အခန်း ၂၄၂

အခန်း (၂၄၂) - အမှတ်အသား

ထိုလူများ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားချိန်တွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ရှိ မြေပြင်၌ အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာလေသည်။ အခြားအဖွဲ့များက သူတို့၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ကျူးလင်အား မထိပါးရဲတော့ပေ။ ကျူးလင်သည် သူမ၏ ဓားကို အောက်သို့ချလိုက်ပြီး သူတို့ကို ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ဘယ်သူ စမ်းကြည့်ချင်သေးလဲ..."

သူမ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော မေးခွန်းကို ကြားပြီးနောက် ထိုလူများသည် သတိထားကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ လတ်တလောတွင် သူမကို တိုက်ခိုက်မည့် အကြံအစည် မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်က မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့က ဘယ်သူတွေလဲ... ဘယ်ကလာကြတာလဲ..."

လက်ရှိ စွမ်းအားများဖြင့် ကျူးလင်ကို ပြန်ပေးဆွဲရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိသည်ကို သိထားသဖြင့် လူငါးယောက်ပါဝင်သော အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်က သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း လက်နက်များကို အောက်ချလိုက်ကြလေသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့နာမည်က ရွှဲ့ချင်းဟွမ်ပါ... ဒီအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပေါ့...”

“ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားတဲ့အချိန် အနီးနားက စခန်းတစ်ခုကနေ ခင်ဗျားကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ တာဝန်ကို လက်ခံခဲ့တာပါ...”

“သူတို့က ခင်ဗျားကို ဘာလို့ ပြန်ပေးဆွဲချင်တာလဲ ဆိုတာတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့မှာ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာပုဂ္ဂိုလ်ရေး ရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး... ဆုကြေးက မဆိုးတာကြောင့်မို့လို့ ဒီတာဝန်ကို ယူခဲ့ကြတာပါ..."

ကျူးလင်သည် သူတို့ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး တွေးလိုက်သည်။

‘သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ဆိုရင် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ရှာဖွေဖို့ ဒါမှမဟုတ် မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါတွေကို အမဲလိုက်ဖို့ဆိုတာ မခက်ခဲပါဘူး...’

‘အရင်က ကျီယန်ပြောခဲ့တာ မှန်ပုံရတယ်... အပြင်ဘက်မှာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ မရှိတော့ဘူးပဲ... အခြေအနေက ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ဆိုးရွားနေပုံရတယ်...’

ဤအရာကို စိတ်ထဲမှတ်ထားရင်း သူမသည် ရွှဲ့ချင်းဟွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ကို ကျွန်မတို့စခန်းမှာ အလုပ်တစ်ခုပေးမယ်ဆိုရင် လက်ခံမလား..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ရွှဲ့ချင်းဟွမ်မှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ သူသည် ကျူးလင်ကို နိုးကြားစွာ အကဲခတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ လာခဲ့ကြတာလေ... ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီချင်ရုံတင်မကဘဲ အလုပ်တောင် ပေးချင်ရတာလဲ..."

ကျူးလင်သည် သူမ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်တို့က ဒီကိုလာပြီး ကျွန်မကို ပြန်ပေးဆွဲချင်တာ ဒီတာဝန်က ဆုကြေးများလို့လို့ ပြောခဲ့တာပဲ... ကျွန်မက ရှင်တို့ကို ပိုကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ပေးတာက ဘာမှားနေလို့လဲ..."

သူမ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ရွှဲ့ချင်းဟွမ်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ယုံမယ်လို့ ထင်နေတာလား... ဒီလောကမှာ အလကားရတဲ့ အရာဆိုတာ မရှိဘူး... ဒီအလုပ်အတွက် အလဲအလှယ်အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီက ဘာလိုချင်တာလဲ..."

ကျူးလင်သည် သူ၏ သတိထားနေသော အမူအရာကို တစ်စက္ကန့်ခန့် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်ဆီကဖြစ်ဖြစ် တခြားလူတွေဆီကဖြစ်ဖြစ် ဘာမှမလိုချင်ပါဘူး... ကျွန်မကို ယုံတာ မယုံတာလည်း ဂရုမစိုက်ဘူး...”

“ဒါပေမဲ့ ရှင် စိတ်ပြောင်းသွားရင် ပြည်သူ့ရုံးကိုသွားပြီး ဝန်ထမ်းတွေကို ကျွန်မက အဲဒီကိုသွားဖို့ ပြောလိုက်တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်...”

“သူတို့က ရှင့်အတွက်ရော ရှင့်သူငယ်ချင်းတွေအတွက်ပါ သင့်တော်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်..."

ကျူးလင် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှဲ့ချင်းဟွမ်၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက ရွှဲ့ချင်းဟွမ်၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရွှဲ့... ဒီတာဝန်က ကျရှုံးသွားပြီပဲ ကျွန်တော်တို့မှာလည်း တခြားရွေးချယ်စရာမှ မရှိတော့တာ... ပြည်သူ့ရုံးမှာ သွားစမ်းကြည့်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်...”

“တကယ်လို့ သူက ကျွန်တော်တို့ကို လိမ်နေခဲ့ရင် တခြားနည်းလမ်း ရှာလို့ရတာပဲလေ...”

“ဒါပေမဲ့ သူ မလိမ်ခဲ့ဘူးဆိုရင်ရော... တတိယအကြိမ် အအေးလှိုင်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကောင်းကြီးကို အလကား ဆုံးရှုံးမသွားစေဘူးလား..."

“တစ်ကြိမ်လောက် စမ်းကြည့်တာလည်း ဘာမှမထိခိုက်နိုင်ပါဘူး..."

ရွှဲ့ချင်းဟွမ်သည် သူ၏စကားကို ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို အလုပ်ရှာဖို့ ပြည်သူ့ရုံးကို သွားခိုင်းခဲ့တယ်...”

“ဒါပေမဲ့ သူတို့က ခင်ဗျား ထောက်ခံလိုက်လို့ ရောက်လာတာပါဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ အထောက်အထား တောင်းရင်ရော..."

“အခုချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ သက်သေပြနိုင်မယ့် အရာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူးလေ..."

သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျူးလင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ... ဒါဆို ရှင်တို့ကို အမှတ်အသားတစ်ခုခု ပေးရမှာပေါ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဝိညာဉ်နန်းတော်ထဲမှ ချီဘယ်ရီသီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရွှဲ့ချင်းဟွမ်သည် သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင် ဘယ်ရီသီးအသေးလေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီမမှည့်သေးတဲ့ ဘယ်ရီသီးကို အမှတ်အသားအနေနဲ့ သုံးချင်တာလား..."

ကျူးလင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီချီဘယ်ရီသီးကို ပြည်သူ့ရုံးကို ယူသွားသရွေ့ သူတို့က ကျွန်မ ထောက်ခံလိုက်တယ်ဆိုတာကို သိလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် လက်ချောင်းများကို ပွတ်တိုက်ကာ ချီဘယ်ရီသီးကို ရွှဲ့ချင်းဟွမ်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ချီဘယ်ရီသီးကို ဖမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူသည် လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင် ဘယ်ရီသီးလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ပြန်ပိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... လောလောဆယ်တော့ ခင်ဗျားကို ယုံလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို လိမ်ခဲ့ရင်တော့ အသက်နဲ့ရင်းပြီးဖြစ်ဖြစ် စာရင်းရှင်းမယ်..."

ထိုစကားများကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် ရွှဲ့ချင်းဟွမ်သည် အဖွဲ့ဝင်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က ကျူးလင်၏ အနိုင်ယူခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး အခြားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့များသည် အချင်းချင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျူးလင်သည် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ သူမအား မကောင်းသောအရာများကို မလုပ်ချင်တော့သည်ကို မြင်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့လူတွေကရော... ကျွန်မနဲ့ တိုက်ချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ရှာဖို့ ပြည်သူ့ရုံးကို သွားချင်တာလား..."

မေးပြီးနောက် သူမသည် သူတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးကြသည်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြည်သူ့ရုံးကို သွားရုံနဲ့ အလုပ်ရနိုင်မယ်ဆိုတာ သေချာလို့လား..."

ကျူးလင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတယ်..."

သူမ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ကြသည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူသည် ကျူးလင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... အလုပ်ရှာဖို့ ပြည်သူ့ရုံးကိုသွားဖို့ ကျွန်တော်တို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်... အမှတ်အသားအနေနဲ့ ဘယ်ရီသီးတွေကို ကျွန်တော်တို့ကို ပေးနိုင်မလား..."

သူမက အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့..."

စကားဆုံးသည်နှင့် ကျူးလင်သည် ဝိညာဉ်နန်းတော်ထဲမှ ချီဘယ်ရီသီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ထိုခေါင်းဆောင်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

နောက်ထပ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ချီဘယ်ရီသီးကိုရပြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့သုံးဖွဲ့သည်လည်း ဆက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေကြတော့ပေ။

တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း ဘယ်ရီသီး လိုချင်တယ်..."

သူမ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျူးလင်သည် သူမအား ချီဘယ်ရီသီးတစ်လုံး ပေးလိုက်ရာ နောက်ကျသွားပါက အလုပ်ကောင်းများကို အခြားအဖွဲ့များက လုယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ အဖွဲ့ဝင်များနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ထိုအဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အခြားအဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့သည်လည်း ပြည်သူ့ရုံးသို့ သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြလေသည်။