အခန်း ၁၀၇၆

အခန်း(၁၀၇၆)

လူအများစု၏ စိတ်ထဲတွင် အိုချီဟွာအပေါ် ထားရှိသည့် အမြင်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးပေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း သူတို့အား များပြားစွာ ရှင်းလင်းပြောကြားခြင်း မပြုတော့ဘဲ အချိန်တန်လျှင် အလိုအလျောက် နားလည်သွားကြလိမ့်မည်ဟုသာ သတ်မှတ်ထားချင်သည်။ ထို့နောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လူတိုင်းကို အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"လူတိုင်း... ငါနဲ့အတူ မြို့တံခါးဆီ လိုက်ခဲ့ကြ၊ အစီအရင်ကို ကာကွယ်ရမယ်"

လူတိုင်းသည် ရန်သူ့အန္တရာယ်မှာ အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးထံမှ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ဤပင်မမြို့ကြီးကိုသာ အသေအလဲ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် ရှိချေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အလဟဿ အသက်စွန့်ရခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ယခုအခါတွင် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးသည် ဤနေရာသို့ ဦးတည်လာနေပြီဖြစ်ပြီး ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းပန်တို့၏ တိုက်ပွဲမှာမူ ပြတ်ပြတ်သားသား အဖြေမထွက်သေးသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

"ချင်အကို... ရောက်လာပြီလား"

ချင်ယွမ်ဖုန်း ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ အိုယန်ယွန်းသည် သူ၏ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြို့တံခါးဆီသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာရှိ ကာကွယ်ရေးအစောင့်များသည် သတိအပြည့် မြှင့်တင်ထားကြပြီး မဟာအစီအရင်ကြီးသည်လည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။ အိုယန်ယွန်းသည် ဤနေရာကို အတော်လေး ကောင်းမွန်စွာ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲထားပုံရ၏။

ထိုသို့သော အချိန်၌ မြို့ပြင်ပတွင် ရုတ်တရက် အလင်းတန်းနှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် အိုချီဟွာနှင့် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးတို့၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

အိုချီဟွာသည် မြို့တံခါး၌ အစောင့်အကြပ်များ ထူထပ်စွာ ချထားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ ပြန်လာသည့်အချိန်တွင် ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်လှုပ်ခတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မြို့ထဲတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားနေပြီဟု တွေးတောမိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မဟာအစီအရင်ကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီးနောက် မဟာအစီအရင်ကို စောင့်ကြပ်နေသည့် အစောင့်များအား မြို့တံခါးဖွင့်ရန် ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း အစောင့်များ မြို့တံခါးကို ဖွင့်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာပြီး တိုက်ရိုက် အော်ပြောလိုက်၏။

"မြို့တံခါးကို မဖွင့်ကြနဲ့... မဟုတ်ရင် ယုတ်မာပက်စက်တဲ့ အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေး ဝင်လာလိမ့်မယ်"

အိုချီဟွာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အမူအရာ ချက်ချင်း ထင်ဟပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ချင်ယွမ်ဖုန်း... ငါက ကုဇေကြယ်ရဲ့ ကြယ်အရှင်သခင်ပဲ၊ မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို မြို့တံခါးအပြင်မှာ ပိတ်ဆို့ထားရတာလဲ"

အိုချီဟွာ စကားပြောပြီးနောက် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။ အကြောင်းမူကား သူသည် မြို့ပြင်သို့ မထွက်ခွာမီ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များကို မစဉ်းစားမိခဲ့သလို ချင်ယွမ်ဖုန်းက အိုယန်ယွန်းနှင့်အတူ မြို့ထဲသို့ ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏အပြန်လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤနှစ်ယောက်သည် မြို့ထဲရှိ သိုင်းပညာရှင်များကိုပင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ကြပြီ မဟုတ်လော။

"မင်းက ဘာဖြစ်လို့ အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးကို ဒီနေရာအထိ ခေါ်ဆောင်လာရတာလဲ... မင်းရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက် မြို့ထဲက သာမန်အရပ်သားတွေကို အဆိပ်ပြုချင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

အိုချီဟွာသည် ယခုအခါတွင် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးကို သူကိုယ်တိုင် ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူ၏အနီးတွင် ရှိနေသော အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးကလည်း မေးမြန်းလိုက်၏။

"ကြယ်အရှင်သခင် အို... ဒီကောင်လေးက မင်း ငါ့ကို ဖိတ်ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းလား၊ မင်းအတွက် ငါက သူ့ကို သတ်ပေးရမလား"

အိုချီဟွာက ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကို အထီးကျန်ကြယ်... ဒီကောင်လေးက ငါ့ရဲ့ ပစ်မှတ်တွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါတင်မကသေးဘူး... ပိုပြီး သန်မာတဲ့လူတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်၊ သူက ကျန်းပန်ရဲ့ စီနီယာအကိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနှစ်ယောက်က ဆက်ဆံရေး မကောင်းကြဘူး၊ ပြီးတော့ ကျန်းပန်နဲ့ ငါကလည်း အကျိုးစီးပွား ပဋိပက္ခ ရှိနေတော့ သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့က အဓိက ရည်မှန်းချက်ပဲ၊ အဲဒီနောက်မှ ဒီချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကိုင်တွယ်ရမှာ... ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာပဲ..."

သူသည် စကားပြောရင်းနှင့် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော မြို့တံခါးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ၎င်းမြို့တံခါးကို ယခုအခါ အစီအရင်တစ်ခုက လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ဖောက်ထွင်းရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

"အို... မင်းက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကနေ အပြင်ထုတ်ပြီး အပိတ်ခံလိုက်ရတာပေါ့ ဟုတ်လား"

အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်၏။

အိုချီဟွာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဝင်ဖို့က ထင်သလောက် မလွယ်ကူလှဘူး၊ ဒီအစီအရင်ကို အဲဒီတုန်းက ငါတစ်ယောက်တည်း ချမှတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတချို့ကို ရပ်တန့်ဖို့ဆိုရင် အတွင်းထဲကနေ တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အပြင်ဘက်ကနေ အစီအရင်ရဲ့ လည်ပတ်မှု နိယာမတချို့ကို ရပ်တန့်အောင် လုပ်ပြီး မဟာအစီအရင်ရဲ့ စွမ်းအင်ကို အားပျော့သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်"

အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း လုပ်စမ်းပါဦး"

အိုချီဟွာသည် မဟာအစီအရင်ကြီး၏ အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားပြီးနောက် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ် ပညာရပ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ကာ လည်ပတ်နေသော မဟာအစီအရင်ကြီးအပေါ် ဖိအားပေးလိုက်လေသည်။

သူသည် ၎င်း၏ နိယာမများကို ကျွမ်းကျင်သဖြင့် ယင်း၏ နိယာမတချို့ကို ယာယီအားဖြင့် ကမောက်ကမ ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အိုချီဟွာသည် မဟာအစီအရင်ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အတွင်းရှိ သိုင်းပညာရှင်များသည် မှင်တက်သွားကြရသည်။

ထို့နောက်မှ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြောသမျှ စကားအားလုံး မှန်ကန်ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြတော့၏။ အိုချီဟွာသည် မိမိ၏ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက် ကုဇေကြယ်ရှိ ဒေသခံများကိုပင် သစ္စာဖောက်ရဲချေသည်။

အကယ်၍ ဤအစီအရင် ပျက်စီးသွားပါက မည်သူမျှ ဘေးကင်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

---

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စောစောပိုင်းက လူသားကို ကိုင်တွယ်စဉ်ကပင် စွမ်းအားများစွာ ကုန်ခမ်းခဲ့ရသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ဆေးလုံးများကို သောက်သုံးခဲ့သော်လည်း အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသည်။ သူ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာလျှင်ပင် အိုချီဟွာနှင့် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးတို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်လာပါက သူတို့သည် အဆင့်မြင့်အဆင့် နတ်ဘုရား ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ယောက် ဖြစ်ကြသဖြင့် မည်သူက တောင့်ခံနိုင်မည်နည်း။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စွမ်းရည်မှာ ကောင်းမွန်လှသော်လည်း ထိုနှစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်လျှင် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျနေသေးပြီး ယခုကဲ့သို့ ထိုနှစ်ယောက် ပူးပေါင်းလိုက်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင်မူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။ ဤအခြေအနေကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သူတို့ မသိကြသလို ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် စစ်ကူခေါ်ရမည်လားဟု စိတ်ထဲက တွေးတောနေမိသည်။ စစ်ကူခေါ်လိုက်လျှင်ပင် ပိဖူကျန့်နှင့် ကျွမ်ယွမ်တို့သည် ဤနေရာသို့ ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မီးလျှံနဂါးသားရဲကြီး၏ ပြောပြချက်အရ ထိုနှစ်ယောက်သည် ယမမင်းမျိုးနွယ်စုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်အတွက် ယမမင်းမျိုးနွယ်စု၏ ခြေရာခံများနောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းစွာ လိုက်လံစုံစမ်းရင်း ကုဇေကြယ်နှင့် ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမဟာအစီအရင်ကြီးသည် သူတို့ ပြန်မလာမချင်း ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်သည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော်လည်း မိမိရှေ့ရှိ ကုဇေကြယ်၏ သိုင်းပညာရှင်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤလူများ၏ စွမ်းအားကို စုစည်းနိုင်လျှင် ၎င်းသည်လည်း အလွန် အစွမ်းထက်သော အင်အားတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု တွေးမိသွားသည်။ သူတို့အား မျှော်လင့်ချက် ပေးနိုင်သရွေ့ ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်ရန် ဖြစ်တန်ရာသည်။ ထို့ကြောင့် ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသိုင်းပညာရှင်များအား ပြောကြားလိုက်လေသည်။

"လူတိုင်း... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို တွန်းလှန်ရမယ်၊ သူတို့ကို တစ်ရက်လောက် ကြံ့ကြံ့ခံထားနိုင်ရင် လုံလောက်ပြီ... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါက ကူညီပံ့ပိုးပေးဖို့ အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တွေကို ဆက်သွယ်ထားပြီးပြီမို့လို့ပဲ"

"တစ်ရက်..."

သိုင်းပညာရှင်များသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤမဟာအစီအရင်ကြီးက သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ရက်တိုင်တိုင် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ပါ့မလား။

သို့သော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့သည် စွန့်ပစ်ခြင်း မခံရဘဲ ကူညီပံ့ပိုးပေးမည့် ပညာရှင်များ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်ဖြင့် ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူတိုင်းက အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"ငါတို့ နောက်ထပ် တစ်ရက်လောက် တောင့်ခံထားကြမယ်... လူတိုင်း အားတင်းထားကြစို့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤလူများက မည်မျှအထိ အစွမ်းအစများ ထုတ်ဖော်နိုင်မည်ကို မသိသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်စောင့်ပြီး အသေခံမည့် အဖြစ်ထက်စာလျှင် ပိုမိုကောင်းမွန်လှ ပေသည်။

ဝုန်းဝုန်း...

ကွက်တိပင် ထိုအချိန်၌ မဟာအစီအရင်ကြီးထံမှ ကျယ်လောင်လှသော မြည်ဟီးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ အမူအရာမှာ များစွာ ပြောင်းလဲသွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေသော မဟာအစီအရင်ကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် ညှပ်ပိတ်ခံလိုက်ရသည့် ဂီယာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ယင်း၏ လည်ပတ်မှုအရှိန်မှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ကျဆင်းသွားသောကြောင့်ပင်။ ရလဒ်အနေဖြင့် မဟာအစီအရင်ကြီး၏ စွမ်းအားသည်လည်း ချက်ချင်း အားနည်းသွားရချေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး... မဟာအစီအရင်ရဲ့ နိယာမတွေ အပြင်ဘက်ကနေ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ"

အစီအရင်ဆရာများထဲမှ တစ်ယောက်က လည်ပတ်မှု နှေးကွေးသွားသော မဟာအစီအရင်ကြီးကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤအခြေအနေသည် အလွန်ပင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းလှချေသည်။

ယခုအခါတွင် အိုချီဟွာသည် လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ခက်ထန်ဆိုးဝါးသွားရသည်။ အဆုံးသတ်တွင်မူ သူ၏ စောစောပိုင်းက မဟာအစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် လှုပ်ရှားမှုသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို များစွာ ကုန်ခမ်းစေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် အတွင်းရှိ လူများကလည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လာကြပြီး သူသည် သူတို့ကို ရည်ရွယ်၍ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အတွင်းရှိလူများ၏ သံသယများကို တတ်နိုင်သမျှ ပယ်ဖျောက်ရန်အတွက် အိုချီဟွာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စကားအချို့ ပြောဆိုရန် တွေးတောလိုက်ခြင်းပင်။