အခန်း ၁၀၈၇

အခန်း(၁၀၈၇)

ယင်းနဂါးလက်သည်း၏ စွမ်းအားမှာ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှချေသည်။ ထိုသို့သော အချိန်မတိုင်မီက ဖြစ်ပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယင်းကို မဆင်မခြင် အသုံးပြုဝံ့မည် မဟုတ်ပေရာ အကြောင်းမှာ မည်သို့ အသုံးချရမည်ကို သေချာစွာ နားမလည်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လွင့်မျောခြင်း ရှေးဟောင်းနဂါးကြီးထံမှ နဂါးအကြေးခွံ ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်ကို ရရှိပြီးနောက်တွင်မူ ညဉ့်နက်အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကြီး၏ နဂါးလက်သည်းကို အမှန်တကယ် အသုံးပြုနိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ယခုမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခြင်းဖြစ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်း၏ အစွမ်းကို ကောင်းစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ အောင်မြင်စွာ တစ်ချက် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် သူသည် ထိုသူအား အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။ သူသည် နဂါးလက်သည်းကို စေခိုင်းရန် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများကို ချက်ချင်းပင် ပိုမိုထုတ်ဖော်လိုက်သော်လည်း ယင်းနဂါးလက်သည်းက အလွန်တရာ လောဘရမ္မက်ကြီးလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့မိပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စွမ်းအားများကို စုပ်ယူပြီးနောက် ယင်းသည် သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကိုပါ မပြတ်စုပ်ယူနေတော့သည်။ ထိုခဏ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး သိသိသာသာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရချေသည်။

သို့သော်လည်း ယင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ လွန်စွာ ထင်ရှားလှပေသည်။ နဂါးလက်သည်းသည် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးနှင့် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို စုပ်ယူပြီးနောက် လောကကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်သည့် အစွမ်းကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးအား ချက်ချင်းပင် ဝါးမြိုပစ်လိုက်တော့သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက် ရန်သူသည် ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း မည်သို့မျှ အခွင့်အရေး မရှိတော့ချေ။ အကြောင်းမှာ နဂါးလက်သည်းသည် ထိုသူ၏ ပုံရိပ်ကို တိုက်ရိုက် ပစ်မှတ်ထား သော့ခတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ မည်သည့်နေရာသို့ ပြေးပါစေ နဂါးလက်သည်း၏ အတိုင်းအဆ နယ်ပယ်ထဲမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းပင်။

ထို့နောက်တွင်မူ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

နဂါးလက်သည်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားသည် ကောင်းကင်ယံမှ မြင့်မားလှသော တောင်ကုန်းပေါင်း ရာချီ၍ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြိုကျလာသကဲ့သို့ အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ခြေမှုန်းလိုက်သည်။

ဤသို့သော အစွမ်းမျိုးမှာ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် မစွမ်းနိုင်တော့ရာ အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးသည် ပို၍ပင် တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ သူသည် ယင်းစွမ်းအားအောက်တွင် ခဏချင်း၌ပင် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ဆုတ်ဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

“ဒါ ဘယ်လို စွမ်းအားလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်နေရတာလဲ...” ထိုသိုင်းပညာရှင်များသည် ဤသည်မှာ နဂါးလက်သည်း၏ အစွမ်းဖြစ်ကြောင်း မသိကြသော်လည်း ယင်းက သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်ခုလုံးကို စိမ့်တက်သွားစေသည်ပင်။

“သခင်လေးချင် ဒုက္ခရောက်နေပုံပဲ...” တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မေ့လဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ထိုပြင်းထန်လှသော အစွမ်း၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရခြင်း ရှိ၊ မရှိ မသိနိုင်ချေ။ သူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးမှာမူ ထိုခဏချင်း၌ပင် ပြာမှုန့်အဖြစ်သို့ ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

လူအချို့က ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်အောင်ပွဲခံနေကြသော်လည်း အချို့ကမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးနားသို့ အမြန်ပြေးသွားကာ သူ့ကို ထွေးပွေ့လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး အော်ခေါ်ကြသည်။ “ချင်အကို... ဘယ်လိုနေသေးလဲ...” မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အသက်ရှူသံပင် ပျောက်ဆုံးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း မျှင်းမျှင်းမျှသာ အသက်ရှူနှုန်း ရှိနေသေးချေသည်။

“မြန်မြန်... တစ်ယောက်ယောက် ချင်အကို့ကို ကုသဖို့ ခေါ်သွားပေးကြပါ...” အိုယန်ယွန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ပြောလိုက်သည်။ ဆေးဖော်စပ်သူအချို့ အိုယန်ယွန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကုသရန် ခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။

---

တိုက်ပွဲသည် အဆုံးသတ်သို့ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းပန်တို့၏ တိုက်ပွဲသည်လည်း ဤခဏ၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ အဆုံးသတ်တွင် ကျန်းပန်သည် လက်မောင်းနှစ်ဖက်စလုံး ဖြတ်တောက်ခြင်းခံရပြီး ကျန်းယန်၏ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရချေသည်။

ကျန်းပန်ကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ကျန်းယန်သည် ထိုသူအား တိုက်ရိုက် ချည်နှောင်ကာ ဤနေရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် အိုချီဟွာတစ်ဦးတည်းသာ တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ကျန်ရှိတော့သည်။ သူသည် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပြီး ကျန်းပန် ဖမ်းဆီးခံရသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ထိုခဏ၌ ချန်ယွီသည် ဤအခွင့်အရေးကို တိုက်ရိုက်ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုသူအား လက်ဝါးတစ်ချက် ချက်ချင်း ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။

ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ဤလက်ဝါး၏ စွမ်းအား ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အိုချီဟွာကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ခဏချင်း၌ပင် လဲကျသွားစေသည်။ ထို့နောက် ချန်ယွီသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ ထိုသူကိုလည်း ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်လိုက်တော့သည်။

“ငါ့ကို ကယ်ကြဦး... မင်းတို့နှစ်ယောက် မြန်မြန် ငါ့ကို ကယ်ကြ... ငါက မင်းတို့ အဖေလေ...” အိုချီဟွာသည် သူ၏ သားနှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းပင် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ သားနှစ်ယောက်မှာ ယခုအခါတွင် မိမိကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ပြန်လည်ရရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူတို့သည် အဝေးတွင် နေရန် လိုအပ်ကြောင်း သိကြသဖြင့် ထိုသူအား လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြချေ။

အိုချီဟွာသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်ကို အိုယန်ယွန်းထံသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ရတော့သည်။ “သမီးကောင်းလေး... ငါ အမှားအချို့ လုပ်ခဲ့မိပေမယ့် ဒီနှစ်တွေထဲမှာ နင်တို့ကို ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကိုတော့ နင် မေ့လို့မရဘူးလေ... မြန်မြန်... ငါ့အတွက် စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောပေးပြီး ငါ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ လုပ်ပါဦး...”

အိုယန်ယွန်းသည် သူ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီးနောက် ထိုသူ့မျက်နှာကို တံတွေးဖြင့် ထွေးကာ ပြောလိုက်သည်။ “နင့်အပြစ်နဲ့ နင့်ကံပဲ...” ချက်ချင်းပင် ထျန်းယုဓားကို အိမ်မှ ဆွဲထုတ်ကာ အိုချီဟွာထံသို့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

“နင်လို လူမျိုးက ဒီလောကကြီးမှာ အသက်ရှင်ဖို့ မတန်ဘူး... သေလိုက်တော့...” သို့သော်လည်း သူမ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြားလက်တစ်ဖက်က တားဆီးလိုက်ချေသည်။ ထိုသူမှာ ချန်ယွီ ဖြစ်သည်။

“အိုချီဟွာက ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာ အပြစ်တွေ လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် စိတ်ချပါ... ငါတို့ တျန်ယွမ်ကြယ်ကပဲ သူ့ကို စီရင်ပါ့မယ်” ဟု ချန်ယွီက ပြောလိုက်သည်။

အိုယန်ယွန်းသည် အိုချီဟွာကို သတ်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ချန်ယွီ၏ တားဆီးခြင်းကို အမြဲ ခံခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုကြောင့် သူမသည် မကျေမနပ်ဖြင့် ငိုကြွေးကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

---

သုံးရက်ခန့် လွန်လွန်မြောက်မြောက် ရှိပြီးနောက်တွင်မူ အိုယန်ယွန်းသည် ဤနေရာသို့ အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း နိုးထလာသည်ကို မမြင်ရသေးချေ။ ကုဇေကြယ်မှ ကျော်ကြားလှသော သမားတော်များအားလုံး စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီး သူ၏ အခြေအနေတွင် မည်သည့် ပြဿနာ ရှိနေသည်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် မည်သည့် အဖြေမျှ မရှိကြဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း မည်သည့်အချိန်တွင် နိုးထလာမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြချေ။

“ချင်အကို... နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ အခုထိ နိုးမလာသေးတာလဲ...” အိုယန်ယွန်းသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရေရှည် မေ့မြောနေမှုသည် သူမကို လွန်စွာ စိတ်ထိခိုက်စေသည်။

“ဟူး...” မီးလျှံနဂါးသားရဲကြီးသည်လည်း မသက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မည်သို့သော ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မေ့မြောနေရသည်ကို မသိနိုင်ချေ။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ဤသည်မှာ ထိုသူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းထက်ပင် ပိုမို နာကျင်စရာ ကောင်းလှချေသည်။ သို့သော်လည်း မီးလျှံနဂါးသားရဲကြီးသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ လျန်ဟွာနှင့်အတူ အိုယန်ယွန်း၏ ဘေးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မိန်းကလေးယွန်း... ဝမ်းမနည်းပါနဲ့... ငါ ယုံကြည်တာကတော့ ညီအစ်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းဟာ ကံရိုးဇာတာ အလွန်ကြီးမားတဲ့သူမို့လို့ စောစော ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျရင် နိုးလာမှာပါ... အခုက အချိန်မကျသေးလို့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

“ဒါ့အပြင် နင်က အခု ကြယ်အရှင်သခင်အသစ် ဖြစ်လာပြီလေ... နင့်ရဲ့ အဓိက တာဝန်က အခု လှုပ်ခတ်ချောက်ချားနေတဲ့ ကုဇေကြယ်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် ကူညီပေးဖို့ပဲ... ညီအစ်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုတော့ ငါ စောင့်ရှောက်ထားမှာမို့လို့ စိတ်ချပါ...”

အိုယန်ယွန်းသည် သဘောမတူလိုသော်လည်း သူမသည် ကြယ်အရှင်သခင် ရာထူးကို ဆက်ခံပြီးနောက်တွင် နေ့စဉ် လုပ်ဆောင်စရာ ကိစ္စရပ်များစွာ ရှိနေချေသည်။ သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခု သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

သူမသည် အလျင်အမြန်ပင် ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ငါ တကယ်ပဲ သူ့ကို မေ့သွားတာပဲ... ငါ တစ်ခါတည်း မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားတာ... သူကတော့ ချင်အကို့ကို သေချာပေါက် ကုသပေးနိုင်မှာ...”

“သူက ဘယ်သူလဲ...” မီးလျှံနဂါးသားရဲကြီးက အံ့သြတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

အိုယန်ယွန်းသည် ထိုသူမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရင်းနှီးဆုံး မိတ်ဆွေဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် မည်သည်ကိုမျှ ထင်မချန်ထားဘဲ မီးလျှံနဂါးသားရဲကြီးအား ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြောပြလိုက်သည်။

လွင့်မျောခြင်း ရှေးဟောင်းနဂါးကြီးလား... မီးလျှံနဂါးသားရဲကြီး၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လွင့်မျောခြင်း ရှေးဟောင်းနဂါးကြီး တည်ရှိမှုကို သိရှိသော်လည်း ဤနေရာ၌ ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

---

အိုယန်ယွန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့်အတူ သွားလိုပြီး မီးလျှံနဂါးသားရဲကြီးသည်လည်း လိုက်ပါလိုချေသည်။

“နောက်တစ်ခေါက်မှပေါ့...” အိုယန်ယွန်းက ထိုသူ့ကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီလူကြီးက ဒေါသ အလွန်ကြီးတာ... ငါတို့က သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားရင် သူ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး...”

မီးလျှံနဂါးသားရဲကြီးသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤလွင့်မျောခြင်း ရှေးဟောင်းနဂါးကြီးမှာ သူထက် သက်တမ်းရင့်ပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ အထူးကျွမ်းကျင်သူကြီး ဖြစ်သည်။

ထိုသူနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းသော်လည်း သူ၏ စိတ်နေသဘောထားကို မသိနိုင်ချေ။ မီးလျှံနဂါးသားရဲကြီးသည် ဤစွန့်စားမှုကို မဆင်မခြင် မလုပ်ဝံ့ချေ။ အကြောင်းမှာ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုပါ ပတ်သက်သက်ဆိုင်သွားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုလွင့်မျောခြင်း ရှေးဟောင်းနဂါးကြီးက မကူညီလိုပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပစ်ပယ်ထားခြင်းကိုသာ ခံရပေလိမ့်မည်။

ဤသို့ တွေးတောရင်း မီးလျှံနဂါးသားရဲကြီးသည် ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်သည်။ နောင် အနာဂတ်တွင် အချိန်များစွာ ရှိသေးရာ သူသည် ယခုခဏ၌ လွင့်မျောခြင်း ရှေးဟောင်းနဂါးကြီးအား တွေ့ဆုံရန် အလျင်စလို မလုပ်ဆောင်လိုတော့သဖြင့် ထိုသူအား သွားရောက် နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုတော့ချေ။