အခန်း ၁၀၈၅

အခန်း(၁၀၈၅)

မိမိအား ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှည့်စား၍ ထွက်ပြေးစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု မူလက ပြောဆိုရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ထိုသို့ပြောပါက တစ်ဖက်လူက မိမိအား မလွဲမသွေ အထင်သေးသွားလိမ့်မည်ဟု တွေးမိသဖြင့် ထိုစကားကို မျိုသိပ်လိုက်လေသည်။

ယင်းအစား ၎င်းသည် မုသာဝါဒကိုသာ အလွယ်တကူ သုံးစွဲ၍ ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်၏။

"ညီအစ်ကို . မင်းထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ဒီလူတွေက ငါနဲ့ထွက်ပြီး မတိုက်ရဲကြဘူးလေ။ ငါတစ်ယောက်တည်း ဒီမှာ ဆက်နေနေလည်း ဘာမှအကျိုးမရှိတာမို့လို့ ငါလည်း ထွက်လာခဲ့လိုက်တာပေါ့"

အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးသည် နေရခက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ အိုချီဟွာသာ ထိုနေရာတွင် မရှိခဲ့ပါက ၎င်းအနေဖြင့်လည်း စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာ တိုက်ခိုက်ရဲမည်မဟုတ်ချေ။ အဆုံးစွန်၌ ထိုသူသည် လူအတစ်ယောက် မဟုတ်ပေရာ အိုချီဟွာက မိမိအား ထောင်ချောက်ဆင်နေသည်ဟု တွေးတောကာ အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်တန်ရာသည်။

"အိုချီဟွာ... ငါဒီကို ရောက်နေတဲ့ ရက်တွေအတွင်းမှာ မင်းက အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကုဇေကြယ်ရဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာကို ငါ အကုန်လုံး အကဲခတ်မိပြီးပြီ။ ဒါက တကယ့်ကို ယုတ်မာကောက်ကျစ်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။ မင်းလိုလူစားမျိုးကို ကုဇေကြယ်ကို ဆက်ပြီး အုပ်ချုပ်ခွင့်ပြုဖို့ ငါတို့ လုံးဝခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အခုအချိန်ကစပြီး မင်းကို ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီ" ချန်ယွီသည် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟွန်း..." အိုချီဟွာသည် ပျာယာခတ်သွားခြင်း မရှိသည့်အပြင် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးမှ နှေးကွေးစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "မင်းပြောတာ မှန်တယ်ပဲထားဦး... ဘာဖြစ်လဲ။ အခုအချိန်မှာ ငါက မင်းလို နိမ့်ကျတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ကြောက်နေရဦးမှာလား"

"နင်က ငါ့ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့လေ..." ချန်ယွီ၏ သွယ်လျသော မျက်ခုံးအစုံသည် တွန့်ကွေးသွားပြီး ထို့နောက်တွင် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟားဟားဟား... ငါက မင်းကို စော်ကားရုံတင်မကဘူး၊ မင်းကို သတ်ပါ သတ်ဦးမှာ။ မင်းစောင့်နေလိုက်... ငါ့လက်ထဲကိုသာ အမိမကျစေနဲ့။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ သာယာမှုတွေကြားထဲမှာ သေဆုံးသွားစေမယ့် စစ်မှန်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ငါလုပ်ပြမယ်"

စကားပြောပြီးနောက် အိုချီဟွာ၏ မျက်နှာတွင် မဖုံးကွယ်နိုင်သော လောဘရမ္မက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ချန်ယွီ၏ သွယ်လျလှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ အကဲခတ်နေခဲ့သည်။ ချန်ယွီသည် ထိုမျှလောက် ယုတ်မာသောလူနှင့် စကားပြောရခြင်းမှာ မိမိကိုယ်မိမိ ဒုက္ခရှာခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဒေါသအလိပ်လိပ်ထွက်ကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

ထို့နောက် အိုချီဟွာက အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးအား ပြောလိုက်၏။ "ညီအစ်ကို အထီးကျန်ကြယ်... ငါ မင်းကို အရင်က မပြောခဲ့မိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ ဒီအစီအရင်ကြီးမှာ တိုက်ခိုက်ဖို့ အလွန်လွယ်ကူတဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒါကတော့ ဒီဘက်က ဘယ်ဘက်မြို့ရိုးပေါ်မှာပဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက် အင်အားချင်းပူးပေါင်းပြီး အဲဒီနေရာကို တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါကို ဖျက်ဆီးဖို့က အချိန်ပိုင်းပဲ လိုတော့မှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါပေးထားတဲ့ ကတိတွေအကုန်လုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးက "ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းအရင်ဆုံး ထွက်မပြေးမိဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

အိုချီဟွာသည် အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီးမှ ရယ်မောလိုက်၏။ "ဟားဟားဟား... ဒါပေါ့... လုံးဝမပြေးပါဘူး"

ယခုအခါတွင် အဆင့်မြင့်အဆင့် နတ်ဘုရား နှစ်ယောက်သည် အစီအရင်ကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်နေကြပြီဖြစ်ရာ အိုချီဟွာ ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် ထိုအစီအရင်ကြီး၌ အားနည်းချက်များ အမှန်တကယ် ရှိနေခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤအစီအရင်ကြီးကို မည်သို့ပြုပြင်ရမည်ကို သုတေသနပြုနေစဉ်က ထိုနေရာကို အားဖြည့်ထားခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ အစီအရင်ဆိုင်ရာ သုတေသနမှာ အတော်အတန် တိမ်ငေါက်လွန်းလှသဖြင့် ရလဒ်မှာ စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းအနေဖြင့် အခြားသူများကိုသာ ဆက်သွယ်နိုင်တော့မည်ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အကြည့်သည် သံတမန်အမျိုးသမီး ချန်ယွီထံသို့ ရွှေ့လျားသွားပြီး ၎င်းက ပြောလိုက်သည်။ "သံတမန် ချန်ယွီ... သူတို့က ဒီအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးချင်နေကြတာ။ သူတို့ကို တားဆီးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို နင်သိလား"

ချန်ယွီက "ဘာနည်းလမ်း ရှိဦးမှာလဲ။ တိုက်ပွဲအတွက်သာ ပြင်ဆင်ထားလိုက်တော့" ဟု ဆို၏။

ဝုန်း...

အပြင်ဘက်ရှိ လူနှစ်ယောက်သည် အစီအရင်ကြီးကို စတင်တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အစီအရင် ပျက်စီးသွားရန်မှာ အချိန်တစ်ခုသာ လိုတော့၏။

"နင်က ငါတို့ကို တကယ်ကူညီဖို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်ပါစေလို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါက အတုအယောင်နဲ့ တူနေလို့လား" ချန်ယွီ၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ခဏမျှ ကြောင်အသွားစေသည်။

"အတုနဲ့တော့ မတူပါဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဒီလောက်လှတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အတုအယောင်တော့ ဖြစ်မလာနိုင်ပါဘူး"

ချန်ယွီက "စကားတတ်လိုက်တာ။ သူတို့ကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတဲ့ နည်းလမ်းကိုသာ အရင်ရှာရအောင်" ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဝေးတစ်နေရာသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ စီနီယာအစ်ကိုနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းပန်တို့သည် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရက်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း အနိုင်အရှုံးကို အဖြေမရှာနိုင်ကြသေးချေ။ သူတို့၏ နက်ရှိုင်းလှသော စွမ်းအားများသာ မရှိပါက လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းကပင် လဲပြိုသွားကြပြီ ဖြစ်တန်ရာသည်။

ထို့နောက် ၎င်းက ချန်ယွီအား ပြောလိုက်၏။ "နင်ဒီကို ရောက်နေတာ ကြာပြီမလား။ ကျန်းယန်က အခုအချိန်မှာ ကျန်းပန်နဲ့ လုံးထွေးနေတာကို နင်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမှာပါ။ သူသာ ကျန်းပန်ကို သုတ်သင်နိုင်ရင် ငါတို့ကို လာပြီး ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

"နင်က ဘာလို့ အဲဒီလောက်အထိ သေချာနေရတာလဲ" ချန်ယွီက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့က စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုတည်းမှာ အတူတူ ဝိုင်သောက်ခဲ့ဖူးလို့ပဲ" ဟု ဆို၏။

ချန်ယွီသည် စကားမဲ့သွားရရှာသည်။

ဝုန်း...

ကွက်တိပင် ထိုအချိန်၌ အစီအရင်ကြီးသည် စတင်တုန်ခါလာခဲ့သည်။ ဤလူနှစ်ဦး၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုမှာ လွန်စွာပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ယင်းပျက်စီးသွားရန်မှာ အချိန်ပိုင်းသာ လိုတော့သည်။

အစီအရင်ဆရာကြီး ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင်လည်း ယင်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ ၎င်းသည် တာတမံကျိုးပေါက်သွားသကဲ့သို့ပင် လုံးဝတားဆီး၍ မရနိုင်တော့သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

---

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်ချည်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ဓားအလင်းတန်းသည် လက်ခနဲ လင်းလက်သွားပြီး တစ်ဖက်လူက အစီအရင်၏ အပေါက်အပြဲကို ချိုးဖျက်တော့မည့် အခိုက်အတန့်၌ ၎င်း၏ ထိုက်ရွှီဓားရှည်သည် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးထံသို့ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်သွားခဲ့သည်။

"ကောင်လေး... မင်းလာတာ ကွက်တိပဲ။ မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်အထိ ရှိလဲဆိုတာ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက ကြွားလုံးထုတ်နေတာပဲလား"

အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးသည် အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ချက်ချင်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ဖမ်းအဆောင်အလံသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ၎င်းအား ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်ဖမ်းအဆောင်အလံ၏ လွှမ်းခြုံခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အတွင်းပိုင်းမှ သရဲတစ္ဆေများ၏ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ ဤအသံသည် သူတို့အား ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားသွားစေပြီး အတွင်း၌ ပိတ်မိနေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း ဇီဝအသက်စွမ်းအားများ ချက်ချင်း ဆုံးရှုံးသွားပုံရသည်။

"သူအထဲမှာ သေသွားပြီလား" လူတိုင်းသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သို့သော်လည်း ကွက်တိပင် ထိုအချိန်၌ ဆုတ်ဖြဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဝိညာဉ်ဖမ်းအဆောင်အလံသည် ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ပြဲသွားခဲ့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်း၏ ဓားကိုကိုင်ဆောင်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရပြီး ထို့နောက်တွင် လက်ခနဲ လင်းလက်သွားသော ဓားအလင်းတန်းများနှင့်အတူ ဝိညာဉ်ဖမ်းအဆောင်အလံကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပျံဝဲနေသော ဝိညာဉ်ဖမ်းအဆောင်အလံသည် ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

"ဘာ..."

အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးသည် မိမိမျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော အရာကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ဖမ်းအဆောင်အလံကို အမှန်တကယ် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်နိုင်သည်လော။ ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုးမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ဒီကောင်လေးမှာ တကယ်ပဲ စွမ်းရည်အချို့ ရှိနေပုံရတယ်" ကျန်းပန်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ကျန်းယန်သည် ဤဘက်သို့ လှမ်း၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စွမ်းအားကို အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းပန်သည်လည်း သူတို့၏ တိုက်ပွဲကို အာရုံစိုက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမူကား ဤတိုက်ပွဲ၏ နောက်ဆုံးရလဒ်သည် ၎င်းအပေါ်တွင် သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်ဖမ်းအဆောင်အလံမှ ရုန်းထွက်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ ဝိညာဉ်ဖမ်းအဆောင်အလံကိုပါ လက်ပြန်ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြစမ်းပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟွန်း..."

"ဟွန်း..."

အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးနှင့် အိုချီဟွာတို့နှစ်ယောက်လုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြ၏။ သူတို့ကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်အဆင့် နတ်ဘုရား ပညာရှင်ကြီး နှစ်ယောက်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မည်သည့်နေရာမှ ရရှိလာသော ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ဤမျှအထိ မောက်မာရဲသည်ကို သူတို့ မသိကြချေ။ သို့ဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် ၎င်းအား ပြင်းထန်သော သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုလူနှစ်ယောက်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်သွားကြသည်။

သို့သော်လည်း ကွက်တိပင် ထိုအချိန်၌ ဖြူဖွေးသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လက်ခနဲ လင်းလက်ဖြတ်သန်းသွားပြီး အိုချီဟွာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ ပြောဆိုသံကို ကြားလိုက်ရ၏။ "မင်းက အမိန့်ကို မနာခံချင်ဘူးဆိုမှတော့ ဒီနေ့ ငါလည်း မင်းကို အားနာနေဖို့ မလိုတော့ဘူးပေါ့"

"မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့လား..." အိုချီဟွာသည် မိမိရှေ့သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာသော ချန်ယွီကို ကြည့်ကာ မချိပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် "ငါမင်းကို တကယ့်ကို ရုပ်ဆိုးဆိုးနဲ့ သေစေရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"မကြွားလုံးထုတ်ပါနဲ့ဦး။ ငါတို့ တိုက်ခိုက်ပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်သူသေရမလဲဆိုတာ သိရလိမ့်မယ်" ချန်ယွီက ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့ ကောင်စုတ်တွေ... မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ ကြယ်အရှင်သခင် ရာထူးကို အမှန်တကယ် လုယူရဲတယ်ပေါ့။ မင်းတို့အားလုံး ချင်ယွမ်ဖုန်းရဲ့ ဂူအဆိပ်မိပြီး မျက်စိကန်းနေကြပြီ ထင်တယ်" အိုချီဟွာက အော်ဟစ်ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ချန်ယွီက "မင်းကို ရာထူးက ထုတ်ပယ်တာက ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲ၊ ဒါက သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ မင်းကိုယ်မင်းသာ သတိထားစမ်းပါ" ဟု ပြောဆိုလိုက်လေသည်။