အခန်း ၁၀၉၂
Vol. 52 Ch. 1092
အခန်း(၁၀၉၂) ကွီလင်း
“အိုချီဟွာက ရှေးဟောင်းရေခဲလွှာကန်ကို သွားတဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ ရှုယန်ဆေးလုံးကို သောက်လေ့ရှိတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်၊ ဩော်… ဒါနဲ့…”
ထိုစဉ် အိုယန်ယွန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ချင်အကို… ငါတို့ဆီမှာလည်း ရှေးဟောင်းရေခဲလွှာကန် ရှိတာပဲ၊ နင်ရလာတဲ့ သွေးတိမ်တိုက်လင်ဇီးကို သုံးချင်ရင် ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှေးဟောင်းရေခဲလွှာကန်ကို သုံးပြီး ကျင့်ကြံရင်တော့ အံ့ဖွယ်အာနိသင် ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်”
ဖန်ယွမ်ကလည်း ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိမိကိုယ်တိုင် ယင်းအချက်ကို မစဉ်းစားမိခဲ့ကြောင်း တွေးတောနေမိသည်။ သွေးတိမ်တိုက်လင်ဇီးသည် ကောင်းမွန်သောအရာ ဖြစ်သော်လည်း သာမန်နတ်ဘုရားများ မခံမရပ်နိုင်လောက်သည့် ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်တန်ရာသည်။
သို့သော်လည်း ကွက်တိပင် ချန်ယွီက ကြွေပုလင်းငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ အဲဒီလောက်အထိ အလုပ်ရှုပ်စရာ မလိုပါဘူး၊ ဒီထဲမှာ နှင်းဝိညာဉ်ဆေးလုံး ပါတယ်၊ ဒါကို သောက်ပြီးရင် သွေးတိမ်တိုက်လင်ဇီးရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ထိရောက်စွာ ပေါင်းစပ်ပေးနိုင်လို့ စုပ်ယူတဲ့ ဖြစ်စဉ်မှာ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်ပျက်စီးအောင် မလုပ်နိုင်တော့ဘူး၊ ရော့… ယူထားလိုက်”
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိအား ကမ်းပေးလာသော ကြွေပုလင်းငယ်လေးကို ကြည့်ကာ မပြောဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။
“အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လက်ဆောင်တွေကို ငါ မယူချင်ဘူး၊ နင့်ပစ္စည်းကို ငါယူရင် ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ရတော့မှာပေါ့၊ စိတ်မကောင်းစရာက ငါ့ဆီမှာ ထုတ်ပြစရာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဘာမှမရှိဘူး ဖြစ်နေတယ်”
ချန်ယွီက ဆိုသည်။
“နင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ၊ ဒါက ငါ့ဘက်က ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခုနက နင်ပြောတဲ့စကားတွေက ငါ့ရင်ထဲက အာဃာတနှောင်ကြိုးကို ဖြေဖျောက်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့လို့ပဲ”
“ဘာစကားလဲ”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ချန်ယွီက ပြောလိုက်သည်။
“နင့်အတွက်တော့ ရိုးရိုးတန်းတန်း စကားတစ်ခွန်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ အလွန်အရေးကြီးပါတယ်၊ နင် နှင်းဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို ရပြီဆိုတော့ သွားပြီး ကျင့်ကြံတော့လေ၊ ငါလည်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဖို့ နေရာတစ်ခု လိုအပ်သေးတယ်”
အိုယန်ယွန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချန်ယွီ၏ နှင်းဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မိမိဘက်က ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မည်သည့် အဖိုးတန်ရတနာမျှ မပေးရသေးသဖြင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို သတိပြုမိသွားသည့်အလား ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ နင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ၊ နင် ဒီနေ့လို အခြေအနေမျိုးကို ရောက်ရှိလာတာက ငါ့အတွက် အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ပဲ၊ အလွန်အကျွံ မတွေးပါနဲ့”
အိုယန်ယွန်းသည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသော စီးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမအနေဖြင့် စောစောက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တစ်စုံတစ်ခု ပေးချင်ရခြင်းမှာ သူနှင့် ပိုမိုနီးစပ်ချင်ပြီး သူက မိမိအား စကားများများ ပြောစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားများကြောင့် မိမိကိုယ်ကို လျစ်လျူရှုမခံရဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ချန်ယွီကို ပြောလိုက်သည်။
“နင် အနားယူဖို့ လိုတယ်ဆိုရင် ငါ အခန်းတွေကို အခုပဲ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက ချန်ယွီနှင့် ဖန်ယွမ်တို့ကို အနားယူရန် ခေါ်ဆောင်သွားဖို့ အိမ်တော်ထိန်းကြီးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
“ချင်အကို… ငါတို့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ကြမလဲ”
အိုယန်ယွန်းက မေးလိုက်သည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။
“အခုက နင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အချိန်ပဲလေ၊ နင် ဘာလုပ်သင့်လဲ၊ ငါက နင့်ဘေးမှာ အမြဲ လိုက်ပါပေးနေဖို့ လိုသေးလို့လား”
အိုယန်ယွန်းသည် အသားမကျသေးခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူမက စကားတစ်ခွန်း ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ ကာကွယ်ရေးအစောင့်တစ်ဦး ဝင်ရောက်လာသည်။ သူက သူမ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကြယ်အရှင်သခင်… အပြင်မှာ အရှင်ကို တွေ့ချင်တဲ့လူတစ်ယောက် ရှိပါတယ်၊ သူက အရှင်ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်လို့ ပြောပါတယ်”
“မိတ်ဆွေဟောင်းဟုတ်လား”
အိုယန်ယွန်းသည် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တွေဝေသွားသည်။ သူမက ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက ပြောသည်။
“နင်က ဒီလောက် အရွယ်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး၊ အပြင်ထွက်ပြီး သွားတွေ့လိုက်လေ”
“နင် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမယ်”
အိုယန်ယွန်းက အနည်းငယ် ရှက်ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း သဘောတူသည်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူမက သူ့ကို ဆွဲကာ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။
---
၎င်းတို့ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အိုယန်ယွန်းသည် ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသော အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်တစ်ဦးကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် ချောမောသော မျက်နှာနှင့် ထူးခြားထက်မြက်သော အရှိန်အဝါ ရှိသည်။ သာ၍ အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်မှာ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် နဂါးဦးချိုကဲ့သို့သော အချွန်နှစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်ဖက်လူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည့်အလား သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။
“ကွီလင်း”
ချင်ယွမ်ဖုန်း စကားတစ်ခွန်း ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ အိုယန်ယွန်းက ထိုသူကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။ ထို့နောက် သူမက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အနားသို့ အမြန်လျှောက်သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရှုရင်း ဆိုသည်။
“တကယ်ပဲ နင်လား”
တစ်ဖက်လူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ယွန်းအာ… မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနားသို့ လျှောက်သွားသော်လည်း ထိုစဉ်မှာပင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော ဝါရင့်သိုင်းပညာရှင် အနည်းငယ်က လူငယ်၏ နောက်ကွယ်မှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အနားမတိုးနဲ့”
၎င်းတို့ ပြောဆိုလိုက်စဉ်မှာပင် ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့၏ သဘောထားမှာ အလွန် ပြတ်သားလှသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ဘဲ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှပါလား”
အိုယန်ယွန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် လူငယ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလူတွေက နင့်လူတွေချည်းပဲလား”
“သူတို့က ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေပါ”
လူငယ်က ဆိုသည်။
“သူတို့ကို နောက်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်၊ ချင်အကိုကလူဆိုးမဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က ဘာလို့ သူ့ကို ဝိုင်းထားကြတာလဲ”
အိုယန်ယွန်းက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက လျှောက်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အနားသို့ ဆွဲခေါ်ကာ မိတ်ဆက်ပေးသည်။
“ ဒါက ငါ့သူငယ်ချင်း ကွီလင်းပဲ၊ သူက ငါ့တို့ ကုဇေကြယ်က မဟုတ်ဘူး၊ သံယုကြယ်က လာတာ၊ ပြီးတော့ သူက ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပေါ့”
ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အကြည့်က အနည်းငယ် ရွေ့လျားသွားသည်။ ထိုသူသည် ချောမောခန့်ညားပြီး သားနားသော်လည်း ထူးခြားပြီး အလွန် အစွမ်းထက်ဟန်တူသော စွမ်းအင်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
အကယ်၍ သူ မမှားဘူးဆိုလျှင် ယင်းက ထိုသူ၏ အလွန် သန်မာလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖြစ်တန်ရာသည်။ ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူများ၊ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများနှင့် သားရဲကျင့်ကြံသူများ အားလုံးသည် မတူညီသော ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။
၎င်းတို့အနက် ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူများသည် ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အဓိကထား ကျင့်ကြံကြခြင်း ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဤအကြောင်းကို အနည်းငယ် သိရှိထားသည်။
“သူက ဘယ်သူလဲ”
ကွီလင်းက မေးလိုက်သည်။
“ငါ အခုတင် မိတ်ဆက်ပေးပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား၊ သူက ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးလေ”
အိုယန်ယွန်းက ပြောလိုက်သည်။
ကွီလင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သော အကြည့်မှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩရိပ်များ ပေါ်လာကာ ပြောလိုက်သည်။
“သူက တကယ်ပဲ အလယ်အလတ်အဆင့် နတ်ဘုရား တစ်ယောက်လား”
“ဟုတ်တယ်”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။
“နင့်ရဲ့ ပါရမီက ကောင်းမွန်ပုံရပါတယ်၊ ဒီလို အစွမ်းမျိုးက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ယှဉ်နိုင်နေပြီပဲ”
ကွီလင်းက ပြောလိုက်သည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။
“နင် ဒီကို လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး၊ ငါတို့ လျှောက်လည်ကြမလား”
အိုယန်ယွန်းက ပြောပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းဘက်သို့ ထပ်မံလှည့်ကာ ဆိုသည်။
“ချင်အကို… နင် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမယ်”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါမိသည်။ သူမက မိမိ ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား မည်သည့်အရာကိုမဆို သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါစေချင်နေသည်။ ထိုစဉ် အိုယန်ယွန်းက ကွီလင်းကို ထပ်မံကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“နင် မပြောရသေးဘူး၊ ငါတို့ဆီကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ”
သူမ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် လူစုသည် လမ်းမကြီးဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကွီလင်းက ဆိုသည်။
“ငါ နင်နဲ့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ နင့်ကို လာတွေ့ချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က ကုဇေကြယ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်လို့ ငါကြားတယ်၊ ဟုတ်လား”
“အင်း…”
အိုယန်ယွန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကွီလင်းက မေးသည်။
“အဲဒီ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် နင့်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ဘူးမလား”
အိုယန်ယွန်းက ဆိုသည်။
“ထိခိုက်မှုကတော့ ရှိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေ ဖြစ်သွားပါပြီ၊ အခု ငါက ကုဇေကြယ်ရဲ့ ကြယ်အရှင်သခင်အသစ် ဖြစ်နေပြီလေ”
ကွီလင်း၏ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်းပင် အံ့ဩသွားသော အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဒါဆို… နင့်အဖေ အိုချီဟွာက…”
“အဲဒီလူအကြောင်းကို မပြောနဲ့”
အိုယန်ယွန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမက သူ့ကို ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကွီလင်းသည် ထိုအဖေနှင့် သမီးကြားတွင် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိသော်လည်း အိုယန်ယွန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ဆက်လက်၍ စကားမဆိုတော့ပေ။