အခန်း ၁၀၈

အခန်း ၁၀၈

"ခွေးကောင်... ငါက ဘာလို့ ဒီလို အစာအဖြစ်နဲ့ အသုံးချခံရတာလဲ"

ခဏအကြာကမှ ဧည့်ခန်းထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာ အနားယူနေခဲ့သည့် ဂျူဂီလ်တေးမှာ တုန်ရီနေသော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် ဟိုဒီကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။

သူသည် တွန့်ဆုတ်နေရင်း ဂရုတစိုက်ဖြင့် ထိုစွန့်ပစ်ထားသည့် လယ်တဲဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

"ကျွန်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီ သတင်းပို့စရာ မလိုဘူးလား"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ထိုလူ၏ နောက်တွင် အရိပ်ကိုးခုမှာ လိုက်ပါလာကြသည်။

"ခွေးကောင်…..အရူး….ဂျင်ဆိုဟွန်းအကြောင်း သတင်းကို မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီ ပို့လိုက်ရင် လောဘကြီးတဲ့ကောင်တွေ အကုန်လုံး အလုအယက် ရောက်လာမှာပေါ့။ အထူးသဖြင့် အဲဒီ နဝမမြောက် နဂါးဓားသမားကောင်က ထိုင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်..."

ထိုလူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ စူးရှသော မျက်ဝန်းတို့က အရိပ်တစ်ခုခုဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည့် အရိပ်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုလူ၏ လက်က အရိပ်၏ လည်ပင်းကို အားပါးတရ ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။

"အား…."

"မင်းတို့ သစ္စာခံရမှာက မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို မဟုတ်ဘူး ငါ့ကိုပဲ။ မေ့သွားကြပြီလား"

လည်ပင်းဆီမှ ခံစားလိုက်ရသည့် အေးစက်မှုကြောင့် အရိပ်မှာ ညည်းညူသံမှလွဲ၍ အခြားအသံ မထွက်နိုင်တော့ပေ။

"အဟွတ်..."

"မမေ့နဲ့။ မင်းတို့ သစ္စာခံရမယ့်သူ နောက်လိုက်ရမယ့်သူက ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့"

အရိပ်များက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ရာ ထိုလူက အရိပ်၏လည်ပင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီနေ့ ဒီမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ယူသွားမယ်"

ထိုလူ၏ မျက်ဝန်းနှစ်စုံထဲတွင် စွန့်ပစ်ထားသည့် လယ်တဲလေး ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

ဒီလိုဆိုရင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ ငါ့ရဲ့နေရာက နဝမမြောက် နဂါးဓားသမားထက် ကျော်လွန်သွားလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ မာဆောင်ဝန်နဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်သွားလိမ့်မယ်။

ထိုလူ၏ စူးရှသော မျက်ဝန်းများတွင် လောဘရိပ်များ တောက်လောင်နေသည်။

လယ်တဲသို့ ရောက်ရှိလာသော ဂျူဂီလ်တေးက တုန်ရီနေသော နှလုံးသားဖြင့် ကြာရှည်စွာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သည့် တဲတံခါးကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်သည်။

တောက်... တောက်... တောက်

တံခါးကို ခေါက်ပြီးနောက် ဂျူဂီလ်တေးက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးဂျင်။ ကျွန်တော်ပါ ဂျူဂီလ်တေးပါ"

တံခါးခေါက်ပြီးနောက် အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ အဖြေစကား မကြားရပေ။ ဂျူဂီလ်တေးမှာ ပိတ်ထားသည့်တံခါးကို ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားရုံသာ ရှိတော့သည်။

စွန့်ပစ်ထားသော ပရိဘောဂများ ပြန့်ကျဲနေသည့် တဲထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေသည်။ ဂျူဂီလ်တေးသည် ကျွမ်းကျင်သော သိုင်းသမားတစ်ဦးပမာ သူ၏ အာရုံများကို အစွမ်းကုန် ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

ဘယ်သူ့အရိပ်အယောင်မှ မခံစားရပါလား။ သူ ရိပ်မိသွားပြီး ထွက်ပြေးသွားတာများလား။

ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မတွေ့ရှိသဖြင့် ဂျူဂီလ်တေးသည် သပ်ရပ်စွာ ချထားသော စားပွဲတစ်ခုကို တွေ့လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် စွန့်ပစ်ထားသည့် နေရာနှင့် မလိုက်ဖက်သော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ စာတစ်စောင်ဖြစ်သည်။

"ဒါ ဘာလဲ"

စာကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

[ငါ ဒါကို ကြိုတင် ချန်ထားခဲ့တာ။ အသက်ရှင်ချင်ရင် အောက်ကို ငုံ့လိုက်။]

"ဒါတွေက ဘာတွေလဲ..."

အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်သည့် စာကြောင့် ဂျူဂီလ်တေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂျူဂီလ်တေး၏ ပွင့်နေသော ပါးစပ်မှ အသက်ရှူသံ ထွက်လာသည်။

အေးလိုက်တာ….

တစ်ကိုယ်လုံးသို့ တွားဝင်လာသည့် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဂျူဂီလ်တေးမှာ နှလုံးရပ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"အ…အရှင်သခင်"

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမူအရာမဲ့နေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူကြီးမှာ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသောကြောင့်ပင်။ တုန်လှုပ်နေသော နှလုံးသားကို ထိန်းချုပ်နေသည့် ဂျူဂီလ်တေးဆီသို့ ထိုလူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ပေးစမ်း"

"ယ…ဟုတ်ကဲ့ ဒီမှာပါဗျ"

စာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူကြီးက မေးလိုက်သည်။

"ဒါ ဘာလဲ"

"ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။ ဂျင်ဆိုဟွန်း ဒီမှာ မရှိဘူး ဒီစာပဲ ကျန်ခဲ့တာပါ"

စာကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူကြီးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ခွေးကောင်..."

ထိုလူကြီး၏ ကြမ်းတမ်းသော ကျိန်ဆဲသံနှင့်အတူ ပျံသန်းသည့်ဓားများမှာ စွန့်ပစ်ထားသော လယ်တဲထဲသို့ ထိုးစိုက်ကာ ဝင်လာသည်။

ချွမ်း…..

လယ်တဲနှင့် ဝေးကွာသော တောအုပ်အတွင်းတွင် အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပလာသည်။

ကောင်းကင်မျက်လုံးဖြင့် တဲကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ပျံသန်းသည့်ဓားကို ထုတ်ယူကာ ညာလက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဘယ်လက်ဖြင့် တဲကို ချိန်ရွယ်ကာ အကွာအဝေးကို တိုင်းတာသည်။

"ဒီလောက်ဆို အားကောင်းလောက်ရောပေါ့"

ညာလက်ကို ဆန့်တန်းကာ ဓားကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လက်ဖဝါးဖြင့် ဓားရိုးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ပျံ ဓားဆယ်လက်နည်းလမ်း၊ လျှပ်စီးလက်၊ မိုးခြိမ်းချီတက်။

ယခင်ကနှင့် မယှဉ်နိုင်သော အရှိန်နှင့် အားဖြင့် ပျံသန်းသွားသည့် မိုးခြိမ်းချီတက်နည်းလမ်းမှာ တဲကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် ပျံသန်းသည့်ဓား နှစ်လက်ကို တစ်ပြိုင်နက် ထပ်မံပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း မိုးခြိမ်းချီတက်နည်းလမ်း၏ စွမ်းအားပါဝင်သည့် ဓားနှစ်လက်မှာ အံ့မခန်း အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်။ အသံပင် မမီနိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ပြင်းထန်ပြီး မြန်ဆန်သော ဓားချက်ပင်။

"ဟူး"

အသက်ကို ခဏတာ ရူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသည့် ပျံသန်းသည့်ဓားကို ကိုင်ဆွဲလျက် တဲရှိရာသို့ ဂျင်ဆိုဟွန်း လမ်းလျှောက်သွားသည်။

"အလုပ်မဲ့ခြင်း၏ နယ်ပယ်"

ကောင်းကင်ပျံ ဓားဆယ်လက်နည်းလမ်း၏ နောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော အလုပ်မဲ့ခြင်း နယ်ပယ်၏ စွမ်းအားသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စွမ်းအားသစ်တစ်ခုဆီသို့ နိုးထစေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် စွမ်းအားကို အသုံးပြုရမည့် နည်းလမ်းပင်။

ယခင်က သူ၏ စွမ်းအားတစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးရန် အသားမကျခဲ့သော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို သူ၏ စွမ်းအားကို စနစ်တကျ ထိန်းချုပ်တတ်စေရန် သင်ကြားပေးလိုက်ခြင်းပင်။

သူ၏ စွမ်းအားများကို အကုန်အစင် ထုတ်သုံးလိုက်သည့် မိုက်မဲသော လေ့ကျင့်မှုနည်းလမ်းမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းအတွက်မူ သူ၏ စွမ်းအားများကို လွတ်လပ်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုမှတစ်ဆင့် လေစီးကြောင်း၊ လျှပ်စီးလက်နှင့် လက်တစ်ထောင်တို့၏ စွမ်းအားများကို ပိုမိုလွတ်လပ်စွာ အသုံးပြုနိုင်လာခဲ့သည်။

ပျံသန်းသည့်ဓား ကိုးလက်ဖြင့် လယ်တဲကို တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းကြားမှ အငွေ့ဖြူများ စီးဆင်းလာသည်။

လယ်တဲနှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များမှာ သူ၏ အရေပြားအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် တဲအတွင်းမှ အေးစက်၍ ခြောက်သွေ့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါက အမြဲတမ်း အမဲလိုက်သူ တစ်ယောက်ပဲ"

တစ်ဝက်ကျိုးနေသော တံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ပုခုံးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် ထမ်းပိုးထားသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ ထိုသူသည် သူထမ်းလာသည့် အရိပ်များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များတွင် ပျံသန်းသည့်ဓားများ စိုက်ဝင်လျက် ရှိသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူမှာ ထိုအရိပ်များကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းပင်။

"ငါ လာတာကို စောင့်နေတာလား"

"ဟုတ်တယ်"

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ အဲဒီကောင်လေးက သူ့အသက်ကို ရင်းပြီး ဒီလောက်ထိ ရဲတင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

ဂျူဂီလ်တေးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြားပြားဝပ်လျက် တုန်ရီနေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ မသေခဲ့ပေ။

"မင်း ထင်တာ မှန်တယ်။ သူက အဲဒီလိုကောင်မျိုးပဲ"

"အင်း... ဒါဆိုရင် အဲဒီအမှိုက်ကောင်က မင်းကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မယ်ဆိုတာ မင်း ကြိုသိပြီးသားပေါ့"

"အဲဒီလိုကောင်မျိုးကို အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်ပေးဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ဂျူဂီလ်တေးမှာ တာဝန်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ငါ့ဆီ ခေါ်လာဖို့ပဲ"

ထိုလူသည် သေဆုံးသွားသော အရိပ်များ၏ ရုပ်အလောင်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ သူတို့၏ သေဆုံးပုံတွင် တူညီသော အချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

လူတစ်ယောက်အတွက် ဓားတစ်လက်။

သူတို့အားလုံးက ပျံသန်းသည့်ဓား တစ်လက်စီဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်ပြီး အရေအတွက်မှာ ကိုးယောက် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည့် ပျံသန်းသည့်ဓား ကိုးလက်သည် အရိပ်ကိုးခုကို ကတိပြုထားသည့်အလား တစ်ယောက်ချင်းစီကို သတ်ဖြတ်သွားခြင်းပင်။ ကျန်ရှိနေသည့် တစ်လက်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

"ဒါကတော့ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ"

ဤအခြေအနေမှာ ထိုလူအတွက် အလွန်ရယ်စရာ ကောင်းနေသည်။ သူသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းဆိုသည့် လူတစ်ယောက်၏ လက်ထဲတွင် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ကစားခံလိုက်ရခြင်းပင်။

"မဟာမိတ်အဖွဲ့က မင်းကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေတာလဲဆိုတာ ငါ နားလည်သွားပြီ။ မင်းက လက်ဆယ်ချောင်း သွေးတစ္ဆေရဲ့ တပည့်ဖြစ်ရုံနဲ့တင် မဟုတ်ဘူး"

ထိုလူသည် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးထဲမှ အဖြူရောင်နှင့် အေးစက်သော မြူခိုးများ စီးဆင်းလာသည်။

"ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အသက်ကို နှုတ်ယူဖို့ ဓားတစ်လက် ချန်ထားခဲ့တာလား"

"အဲဒါထက်ပိုပြီးတော့... မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့အကြောင်း မေးစရာ ရှိလို့ပါ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ အတွင်းအားကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်ရှည်များမှာ လေတိုက်သကဲ့သို့ လွင့်ဝဲလာသည်။ လေထုမှာ လေးလံလာပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ရပ်မှာ ထိုလူ၏ အပေါ်သို့ သက်ရောက်လာသည်။

"မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဘာလို့ ဆာဆောင်ဂိုဏ်းမှာ ရောက်နေရတာလဲ မင်းတို့တွေလည်း ဒွန်ဟိုတောင်ရဲ့ သံရိုင်းသတ္တုတွင်းကို လိုချင်နေတာလား"

"ငါက မင်းကို အဲဒါ ပြောပြမယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် နဖူးကို ကုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ။ မင်းက ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ရင်တော့ တစ်ခုခု ပြောပြပေးနိုင်ကောင်းပါရဲ့"

"တကယ်လား"

"ငါ့မှာ နာမည် မရှိဘူး။ အဲဒီအစား လောကကြီးက ငါ့ကို ဒီလိုပဲ ခေါ်ကြတယ်"

ထိုလူသည် ပျော်ရွှင်နေသကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို ရှည်လျားစွာ ဆန့်လိုက်သည်။

"သွေးအေးသေမင်းတမန်"

ချက်ချင်းပင် သွေးအေးသေမင်းတမန်၏ ပုံရိပ်က မြူခိုးများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဟင် မြူတွေက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလောက် ထူသွားတာလဲ"

သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မနက်ခင်းအိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ အဖြူရောင်မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထို့အပြင် အေးစက်သော လေထုမှာ သူ၏ အရေပြား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။

"အေးလိုက်တာ"

အဖြူရောင် မြူခိုးများကြားတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အပြာရောင် မျက်ဝန်းတို့မှာ တောက်ပလာသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မြူခိုးများအတွင်းမှ သွေးအေးသေမင်းတမန်၏ အေးစက်သော အသံမှာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဒီမြူခိုးတွေကြားမှာ ငါဟာ မရှုံးနိမ့်နိုင်တဲ့သူပဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် စက္ကန့်မျှပင် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ အသံလာရာ အရပ်သို့ ပျံသန်းသည့်ဓားကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဓားမှာ မြူခိုးများကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ငါ ပြောသားပဲ မဟုတ်လား ဒီနေရာမှာ ငါ ဘယ်တော့မှ မရှုံးဘူးလို့"

"အူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အသံလာရာအရပ်နှင့် မတူညီသော နေရာမှ ရောက်လာသည့် လက်ဖဝါးစွမ်းအားကို ရှောင်တိမ်းရန် ခြေလှမ်းများကို အမြန်လှုပ်ရှားလိုက်ရသည်။

ထိုလက်ဖဝါးမှာ အပြစ်မဲ့သည့် မြေပြင်ကို ရိုက်ခတ်မိပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်များကို အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံသို့ ဖြန့်ကျက်သွားစေသည်။

"ဒီခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ လက်ဖဝါးနည်းလမ်းရဲ့ နာမည်က သွေးအေးလက်ဖဝါးပဲ။ ငါ့လက်ဖဝါးစွမ်းအားနဲ့ ထိမိရင် မင်းရဲ့ သွေးတွေ အကုန်အေးခဲသွားလိမ့်မယ်"

"ခင်ဗျားကလည်း သဘောကောင်းလိုက်တာ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပစ်လွှတ်ကာ မြူခိုးထဲမှ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပျံသန်းလာသော သွေးအေးလက်ဖဝါးများက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ဖိနှိပ်လာသည်။

လမ်းကြောင်းတွေအားလုံးက မတူညီကြဘူး။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ခြေနှစ်ဖက်ကို ကန်ကျောက်ကာ အမျိုးမျိုးသော အရပ်မျက်နှာမှ ရောက်လာသည့် သွေးအေးလက်ဖဝါးများကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ရွေ့လျားမှုသုံးချက်ဖြင့် သွေးအေးလက်ဖဝါးငါးချက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘာမှ မမြင်ရဘူး။

သူ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံးဖြင့်ပင် အဖြူရောင်မြူခိုးများကို ဖောက်ထွင်း၍ မမြင်နိုင်ပေ။

"ဒါက အဆုံးမရှိဘူးပဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် မြူခိုးထဲမှ လက်ချောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သွေးအေးသေမင်းတမန်၏ ဖြူလျော့နေသော လက်ချောင်းက ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်လုံးကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

"...မြန်လိုက်တာ"

သွေးအေးသေမင်းတမန်၏ လက်ချောင်းမှာ လေဟာနယ်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ သူ၏ ရွေ့လျားမှုမှာ နှေးကွေးခြင်း မရှိပေ။ လက်ချောင်းနည်းလမ်းမှာ အလွန်တိုတောင်း၊ တိကျပြီး မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် လူအနည်းငယ်သာ တုံ့ပြန်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

တိုက်ခိုက်မှု မအောင်မြင်သည်နှင့် မြူခိုးထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ဝှက်လိုက်သည့် သွေးအေးသေမင်းတမန်သည် မျက်တောင်ခတ်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အမြန်နှုန်းသက်သက်နဲ့တော့ သူ့ကို ဖမ်းလို့မရဘူး။

သူ့၏ အကွယ်အကာကို ချိန်ရွယ်သည့် သွေးအေးလက်ဖဝါးကို ပစ်လွှတ်သည်ဖြစ်စေ၊ သွေးအေးအသားကျုံ့ လက်ချောင်းကို အသုံးပြုသည်ဖြစ်စေ ဂျင်ဆိုဟွန်းက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ကာ ရှောင်တိမ်းနေသည်။ ထိုအရာတင်မကသေးပေ။

ငါ အန္တရာယ်ရှိသွားတော့မလို့။

မျက်လုံးကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားမှု မအောင်မြင်ချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ညာလက်က သွေးအေးသေမင်းတမန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

လွတ်ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး။

သွေးအေးသေမင်းတမန်၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ လက်မောင်းအပိုင်းမှာ ပြဲသွားသည်။

"တောက်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် လက်ထဲရှိ အဝတ်စကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"နည်းနည်းလောက် ပိုကြိုးစားရင် သူ့ကို ဖမ်းမိနိုင်မယ်ထင်တယ်"

သွေးအေးသေမင်းတမန်သည် ဤအချက်ကို ရိပ်မိသွားသကဲ့သို့ နီးကပ်စွာ မလာဘဲ သွေးအေးလက်ဖဝါးကိုသာ ပစ်လွှတ်နေသည်။

ဟိုဒီ ရွေ့လျားကာ လက်ဖဝါးကို ရှောင်တိမ်းနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ မြူခိုးထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် သွေးအေးသေမင်းတမန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာသည်။

"သရဲမျက်နှာ တော်လှန်ရေးဓား"

အစပိုင်းတွင် သွေးအေးလက်ဖဝါးကို ရှောင်တိမ်းရန် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ရွေ့လျားခဲ့ရသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ယခုအခါ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားရုံဖြင့်ပင် ရှောင်တိမ်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အကြိမ်ဖန်များလာသည်နှင့်အမျှ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပိုမိုတိကျလာသည်။ ထိုအပြောင်းအလဲကို ပထမဆုံး ခံစားမိသူမှာ သွေးအေးသေမင်းတမန်ပင်။

...တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေတယ်။

မမြင်နိုင်သည့် နေရာမှ ပျံသန်းလာသော သွေးအေးလက်ဖဝါးကို ရှောင်တိမ်းရန် အတွင်းအားနှင့် စိတ်စွမ်းအား အမြောက်အမြား သုံးစွဲရမည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ပင်ပန်းလာသူမှာ သွေးအေးသေမင်းတမန် ဖြစ်နေသည်။

အဲဒီကောင်ရဲ့ အတွင်းအားက ငါ့ထက် ပိုသန်မာနေတာလား။

မြူခိုးများကို ထိန်းထားရန်နှင့် လက်ဖဝါးစွမ်းအားကို ပစ်လွှတ်ရန် အတွင်းအား အမြောက်အမြား လိုအပ်သည်။ သို့တိုင် သွေးအေးသေမင်းတမန်သည် မြူခိုးများကို စွန့်လွှတ်၍ မရပေ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မကြာခင် အကန့်အသတ်ကို ရောက်တော့မှာ….

အဖြူရောင်မြူခိုးများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အေးစက်မှုက ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မကြာမီ အေးခဲစေလိမ့်မည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးလာမည်ဖြစ်ပြီး အာရုံခံစားမှုများမှာ ထုံထိုင်းသွားပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍သာ အေးစက်မှုကို ကာကွယ်ရန် အတွင်းအားကို အလွန်အကျွံ ထုတ်သုံးမိပါက အတွင်းအား သုံးစွဲမှုမှာ ပိုမိုများပြားလာလိမ့်မည်သာ ဖြစ်သည်။

သွေးအေးသေမင်းတမန်ဖြစ်စေသော အေးစက်မြူခိုးမှာ ပို၍ထူထပ်လာသည်။

"ဟူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပို၍မှုန်ဝါးလာသည်။ ယခုအခါတွင် သူ၏ ဆံပင်များမှာပင် အေးခဲကာ တောင့်တင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါက ချွန်းဂါဆောင်းနဲ့ မတူဘူး"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အေးစက်သော ယင်စွမ်းအားနည်းလမ်းကို အသုံးပြုကြသော်လည်း ချွန်းဂါဆောင်းက ဓားသွားထဲတွင် ယင်စွမ်းအား ပါဝင်သည့် ဓားနည်းလမ်းကို သုံးခြင်းဖြစ်ပြီး သွေးအေးသေမင်းတမန်မှာမူ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

သူသည် ယင်စွမ်းအားဖြင့် နယ်မြေတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ရန်သူကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြီးနောက် လက်ဖဝါးစွမ်းအားဖြင့် ရိုက်နှက်သတ်ဖြတ်ခြင်းပင်။

ယင်စွမ်းအား နည်းလမ်းချင်း တူသော်လည်း အသုံးပြုပုံမှာ ကွဲပြားနေသည်။

ထိုအေးစက်မြူခိုးမှာ ထိုလူကို သွေးအေးသေမင်းတမန်ဖြစ်လာစေခဲ့သည့် သူ၏ လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာပင်။

ခဏတာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သဘောပေါက်ပြီ"

သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ခံစားလို့မရတာ မဟုတ်ဘူး။

အစကတည်းက...

"သူ ရွေ့လျားမနေခဲ့တာပဲ"

အပြာရောင်အလင်းတန်းတို့က ရှေ့တည့်တည့်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်းက အစကတည်းက အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ"