အခန်း ၁၀၂

အခန်း ၁၀၂

ဂျူဂီလ်တေးမှာ လက်ရှိဖြစ်ပျက်နေသည့် အခြေအနေကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သူ့လက်ချက်ဖြင့် သွေးအိုင်ထဲ လဲကျသွားသည့် သုံးဦးကို ဖယ်လိုက်လျှင် ကျန်ရှိနေသည့် သိုင်းသမား ၁၁ ဦးမှာ ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းတွင် အဆင့်မြင့် သိုင်းသမားများဟု သတ်မှတ်ထားသူများပင်။

သို့သော်လည်း အဝတ်အစား ခပ်နွမ်းနွမ်း ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးဦးကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ ရုန်းကန်နေရသည်။

အရေအတွက်သာမက အရည်အချင်းပါ သာလွန်နေသင့်သော်လည်း ယခုမူ အခြေအနေမှာ တဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ လူငယ်လေးဦး၏ ခေါင်းဆောင်ဟု ထင်ရသူက တစ်လှမ်းမျှပင် မလှုပ်ရှားသေးဘဲ အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေခြင်းပင်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျတဲ့လူတွေလို တိုက်ခိုက်နေကြတာလဲ"

ဂျူဂီလ်တေးမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ဟစ်အော်လိုက်သည်။ ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းမှ သိုင်းသမားများမှာ အရက်မူးနေသကဲ့သို့ ဓားကို ဟိုယိုင်ဒီယိုင်နှင့်သာ ခုတ်နေကြသည်။

"စနစ်တကျ တိုက်စမ်း ဒီကောင်တွေ အသုံးမကျလိုက်တာ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပူးယှက်ကာ ပွဲကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူ၏အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်သည့် ပန်အိုဂျောင်၊ အွန်းဘန်၊ ဆန်ဆွတ်နှင့် ယူအူဆွန်းတို့မှာ အင်အားမကြီးမားသော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်း သင်ပေးလိုက်သည့် နည်းဗျူဟာများကြောင့် ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းသားများ၏ တိုက်ကွက်များကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းနေနိုင်သည်။

ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းသားများမှာ ဒေါသကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ သိုင်းကွက်များမှားယွင်းနေပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အဖွဲ့သားများမှာမူ အလွန်အေးဆေးစွာပင် ပေါင်းသင်သကဲ့သို့ တစ်ကွက်ချင်းစီ ပြန်လည် တုံ့ပြန်နေသည်။

"ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ သူတို့ဓားတွေက ဒီလောက်တောင် လေးနေရတာလဲ"

ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းမှ သိုင်းသမားတစ်ဦးမှာ အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဂျင်ဆိုဟွန်းက ဤနေရာတစ်ဝိုက်ရှိ လေထုနှင့် ဓားသွားများ၏ လမ်းကြောင်းကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းကာ လိုအပ်သည့်နေရာတွင် သိမ်မွေ့သော ပြင်ပအားများဖြင့် နှောင့်ယှက်ထားခြင်းပင်။

ထိုသို့ လျှို့ဝှက်စွာ တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းသိုင်းအဆင့်ကြောင့်ပင်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ပျင်းရိစွာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ပေါင်းသင်တယ်ဆိုတာ အပင်တွေကို အမြစ်ကနေ လှန်လိုက်ရုံပါပဲ"

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပန်အိုဂျောင်နှင့် အဖွဲ့ဝင်များမှာ ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းသားများ၏ အားနည်းချက်ကို ဖော်ထုတ်ကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိုးနှက်လိုက်ကြသည်။

ထိုအခါ ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းသားများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

ဂျူဂီလ်တေးမှာ မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့၏ အဆင့်မြင့် သိုင်းသမားများမှာ လယ်သမားဟု ထင်ရသည့် လူငယ်လေးဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် မည်သို့မျှ မခုခံနိုင်ဘဲ ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းပင်။

"မင်း... မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဂျူဂီလ်တေး၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားစေသည်။

"ပြောပြီးသားပဲလေ။ ငါတို့က လယ်သမားတွေပါ။ လယ်ကွင်းထဲမှာ မလိုတဲ့ ပေါင်းပင်တွေကို ရှင်းနေတာ။ အခုတော့... ပေါင်းသင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

ဂျူဂီလ်တေး၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းသားများမှာ အံကြိတ်ကာ ဒေါသထွက်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့မှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်နေကြသည်။

ဒီကျောက်ခဲတွေက ဘယ်ကနေ လာနေတာလဲ။

သူတို့၏ သိုင်းကွက်များမှာ တစ်ဆက်တည်း မထွက်ပေါ်နိုင်ပေ။ သိုင်းကွက်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်မည့်ဆဲဆဲတွင် အရပ်မျက်နှာတစ်ခုခုမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သည့် ကျောက်ခဲငယ်တစ်ခုက သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

အင်အားလမ်းကြောင်းများ ပြတ်တောက်သွားသည့်အခါ သိုင်းကွက်များမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားပြီး လမ်းကြောင်းလွဲသွားသည့် အတွင်းအားများကြောင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် အတွင်းဒဏ်ရာများ ရရှိကုန်သည်။

ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် အဆင့်မြင့် သိုင်းသမား ၁၁ ဦးမှာ သူတို့၏ အစွမ်းအစကို အပြည့်အဝ မထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်မှ လူငယ်လေးဦးမှာ သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် ဆန်ဆွတ်နှင့် ယူအူဆွန်းတို့မှာ သူတို့၏ သိုင်းပညာအဆင့် နိမ့်ပါးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

တကယ်တော့ သူတို့မှာ ရုတ်တရက် အဆင့်တက်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဝါး ဒီလိုမျိုး လုပ်ရတာလား။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အရင်က ချွန်းယဲရန်းနှင့် နောက်ပိုင်း ကန်ချွန်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို လေ့လာမှတ်သားထားခဲ့ရာမှ ထိုသိုင်းကွက်ကို အတုယူထားခြင်းပင်။

အစပိုင်းတွင် အဆင်မပြေခဲ့သော်လည်း အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက်တွင်မူ ယခုကဲ့သို့ အသုံးချနိုင်ခဲ့သည်။

အချိန်ကျပြီ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းသားများ၏ သိုင်းကွက်များကို အကဲခတ်နေရင်းမှ သူတို့၏ စွမ်းအားစီးဆင်းမှု အဆုံးသတ်မည့် အချိန်ကို စောင့်ကြည့်ကာ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုကျောက်ခဲကြောင့်ပင် သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်များ ပျက်ပြားသွားပြီး အတွင်းဒဏ်ရာများ ရရှိကာ ယိုင်နဲ့သွားကြသည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို ပန်အိုဂျောင်နှင့် အွန်းဘန်တို့က လက်လွှတ်မခံပေ။

"ဟား"

"ဟပ်"

နှစ်ဦးသားက တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းသားများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားသည်။

"ငါတို့... နိုင်နေတာပဲ"

အစပိုင်းတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ရူးနေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရေးအတွက် တိုက်ခိုက်ရင်း အမှန်တကယ်ပင် အနိုင်ရနိုင်ကြောင်း ရိပ်မိသွားကြသည်။

"လာခဲ့စမ်း ဒီခန္ဓာကိုယ်က... အား"

ပန်အိုဂျောင်မှာ နောက်စေ့ကို ကျောက်ခဲဖြင့် အမှန်ခံလိုက်ရပြီးနောက် မျက်ရည်ဝဲလျက် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဂျင်ဆိုဟွန်းက လက်ညှိုးကို နှုတ်ခမ်းပေါ် တင်လိုက်သည်။

"အာ..."

အမှားကို သိလိုက်ရသော ပန်အိုဂျောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လာခဲ့ကြစမ်း ဒီလူမိုက်တွေ"

ယုံကြည်မှု တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ ပန်အိုဂျောင်နှင့် အွန်းဘန်တို့၏ တိုက်ကွက်များမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ တိုက်ပွဲမှာ တစ်ဖက်သတ်သာ ဖြစ်သွားသည်။

အချိန်တစ်ဝက်ခန့်အတွင်းမှာပင် ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းသား ၁၁ ဦးလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။ နောက်ဆုံးလူမှာ ပန်အိုဂျောင်၏ ကန်ချက်ဖြင့် လဲကျသွားချိန်တွင် ဂျူဂီလ်တေးမှာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။

"မင်း မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ငါတို့က လမ်းသွားလမ်းလာလယ်သမားတွေပါ"

"မဖြစ်နိုင်တာ သိုင်းပညာတတ်ထားတဲ့ လယ်သမားဆိုတာ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"

"ဝါး ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ အသစ်အဆန်းတစ်ခု သင်ယူလိုက်ရပြီပေါ့"

"ဒီကောင်..."

ဂျူဂီလ်တေး ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဓားကို မဆွဲထုတ်နိုင်တော့ပေ။

ရလဒ်မှာ ထင်ရှားသွားပြီဖြစ်ပြီး အနိုင်ရသူများမှာ ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အဝတ်အစားနွမ်းနွမ်း ဝတ်ဆင်ထားသည့် လယ်သမားများ ဖြစ်နေသည်။

ဂျူဂီလ်တေး လဲကျနေသူများကို ပြန်လည် ကူညီနေချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းက အေးဆေးစွာပင် မေးလိုက်သည်။

"ဟေ့ မေးစရာတစ်ခု ရှိတယ်"

"ဘာလဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့်ပင်...

"မင်းတို့က မိစ္ဆာလမ်းစဉ်အဖွဲ့ကလား"

…..

ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းမှ သိုင်းသမားများမှာ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသော ဟန်ဆိုအွန်က ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ နောက်သို့ ရောက်လာသည်။

"ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့..."

ကျေးဇူးတင်စကား ပြောနေသော်လည်း ဟန်ဆိုအွန်၏ မျက်နှာမှာမူ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်း၏ အမူအရာမှာမူ အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ မှောင်မည်းနေသည်။ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အကြောင်းရင်းကို မသိရှိသဖြင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ် ဟန်ဆိုအွန်က ပြောလိုက်သည်။

"ခဏလောက် အထဲဝင်ခဲ့ပါဦး။ ကျွန်တော်တို့ ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိပုံပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူ့နောက်သို့ နာခံစွာ လိုက်သွားပြီး ဧည့်ခန်းမမဟုတ်ဘဲ ဒွန်ဟိုဂိုဏ်း၏ အစည်းအဝေးခန်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဟန်ဆိုအွန်နှင့်အတူ ဒွန်ဟိုဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ သုံးဦး စုရုံးနေကြသည်။ ဒွန်ဟိုဂိုဏ်း၏ တိုင်ပင်ဖက်များဟု ဆိုနိုင်သော ထိုလေးဦးမှာ တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးနေကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာမူ မှောင်မည်းနေကြသည်။

အခြေအနေကို ခဏတာ အကဲခတ်နေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တစ်ခုခုများ မှားယွင်းလုပ်မိလိုက်လို့လားဗျာ"

"မဟုတ်ပါဘူး"

ဟန်ဆိုအွန်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း အကြီးအကဲတစ်ဦးက အသံကို မြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလို့လည်း မရဘူးလေ"

ရင်ဘတ်အထိ ရောက်သော မုတ်ဆိတ်ရှည်ပိုင်ရှင် အကြီးအကဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်အပြည့်ဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ခက်ခဲနေတဲ့ ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းကို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကူညီပေးလိုက်တဲ့ ပုံစံက မှန်မနေဘူး"

"ဒါကို ဘာကို ဆိုလိုတာလဲခင်ဗျ"

"ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဂျူဂီလ်တေးက ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းသမားတွေနဲ့အတူ နောက်တစ်ခါ ပြန်ပေါ်လာဦးမှာပဲ။ ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းဆိုတာ တပည့် ငါးရာကျော်ရှိတဲ့... အသေးစားဂိုဏ်းတွေထဲမှာတော့ တော်တော်လေး ကြီးတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလေ"

မုတ်ဆိတ်ရှည် အကြီးအကဲ စကားဆုံးသည်နှင့် ထိပ်ပြောင် အကြီးအကဲက ဆက်ပြောသည်။

"အဲဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းက သိုင်းလောကအဖွဲ့ချုပ်ဆီမှာ ကြားဝင်ဖျန်ဖြေပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။ ဂိုဏ်းနှစ်ခုကြားမှာ စစ်ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်... ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းအနေနဲ့ ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းကို ဘယ်တော့မှ မနိုင်နိုင်ဘူး"

အကြီးအကဲနှစ်ဦး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူဘာမှားလုပ်မိသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ကြောင့်ပဲ ပြဿနာက ပိုကြီးသွားတာပဲ။

အခြေအနေကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်ကို တွေးတောနေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ဟန်ဆိုအွန်၏ ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က ခေါင်းငုံ့ တောင်းပန်လာသောအခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ရပါတယ်။ အကြောင်းစုံ ကြားရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ကြောင့်ပဲ ခင်ဗျားတို့ ဒုက္ခရောက်ကုန်ပြီလို့ ထင်မိပါတယ်"

"အစကတည်းက ဒီရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်ရတာ ကျွန်တော့်ကြောင့်ပါ။ ကျွန်တော့်အမှားက... အရာအားလုံးကို ပျက်စီးစေခဲ့တာပါ"

"ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

"အခုတော့ ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ပါဘူး"

ဟန်ဆိုအွန်မှာ အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို ဖြည်းညှင်းစွာ စတင် ပြောပြတော့သည်။

ထိုနေ့ညက ပူအိုက်သော နွေရာသီည တစ်ညဖြစ်သည်။ ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ထားပြီး အဖြူရောင် သာမန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဟန်ဆိုအွန်မှာ ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာကာ ဈေးတန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ဟန်ဆိုအွန် အမြဲသွားနေကျ အရက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိပြီး အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ကာ သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် အရက်သောက်ခြင်းမှာ သူ၏ ဝါသနာပင်။

ထိုနေ့ကလည်း ဟန်ဆိုအွန်မှာ အဖြူရောင် အရက်ပုလင်းတစ်လုံးကို သောက်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အဆင့်အတန်းမြင့်သော ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် လူတစ်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။

"တစ်ယောက်တည်း လာတာလား"

ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှသော်လည်း သူ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ ပွင့်လင်းဖော်ရွေသဖြင့် နှစ်ဦးသားမှာ ချက်ချင်းပင် ရင်းနှီးသွားခဲ့ကြသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ဟန်ဆိုအွန်နှင့် ထိုလူမှာ တစ်လကျော်ကြာအောင် နေ့စဉ် အရက်ခွက်ချင်း တိုက်ကြသည့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်အတွင်း ထိုလူက အရက်တစ်မျိုးကို ယူလာခဲ့သည်။ ကျောက်ရောင်ပုလင်းထဲမှ အရက်မှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် တန်ဖိုးကြီးကြောင်း သိသာလှသည်။

"ဒါ ဘာအရက်လဲ"

"ဟားဟား အစ်ကိုကြီးဟန် ဒါက ဘုရင်မင်းမြတ် သောက်သုံးတဲ့ အရက်လို့ ပြောကြတယ်။ ကျွန်တော် အတော်လေး ခက်ခက်ခဲခဲ ရလာတာမို့ အတူတူ သောက်ကြရအောင်"

ဟန်ဆိုအွန်မှာ သံသယကင်းစွာဖြင့် ထိုလူနှင့်အတူ အရက်ကို သောက်သုံးခဲ့သည်။

သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့် အရက်သမားကြီးဟု နာမည်ကြီးသည့် ဟန်ဆိုအွန်မှာ အရက်ကို သောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တက်လာသည့် မူးယစ်မှုဒဏ်ကြောင့် သတိလစ်သွားခဲ့သည်။

"မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်ကြည့်တဲ့အခါ ကျွန်တော့် အိပ်ခန်းထဲမှာ ရောက်နေတယ်။ အဲဒီလူကပဲ ကျွန်တော့်ကို ဒီကို ပို့ပေးခဲ့တာလို့ ကြားရတယ်"

"အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ"

ဟန်ဆိုအွန်က မျက်လုံးကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူပင် ပြန်မတွေးချင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အတိတ်ကို ပြန်အောက်မေ့နေသည့်နှယ်။

မကြာမီတွင် ဟန်ဆိုအွန်၏ စေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများကြားမှ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားသည့် နာမည်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဂျူဂီလ်တေးပဲ"

"ခုနက အဲဒီကောင်လေးလား"

"ဟုတ်တယ်။ သူက အစကတည်းက ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင် တောင်တန်းကို လိုချင်လို့ ကျွန်တော့်ကို ချဉ်းကပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် မူးနေတဲ့အချိန်မှာ သူက ကျွန်တော့်ကို မမေးမမြန်းဘဲ စာချုပ်ပေါ်မှာ တံဆိပ်တုံး ထုသွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှတောင် မမြင်ဖူးတဲ့ စာချုပ်ပေါ်မှာလေ"

ဟန်ဆိုအွန်မှာ အော်ဟစ်ညည်းတွားရင်း ဒေါသထွက်နေသည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် မတရားလုပ်ခံရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သက်သေပြစရာ လမ်းမရှိပေ။

စာချုပ်ပေါ်ရှိ တံဆိပ်တုံးမှာ ဟန်ဆိုအွန်၏ တံဆိပ်တုံး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းက ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင် တောင်တန်းကို လိုချင်နေရတာလဲ"

ဘိုးဘွားပိုင် တောင်တန်းဆိုသည်မှာ ဘိုးဘေးများ၏ သင်္ချိုင်းဂူများ ရှိသည့် တောင်ကို ဆိုလိုသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဒွန်ဟိုဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများကို ထိုတောင်ပေါ်တွင် မြှုပ်နှံထားခြင်းပင်။

သို့သော် ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းက ဘာကြောင့် ထိုတောင်ကို လိုချင်နေရတာလဲဆိုသည်ကို ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဟန်ဆိုအွန်ကိုယ်တိုင်ပင် မသိပေ။

"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းက ဘိုးဘွားပိုင် တောင်တန်းကိုပဲ လိုချင်နေတာ။ ကျွန်တော်တို့ကို ရောင်းပေးဖို့ပဲ ပြောနေတာ"

"အင်း..."

ကုန်သည်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အာရုံခံစားမှုက ဤအရာသည် တစ်ခုခု လွဲနေကြောင်း ပြောပြနေသည်။

ဤလောကတွင် အရှုံးခံပြီး စီးပွားရေးလုပ်မည့် ကုန်သည်ဟူ၍ မရှိပေ။ လောကကြီးကသာ သနားကြင်နာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေမယ်ဆိုရင် ငတ်သေမည့်သူရော၊ လိမ်ညာလှည့်ဖြားသူပါ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ...

အစည်းအဝေးခန်းမှ ထွက်လာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ဒွန်ဟိုဂိုဏ်း၏ အားကိုးရာဖြစ်သော ဒွန်ဟိုတောင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

ဒွန်ဟိုတောင်ခြေရင်းမှာ ဂိုဏ်းကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက တောင်နာမည်ကို ယူပြီး ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းကို ဖန်တီးခဲ့တာပါ။

ဟန်ဆိုအွန် ပြောခဲ့သလိုပင် ဒွန်ဟိုတောင်မှာ ဒွန်ဟိုဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘွားပိုင် တောင်ဖြစ်သလို သင်္ကေတလည်း ဖြစ်သည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။ ဤကိစ္စမှာ အတော်လေး ကြာရှည်မည့် ပြဿနာဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ့စိတ်ထဲတွင် ခံစားနေရသည်။

"အစ်ကိုကြီး"

ကလေးငယ်၏ အသံကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

ဟန်မွန်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းတို့ အဖွဲ့က ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းသားများအား အနိုင်ယူ၍ မောင်းထုတ်သွားသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်း အစွမ်းကုန် လေးစားမှုကို ပြသနေသူဖြစ်သည်။

"မွန်"

"ဟုတ်ကဲ့"

"အစ်ကို့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား"

"အစ်ကို ပြောသမျှ လုပ်ပေးမှာပါ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟန်မွန်မှာ ခေါင်းကို အားပါးတရ ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကိုပဲ ယုံထားလိုက်ပါ"

ဟန်မွန်မှာ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။ အလုပ်ရှုပ်မလာခင်အချိန်အထိ တတ်နိုင်သလောက် အနားယူထားမှ ဖြစ်မည်။

"အူး... တကယ်ကို အလုပ်ရှုပ်တာပဲ"

"ဒါဆို မင်းက သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်တာ အောင်မြင်မလာဘဲ အထိုးအကြိတ်ခံပြီး ပြန်လာခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား"

"ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းက အပြင်က သိုင်းသမားတွေကို ခေါ်ထားတာ သေချာပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့လည်း အဆင့်မြင့် သိုင်းသမားတွေကို ထပ်ခေါ်ပြီးတော့..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့ အကောင် ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းလောက်ကိုမှ... တောက်"

ဂျူဂီလ်ဆော့၏ အေးစက်စက် အကြည့်အောက်တွင် ဂျူဂီလ်တေးမှာ ခေါင်းငုံ့ထားရသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် ပြန်ရောက်တော့မှာမို့ မင်းနေရာမှာ ငြိမ်ငြိမ်နေ။ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မလုပ်နဲ့"

တစ်ဖက်သတ် ပြောဆိုပြီးနောက် ဂျူဂီလ်ဆော့မှာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ဘန်း"

နံရံကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သော ဂျူဂီလ်တေးမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသည်။

"အဖေရဲ့ ခြေဖဝါးကိုပဲ လျက်နေတတ်တဲ့ ကောင်... ငါ့ထက် အရင်မွေးတာနဲ့ပဲ သူက အထက်စီးက ဆက်ဆံချင်နေတာ"

ဂျူဂီလ်တေးမှာ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ဟန်ဆိုအွန်ကို တစ်လလုံး လိမ်ညာဖျားယောင်းကာ စာချုပ်ပေါ်တွင် တံဆိပ်တုံး ထုခိုင်းခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင်။

ဒီဒွန်ဟိုဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင် တောင်တန်းကြီးကို ငါ့လက်ထဲ ရောက်အောင် သိမ်းပိုက်နိုင်ဖို့အတွက် ငါ ဘယ်လောက်တောင်မှ အပင်ပန်းခံပြီး ရုန်းကန်ခဲ့ရတာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး...

ပန်းတိုင်သို့ တစ်လှမ်းသာ လိုတော့ချိန်တွင် သူ မသိသော လူငယ်ငါးဦးက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သွားခြင်းပင်။

"မျက်နှာချောချောနဲ့ အဲဒီကောင်..."

သူ့အတွက် အစပ်စုဆုံးမှာ ထိုငါးဦး၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဟန်တူသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းပင်။

"ဒါနဲ့... သူ မေးသွားတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း နောက်ဆုံး မေးခဲ့သော မေးခွန်းကို ဂျူဂီလ်တေး ပြန်စဉ်းစားမိသည်။

မင်းတို့က မိစ္ဆာလမ်းစဉ်အဖွဲ့ကလား။

မိစ္ဆာဂိုဏ်းဟုတ်မဟုတ် မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဂျူဂီလ်တေးမှာ ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းမှာ ပုံမှန်သိုင်းလောကထဲကဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်မှုရှိရှိ ဖြေဆိုခဲ့ပြီးမှ ထွက်ခွာခဲ့ခြင်းပင်။

အမှန်စင်စစ်တွင် ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းမှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်နှင့် ပိုမိုနီးစပ်သည်။ သို့သော် သိုင်းလောကအဖွဲ့ချုပ်၏ စွက်ဖက်မှုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ပုံမှန်ဂိုဏ်းယောင် ဆောင်ထားရခြင်းပင်။

"ထားပါတော့။ အဲဒီကောင်ကို ငါ့လက်နဲ့ပဲ ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်မှာပါ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းအကြောင်းကို တွေးတောနေခြင်းကို သူ ရပ်လိုက်သည်။ တိုက်ပွဲစတင်သည်နှင့် ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့်ပင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ သူ့ကို ဝင်စွက်ဖက်သည့် မောက်မာသော လူငယ်များလည်း သေကြေရလိမ့်မည်။

"မင်းတို့ လူမှားပြီး လာပတ်သက်မိပြီ"

ဂျူဂီလ်တေးမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်း၏ အိမ်တော်အနီးတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ဦး ရောက်ရှိနေသည်။ လူသတ်သမား သို့မဟုတ် သူခိုးများ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့် ကျပ်ထုတ်နေသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဖြစ်သည်။

"ဝါး တော်တော်မြင့်တာပဲ"

အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ မျက်နှာဖုံးကို စွပ်ထားသည်။ ယခု ကျန်ရှိနေသည်မှာ ညဉ့်နက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။

နေဝင်ပြီးနောက် မိုးချုပ်ချိန်တွင် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုမှာ ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်း၏ နံရံကို လျင်မြန်စွာ ခုန်ကျော်ဝင်ရောက်သွားသည်။ မကြာမီတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အပြာရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလာသည်။

ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းကို ခဏတာ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသော အပြာရောင် အလင်းတန်းမှာ ပိုမို တောက်ပလာသည်။

"တွေ့ပြီ"