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းထဲကို ဝင်နိုင်ဖို့ ဘာမဆို လုပ်ကြမှာ။"

သူမသည် ကျောင်းကို စောစောစီးစီးပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရမည်။ ယခုမူ သူမသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားဟန် ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဟန်လင်လင်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိမ်းဖတ်သွားတော့သည်။ စွင်းမြောင်က မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူမို့လို့ သူတို့နှင့် မိသားစုဝင်များကဲ့သို့ ရင်းနှီးပါသည်ဟု ပြောဆိုရဲရသနည်း။

ဟန်မိသားစုသည် သူမအပေါ် အမြဲ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း စွင်းမြောင်၏ မာနထောင်လွှားမှုမှာ လူအပေါ်မူတည်၍ ပြုမူခြင်း ဖြစ်သည်၊ သူမသည် လူကြီးမိဘများ မရှိသည့်အချိန်၌သာ ဤကဲ့သို့ ဆရာကြီးစတိုင် ဖမ်းတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလုပ်တာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ ဖရဲသီးရောင်းတာ ဘာများအပြစ်ရှိလို့လဲ။ နင်က သာမန်အရပ်သူအရပ်သားတွေကို ဒီလောက်တောင် အထင်သေးနေတယ်ဆိုရင် နင့်ရဲ့ အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သိမြင်မှုမှာ တစ်ခုခု ချို့ယွင်းနေလို့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ လင်လင်၊ စိတ်မဆိုးနဲ့။ ဒါက နင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။"

ရွှီမုန့်သည် စွင်းမြောင်က သူမကို ပြန်လည် ရန်တွေ့လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်မှာ ထိုမိန်းကလေးသည် ပေါက်ကွဲခြင်းမရှိဘဲ ငြိမ်းသွားသော မီးရှူးမီးပန်းကဲ့သို့ နှုတ်ဆိတ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်က ဘာများဖြစ်နေသနည်းဟု မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် စင်္ကြံလမ်းဘက်မှ လျှောက်လှမ်းလာသော ဟန်ကျိမင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှီမုန့် ရုတ်တရက် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် စွင်းမြောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထိုမိန်းကလေးမှာ စကား ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဟန်ကျိမင်ထံသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေတော့သည်။

ဟန်ကျိမင် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အခုထိ ဖရဲသီးရောင်းတဲ့အကြောင်း ပြောနေတုန်းလား။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က သူမက ဖရဲသီးတွေ သယ်ဖို့ ငါ့ရဲ့ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကိုတောင် သုံးခဲ့သေးတာ။ အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေက တော်တော်လေး လေးတာ၊ သူမတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အကုန် သယ်နိုင်မှာလဲ။"

သူသည် ထိုစကားကို အလွန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောဆိုသွားရာ ရွှီမုန့်ကို ဖရဲသီးသယ်ယူရန် ကူညီပေးခဲ့ခြင်းမှာ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် သာမန်ကိစ္စတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

စွင်းမြောင်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

ဟန်ကျိမင်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူက သူမကို တမင်တကာ အရှက်ခွဲနေခြင်းလား။ သူနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်းပင် မရှိသော လူတစ်ဦးအတွက်ကြောင့်လား။ စွင်းမြောင်က သူမကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျိမင်၊ ကျွန်မ ဆိုလိုတာက အဲ့ဒီသဘော မဟုတ်ပါဘူး။"

"ရွှီမုန့်" ဟန်ကျိမင်က ရုတ်တရက် စကားစလာခဲ့သည်။ "မင်း တစ်ယောက်တည်း အိမ်ပြန်လို့ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ရွှီမုန့် သဘောပေါက်လိုက်သည်၊ သူသည် သူမဘက်မှ မတ်တပ်ရပ်ပေးကာ အားပေးကူညီနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြေပါတယ်။"

ဟန်ကျိမင် မေးပင့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့။ ငါလည်း အပြင်သွားစရာ ရှိတာနဲ့ အတော်ပဲဖြစ်သွားတာ။ အတူတူ သွားကြစို့။"

အံ့ဩမှင်သက်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သော လူစုကို ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြတော့သည်။

ရွှီမုန့်သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး နောက်ထပ် လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ ရောက်သည်အထိ အောင့်အည်းထားခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ မရယ်ရ၊ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲကာ ရယ်မောမိတော့သည်။ စွင်းမြောင် ဤကဲ့သို့သော ဆုံးရှုံးမှုမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်ကို မြင်ရခဲလှပေသည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း ကျေနပ်အားရမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မိမိ၏ ခံစားချက်ကို ဖုံးကွယ်ရန်ပင် မကြိုးစားတော့ပေ။

အထူးသဖြင့် ဟန်ကျိမင်က သူမနှင့်အတူ အပြင်သို့ သွားမည်ဟု ပြောလိုက်ချိန်တွင် စွင်းမြောင်၏ မျက်နှာမှာ ဒယ်အိုးအောက်ခြေမည်းသကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျိမင်က သူမဘက်သို့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရယ်ချင်စိတ် အနည်းငယ် ယှက်သန်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ ကွေးညွှတ်လျက် မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီလောက်တောင် ရယ်ရလား။"

"မရယ်ရဘူးလား။ ခုနက သူမရဲ့ မျက်နှာကို ရှင် မမြင်လိုက်ဘူးလား။"

"ငါ သူမကို ကြည့်တောင် မကြည့်မိပါဘူး။"

"..." ဟားဟား၊ အခုတော့ ပိုပြီးတောင် ရယ်ရသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။ ရွှီမုန့်သည် ရုတ်တရက် ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုကို တွေးမိသော်လည်း မေးမြန်းရန် အလွန် စောလွန်းနေလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသဖြင့် စကားလုံးများမှာ နှုတ်ခမ်းဝသို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ဟန်ကျိမင်သည် သူမ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်ပြီးမှ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းက သူ့အား အနည်းငယ် ပျင်းရိ ငြီးငွေ့စေခဲ့ပြီး ခဏတာမျှ ပြောစရာ စကား မရှိဖြစ်သွားရသည်။

ဟန်ကျိမင်က ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်း ကျောင်းထွက်သွားပြီလို့ ငါ ထင်နေတာ။ အခုထိ ကျောင်းတက်နေတုန်းပဲလား။"

ရွှီမုန့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ "ကျွန်မက ဟန်လင်လင်နဲ့ အတန်းတူပဲလေ..."

ဒါဆို သူက သူမကို ကျောင်းထွက်သွားပြီလို့ တကယ် ထင်နေခဲ့တာပေါ့။

"ကောင်းပြီ။ စာကို ကြိုးစားပြီးလုပ်။" ဟန်ကျိမင်က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်ကြည့်ကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို အထင်သေးတဲ့လူတွေကို မင်း တကယ် ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ သက်သေပြလိုက်စမ်းပါ။"

ဤလူမှာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။ သူသည် သူမ၏ အောင်မြင်မှုများဖြင့် စွင်းမြောင်၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ရန် မြှောက်ပင့်ပေးနေခြင်းလား။

ဟန်ကျိမင်သည် ရထားဘူတာအနီးတစ်ဝိုက်တွင် လမ်းလျှောက် အပန်းဖြေခဲ့ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ညစာကို ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟွေ့ချီသည် သူ့ကို မြင်မြင်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "တို့တွေလည်း မင်းကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေတာ။ ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေတာလဲ။ ပြီးတော့ ရှောင်ဝူအာလည်း ခက်တာပဲ… ဒီလောက်တောင် အချိန်နောက်ကျနေပြီဥစ္စာ၊ သူမရဲ့ အတန်းဖော်ကို ညစာစားဖို့ ခဏလောက်တားပြီး ဧည့်ခံရကောင်းမှန်းလည်း မသိဘူး။"

ဟန်ကျိမင်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "သူမ ရှိနေရင် အနေခက်လိမ့်မယ်။" လူတိုင်းက သူတို့အိမ်တွင် တည်းခို၍ ထမင်းစားလိုကြသည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဟွေ့ချီသည် စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းပန်းကန်များကို အလုပ်ရှုပ်စွာ စီစဉ်နေသဖြင့် မျက်နှာပင် မော့မကြည့်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။ အဲ့ဒီကလေးမလေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက အရမ်းယဉ်ကျေးတတ်မှန်း မှတ်မိတယ်။ ထမင်းစားချိန် ရောက်ခါနီးတိုင်း အမြဲတမ်း အိမ်ပြန်တတ်တာ။ အဆုံးအမကောင်းတဲ့ မိသားစုက ကြီးပြင်းလာတာ သေချာတယ်။ ဒါနဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ။ သွား၊ မင်းအဖေကို ထမင်းစားဖို့ သွားခေါ်ချေ။"

အဘိုးအိုဟန်သည် အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ကျန်းမာရေးမှာ အထူးပင် ကောင်းမွန်ဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်နပ်လျှင် ထမင်းနှစ်ပန်းကန်ကြီးနှင့်အတူ ဝက်သားနီချက် အနည်းငယ်ကို ကောင်းစွာ စားသုံးနိုင်သည်။ သူသည် ရှေးရိုးစွဲဆန်သော လူတစ်ဦးဖြစ်ရာ ထမင်းမစားမီ တစ်မိသားစုလုံး စားပွဲဝိုင်းတွင် စုံစုံလင်လင် ရှိနေရမည်ဟု အမြဲ စည်းကမ်းထုတ်ထားသူ ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျိမင် လှည့်ထွက်ကာ အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ သူ ဧည့်ခန်းမဆောင်၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်လုဆဲဆဲတွင် အိမ်အကူဖြစ်သူ အစ်မဝမ် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက သူမလက်ထဲရှိ လင်ဗန်းပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ "ဒါက ဘာလဲ။"

အစ်မဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ နေ့လယ်က ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ ပို့ပေးထားတဲ့ မုန့်တွေပါ။"

ဟန်ကျိမင်က ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မုန့်တစ်ဖတ်ကို လှမ်းယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ သွင်းလိုက်သည်။

အစ်မဝမ် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "အဲ့ဒါကို မစားပါနဲ့။ ကျွန်မထင်တာတော့ ဒါတွေက မနေ့က မုန့်တွေ ထင်တယ်။"

သူမသည် ထိုစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း နောင်တရသွားတော့သည်။ ဧည့်သည်များကို မနေ့က ကျန်ကြွင်းသော မုန့်ဟောင်းများဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံခြင်းမှာ မည်မျှပင် ပေါ့ပေါ့တန်တန်ဖြစ်ပြီး မသင့်တော်လိုက်ပါသနည်း။

အမှန်မှာ သူမသည် သစ်အယ်သီးကိတ်များကို သယ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ခဏမျှ လှည့်ထွက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထိုမုန့်ပန်းကန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အစ်မလီက သူမအား မုန့်များကို ပို့ဆောင်ပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် စိုးရိမ်မနေရန် ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမှ သိမ်းဆည်းရှင်းလင်းရင်းနှင့် စောစောက ပို့ဆောင်လိုက်သော ပန်းကန်ပြားထဲတွင် မနေ့က ကျန်သော မုန့်ဟောင်းများ ပြည့်နှက်နေကြောင်း သူမ သတိပြုမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမှာ နွေလယ်ခေါင် အချိန်ဖြစ်ရာ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အပူချိန်မှာ အဆမတန် ပြင်းထန်လှသည်။ မုန့်ပဲသရေစာများကို ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းထားခြင်း မရှိပါက နောက်တစ်နေ့တွင် သေချာပေါက် ပုပ်သိုးသွားမည် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အစားအစာမျိုးကို မည်သူက ဧည့်သည်အား တည်ခင်းကျွေးမွေးရဲပါသနည်း။

ဟန်ကျိမင်၏ အကြည့်သည် ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ စူးရှစွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

အစ်မဝမ်က ပြန်မဖြေဘဲ ခေါင်းကို တတ်နိုင်သမျှ ငုံ့ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ လေသံမှာ ပိုခက်ထန်လာခဲ့သည်။ "ဧည့်သည်ကို ဘာဖြစ်လို့ မနေ့က မုန့်ဟောင်းတွေနဲ့ ဧည့်ခံရတာလဲ။"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အစ်မဝမ်က ခေါင်းကိုပင် မော့မကြည့်ရဲတော့ပေ။