အခန်း ၃၈

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၃၈

မီးဖိုချောင်ကို အစ်မဝမ်နှင့် အစ်မလီတို့ နှစ်ဦးက စီမံခန့်ခွဲခြင်း ဖြစ်သည်။ အစ်မလီမှာ ဤအိမ်တွင် နေထိုင်သည်မှာ ပိုကြာမြင့်ပြီဖြစ်ရာ အစ်မဝမ်အနေဖြင့် သူမကို မပြစ်မှားလိုသဖြင့် အကောင်းဆုံးမှာ လူအ အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျိမင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ "ခုနက စွင်းမြောင်ဆီမှာလည်း ဧည့်သည် ရောက်နေတာလား။"

ပုံမှန်အားဖြင့် စွင်းမြောင်ထံသို့ ဧည့်သည်လာပါက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အဆောင် သို့မဟုတ် အရှေ့ဘက်ဝန်းရှိ အခန်းများတွင်သာ ဧည့်ခံလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ မတူညီဘဲ သူမသည် ထိုလူကို နောက်ဖေးဝန်းရှိ အခြားဧည့်ခန်းမဆောင်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်သော ကိစ္စရပ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် ဤဝန်းအတွင်း၌ပင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် စွင်းမြောင်အနေဖြင့် အရှေ့ဘက်ဝန်းထဲသို့ တစ်ခါတစ်ရံ ဧည့်သည် ခေါ်ဆောင်လာခြင်းအပေါ် မည်သူကမျှ အရေးတယူ အပြစ်မဆိုကြပေ။

ဘေးခန်းများနှင့် အရှေ့ဘက်ဝန်းမှာ မူလကတည်းက ဆက်စပ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုနေရာသည် အိမ်အကူများ၊ ဒရိုင်ဘာများနှင့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ နေထိုင်ရာ ဝန်ထမ်းအဆောင် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ မိသားစုဝင်များ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် သူတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများသည် ဟန်မိသားစု၏ ကိုယ်ပိုင် အဆောင်အဦးများအတွင်း၌ ဧည့်သည်များကို ဘယ်သောအခါမျှ ဧည့်ခံလေ့မရှိကြပေ၊ ထို့ပြင် ဟန်မိသားစု၏ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများကို အသုံးပြုခွင့်ကိုလည်း တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ထားသည်။

အစ်မလီ တစ်ဦးတည်းသာ ခြွင်းချက်ဖြစ်သည်၊ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် အဘိုးအိုဟန်ထံတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အစ်မဝမ်၏ အသံမှာ မကြားတကြားမျှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ရှောင်စွင်း ဧည့်ခံနေတဲ့လူက... လင်လင်ရဲ့ ကျူရှင်ဆရာမပါ..."

ကျူရှင်ဆရာမဆိုတာ အလကား စကားသာ ဖြစ်သည်။ ဟန်လင်လင်က သူမကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် စွင်းမြောင်သည် မိမိ၏ ဧည့်သည်ကို ဧည့်ခံရန်အတွက် ဟန်မိသားစု၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာကို အသုံးပြုခဲ့ရုံသာမက မိသားစုမီးဖိုချောင်မှ မုန့်များကိုပါ ယူဆောင်သွားပြီး ဟန်မိသားစုကိုမူ မသိုးမသန့်သော မုန့်ဟောင်းများကို ပြန်လည်ပေးကမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးသည် ယခုတစ်ကြိမ်တည်းသည်လား သို့မဟုတ် ယခင်ကလည်း အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသလားဟူသည်ကို မည်သူမျှ မပြောနိုင်ပေ။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တည်းနှင့်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ရာ သံသယပေါင်းစုံကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက်လှသည်။

ဟန်ကျိမင်သည် ရုတ်တရက် ကိစ္စတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး အရှေ့ဘက်ရှိ ထမင်းစားခန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် လှမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။

အဘိုးအိုဟန်သည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ထမင်းစားပွဲ၏ ထိပ်တွင် ထိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အခြားသူများလည်း အသီးသီး နေရာယူထားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယနေ့ ညစာစားချိန် နောက်ကျနေရခြင်းမှာ သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရာ စည်းကမ်းကြီးလှသော အဘိုးအိုဟန်သည် မျက်နှာပျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဟန်ကျိမင်ကို အလောတကြီး ရောက်ရှိလာမှုအတွက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ့ဘက်သို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဟန်ကျိမင်သည် အဘိုးအို၏ ရှေ့တွင် ချထားသော ကြက်စွပ်ပြုတ်အိုးကြီးကို တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား သူ၏ အကြည့်များမှာ မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

အဘိုးအို ဒေါသထွက်တော့မည်ကို မြင်သဖြင့် ကျန်းဟွေ့ချီက ကြားထဲမှ ဝင်ရောက်၍ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။ "ကျိမင်၊ လာထိုင်ပြီး ထမင်းစားတော့လေ။"

အဘိုးအိုဟန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လူတစ်ယောက်တည်းကြောင့် တစ်အိမ်လုံး ထမင်းမစားရဘဲ စောင့်နေရတယ်၊ မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ မင်းမှာ စောင့်ထိန်းရမယ့် စည်းစနစ်တွေ မရှိတော့ဘူးလား။"

"အဖေ" ဟန်ကျိမင်က စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်ထဲမှာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေလို့ ကျွန်တော် အခု ဖြေရှင်းနေတာပါ။ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး၊ ကျွန်တော် အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တင်ပြပါရစေ။"

အိမ်တွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားတော့သည်။ ဟန်လင်လင်သည် တူကို လှမ်းယူလိုက်ရုံ ရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ လက်မှာ လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမသည် သူ့ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံမျှဖြင့် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသနည်းဟု အသံတိတ် မေးမြန်းလိုက်သည်၊ သူမ၏ အေးဆေးလှသော ဦးလေးကို ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်စေသည့် ကိစ္စက ဘာများဖြစ်ပါလိမ့်။

ဟန်ကျိမင်သည် အချိန်အတော်များများတွင် အတည်အပေါက် ပြုမူတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူသည် အားကိုးထိုက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း မိသားစုတစ်ခုလုံးက သိရှိကြသည်။ သူသည် ထမင်းစားခါနီးအချိန်တွင် မည်သည့်ပြဿနာကိုမျှ အစပျိုးလေ့မရှိပါ၊ အထူးသဖြင့် လေးနက်သော ကိစ္စမျိုးကိုပေါ့။ ယခုမူ ညစာမစားမီ အားလုံး၏ ထမင်းစားပျက်စေမည့် မည်သည့်အရေးကြီးကိစ္စမျိုး ဖြစ်နေပါသနည်း။

"အိမ်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ချိုးဖောက်တာ ခံလိုက်ရတယ်" ဟန်ကျိမင်က ထမင်းစားခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ ရှာဖွေနေသော လူကို မမြင်ရသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မလီကို သွားခေါ်လိုက်ပါဦး။"

အိမ်အကူ ဝန်ထမ်းများထဲတွင် အစ်မလီသည် သက်တမ်းရင့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် မိသားစုအကြား ရေရှည် ဆက်ဆံရေးကြောင့် သူမ၏ စကားမှာ အလေးအနက် ရှိလှသည်။

ဟန်ကျိမင်သည် သူမ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် သူမကို အမြဲတစေ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။ ယခုကဲ့သို့ ပြတ်သားခက်ထန်သော လေသံကို အသုံးပြုခြင်းမှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။

အစ်မဝမ်သည် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေကြောင်း အကြမ်းဖျင်း ရိပ်မိသော်လည်း ဟန်ကျိမင်က ထမင်းစားခါနီးအချိန်တွင် ဤမျှအထိ တင်ပြလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူမ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်သို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့ရာ အစ်မလီတစ်ယောက် အလုပ်ဆင်းရန် အဝတ်အစားနှင့် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"အစ်မလီ၊ အရှေ့ဘက်က အစ်မကို လာခေါ်ခိုင်းနေတယ်။"

အစ်မလီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို ဆက်ကိုင်တွယ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အဘိုးအိုဟန်ကသာ ဟင်းပန်းကန်ကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် အချို့အရာများကို မေးမြန်းရန် သူမကို ခေါ်ယူလေ့ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ လက်ဆေးပြီးရင် သွားလိုက်မယ်။"

"အမြန်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" အစ်မဝမ် ပြောသည်၊ သူမ အေးဆေးစွာ လက်ဆေးနေသည်ကို မြင်သဖြင့် အနည်းငယ် တွန်းအားပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

အစ်မလီသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။ သူမသည် လက်သုတ်ပုဝါကို စင်ပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လေသည်။ "နင် ငါ့ကို ဘာလို့ လာလောနေတာလဲ။ ငါ လက်ဆေးပြီးရင် သွားမယ်လို့ ပြောပြီးပြီပဲ။ ဘာအရေးကြီးကိစ္စမို့လို့ ဒီလောက်တောင် လာအော်ဟစ်နေရတာလဲ။ငါ ကြားတယ်၊ ကြားတယ်လို့။"

အစ်မဝမ်သည် စေတနာဖြင့် သတိပေးရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမ ဤမျှအထိ ဒေါသကြီးနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့သွားပြီး ပြန်လည် မြိုသိပ်လိုက်ရတော့သည်။

ထားလိုက်ပါတော့လေ။ သူမ သဘောအတိုင်းပဲ ရှိပါစေ။

အစ်မလီသည် ထမင်းစားခန်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ချိန်တွင်မှ ဟန်မိသားစုဝင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ထမင်းမစားရသေးဘဲ လေထုမှာလည်း ထူးခြားစွာ တင်းမာနေကြောင်း နောက်ဆုံး၌ သတိပြုမိသွားသည်။ သူမသည် အဘိုးအိုဟန်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သခင်ကြီးဟန်၊ ကျွန်မကို ဘာများ ခိုင်းစရာ ရှိလို့ပါလဲ။"

ဤမိသားစုသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန် နွေးထွေးပျူငှာပြီး အေးဆေးတတ်ကြရာ သူမအနေဖြင့် သူတို့ ဤမျှအထိ တည်ကြည်လေးနက်နေသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။

အစ်မဝမ် ထွက်သွားပြီးသည်နှင့် ဟန်ကျိမင်သည် အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် အမြဲတစေ အခြားသူများထက် ထိုးထွင်းဉာဏ် ကောင်းမွန်ပြီး စကားပြောဆို ဆက်သွယ်ရာ၌ ထူးချွန်သူ ဖြစ်သည်။

လိုရင်းတိုရှင်း စကားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် သူသည် အရာအားလုံးကို ထင်ရှားအောင် တင်ပြနိုင်ခဲ့သည်။ ပဲစိမ်းလိပ်မုန့် ကိစ္စမှာ အပေါ်ယံအားဖြင့် သေးငယ်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ အိမ်တွင်း စီမံခန့်ခွဲမှု၏ စနစ်မကျမှုများကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနေအိမ်တွင် လူအများအပြား နေထိုင်ကြသဖြင့် အချို့သောအရာများကို ပြတ်ပြတ်သားသား စည်းကမ်းသတ်မှတ်ရန် လိုအပ်သည်။

ဟန်မိသားစု၏ စားသောက်ကုန် အချို့မှာ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ၏ နေအိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးသော လုပ်ငန်းဌာန၏ ဝယ်ယူရေးကဏ္ဍမှ ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုထောက်ပံ့မှုများမှာ သတ်မှတ်ပမာဏအတိုင်းသာ ဖြစ်သည်၊ ပို့ဆောင်ပေးသည့် ပမာဏထက် ပို၍ မရနိုင်ပေ။

၎င်းထက် ပိုသော အရာမှန်သမျှကို မိသားစုက ကိုယ်တိုင် အကုန်အကျခံရသည်။ လုပ်ငန်းဌာနအနေဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားသော မိသားစုကြီး၏ စားသောက်စရိတ်ကို တာဝန်ယူပေးမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

အဘိုးအိုဟန်သည်လည်း အခြားသူများကဲ့သို့ပင် မိမိ၏ လစာဖြင့်သာ ရပ်တည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ စာမူခမှ ရရှိသော ဝင်ငွေအနည်းငယ်မှလွဲ၍ သူ့တွင် အခြားငွေကြေးရရှိရာ လမ်းကြောင်း မရှိပေ။ အိမ်တွင်းရှိ လူအများအပြားကို ထောက်ပံ့ရန်မှာ သူ၏ ဝင်ငွေတစ်ခုတည်းဖြင့် မလုံလောက်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ရာ ထို့ကြောင့်ပင် ဒုတိယသားဖြစ်သူ၏ မိသားစုက အိမ်တွင်း စရိတ်စကများကို ဝိုင်းဝန်း ထည့်ဝင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အိမ်တွင်း ဝန်ထမ်းများအတွက်မူ သူတို့၏ စားသောက်မှုကို အလုပ်ချိန်အတွင်းသာ အကျုံးဝင်သော လုပ်ငန်းခွင် စားသောက်မှုအစီအစဉ်ဖြင့် တာဝန်ယူထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဟန်မိသားစုနှင့်အတူ လက်ဆုံစားပွဲ မဝင်ကြပေ။ ၎င်းမှာ စည်းကမ်းဖြစ်ပြီး ဤအိမ်ထောင်စု စတင် တည်ထောင်ကတည်းက သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းလည်း ဖြစ်သည်။

မိသားစု၏ မုန့်များကို ယူဆောင်၍ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဧည့်သည်ကို တည်ခင်းဧည့်ခံသည်ဟူသော စကားကို ကြားရုံမျှဖြင့် ကျန်းဟွေ့ချီပင်လျှင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားရတော့သည်။

စွင်းမြောင်က ဒီလောက်တောင် သတ္တိရှိနေတာလား။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးကို အဘိုးအိုကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန်မှာ မသင့်လျော်သည်မှာ သေချာလှသည်။

ကျန်းဟွေ့ချီက တည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မလီ၊ အစ်မက ဒီအိမ်မှာ နေလာတာ ကြာပြီပဲ။ ဒီနေ့ နေ့လယ်က ဧည့်သည်ကို ကျွေးဖို့ သစ်အယ်သီးကိတ် ယူသွားပေးပါလို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့ ပဲစိမ်းလိပ်မုန့်တွေကို သွားပေးရတာလဲ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါတွေက မနေ့က ကျန်တဲ့မုန့်ဟောင်းတွေ။ အိမ်ရဲ့ စည်းကမ်းက ဘာလဲဆိုတာ အစ်မ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်၊ ဒီအိမ်မှာ မနေ့က ကျန်တဲ့ အစားအစာဟောင်းတွေကို ဧည့်သည်ကို ဘယ်တော့မှ မကျွေးဘူး။"

ဟန်မိသားစုသည် ဂုဏ်သရေရှိလှသော မိသားစုဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ လူနေမှုဘဝမှာ သာမန်အိမ်ထောင်စုများထက် အနည်းငယ်မျှသာ ပိုကောင်းမွန်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ် နေ့တိုင်း မုန့်တစ်မျိုးတည်းကိုသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး ပမာဏမှာလည်း အကန့်အသတ် ရှိသည်။ အဘိုးအိုဟန်အတွက် တစ်ပုံ ချန်လှပ်ထားပြီးနောက် ကျန်ရှိသော မုန့်များကို ထမင်းစားပွဲသို့ ယူဆောင်လာကာ အားလုံး အတူတကွ ကုန်အောင် စားသုံးကြရသည်။

စားသောက်ဖွယ်ရာများကိုလည်း လူဦးရေအလိုက် ဟင်းလေးခွက် စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက် သို့မဟုတ် ဟင်းငါးခွက် စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်အဖြစ် စနစ်တကျ ခွဲဝေချက်ပြုတ်သည်။ ပန်းကန်များကို ပြောင်စင်အောင် စားရမည်ဖြစ်ပြီး အလေအလွင့်ပြုခြင်းကို တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ထားသည်။

အစ်မလီ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။ "ဒါက ကျွန်မဘက်က နားလည်မှုလွဲသွားတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်မ သေသေချာချာ နားမလည်လိုက်လို့ ကျူရှင်ဆရာမကို ကျွေးရမယ်လို့ ထင်မိသွားတာပါ။"

ကျန်းဟွေ့ချီ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ "ဒါက အထင်မှားတာ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ အစ်မကိုယ်တိုင် အသိဆုံး ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်မကတော့ ဆရာမကျန်းက မသင့်တော်ဘူးလို့ ပြောပြီးသားဖြစ်လို့ သူမအနေနဲ့ ဒီအိမ်ကို နောက်ထပ် လာစရာမလိုတော့ဘူး။ သူမက ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ ဧည့်သည်လား ဒါမှမဟုတ် စွင်းမြောင်ရဲ့ ဧည့်သည်လားဆိုတာကိုတော့ အစ်မ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသင့်တယ်။"

အစ်မလီသည် ဝါရင့်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်ရာ ယခုအချိန်သည် ငြင်းခုံရမည့်အချိန် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် အပြစ်ကို ဝန်ခံလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အထင်မှားသွားတာပါ။ စွင်းမြောင်ကိုလည်း ကျွန်မ ပြန်ပြောလိုက်ပါ့မယ်။ စွင်းမြောင်က ဆရာမကျန်းကို အရှေ့ဘက်မှာ ဧည့်ခံရတာ အားနာလို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်…"

ကျန်းဟွေ့ချီ စိတ်မရှည် ဖြစ်လာတော့သည်။ စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသည်။

သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သဘောကောင်းသူဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ သူမသည် အားနွဲ့သူ သို့မဟုတ် စည်းကမ်းမရှိသူဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

စွင်းမြောင်သည် ဤမိသားစုနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော်လည်း အဆုံးစွန်၌မူ သူမသည် မိသားစုဝင်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ကျန်းဟွေ့ချီ၏ ပေါ့ဆမှုလည်း ဖြစ်သည်၊ သူမသည် စွင်းမြောင်ကို ဟန်ချန်၊ ဟန်ကျိမင်တို့နှင့် သက်တူရွယ်တူ ကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် အလိုလိုက်ခဲ့မိသည်။ ထိုသို့ အလိုလိုက်ခဲ့ခြင်းကပင် ယခုကဲ့သို့ မသင့်လျော်သော အတွေးအခေါ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း သူမကို သွားပြောလိုက်ပါ၊ ဒီအိမ်မှာ ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်းတွေ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ဒီအိမ်ရဲ့ တကယ့် အရှင်သခင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုလည်း အားလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ကျန်းဟွေ့ချီက ဘာမို့လို့ ငါ့ကို ဒီလိုလေသံနဲ့ ပြောရဲရတာလဲဟု အစ်မလီက စိတ်ထဲမှ ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မကျေနပ်မှုများ ယှက်သန်းလျက် သခင်ကြီးဟန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း အဘိုးအိုသည်ပင်လျှင် သူမအပေါ် ပုံမှန်ကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အရိပ်အယောင်ကို ပြသခြင်း မရှိပေ။

"သခင်ကြီး၊ ကျွန်မအကြောင်းကို သခင်ကြီး သိပါတယ်။ ကျွန်မ ဒီမှာ နေလာတာ ကြာလှပြီ။ အိမ်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကိုလည်း သေချာပေါက် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မုန့်တစ်ပန်းကန်တည်းနဲ့ ဒီလိုတွေ လာပြောနေတာကိုတော့ ကျွန်မ လက်မခံနိုင်ဘူး။ လူတိုင်းက အလုပ်အကိုင်တိုင်းမှာ အနိမ့်အမြင့် မရှိဘူးလို့ ပြောကြတာပဲ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မက ဒီမှာ ထမင်းချက်တစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမယ့် ဒါက ဆိုရှယ်လစ် လူ့အဖွဲ့အစည်းလေ။ ကျွန်မကလည်း လုပ်ငန်းဌာနရဲ့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပဲ၊ သခင်ကြီးတို့ရဲ့ နေ့စဉ် လိုအပ်ချက်တွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ပေးခံထားရတာ။ ကျွန်မကို ဒီလိုမျိုး ပြောဆိုဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ။"

ယခုမူ သူမကပဲ အပြစ်မဲ့ ခံရသူကဲ့သို့ ပြုမူနေပြီး မိမိ၏ ဝါရင့်မှုကို အသုံးချနေခြင်းလား။

ကျန်းဟွေ့ချီက သူမကို အကျိုးအကြောင်းဖြင့် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အစ်မလီကမူ အရှက်မဲ့စွာပင် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

"ဒါဆို အစ်မ ဆိုလိုတာက နောက်နောင်ကြရင် ကျွန်မရဲ့ အဖေတစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ ထမင်းချက်ပေးတော့မယ်၊ အဲ့ဒီသဘောလား။"

"အဲ့ဒီလိုပဲ သဘောသက်ရောက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရတာပေါ့" အစ်မလီက သိသာထင်ရှားသော စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဌာနမှာ ထမင်းချက်တွေ အများကြီးရှိပေမယ့် ကျွန်မဆီမှာပဲ အလုပ်တွေ အများဆုံး လာပုံနေတာ။ ဒီအိမ်မှာ စားမယ့်လူတွေ ဒီလောက်များတာ၊ အားလုံးအတွက် ချက်ပေးရရုံတင်မက ဝန်ထမ်းတွေအတွက်ပါ ချက်ပေးရသေးတယ်။ ကျွန်မက ဖန့်ပင်းတို့လို ကံမကောင်းဘူးလေ၊ တချို့လူတွေက သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ ချက်ပေးရလို့ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှတာ။ ကျွန်မကြတော့ရော… ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ပေးရပေမယ့် အပြစ်တင်တာပဲ ခံရတယ်။ ဒါပေမယ့် ရပါတယ်၊ ကျွန်မ စိတ်ထဲမထားပါဘူး။ တကယ်လို့ ကျွန်မကို မလိုတော့ဘူးဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ။ ကျွန်မမှာ အငြိမ်းစားလစာ ရှိပြီးသား။ ရှင်တို့ဆီမှာ တောင်းပန်နေဖို့ မလိုဘူး။"

ဖန့်ပင်းသည် အခြား အရာရှိကြီးတစ်ဦး၏ မိသားစုထံတွင် အိမ်အကူ လုပ်ကိုင်သူ ဖြစ်ပြီး သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးတည်းသာရှိသော မိသားစုငယ်လေးကို စောင့်ရှောက်ရသူ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟွေ့ချီသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ရယ်ပင် ရယ်ချင်မိတော့သည်။

ထိုစဉ်က အဘိုးအိုဟန်က သူမကို ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးခဲ့ခြင်း မရှိပါက အစ်မလီအနေဖြင့် ဤနေရာသို့ လာရောက်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ ဤအိမ်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်က ချက်ပြုတ်ခြင်းကို လုံးဝ မတတ်မြောက်ခဲ့ပေ။ အဘိုးအိုဟန်ကိုယ်တိုင် ထိုအချိန်က ခေါင်းဆောင်စားဖိုမှူးကို သူမအား သင်ကြားပေးရန် ညွှန်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် သူမ အသက်ကြီးလာသောအခါ အငြိမ်းစားလစာ ရရှိနိုင်စေရန်အတွက် တရားဝင် ဝန်ထမ်းရာထူးကိုပါ ချီးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။

ချက်ပြုတ်ရမည့် တာဝန်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း အချို့သူများသည် ကလေးမရှိဘဲ သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိသော အိမ်ထောင်စုများသို့ တာဝန်ကျသဖြင့် ကံကောင်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အချို့မှာမူ မိသားစုကြီးများနှင့် ကြုံတွေ့ရသော်လည်း အားလုံးအတွက် ချက်ပြုတ်ပေးကြရစမြဲပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အလုပ်လုပ်လိုစိတ် ရှိပါက လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး မလုပ်လိုပါကလည်း မည်သူကမျှ အတင်းအကျပ် မခိုင်းစေပါ။

အကယ်၍ လုပ်ငန်းပမာဏအပေါ် မကျေနပ်မှု ရှိပါက အခြားသော ရာထူးနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးရန် အမြဲတစေ တောင်းဆိုနိုင်သည်။

သူမအနေဖြင့် အလုပ်ပင်ပန်းသည်ဟု ခံစားရပြီး မတရား ဆက်ဆံခံရသည်ဟု ထင်မှတ်ရုံမျှဖြင့် မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် ယူဆောင်ပိုင်ခွင့် ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်နေပါသလား။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူမသည် ဤနေအိမ်မှ အရာဝတ္ထုများကို မည်မျှအထိ ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်လိမ့်မလဲ။