အခန်း ၁၀၇၈

အခန်း(၁၀၇၈)ကောင်းကင်ဓား

ယင်းကို မြင်လျှင် လူတိုင်းသည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြချေသည်။ အစီအရင်ဆရာများသည်လည်း ရုတ်ချည်းပင် ပျာပန်းခတ်သွားကြပြီး အထူးသဖြင့် သက်တမ်းနုသော အစီအရင်ဆရာအချို့မှာမူ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုနှုန်းကို ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သက်ကြီးဝါရင့် အစီအရင်ဆရာများသည် ထိုအချိန်၌ သိသိသာသာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကြီးကျယ်သော အစီအရင်ကြီးကို ပြုပြင်ရင်း သက်တမ်းနုသူများကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကျောင်းပေးနေကြချေသည်။

"မလောက်ဘူး ဖြစ်နေတယ်"

ကွက်တိ ထိုအချိန်၌ အစီအရင်ဆရာတစ်ဦးသည် လူအုပ်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အရင်းအမြစ်တွေ မလုံလောက်တော့ဘူး။ အစီအရင်ကြီး ပြုပြင်တာ ရပ်တန့်သွားတော့မယ်"

ထိုစကားကို ကြားလျှင် လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အစီအရင်တစ်ခုကို ပြုပြင်ရန်အတွက် များပြားလှသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အရင်းအမြစ်များ လိုအပ်သည်ကို ၎င်းတို့ မေ့လျော့နေခဲ့ကြပေရာ ၎င်းတို့ထံတွင် ရှိသည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အရင်းအမြစ်များမှာ နည်းပါးလှပြီး နေ့စဉ် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက်ပင် မနည်းလောက်ငှရုံမျှ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်မပေးနိုင်ကြချေ။

အင်အားကြီးမားသော မိသားစုအချို့မှ အဖွဲ့ဝင်အချို့သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အရန်အမြောက်အမြား ရှိနေကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ပေးလှူသင့်၊ မပေးလှူသင့် မသေချာသဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ အစီအရင်ဆရာများကို မည်သူမျှ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိကြပေ။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အရင်းအမြစ်တွေ မရှိရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ "

အိုယန်ယွန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အရင်းအမြစ်များသည်လည်း ပေါများခြင်း မရှိချေ။ သူမအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို ထုတ်ပေးလျှင်ပင် သမုဒ္ဒရာထဲ ရေတစ်စက် ချသကဲ့သို့သာ ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းမိချေသည်၊

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိုချီဟွာက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အားလုံးနီးပါးကို ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခွင့်ပြုချက် ရရှိမှသာ ကုဇေကြယ်ပေါ်ရှိ သိုင်းပညာရှင် မိသားစုများသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ခွဲဝေယူနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိချေသည်။

ထိုသို့သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အပိုင်းအစများကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ယင်းတို့ထဲတွင် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့ ပါဝင်ချေသည်။

ထို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို နေ့စဉ်လူမှုဘဝတွင် အသုံးပြုလေ့မရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကြီးကျယ်သော အစီအရင်ကြီးကို ပြုပြင်သည့်အခါတွင်မူ ထင်ရှားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိချေသည်။

ဝူး ဝူး ဝူး

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ရုတ်ချည်းပင် ကြယ်တာရာ အလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေရာ ယင်းသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှ ဖြာထွက်လာသော အလင်းရောင်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထုတ်ယူထားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို နတ်မိမယ်က ပန်းကြဲသကဲ့သို့ အစီအရင်ဆရာများထံသို့ ကြဲပက်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မလောက်ရင် ငါ့မှာ ရှိသေးတယ်။ လူတိုင်း အားမလျှော့ကြနဲ့ "

"လောက်ပြီ။ လောက်ပါပြီ"

အစီအရင်ဆရာများသည် မိုးရွာသကဲ့သို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို မြင်သောအခါ အလွန် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသဖြင့် စကားပင် ကောင်းမွန်စွာ မပြောနိုင်ကြတော့ချေ။

သခင်လေးချင်သည် စင်စစ် ဓနရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ ထို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ ထုတ်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

များပြားလှသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အရင်းအမြစ်များ၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် ထိုလူများသည် ကြီးကျယ်သော အစီအရင်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် ဆက်လက် ပြုပြင်ကြချေသည်။

"ချင်အကို။ နင်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ကူညီမှုအတွက် ငါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

အိုယန်ယွန်းက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"နင်က ဘာစကားတွေ ပြောတာလဲ။ ငါတို့အားလုံးက ဒုက္ခတစ်ခုတည်းကို အတူတူ ရင်ဆိုင်နေရတာပဲလေ။ ဒီအခက်အခဲကို လူတိုင်း ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ ငါက ဒီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ထုတ်ပြီး ကူညီတာက သဘာဝကျပါတယ်"

သူ၏ စကားကို ကြားရလျှင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အိုချီဟွာတို့ ယခင်က ပြောခဲ့သော စကားများကို နှိုင်းယှဉ်ကာ ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြောသည်ကိုသာ ပိုမို ယုံကြည်လိုစိတ် ရှိလာကြချေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့အတွက် အမှန်တကယ် တွေးတောပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ့ကို ဖော်ပြရန် စကားလုံး နှစ်လုံး အသုံးပြုရမည်ဆိုလျှင် ယင်းသည် အကျပ်အတည်း ကာလတွင် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာသော 'မဟာသူရဲကောင်း' ဟူ၍ ဖြစ်တန်ရာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း စုဆောင်းရရှိထားသော ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် မြင့်တက်လာချေသည်။

သို့သော်လည်း ပျော်ရွှင်ရန် စောလွန်းနေသေးချေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု အောင်မြင်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်လျှင် ဝိညာဉ်ဖမ်းအဆောင်အလံကို ထပ်မံ၍ လှုပ်ရှားစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် နောက်ထပ် မိစ္ဆာဝိညာဉ် အရိုးစုတစ်ခု ပေါ်လာပြန်ချေသည်။ ယခုအခါတွင် မိစ္ဆာဝိညာဉ် အရိုးစု သုံးခုသည် ကြီးကျယ်သော အစီအရင်ကြီးကို စဉ်ဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေကြပြီး စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ကြီးကျယ်သော အစီအရင်ကြီးတွင် ရုတ်တရက် ကြီးမားသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာချေသည်။

"အခုပဲ"

အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးသည် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အစီအရင်ဆရာများအနေဖြင့် ဤအက်ကြောင်းကို ပြုပြင်ရန် မလွယ်ကူလှပေရာ သူသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ အတွင်းသို့ ပြေးဝင်နိုင်ချေသည်။ သူ၏ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ မဟူရာ မြူခိုးကဲ့သို့သော အရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်းပင် ရစ်ပတ်သွားပြီးနောက် ပွင့်ဟသွားသော အက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် သူသည် အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားချေသည်။

"သူ ဝင်လာပြီ"

တစ်စုံတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ရာ အစီအရင်ကို ပြုပြင်နေကြသော အစီအရင်ဆရာများသည် ချက်ချင်းပင် ရူးသွပ်စွာ နောက်ဆုတ်သွားကြချေသည်။ မြို့တွင်းရှိ သိုင်းပညာရှင်များသည်လည်း နောက်သို့ ဆုတ်ပြေးကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးနှင့် ထိတွေ့မိပါက သေဆုံးခြင်းသို့သာ ဦးတည်မည်ကို သိကြပေရာ မည်သူမျှ ရှေ့သို့တက်၍ အသက်မစွန့်ရဲကြချေ။

ယင်းကို မြင်လျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ချက်ချင်းပင် စုစည်းကာ အပြေးသွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အပြည့်အဝ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိသေးပေရာ အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးကို မည်မျှကြာအောင် ခုခံနိုင်မည်ကို သူ မသိချေ။

သို့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လူအုပ်ထဲမှနေ၍ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်လာချေသည်။

ထိုပုံရိပ်မှာ အိုယန်ယွန်း ဖြစ်ချေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဓားကို ပြင်းထန်စွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးထံသို့ တိုက်ရိုက် ပိုင်းချလိုက်ချေသည်။

ဖွတ်

ကျိုးပဲ့လွယ်ပုံရသော ထိုကျောက်စိမ်းဓားသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သန့်ရှင်းသော ရောင်ခြည်တော်များကို ဖြာထွက်စေချေသည်။ ယင်းသည် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးကို ထိမှန်သွားသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပူပြင်းသော သံတုံးဖြင့် ကပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးသည် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဗီဇအရ နောက်သို့ ဆုတ်သွားချေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ မဟူရာ မြူခိုးကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်သည် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်ကာ ပျယ်လွင့်သွားသည်။

အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် အိုချီဟွာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသတရားများ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေချေသည်။

အိုချီဟွာသည် ရှင်းပြရန်အတွက် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည်။

"ငါ တကယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး ညီအစ်ကို အထီးကျန်ကြယ်။ ငါ အဲဒီတုန်းက ဒီ ထျန်းယုဓားကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ သူမဆီ လွှဲပေးခဲ့တာပါ။ သူမက ဒါကို တကယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ သူမဆီကနေ ပြန်ယူဖို့လည်း ငါ မတွေးမိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ဒါက နောက်ကျသွားပြီဆိုတော့ ခုနက ဖြစ်ပျက်သွားတာက"

"ဟွန့်... အိုချီဟွာ... မင်း ပြောတဲ့ စကားတွေက ယုံရခက်လွန်းတယ်"

အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးသည် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေချေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ခုနက ပြေးဝင်သွားသည့်အချိန်တွင် အိုယန်ယွန်း၏ ထျန်းယုဓားကြောင့် သူ အပြင်းအထန် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤ ထျန်းယုဓားသည် သူ့ကဲ့သို့ ဝိညာဉ်များကို ကျင့်ကြံသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအတွက် ကြီးမားလှသော သေစေနိုင်စွမ်း ရှိပေရာ ထျန်းယုဓားသည် အမြဲတမ်း အိုချီဟွာ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးအနေဖြင့် သူကလွဲ၍ မည်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမည်နည်း။

ဤသည်ကို တွေးမိလျှင် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးသည် သူ ကစားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရချေသည်။

အိုချီဟွာသည်လည်း အလွန် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးကို အမှန်ပင် လိမ်ညာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ တစ်ဖက်လူ ဆုံးမခံရသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ရယ်မောချင်နေသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ ရှေ့တွင် မရယ်ရဲကြောင်း သူ သိပေရာ ယခုအချိန်သည် ပျော်ရွှင်ရမည့်အချိန် မဟုတ်ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လက်ရှိ ပြဿနာကို မဖြေရှင်းရသေးသဖြင့် အိုချီဟွာသည် အလျင်အမြန်ပင် ထပ်မံ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါ ကျိန်ဆိုရဲတယ်။ ငါ သူမကို ဒီ ထျန်းယုဓား သုံးဖို့ အကြံပေးခဲ့တာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါ့ကို မိုးကြိုး ငါးချက် ပစ်ပါစေ"

အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေး၏ စိတ်ထဲမှ ဒေါသတရားများသည် အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားချေသည်။ အိုချီဟွာ၏ ကျိန်ဆိုမှုကြောင့် သူ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အိုချီဟွာက ကျိန်ဆိုခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ ယုံကြည်ရပေမည်၊ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တစ်ဖက်လူကို သရော်ရန် မမေ့လျော့ခဲ့ချေ။

"မင်း မွေးထားတဲ့ သမီးက ပါရမီ တော်တော် မြင့်တာပဲ"

အိုချီဟွာ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားချေသည်။

ဤကိစ္စကို မမြွက်ဟခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်၊ ယခု ယင်းကို မြွက်ဟလာသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ယခုအခါ မြို့တံခါးအတွင်းသို့ပင် မဝင်နိုင်သေးပေရာ သူ၏ ဒေါသတရားများကို ပေါက်ကွဲစရာ နေရာမရှိချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးကိုသာ တိုက်တွန်းနိုင်တော့သည်။

"သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးကို အမြန်ဆုံး ဖြိုဖျက်စမ်း"

အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးသည် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်ရာ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကာလအတွင်း၌ အစီအရင်ဆရာများသည် ပျက်စီးသွားသော အစီအရင် တည်ဆောက်ပုံကို ပြုပြင်ပြီးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ချေသည်။

အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးသည် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အခြားနေရာတစ်ခုကိုသာ ထပ်မံ ရှာဖွေနိုင်တော့သည်။

အိုချီဟွာသည် အတွင်းဘက်ရှိ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မုန်းတီးမှုများသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေချေသည်။ သူသည် ထိုကောင်လေးကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ သတ်ပစ်မည်ဟု သစ္စာဆိုလိုက်ခြင်းပင်။