အခန်း ၄၀

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၄၀

ဟန်ကျိမင်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။"

ကျန်းဟွေ့ချီသည် အတော်ပင် စိတ်ပျက်နေပြီဖြစ်ရာ အိမ်တွင်း၌ အစ်မလီနှင့် ဆက်ငြင်းခုံမနေလိုတော့ပေ။ ၎င်းမှာ သိက္ခာကျစရာ ကောင်းလှသည်။

သူမသည် ဟန်ကျိမင်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။ "မင်း ရွှီမုန့်နဲ့ တော်တော် ရင်းနှီးတယ်မလား။ သူမ ဘယ်မှာ နေလဲဆိုတာ မင်း သိလား။"

ဟန်ကျိမင်မှာ ဘာမှ မသိသေးသဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းဟွေ့ချီက မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှင်းပြသည်။ "လင်လင် ပြောပြသလောက်အရဆိုရင် ရွှီမုန့်က သူမထက်တောင် ပိုစားသွားသေးတယ်တဲ့။ တကယ်လို့ ငါတို့အိမ်က အစားအစာကြောင့် သူမလည်း နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ဆေးရုံတက်ရတယ်ဆိုရင် ငါတို့ဘက်က တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်။ မင်း သူမနေတဲ့နေရာကို သိရင် အဲ့ဒီဘက်ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်ပေးပါဦး။"

ဟန်ကျိမင်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်သွားကာ အလွန်အမင်း တည်ကြည်သွားတော့သည်။

အမှန်မှာ အခြားသော အိမ်ထောင်စုများတွင်ဆိုလျှင် အစ်မလီကဲ့သို့သော ဝန်ထမ်းမျိုးမှာ ယခုကဲ့သို့ ကိစ္စရပ်အတွက် ပြင်းထန်စွာ အရေးယူခြင်း ခံရပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် သူမသည် အပြစ်ကို ဝန်မခံရုံမျှမက ကျန်းဟွေ့ချီကိုပါ ပြန်စကားနာထိုး ငြင်းခုံရဲခြင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလိုလိုက်ထားခဲ့ခြင်း၏ ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ယခုအခါ အစ်မလီတွင် တရားဝင် ဝန်ထမ်းအဆင့်အတန်း ရှိနေသဖြင့် သူမကို လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် အလုပ်ထုတ်ပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဟန်ကျိမင် မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ဝူအာ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ။"

ကျန်းဟွေ့ချီ သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။ "သူမ နည်းနည်း သက်သာသွားပါပြီ။ မနေ့ညကတည်းက ဗိုက်အောင့်တာ ပျောက်သွားတာ။ အသေးစိတ်ကိုတော့ နောက်မှ ပြောတော့မယ်၊ ငါ ဒီနေ့ ဆေးရုံကို သွားရဦးမယ်။ အဆင်ပြေရင် ဒီနေ့ပဲ ဆေးရုံက ဆင်းရလိမ့်မယ်။ သူမက ဆေးရုံမှာ မနေတတ်ဘူးလေ။ မနေ့ညကတည်းက အိမ်ပြန်ချင်နေတာကို ဆရာဝန်က စောင့်ကြည့်ဖို့ တစ်ည ထပ်နေခိုင်းထားလို့။"

ဟန်လင်လင် အဆင်ပြေကြောင်း ကြားရသောအခါမှ ဟန်ကျိမင်တစ်ယောက် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူသည် လှည့်ထွက်ကာ ရထားဘူတာဘက်သို့ အလျင်အမြန် ဦးတည်လိုက်တော့သည်။

မနေ့က ရွှီမုန့်ကို လိုက်ပို့စဉ်က သူမသည် နေထိုင်ရာ အရပ်ကို အကြမ်းဖျင်းမျှသာ ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် လမ်းကြောင်း အနည်းငယ်မျှသာ သိရှိသဖြင့် ဟန်ကျိမင်သည် ကံစမ်းသည့်အနေဖြင့် ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ လမ်းကြား၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိချိန်မှာပင် ရွှီမုန့်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်သည် လက်ထဲတွင် ပိတ်ဖြူစဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော သံပုံးအသေးလေးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ အထဲတွင် ဘာရှိသည်ကိုမူ မသိရပေ။ သူမ၏ ဘေးတွင် အသက် ရှစ်နှစ်၊ ကိုးနှစ်ခန့်ရှိသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ပါရှိသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရယ်မောမြူးထူးစွာ စကားပြောဆိုနေကြပြီး အလွန် လန်းဆန်းတက်ကြွပုံရသည်။

ဟန်ကျိမင်က အနားသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ "ရွှီမုန့်။"

ရွှီမုန့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဟင်။"

၎င်းမှာ ဟန်ကျိမင် ဖြစ်သည်။ သူ ဤနေရာသို့ ဘာကြောင့် ရောက်နေပါလိမ့်။

သူမဘေးရှိ ကလေးငယ်မှာ ခေါင်းမော့၍ အရပ်ရှည်လှသော ထိုလူရွယ်ကို ကြည့်ခဲ့သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အရပ်ရှည်ပြီး အလွန်လည်း ရုပ်ဖြောင့်လှပေသည်။

ဟန်ကျိမင် မေးလိုက်သည်။ "မနေ့က အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် နေမကောင်းတာမျိုး ဖြစ်သေးလား။"

ရွှီမုန့် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ထို့နောက် ဟန်ကျိမင်က ဟန်လင်လင် ဆေးရုံတက်လိုက်ရသည့် အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ မင်း နေလို့မကောင်းတာမျိုး ရှိရင် ဆေးရုံကို ချက်ချင်းသွားပြီး စစ်ဆေးလိုက်ပါ။ ဆေးဖိုးဝါးခအတွက်တော့ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါတို့မိသားစုကပဲ အကုန်အကျခံပါ့မယ်။"

ရွှီမုန့် မေးလိုက်သည်။ "ဟန်လင်လင် အခု သက်သာသွားပြီလား။"

ဟန်ကျိမင်က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မင်းက ဘာဖြစ်လို့ သူမအတွက် စိုးရိမ်နေရတာလဲဟူသော အကြည့်မျိုး ပြသလိုက်သည်။

ရွှီမုန့် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မမှာ ဘာဖြစ်စရာ ရှိလို့လဲ။ မနေ့က ကျန်တဲ့ မုန့်ဟောင်းအချို့ပဲ ဥစ္စာ၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဗိုက်နာတာလည်း မရှိဘူး၊ ဝမ်းလျှောတာလည်း မရှိပါဘူး။ ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ကြည့်နေရတာလဲ၊ ကျွန်မ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။"

သူမ၏ အစာခြေစနစ်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသဖြင့် အထူးပင် ကြံ့ခိုင်သလို အလွန် ခံနိုင်ရည် ရှိလှသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဟန်လင်လင်မှာမူ အနည်းငယ်မျှသာ စားခဲ့သော်လည်း ဆေးရုံတက်လိုက်ရရှာသည်။

ရွှီမုန့် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ကြရင် ဆေးရုံကို သွားပြီး သူမကို လူနာသတင်း မေးလိုက်ဦးမယ်။"

ဟန်ကျိမင်က လက်ခါပြရင်း လမ်းကြားထဲသို့ သူမနှင့်အတူ လိုက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ "မလိုပါဘူး။ မနေ့ညက ဆေးသွင်းပြီးတဲ့နောက် ဗိုက်အောင့်တာ ပျောက်သွားပြီ။ စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲ တစ်ည ထားလိုက်တာ။ အဆင်ပြေရင် ဒီနေ့ ဆင်းရမှာပါ။ မရီးက မင်း နေမကောင်းဖြစ်မှာ စိုးရိမ်လို့ ငါ့ကို လာကြည့်ခိုင်းတာ။"

အရာအားလုံး အဆင်ပြေသည်ဟု သိရသဖြင့် ရွှီမုန့်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

ယနေ့ လမ်းလျှောက်သည်မှာ ပုံမှန်ထက် ပိုကြာမြင့်ခဲ့သည်။ လမ်းကြားထဲသို့ ပိုနက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရွှီမုန့်က သူ့အား ပြန်ရန် ပြောခဲ့သည်။ "ဒီအနီးတစ်ဝိုက်မှာ လမ်းကြားတွေ အများကြီး ရှိတာ၊ လမ်းမှားပြီး မျက်စိလည်သွားလိမ့်မယ်။ နောက်ကြရင် ကျွန်မကပဲ လိုက်ပို့နေရဦးမယ်။ ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ရအောင်။ ဒီနေ့တော့ အိမ်ထဲကို လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ မဖိတ်တော့ဘူးနော်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားတဲ့ အခါကြမှပဲ သေသေချာချာ ဖိတ်ခေါ်ပါ့မယ်။"

သူမသည် သူ၏ မိသားစုဝင်များမှာ နုနယ်လှသဖြင့် မိမိအိမ်မှ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်သုံးပြီး နေမကောင်းဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျိမင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် နက်နဲသော အကြည့်တစ်ချက် ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်သည် ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။ "တကယ်ပြောတာပါ။ ဒါပေမယ့် ရှင် စိတ်မရှိဘူးဆိုရင်လည်း လာလို့ရပါတယ်။ ဒါက... ကျွန်မအိမ်က သေသေချာချာ မသိမ်းဆည်းရသေးလို့ပါ၊ နည်းနည်း အားနာလို့..."

သူမ၏ အသံမှာ ပြောရင်းနှင့် တိုးညှင်းသွားတော့သည်။

ဒီလိုကိုး။ သူမ သူ့ကို အထင်သေးခြင်း မဟုတ်လျှင် ရပါပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ယခုမှ ပြောင်းရွှေ့လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အိမ်တွင်းပစ္စည်းများကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေဆဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဟန်ကျိမင်၏ မျက်နှာတွင် ပုံမှန်အတိုင်း နောက်ပြောင်တတ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ ချင်းဟိုင်ကိုတောင် သွားဖူးတာပဲ၊ လူသူမရှိတဲ့ တောနက်တွေထဲအထိ သွားခဲ့တာ။ အဲ့ဒါနဲ့ ယှဉ်ရင် မင်းရဲ့ အိမ်က ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ မလာတော့ပါဘူး။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ ခေတ္တရပ်ကာ ရွှီမုန့်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ရွှီမုန့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ အိမ်ကို သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းပြီးရင် ရှင့်ကို သေချာပေါက် ဖိတ်ခေါ်ပါ့မယ်။"

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ဟန်ကျိမင်အား လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟန်လင်လင်လည်း နေမကောင်းဖြစ်နေတော့ ကျွန်မ ဒီနေ့ မလာတော့ဘူး။ မနက်ဖြန်ကြမှပဲ လာခဲ့တော့မယ်"

ဟန်ကျိမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ထို့နောက် သူသည် ဟန်အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သူ အိမ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဟန်လင်လင် ပြန်မရောက်သေးသော်လည်း မွန်းတည့်ချိန်ခန့်တွင် သူမကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဟန်လင်လင်မှာ နေမကောင်းပုံရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး လမ်းလျှောက်ရန်ပင် အင်အားမရှိလှသဖြင့် ကျန်းဟွေ့ချီကို မှီတွဲလျက် တံခါးဝသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အစ်မလီသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လင်လင်၊ အခု သက်သာသွားပြီလား။ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါဦး၊ မနေ့က ဘာတွေ စားခဲ့လို့လဲ။ သမီး ပဲစိမ်းလိပ်မုန့်ကို မကြိုက်မှန်း အဒေါ်သိပါတယ်။ သမီး တကယ် စားမိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ တကယ်လို့ အဲ့ဒါကြောင့်သာ ဗိုက်နာတာဆိုရင် အဒေါ် သမီးကို တောင်းပန်ပါ့မယ်။"

သူမသည် မိမိ၏ အပြစ်ကို ဆင်ခြေပေးရန်အတွက် ရည်ရွယ်၍ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်လင်လင်သည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မကြိုက်မှန်း သိလျက်နှင့် ဘာဖြစ်လို့ ဧည့်ခံရပါသနည်း။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ရွှီမုန့်အတွက်မူ အစားအစာဟောင်းများကို စားသုံးခြင်းက ပြဿနာမရှိဟု သတ်မှတ်ထားခြင်းလား။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်မ ဒီအကြောင်းတွေကို မပြောချင်တော့ဘူး" ဟန်လင်လင်က အားအင်ချိနဲ့စွာဖြင့် လက်ခါပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သမီး ခဏလောက် လှဲနေချင်တယ်။"

အစ်မလီသည် အပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ရသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် မျက်နှာပျက်ရသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ပို၍ မကျေမနပ် ဖြစ်လာတော့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ထိုနေ့ညနေ ညစာအတွက် အစ်မလီသည် ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို ချက်ပြုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အိမ်၏ မသိသာသော ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင် ကြက်လှောင်အိမ်အသေးလေးတစ်ခု ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အပြင်လူများက တောကြက်၊ ဘဲ သို့မဟုတ် အခြားသော မွေးမြူရေး တိရစ္ဆာန်များကို လာရောက်လက်ဆောင်ပေးအပ်ပါက ထိုနေရာ၌ ခေတ္တ ထားရှိလေ့ရှိသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် လတ်တလောတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက တောင်ပေါ်တောကြက်အချို့ကို လာရောက် ပို့ဆောင်ပေးထားသည်။ ၎င်းတို့၏ အမောက်မည်းများမှသည် အရိုးမည်းများအထိ ကြည့်ရုံမျှဖြင့် အဆင့်မြင့် ကြက်များဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပြီး အသားမှာလည်း အထူးပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

စွင်းမြောင် ထိုအကြောင်းကို သိရှိသောအခါ ကြက်သား စားချင်သည်ဟု ပြောလာသည်။

အစ်မလီသည် မဆိုင်းမတွပင် ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ကာ မြေအိုးဖြင့် စနစ်တကျ ပြုတ်၍ ကြက်စွပ်ပြုတ်အိုးကြီးတစ်အိုးကို ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။

၎င်းကို ချက်ပြုတ်ပြီးစီး၍ မြည်းစမ်းကြည့်သောအခါ အရသာမှာ အထူးပင် ကောင်းမွန်လှသဖြင့် အံ့အားသင့်စရာပင် ဖြစ်ရသည်။

ထိုခေတ်ကာလက မြို့ထဲတွင် ဤမျှ အရသာရှိသော အစားအစာမျိုးကို စားသုံးနိုင်ရန်မှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။

ကြက်စွပ်ပြုတ်၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့သည် နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်မှသည် အရှေ့ဘက်ဝန်းအထိ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။ စွင်းမြောင်သည် ထိုရနံ့ကို ရရှိသဖြင့် နောက်ဖေးရှိ မီးဖိုချောင်အသေးလေးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိသားစုဝင်များမှာ မိမိတို့အခန်းတွင်း၌ ရှိနေကြပြီး ဝန်ထမ်းများကလည်း စွင်းမြောင် တစ်ခါတစ်ရံ နောက်ဖေးသို့ လာတတ်သည်ကို နေသားကျနေကြပြီဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ မည်သည့်အတားအဆီးမျှမရှိဘဲ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အစ်မလီသည် စွပ်ပြုတ်ကို လတ်တလောတွင်မှ မြည်းစမ်းပြီးခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအဆင့်အနေဖြင့် သူမသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ထောင်းထားသော ငရုတ်ကောင်းမှုန့် အနည်းငယ်ကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ငရုတ်ကောင်းမှုန့် အိုးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကြက်စွပ်ပြုတ်၏ အရသာကို ပိုပေါ်လွင်စေပြီး ရနံ့မှာလည်း ပိုမွှေးပျံ့လာတော့သည်။

ရနံ့မျှဖြင့်ပင် စွင်းမြောင်သည် အိုးထဲတွင် အလွန် ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခု ရှိနေကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။

"အမေ၊ ကျက်ပြီလား။ သမီး တစ်ချက်လောက် မြည်းကြည့်လို့ရမလား။"

အစ်မလီသည် အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ စောစောက စွပ်ပြုတ်မြည်းရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သော ဇွန်းဖြင့်ပင် ကြက်သားတစ်ဖတ်ကို ခက်ယူကာ စွင်းမြောင်အား မြည်းစမ်းစေခဲ့သည်။

စွင်းမြောင် ကြက်သားကို ကိုက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။ ကြက်သားမှာ ကြံ့ခိုင်ပြီး နူးညံ့လှကာ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် စေးကပ်ကပ် အထိအတွေ့ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်၊ ဤကဲ့သို့သော ကြက်သားမျိုးမှာ အမြဲတမ်း အရသာအရှိဆုံး ဖြစ်သည်။ ထိုအဖတ်ကို စားသုံးပြီးနောက် သူမသည် အိုးဆီသို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သမီးကို တစ်ပန်းကန်လောက် ခပ်ပေးလို့ရမလား။"

အစ်မလီ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီကြက်သားက တကယ်ကို ထူးခြားတာ။ ငါ အသားပြင်ကတည်းက သိတယ်။ ဒီနေ့ စွပ်ပြုတ်က အများကြီး ရှိပါတယ်။ နောက်ကြရင် သမီးအတွက် ဓာတ်ဘူးထဲ ထည့်ပေးမယ်။ အပြင်ကို ခိုးယူသွားပြီး ညည်းအဖေကိုလည်း မြည်းစမ်းခိုင်းလိုက်ဦး။" သူမကိုယ်တိုင်လည်း သူမဝေစုကို စားသုံးပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် အစ်မလီသည် လှည့်ထွက်ကာ အိမ်တွင်း၌ ရှာဖွေပြီး ဓာတ်ဘူးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမ ယောက်ချိုကို ကိုင်ဆောင်ကာ စွပ်ပြုတ်များကို တစ်ဇွန်းချင်းစီ ထည့်သွင်းပြီး အကောင်းဆုံး အသားဖတ်ကြီးများကိုပါ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ယနေ့ ကြက်သားမှာ အထူးပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ စောစောက ကြက်ပေါင်သားကို တုံးစဉ်က သူမသည် တမင်တကာပင် အတုံးအသေးလေးများ တုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သမီးဖြစ်သူအား အတုံးအနည်းငယ်မျှသာ ပေးလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ကျန်းဟွေ့ချီနှင့် အချေအတင် ဖြစ်ခဲ့ရမှုကြောင့် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကြက်ပေါင်သားများ ပါရှိနေသည်ကို မြင်သော်လည်း သူမ ဖယ်ထုတ်မနေတော့ဘဲ ဓာတ်ဘူးထဲသို့ အပြည့်အသိပ် ထည့်သွင်းပေးလိုက်တော့သည်။

ဤကြက်သားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။ စွင်းမြောင်သည် ၎င်းကို ထိုင်၍ စားသုံးရမည့် အကြောင်းကို တွေးရုံမျှဖြင့် သွားရည်ကျမိတော့သည်။

ကြက်စွပ်ပြုတ် ပြည့်နှက်နေသော ဓာတ်ဘူးကို ကိုင်ဆောင်လျက် စွင်းမြောင် အပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူမ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် အစ်မဝမ်နှင့် ထိပ်တိုက် တိုက်မိခဲ့သည်။

အစ်မဝမ်သည်လည်း ဤအိမ်တွင် ကြာမြင့်စွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ဝါရင့်ပိုင်းတွင်မူ အစ်မလီထက် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသည်။ သူမသည် အိမ်ပြင်ပကိစ္စရပ်များကို စီမံရသူ ဖြစ်သည်။

ဟန်အိမ်တော်ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသည် နိုင်ငံပိုင် လုပ်ငန်းဌာနတစ်ခုကဲ့သို့ လည်ပတ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး လူတိုင်း တန်းတူညီမျှမှု ရှိကြသော်လည်း နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် လုပ်သက်ရင့်မှုက အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ မည်သူက ပိုကြာမြင့်စွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သနည်းဟူသည်က ပြောရေးဆိုခွင့် ပိုရရှိစေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်မဝမ်" စွင်းမြောင်က သူမအား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော ဟန်ပန်ကို ပြသလိုက်သည်။

အစ်မဝမ်၏ အကြည့်များက ဓာတ်ဘူးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း သူမ ဘာမှထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ပေ။

သူမအနေဖြင့် အစ်မလီကို စိတ်မငြိမ်မသက် မဖြစ်စေလိုပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုအမျိုးသမီးက သဘောထားသေးသိမ်ပြီး အငြိုးအတေးကြီးသူ မဟုတ်ပါလား။

စွင်းမြောင် တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတစ်ပါးအိမ်မှ အစားအစာများကို ယူဆောင်လာခြင်းက သူမအား အနည်းငယ်တော့ အပြစ်ရှိစိတ် ဖြစ်စေသည်။ သူမ ဒုတိယမြောက် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်မှာပင် ဟန်ချန်နှင့် ထိပ်တိုက် တိုးခဲ့သည်။

"ဟန်ချန်။" စွင်းမြောင်က အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မျက်နှာပေးဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး သူမ၏အနောက်တွင် ဟန်ကျိမင် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် မျက်နှာပျက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဟန်ချန်၏ အနောက်သို့ အလိုအလျောက် တိုးဝင်၍ ကွယ်လိုက်မိသည်။

ဟန်ကျိမင်မှာ စိတ်သဘောထား နူးညံ့သိမ်မွေ့သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူမ ဓာတ်ဘူးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်လျှင် သူ သေချာပေါက် စကားတစ်ခွန်း ပြောဆိုလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဟန်ချန်၏ အကြည့်များက စွင်းမြောင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ပစ္စည်းဆီသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ "ငါ မင်းအတွက် သယ်ပေးမယ်လေ။"

စွင်းမြောင်က ဓာတ်ဘူးကို သူ့ထံသို့ အလျင်အမြန် လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြင်ဘက် တံခါးဝဆီသို့ ယှဉ်တွဲလျက် လျှောက်လှမ်းသွားကြတော့သည်။

သူတို့ ဟန်ကျိမင်၏အနားမှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူက သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဟန်ချန်အား ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "ဘာလဲ၊ ဒီည အိမ်မှာ ညစာ မစားတော့ဘူးလား။"

ဟန်ချန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း။"

သူသည် ဟန်ကျိမင်အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ့၏လမ်းကို အလျင်အမြန် ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ အဓိက တံခါးကြီးဝသို့ မရောက်ရှိမီလေးတွင်ပင် ဟန်ချန်က ဓာတ်ဘူးကို စွင်းမြောင်ထံသို့ ပြန်လည် လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့သည်။

စွင်းမြောင်သည် အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားခဲ့သည်။ အတော်ပင် သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ အကယ်၍ ဟန်ချန်သာ မရှိလျှင် ဟန်ကျိမင်က သူမကို သေချာပေါက် လက်ပူးလက်ကျပ် မိသွားလိမ့်မည်။

သူမအနေဖြင့် ကြောက်ရွံ့နေခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ဟန်ကျိမင် ဖြစ်သည်။ သူ့အပေါ်တွင် သူမအား အစားအစာအပေါ် မက်မောသူတစ်ဦးအဖြစ် အထင်အမြင် ကျန်ရစ်စေခြင်းက မကောင်းလှပေ။ သူမ၏ စိတ်များ ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် ဓာတ်ဘူးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

အထဲတွင် ကြက်သားဖတ်များနှင့် စွပ်ပြုတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး မွှေးပျံ့သော ရနံ့က ထွက်ပေါ်လာကာ သူမအား ကြိုဆိုနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

စွင်းမြောင်သည် သူမ၏ ဇွန်းနှင့် ပန်းကန်ကို ထုတ်ယူကာ ဝေစု၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို ဂရုတစိုက် ခပ်ယူပြီး ထိုအရသာရှိလှသော အစားအစာကို စိတ်တိုင်းကျ စတင် သုံးဆောင်တော့သည်။

စွင်းမြောင်အား ဓာတ်ဘူးတစ်လုံး အပြည့် ထည့်ပေးပြီးနောက် ကြက်စွပ်ပြုတ်၏ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အစ်မဝမ်သည် စားပွဲပေါ်သို့ ဟင်းပွဲများ လာရောက်တည်ခင်းရန် ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အိုးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အစ်မလီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဤမိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ အမှန်တကယ် သဘောထားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်မျှပင် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သည်ဖြစ်စေ၊ ဤနေရာတွင် မည်မျှပင် ကြာမြင့်စွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ သူမသည် အပြင်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင်းမီးဖိုချောင်ကို မိမိကိုယ်ပိုင်နေရာကဲ့သို့ ဝင်ထွက်သွားလာနေခြင်း ဖြစ်သည်၊ စောစောတင်က ကြက်စွပ်ပြုတ်အိုးကြီး အပြည့် ရှိနေသော်လည်း ယခုအခါ ထက်ဝက်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ၎င်းမှာ စားပွဲပေါ်သို့ တည်ခင်းရန်ပင် အဆင်မပြေလှတော့ပေ။

"အစ်မလီ၊ ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို တခြားအိုးတစ်လုံးထဲ ပြောင်းထည့်လိုက်ရင် ပိုကောင်းမလား" အစ်မဝမ် မေးလိုက်သည်။

အစ်မလီက ကြည့်လိုက်ပြီး ဤအတိုင်းဆိုလျှင် အလွန်အမင်း သိသာလွန်းသောကြောင့် သဘောတူညီခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အိုးအသေးတစ်လုံးကို ရှာဖွေကာ ကြက်စွပ်ပြုတ်များကို ပြောင်းထည့်လိုက်ပြီး ထိုအခါမှသာ အစ်မဝမ်အား ထမင်းစားစားပွဲသို့ ယူဆောင်သွားစေခဲ့သည်။