အခန်း ၁၁၀၄

အခန်း(၁၁၀၄)

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "ဒီကိုလာတာကတော့ သံယုကြယ်ရဲ့ ကြယ်အရှင်သခင်ကို ရှာပြီး အခြေအနေတွေကို ရှင်းပြဖို့၊ ပြီးတော့ သူ့သဘောထားက ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ယွီက "တကယ်လို့ သူက ငါတို့ကို တွေ့ဖို့ ဆက်တိုက်ငြင်းဆန်နေရင် ငါတို့က ဒီမှာပဲ အကန့်အသတ်မရှိ စောင့်နေရမှာလား" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါဆို နင့်အစီအစဉ်က ဘာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်၏။

ချန်ယွီက "သူ ထွက်လာပြီး ငါတို့ကို တွေ့မှာကို စောင့်နေမယ့်အစား ငါတို့ ဒီနေရာရဲ့ မြေပြင်အနေအထားကို အရင်ဆုံး စူးစမ်းသင့်တယ်။ တကယ်လို့ ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံလာရရင်တောင် ဆုတ်ခွာဖို့ လမ်းကြောင်းရှိတာပေါ့" ဟု ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒါက အကြံကောင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအစီအရင်တွေကိုတောင် ငါတို့ ချိုးဖျက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။

ချန်ယွီက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အစီအရင်တွေက မင်းအတွက် ပြဿနာမဟုတ်လောက်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား" ဟု မေးသည်။

"သခင်မလေး... ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

ချန်ယွီက "မင်း ကုဇေကြယ်ရဲ့ မဟာအစီအရင်ကို လုံးဝ ပြုပြင်ပေးလိုက်တာကို ငါ့မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်ခဲ့တာလေ။ အစီအရင်တွေအပေါ် အသေးစိတ် နားလည်မှုမရှိဘဲနဲ့တော့ ဒါကို လုပ်နိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ သူမ ပြောသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ့လက်ထဲတွင် အစီအရင်ထိန်းကျောင်းခြင်း ပညာရပ် ရှိနေသရွေ့ ဤနေရာရှိ အစီအရင်များကို အမှန်တကယ် ချိုးဖျက်နိုင်ပေသည်။

ချန်ယွီ၏ အတွေးအကြံများက အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာလှသည်ဟု ထင်ရ၏။

ထို့နောက် သူက "ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ယွီက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး "သွားကြစို့" ဟု ဆိုသည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် လူရိပ်နှစ်ခုစလုံးသည် အခန်းထဲမှ သဲလွန်စမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားရာ ကိုယ်ရံတော်ပင် သတိမပြုမိလိုက်ချေ။

---

ဤနေရာ၏ မြေပြင်အနေအထားက အလွန် ရှုပ်ထွေးပုံရပြီး မဟူရာတောင်ကုန်းကြီးများကြားတွင် ထူးဆန်းသောအရာအချို့ ဝှက်ကွယ်နေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ချန်ယွီတို့သည် မဟာအစီအရင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် တောင်တန်းကြီးတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားကြ၏။

ဤနေရာရှိ သစ်ပင်များသည်လည်း အစိမ်းရင့်ရောင် သန်းနေသည်။

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးမျှော်ကြည့်ရှုလိုက်ကြ၏။

ဤနေရာတွင် အစီအရင်များစွာ မရှိကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် အဓိကအားဖြင့် ကြယ်အရှင်သခင်၏ အဓိကခန်းမ ပတ်ပတ်လည်တွင်သာ စုပြုံနေပြီး ကျန်ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မူ အစီအရင်များ မရှိချေ။

"အဲဒါ ဘာလဲ"

ထိုစဉ် ချန်ယွီက ရုတ်တရက် အဝေးတစ်နေရာသို့ လက်ညှိုးညွှန်လျက် မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မခံစားမိသဖြင့် သူမ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်ပေ။

သူက "နင် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်ယွီက ခေါင်းညိတ်ကာ "ငါကျင့်ကြံတဲ့ ကျင့်စဉ်က နတ်မီးလျှံခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတာ။ ဒါကြောင့် ငါ့ကိုယ်တွင်းမှာ မီးစွမ်းအင်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ပြီးတော့ မီးစွမ်းအင်ကို သုံးရင် ပြင်ပကမ္ဘာအပေါ် ငါ့ရဲ့ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းကို ပိုကောင်းစေတယ်။ ခုနတင်ပဲ မျက်နှာချင်းဆိုင်တောင်အောက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အေးစက်စက် အငွေ့အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ငါ ခံစားမိတယ်၊ အဲဒါက ငါ့ကျင့်ကြံမှုကို သက်ရောက်မှုရှိစေနိုင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် "ဒါဆို အဲဒီမျက်နှာချင်းဆိုင်နေရာမှာ တစ်ခုခု ဝှက်ထားတာ ဖြစ်တန်ရာတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သံယုကြယ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တာပေါ့" ဟု ချန်ယွီက ပြောသည်။

"သွားကြည့်ကြရအောင်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်၏။

ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် စူးစမ်းရန်အတွက် မျက်နှာချင်းဆိုင်တောင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ချန်ယွီက ရုတ်တရက် "ရှေ့နားမှာ အားကောင်းတဲ့ ဖိအားတစ်ခုကို ငါ ခံစားနေရတယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့ ဆက်သွားရင် ထူးဆန်းတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ လှုပ်ရှားမှု သိပ်ကြီးသွားရင် ဒီကလူတွေကို သိသွားစေလိမ့်မယ်" ဟု တားလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်၏။ "လောလောဆယ်တော့ ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ရအောင်။ မဟုတ်ရင် ကွီရှူးတို့ ငါတို့ကို သံသယဝင်သွားလိမ့်မယ်။"

ပြောပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းက "နင်ပြောတဲ့ အေးစက်စက် အငွေ့အရှိန်အဝါကို ငါ ခံစားမိမလားဆိုတာ စမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါလည်း အသေးစိတ် ထပ်ပြီး အာရုံခံကြည့်မယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် အဲဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်။"

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လက်ရှိနေရာမှနေ၍ ထိုနယ်မြေကို စတင်စူးစမ်းကြ၏။

သို့သော် အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်မသိ၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုစွမ်းအင်၏ တည်ရှိမှုကို မခံစားရသေးချေ။ ထိုအချိန်တွင် ချန်ယွီသည်လည်း အာရုံပြန်စုစည်းလာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

ချန်ယွီက ခေါင်းခါလျက် "ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘူး။ အဲဒီမှာ ဝှက်ထားတဲ့အရာက သိပ်နက်ရှိုင်းလွန်းတယ်" ဟု ပြောသည်။

မိုးလင်းတော့မည့် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက "ငါတို့ အရင်ပြန်ကြရအောင်။ တကယ်လို့ ကွီရှူးက ငါတို့မရှိတာ သိသွားရင် သူ စိတ်ပူလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟင်းဟင်း... သူက ငါတို့ ထွက်ပြေးသွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား" ချန်ယွီက ရယ်မောလျက် ပြော၏။ "သူက ငါတို့ကို ဒီမှာပဲ နေစေချင်နေတာ။"

---

တစ်ဖက်တွင်မူ။

ကွီရှူး၏ နေအိမ်တွင် သူသည် ရှေ့ရှိ ကိုယ်ရံတော်များကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ စားပွဲကို ရိုက်လျက် ကြိမ်းမောင်းနေ၏။ "အသုံးမကျတဲ့ အကောင်တွေ။ ငါ့အတွက် ဘာအသုံးကျလို့လဲ။ လူနှစ်ယောက်ကိုတောင် စောင့်ကြည့်မထားနိုင်ဘူး။"

"သခင်လေး... သူတို့ ထွက်သွားတာကို ကျွန်တော်တို့ တကယ် မခံစားမိလိုက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာ။ ဒါက သိပ်ထူးဆန်းလွန်းတယ်" ဟု ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

ကွီရှူးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ ဆင်ခြေတွေကို ငါ့ကို မပြောနဲ့။ ငါ အလိုရှိတာ သူတို့ကို ရှာဖို့ပဲ။ မင်းတို့မှာ အချိန်နှစ်နာရီရှိတယ်။ တကယ်လို့ ချင်ယွမ်ဖုန်းနဲ့ ချန်ယွီကို မတွေ့သေးရင် မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့ကြ။"

လက်အောက်ငယ်သားများမှာ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

သို့သော် ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "သခင်လေး ကွီရှူး... ဘာလို့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက်က မင်းကို ပြစ်မှားမိလို့လား။"

ကွီရှူး ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ချန်ယွီတို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ချန်ယွီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤအမျိုးသမီးက မည်မျှ လှပကြောင်း၊ သူမ၏ အပြစ်ပြောဖွယ်မရှိသော အသားအရေက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆိတ်ချင်စိတ် ပေါက်ဖွားစေကြောင်း သတိပြုမိသွား၏။

"အို... သခင်လေးချင်၊ မင်း နောက်နေတာပဲ။ ဒီလက်အောက်ငယ်သားတွေက စကားမနားထောင်လို့ ငါ ဆုံးမနေတာပါ။ ငါ့ရဲ့ မယဉ်ကျေးမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။" ကွီရှူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဒီလူတွေကို ဆက်ထားလည်း အပိုပဲလို့ ခံစားရတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဧည့်သည်တွေကိုတောင် သေချာ မပြုစုနိုင်ဘူး။ သတ်ပစ်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လက်အောက်ငယ်သားများမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြ၏။

ကွီရှူး၏ သတ်မည်ဟူသော စကားမှာ အလကားပြောခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်တတ်သူဖြစ်ပြီး ဤလူများ၏ အသက်မှာ သူ့လက်ချောင်းတစ်ချက် လှုပ်ရုံဖြင့် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ဒီလောက်အထိ လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက အားနည်းလွန်းတော့ ငါတို့ ထွက်သွားတာကို မရိပ်မိတာကလည်း သဘာဝကျပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို သူတို့ကို ငါ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ" ကွီရှူးက မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "သူတို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်၏။

ကွီရှူး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လက်အောက်ငယ်သားများကို "သွားကြတော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး... အသက်ချမ်းသာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ကပျာကယာ ပြောဆိုကြ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

ဤလောက၏ နိယာမကလည်း လူအများစုကို ချည်နှောင်ထားပုံရပြီး အင်အားမရှိလျှင် အခြားသူများ၏ ကြိုးဆွဲရာကရသည့် ကိရိယာတစ်ခုသာ ဖြစ်လာကာ အသုံးမဝင်တော့သည့်အခါ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

"ငါ မေးပါရစေဦး... သခင်လေး ကွီရှူး၊ ငါတို့ကို ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ကွီရှူးသည် ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်လိုသော်လည်း ထိုအချက်ကို အပြင်ပန်း၌ ထုတ်မပြောနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူက ဆင်ခြေတစ်ခုကို လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးလိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ အမည်းရောင် သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်၏။ "ဒီထဲမှာ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် နှင်းဝိညာဉ်ဆေးလုံး ရှိတယ်။ သာမန် နတ်ဘုရားတွေအတွက်တောင် ဒါက ကြီးမားတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိပြီး ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ဖို့ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ။ ငါ ဒါကို မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် လက်ဆောင်ပေးဖို့ ပြင်ထားတာ။"