အခန်း (၇၇၃-၇၇၄)

အခန်း (၇၇၃)

"ချန်ကျိုစစ်... မင်းက ပုန်ကန်ထကြွပြီး ငါ့ရာထူးကို လုယူခဲ့တယ်။ ဒါက သစ္စာမဲ့တာပဲ"

"လက်နက်တွေ ခိုးထုတ်ဖို့ မိန်ဂိုဏ်းနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်ပြီး အပြစ်ကို ငါ့ခေါင်းပေါ် ပုံချခဲ့တယ်။ ဒါက မတရားတာပဲ"

"ငါက မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ပဲ။ ငါတို့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ မင်းက ငါ့ကို ကျေးဇူးရှင်ဖခင်တစ်ယောက်လို လေးစားမှုထားရမှာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အခြားလူတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ငါ့ကို ဝိုင်းဝန်းလုပ်ကြံခဲ့တယ်။ ဒါက လူမဆန်တာပဲ"

"မင်းလို သစ္စာမဲ့၊ မတရားတဲ့၊ လူမဆန်တဲ့ကောင်မျိုးက အသားတစစီ ခုတ်ထစ်ခံရပြီး ဘယ်တော့မှ လူဝင်စားခွင့်မရအောင် လုပ်ပစ်ဖို့ ကောင်းတယ်။ မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေက သေဒဏ်နဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ မင်းမထင်ဘူးလား။ ဒါတောင် မင်းက ရုန်းကန်ချင်နေသေးတာလား"

"အဟွတ်... အဟွတ်... ဒါကြောင့် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်နဲ့ ငါ ကြေညာတယ်။ ချန်ကျိုစစ်... မင်းကို သေဒဏ်ပေးတယ်"

နန်ပါးထျန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချန်ကျဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မျိုသိပ်ထားခဲ့ရသော စကားများကို တရစပ် ပေါက်ကွဲပြောဆိုလိုက်တော့သည်။ ဤစကားများသည် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြိတ်မှိတ်မျိုသိပ်ထားခဲ့ရသည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ ယခု တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပွင့်ထွက်သွားသောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ယခင်က တစ်ခါမှ မခံစားဖူးလောက်အောင် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်ကာ ကျေနပ်အားရသွားတော့သည်။

ဂိုဏ်းကိုယ်စား သန့်စင်ရေးလုပ်ပေးလိုက်ရသလိုမျိုးပင် သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

နန်ပါးထျန်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ချန်ကျဲ့ထံမှ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုမျိုး ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ သူက အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့်သာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်။ နန်ပါးထျန်း... ဒီနေ့အတွက် မင်း ဒီစကားတွေကို စိတ်ထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ် ဇာတ်တိုက်လေ့ကျင့်ထားခဲ့တာမလား"

"သစ္စာမဲ့တယ်... မတရားဘူး... လူမဆန်ဘူးတဲ့... ဘယ်လောက်တောင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေလဲ"

"နှမြောစရာပဲကွာ။ မင်းမှာ ဒီလောက်တောင် စာပေအရေးအသား အစွမ်းအစတွေ ရှိနေတာကို နန်းတွင်းစာမေးပွဲသွားမဖြေတာ တကယ့်ကို အလဟဿပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ဒီလောက် စွဲချက်တွေ အများကြီးနဲ့ စွပ်စွဲနေတာဆိုတော့... ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျားရော ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ မစဉ်းစားမိဘူးလား"

"ငါက ဘာကို ပြန်သုံးသပ်ရမှာလဲ"

နန်ပါးထျန်းက မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုအခါ ချန်ကျဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

"ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ယူခဲ့ပေမဲ့ ခင်ဗျားက မျန့်ရွှေက ပြည်သူတွေ အကျိုးအတွက် တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား အခွန်အတုတ်တွေ အဆမတန် ကောက်ခံတယ်။ လောင်းကစားကို အားပေးအားမြှောက်လုပ်တယ်။ လူတွေကို သူတို့ရဲ့ သားသမီးတွေကိုတောင် ရောင်းစားရတဲ့အထိ ဒုက္ခတွင်းထဲ တွန်းပို့ခဲ့တယ်။ မိသားစုတွေ ကွဲကွာပြီး ပြည်သူတွေ အလွန်အမင်း ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒါက လူမဆန်တာပဲ"

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ တော်ဝင်နန်းတော်ရဲ့ အခွင့်ထူးတွေကို ခံစားနေပြီးတော့ မိန်ဂိုဏ်းနဲ့ ပူးပေါင်းကာ လက်နက်တွေ ခိုးထုတ်ပြီး တော်ဝင်နန်းတော်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက သစ္စာမဲ့တာပဲ"

"ဂိုဏ်းတူညီငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို လုပ်ကြံခဲ့တယ်။ ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ကျုပ်ရဲ့ မွေးစားဖခင် ဖန်းရှစ်ကျုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက မတရားတာပဲ"

"တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းက တခြားဂိုဏ်းကို ကူးပြောင်းခဲ့တယ်။ ဆရာသမားရဲ့ ဆန္ဒကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ့ကို သောကရောက်ပြီး သေဆုံးစေခဲ့တယ်။ အဲဒါက ကျေးဇူးကန်းတာပဲ"

"မင်းလို သစ္စာမဲ့၊ မတရားတဲ့၊ လူမဆန်တဲ့၊ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်ကများ ဒီနေရာမှာ လာပြီး ဟောင်ရဲသေးတယ်ပေါ့။ မင်းလောက် အရှက်မရှိတဲ့ကောင်ကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

စကားလုံးများဖြင့် တိုက်ခိုက်စော်ကားရမည်ဆိုလျှင် ချန်ကျဲ့သည် မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။

နန်ပါးထျန်းမှာ အပြင်းအထန် စကားလုံးများဖြင့် ထိုးနှက်ခံရမှုကြောင့် သူ၏ ခုခံကာကွယ်မှုများအားလုံး ပြိုလဲသွားရတော့သည်။ ချန်ကျဲ့သည် သူ၏ ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးအားလုံးကို ဆွဲခွာပစ်လိုက်ပြီး လူအများရှေ့တွင် အဝတ်မပါပဲဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားသွားစေခဲ့သည်။

နန်ပါးထျန်းသည် ဒေါသအလွန်ထွက်သွားပြီး ချန်ကျဲ့ကို ပွဲချင်းပြီး သတ်ပစ်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

သို့တိုင်အောင် ချန်ကျဲ့က မပြီးသေးပေ။ နန်ပါးထျန်းကို ကြည့်ကာ သူက ဆက်ပြောသည်။

"အော်... ငါ မပြောရသေးတဲ့ နောက်တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။ မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်စဉ်တွေကို လေ့ကျင့်ပြီး ကိုယ့်မိန်းမကိုယ်တောင် လူမဆန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ သူမ တောင်းပန်နေတာကိုတောင် မင်းက ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ နန်ပါးထျန်း... မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က အသက်ရှင်နေတော့ရော ဘာထူးမှာလဲ။ သေလိုက်တာမှ ကောင်းဦးမယ်"

"ဒါတောင်မှ မင်းက အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ဒီနေရာမှာ ရပ်ပြီး ငါ့ကို သစ္စာမဲ့၊ မတရားတဲ့ကောင်လို့ ကြေညာရဲသေးတယ်။ အခြေခံကိုယ်ကျင့်တရား၊ တရားမျှတမှု၊ ရိုးသားမှု၊ သိက္ခာတရားဆိုတာ နည်းနည်းလေးမှ မရှိတဲ့ကောင်ကများ... တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ"

ချန်ကျဲ့က မထီမဲ့မြင်ဟန် အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

နန်ပါးထျန်းမှာ ဒေါသလွန်ကဲသွားပြီဖြစ်ရာ ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"ချန်ကျိုစစ်... ဒီနေ့ မင်းနဲ့ငါ အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ရမယ့်နေ့ပဲ။ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့်ရမယ်။ မင်းသေရင်သေ... မဟုတ်ရင် ငါသေမယ်"

သူ၏ ခုခံမှုများအားလုံး အလုံးစုံ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများအားလုံးမှာ ကျောချမ်းကာ ချွေးစေးများပင် ပျံလာကြပြီး၊ နောင်တစ်ချိန်တွင် ချန်ကျိုစစ်နှင့် မည်သည့်အခါမှ စကားမများရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သူ၏ စကားပြောစွမ်းရည်မှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ယုတ္တိဗေဒကလည်း ရေခဲတမျှ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေပေသည်။

နန်ပါးထျန်းက ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းဆိုင်ရာ အသာစီးရယူပြီး ချန်ကျိုစစ်ကို တရားစီရင်ချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ချန်ကျိုစစ်က သူ့အား စကားလုံးများဖြင့် အဝတ်အစားများ အချွတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အရှက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ထိုးနှက်ချက်ပြင်းထန်သော စကားလုံးများက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း၊ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် စကားလုံးများ မည်မျှပင် ထက်မြက်နေစေကာမူ တကယ့်ထွက်ပေါက်တစ်ခုတော့ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

"ဟဲဟဲ... ဘုန်းတော်ကြီး၊ ခင်ဗျားရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းက တကယ့်ကို အာဝဇ္ဇန်းရွှင်တာပဲ"

တာ့အိုဆရာကြီးက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ မိန်ဂိုဏ်းကဲ့သို့သော မြောက်ပိုင်းမှ ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုအကြောင်းစသည့် စကားလုံးများကို သူ သိပ်နားမလည်သော်ငြား၊ ချန်ကျိုစစ်၏ တက်ကြွမှုနှင့် အပြောအဆိုကိုတော့ သဘောကျမိသွားသည်။

မူလခန္ဓာက သန့်စင်သောမြေဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်၊ ထို့ကြောင့် မိန်ဂိုဏ်းနှင့် ပူးပေါင်းသည်ဆိုသည်မှာ မည်သို့အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သနည်း။

သူ နားမလည်သော်လည်း ချန်ကျဲ့က သစ္စာမဲ့ခြင်း၊ မတရားခြင်း၊ လူမဆန်ခြင်း၊ ကျေးဇူးကန်းခြင်း စသည့် အပြစ်များကို စီစဉ်တကျ ရေရွတ်သွားပုံမှာ သူ့အတွက်တော့ ရှင်းလင်းနေပေသည်။ အချိတ်အဆက်မိမိ ဖွဲ့စည်းထားသော ထိုစကားလုံးများတွင် အားကောင်းသော ဩဇာအာဏာတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ဖန်းယင်းယွီက ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... ကျုပ် အထင်ကြီးရတဲ့သူက တကယ့်ကို သာမန်လူမဟုတ်ပါဘူး"

တာ့အိုဆရာကြီးက ပြန်ပြောသည်။

"ဟဲဟဲ... နှမြောစရာကောင်းတာက ဒါတွေက အချည်းနှီးပါပဲ။ သူ့ရဲ့ အကျပ်အတည်းက ပြောင်းလဲသွားတာမှ မဟုတ်တာ။ ပြီးတော့ ကစားသမား နံပါတ်ငါးကို ဆွပေးလိုက်တာက သူ့ကို ပိုပြီး ဝေးကွာသွားစေရုံပဲ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ ခွဲဝေမှုအစီအစဉ်အတွက် ဘာအထောက်အကူမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဖန်းယင်းယွီက ပြန်ဖြေသည်။

"စကားနိုင်လုပွဲမှာ ခဏတာ အနိုင်ရတာဆိုပေမဲ့ တခြားသူတွေကို အလွန်အကျွံ အထင်မသေးသင့်ပါဘူး... ကျုပ်ရဲ့ ညီငယ်ကျိုစစ် ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ကျုပ် ထင်တယ်"

တာ့အိုဆရာကြီးက ခေါင်းခါယမ်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မထင်ထားဘူး၊ ခင်ဗျားက တကယ့်ကို ကိုယ့်လူကိုယ် ကာကွယ်ပေးတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဘုန်းတော်ကြီး... ကျုပ် ပြောသလိုပဲ၊ သူ ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို မစဉ်းစားနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ သူ့အတွက် သေလမ်းပဲရှိတယ်။ ပြီးတော့ ကျုပ်ကလည်း လက်ညှာနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဖန်းယင်းယွီက တာ့အိုဆရာကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... လက်ညှာနေစရာ မလိုပါဘူး။ လုပ်စရာရှိတာကိုသာ လုပ်ပါ"

ဖန်းယင်းယွီသည် သူ၏ စိပ်ပုတီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နားလည်ရခက်သော တည်ငြိမ်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဤအကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် ချန်ကျိုစစ်၌ အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေသည့်ပုံမပေါ်ဘဲ သူ၏ လက်ကွက်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခုခု ရှိနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ နန်ပါးထျန်းနှင့် စကားများရန်ပင် သူ အချိန်ရနေသေးသည်မဟုတ်လော။

ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အခြားသူများသာဆိုလျှင် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ဒူးထောက်၍ အသက်ကို ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်ကျိုစစ်က နန်ပါးထျန်းနှင့် ဆက်လက် စကားပြော၍ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ပါးထန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တပ်မှူး... စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူး ပါးထန်... ဟုတ်တယ်မလား"

ချန်ကျဲ့က ပါးထန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နန်ပါးထျန်းကလည်း ပါးထန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူး... သူ့ရဲ့ လှည့်စားတဲ့ စကားတွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့သာ စည်းလုံးနေမယ်ဆိုရင် ဒီကောင် သေချာပေါက် သေရမှာပါ။ ထိုက်ဆွေ့ဆေးလုံးတွေထဲက ဘယ်ဟာကိုမှ ကျွန်တော် မလိုချင်ပါဘူး။ သူ သေတာကိုပဲ လိုချင်တာပါ။ တခြား ဘာမှ အရေးမကြီးဘူး"

အခန်း (၇၇၄)

ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် နန်ပါးထျန်းသည် ချန်ကျဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ သူ၏ နောက်ဆုံးဖဲချပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ထိုက်ဆွေ့ဆေးလုံး တစ်လုံးကိုမျှ ယူမည်မဟုတ်ဘဲ အားလုံးကို ပါးထန်အား ပေးအပ်မည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော အပြုအမူမျိုးဖြင့် ပါးထန်အနေနှင့် သူ့အား မကူညီစရာ အကြောင်းပြချက် ဘာရှိနိုင်မည်နည်း။

သူသည် ချန်ကျဲ့ကို ထောင့်ကျပ်ရိုက်ကာ သေလမ်းမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိအောင် လုပ်ပစ်ချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်ကျဲ့ ထုတ်ကစားနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော ဖဲချပ်မှာ ထိုက်ဆွေ့ဆေးလုံး တစ်ရာစလုံးကို ပါးထန်အား ပေးအပ်ရန်သာဖြစ်ပြီး ထိုအရာကို နန်ပါးထျန်းက လုပ်ဆောင်ပြီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ပါးထန်က မည်သူ့ဘက်မှ ရပ်တည်မည်နည်းဆိုတာ ရှင်းပြနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

ပါးထန်က သူ့အပေါ် သစ္စာရှိနေသရွေ့—သူ့ဆီမှ တစ်မဲ၊ ပါးထန်ဆီမှ တစ်မဲ—ဤမဲနှစ်မဲသည် ချန်ကျိုစစ်ကို သေမင်းထံ ပို့ဆောင်ပေးရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

နန်ပါးထျန်းက ချန်ကျဲ့အား ရန်စသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ကျဲ့အနေဖြင့် ဤအခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်လိမ့်မည်ကို သူ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ အားစန်းက မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ။ နန်ပါးထျန်းက အရမ်း ယုတ်မာလွန်းတယ်။ ဒီကွက်နဲ့ဆိုရင် ပါးထန်ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကျိုစစ်မှာ ဘာကျန်တော့မှာလဲ။ ဒါက ကျိုစစ်ကို သေလမ်းဆီ အတင်းတွန်းပို့နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

အပြင်ဘက်ရှိ လူတိုင်းမှာ မျက်မှောင်များ အပြင်းအထန် ကြုတ်ထားကြပြီး ချန်ကျဲ့တစ်ယောက် ဤပွဲကို ချိုးဖျက်နိုင်မည်လား သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားမည်လား ဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ဤအချိန်တွင် အစီအစဉ်ချမှတ်သူ သုံးဦးမှလွဲ၍ မည်သူကမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

အားသာ့က ကျောက်ယာ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ခရိုင်မင်းသမီး... အဆင်ပြေရဲ့လား"

ကျောက်ယာက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကြီးမြတ်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးရတော့မယ့်အတွက် နှမြောနေမိရုံပါ"

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အားသာ့လည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ချန်ကျိုစစ်အတွက် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ဖို့ အခွင့်အရေး တကယ့်ကို မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သူ နားလည်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် တာ့အိုဆရာကြီး၏ အသံက လေထဲတွင် ထပ်မံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ကောင်းပြီ၊ နံပါတ်သုံး ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းရဲ့ စကားပြောဆိုခွင့်ကို စတင်ပါ။ မင်းပြောပြီးတာနဲ့ နံပါတ်လေးနဲ့ နံပါတ်ငါးကလည်း စကားပြောခွင့် တစ်ကြိမ်စီ ရမယ်။ အဲဒီနောက်မှာ နံပါတ်သုံးက မင်းရဲ့ အစီအစဉ်ကို တင်ပြရမယ်၊ ပြီးရင် မဲပေးတာကို စတင်မယ်"

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နန်ပါးထျန်းက ချန်ကျဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ အချိန်သိပ်မရှိ..."

သူ၏ အသံသည် ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် ချန်ကျဲ့တစ်ဦးတည်းသာ စကားပြောခွင့် ရှိတော့သည်။

ချန်ကျဲ့က ပါးထန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ပါးထန်မှာ ထောင်လွှားမောက်မာသော အမူအရာဖြင့် ချန်ကျဲ့အား နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်ရန်ပင် ပျင်းရိနေဟန်ရသည်။

ချန်ကျဲ့ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စကားစလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးပါးထန်... ဒီကစားပွဲရဲ့ ရလဒ်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်း သေဆုံးခြင်းက သခင်ကြီးရဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းအပေါ်မှာ မူတည်နေပါတယ်။ သခင်ကြီးသာ ကျွန်တော့်ကို သဘောတူမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အသက်ရှင်နိုင်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် သေရလိမ့်မယ်"

ပါးထန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ဟန်များ အပြည့်ပေါ်လွင်နေသည်။ ဘာလို့ စကားတွေ အလဟဿ ပြောနေဦးမှာလဲ။ သူက ချန်ကျဲ့ကို သေဖို့ မဲပေးလိုက်ရင် ပြီးသွားမယ့်ကိစ္စပဲလေ။

သို့သော် ချန်ကျဲ့က ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးပါးထန်... ကျွန်တော် သေသွားပြီးတဲ့နောက် ကစားပွဲက ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ဖူးလား။ ရပ်တန့်သွားမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သခင်ကြီးနဲ့ နန်ပါးထျန်းကြားမှာ နောက်ထပ် မဲခွဲပွဲ ထပ်လုပ်ရဦးမှာလား"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ ကနဦး၌ မှင်သက်သွားကြပြီး၊ ထို့နောက် အံ့အားသင့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ချန်ကျဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သွေးခွဲနေတာလား။

ဤအချိန်တွင် ပါးထန်ကလည်း ချန်ကျဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ချန်ကျဲ့က ဆက်ပြောသည်။

"ကစားပွဲရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ ကျွန်တော် သေသွားရင်တောင် ကစားပွဲက ဆက်သွားမှာပါ။ ဆိုလိုတာက ခွဲဝေမှုအစီအစဉ်ကို ရွေးချယ်ဖို့ သခင်ကြီးရဲ့ အလှည့် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ မဲပေးတဲ့အခါမှာ သခင်ကြီးနဲ့ နန်ပါးထျန်း နှစ်ယောက်စလုံး သဘောတူမှ ရမယ်လေ။ တကယ်လို့များ နန်ပါးထျန်းက သဘောမတူတဲ့ မဲပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သခင်ကြီးရော ကျွန်တော့်လိုပဲ ပြာကျသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ချန်ကျဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး ခပ်မြန်မြန်ပင် ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... သခင်ကြီးပါးထန်နဲ့ နန်ပါးထျန်းက ညီအစ်ကိုတွေလို ရင်းနှီးကြတာဆိုတော့ နန်ပါးထျန်းက သဘောမတူဘူးလို့တော့ မဲပေးချင်မှ ပေးမှာပါလေ"

"ကျွန်တော်နဲ့တော့ မတူဘူးပေါ့။ သူ့မိန်းမကို လုယူခဲ့လို့ နန်ပါးထျန်းရဲ့ အမုန်းကို ခံနေရတဲ့ ကျွန်တော့်ကိုတော့ သူ သေချာပေါက် အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ပါးထန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသည်။ ဇနီးသည်ကို လုယူခံရတဲ့ အမုန်းတရား...

ပါးထန်သည် ထောင်လွှားမောက်မာသော်လည်း မိုက်မဲသူတော့ မဟုတ်ပေ။ အချိန်အကြာကြီး ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရာတွင် နန်ပါးထျန်းတစ်ယောက် ယွီမန်အာကို မည်သို့သော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် သတိမထားမိဘဲ နေမည်နည်း။

သူ အပြည့်အဝ နားလည်ထားပြီးဖြစ်သည်။ နန်ပါးထျန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် ယွီမန်အာနှင့် မဖွယ်မရာ ပြုမူရသည်ကိုပင် သူက အရသာတွေ့နေခဲ့သေးသည်။ နန်ပါးထျန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှု၊ ကူကယ်ရာမဲ့မှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းမှုများကို မြင်ရတိုင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖောက်ပြန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူသည် မိန်းမရှားပါးနေသူ မဟုတ်ပေ။ မည်သည့် မိန်းမအမျိုးအစားကိုမဆို သူ အလွယ်တကူ ရနိုင်သည်။ သူ အလိုရှိနေခဲ့သည်က ထိုကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးဖြစ်ပြီး၊ မကြာသေးမီက ထိုအရသာကို နန်ပါးထျန်းထံမှ သူ ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့ စတင်တွေ့ဆုံချိန်ကတည်းက ယွီမန်အာအပေါ်ထားရှိသည့် နန်ပါးထျန်း၏ ထူးခြားသော ခံစားချက်များကို သူ သတိထားမိခဲ့သည်။ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသည့် ရထားလုံးပေါ်တွင်ရော၊ နောက်ပိုင်း တည်းခိုခန်းထဲတွင်ပါ နန်ပါးထျန်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ယွီမန်အာနှင့် ပရောပရည်လုပ်ပြရန် သူ မကြာခဏ ဝင့်ကြွားခဲ့သည်။

နန်ပါးထျန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှက်ရမ်းရမ်းနေသည့် အရှက်တကွဲအကျိုးနည်းဖြစ်မှုများကို ကြည့်ရသည်က သူ့အတွက်တော့ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်တမင်တကာပင် သူ့အရှေ့တွင် ယွီမန်အာ၏ တင်ပါးကို ဆုပ်နယ်ခြင်း၊ ရင်သားကို ညှစ်ကိုင်ခြင်းတို့ကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ပြုမူခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ သူ ချွေးစေးများ ပျံလာခဲ့ပြီ။

သူ၏ ယခင်က အသာစီးရယူမှုများ၊ ထောင်လွှားမှုများ၊ ဖောက်ပြန်သော သာယာမှုများ အားလုံးသည် ယခုအခါ သူ၏ သေမင်းခေါ်သံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူ နန်ပါးထျန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နန်ပါးထျန်းမှာ အသံပိတ်ခံထားရသော်လည်း ချန်ကျဲ့၏ စကားများကိုတော့ ကြားနေရဆဲဖြစ်သည်။ သူက အသည်းအသန် လက်ဟန်ခြေဟန်များပြလျက်၊ ခေါင်းခါယမ်းကာ ဟစ်အော်နေသည်။

"သူ ပြောတာကို နားမထောင်နဲ့။ ကျွန်တော် အဲဒီလို မလုပ်ပါဘူး"

သို့သော် သူ၏ အသံများက သူ့ပတ်လည်ရှိ အလင်းအတားအဆီးထဲတွင်သာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပါးထန် ဘာမှ မကြားရပေ။

သူ ကြားရလျှင်ရော ဘာထူးမည်နည်း။ ဤအချိန်တွင် ပါးထန်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သံသယများက အပြည့်အမောက် နေရာယူနေပြီဖြစ်သည်။

သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နန်ပါးထျန်း၏ နေရာတွင် အစားထိုး ဝင်ရောက်တွေးကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ သူ ချစ်ရသူကို သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကစားနေပြီး သူက ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ ငြိမ်နေရမည်ဆိုပါက ထိုကျူးလွန်သူကို သူ သေချာပေါက် သတ်ပစ်ချင်မည်သာ။

အရင်တုန်းက အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပေမဲ့ ယခုအခါတွင်တော့ ထိုအခွင့်အရေး ရနေပြီလေ။

ထို့ပြင် မကြာသေးမီက ချန်ကျဲ့အား နန်ပါးထျန်း ပြောခဲ့သည့် စကားများကိုပါ သူ ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ “ငါ နန်ပါးထျန်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးကို နှစ်ဆ ပြန်ယူမယ်။ မင်းကို မြေမြှုပ်စရာ နေရာတောင် မရှိအောင် သေစေချင်တယ်”

ပါးထန် တစ်ကိုယ်လုံး ချမ်းစိမ့်တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်က ထောင်လွှားမှုများ မရှိတော့ဘဲ နက်ရှိုင်းသော သတိထားမှုနှင့် သံသယများသာ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

သူ ချန်ကျဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်ကျဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်တော့ ခုနက သခင်ကြီးရဲ့ မောက်မာတဲ့ ပုံစံလေးကို ပိုသဘောကျမိသားပဲ..."

ပါးထန်က ချန်ကျဲ့အား ဘာမှ ပြန်မပြောသော်လည်း မျက်မှောင်ကိုတော့ တင်းတင်းကြုတ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်ကျဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပြောလို့ ပြီးပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး နံပါတ်လေး... သခင်ကြီးရဲ့ အလှည့်ပါ"

ချန်ကျဲ့က သူ၏ စကားပြောခွင့် ပြီးဆုံးကြောင်း ပြသလိုက်ပြီး ပါးထန်၏ အလှည့်ရောက်လာသော်လည်း၊ ပါးထန်မှာ နှုတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

"နံပါတ်လေး စကားပြောချင်သေးလား။ ဟင်... မပြောချင်ဘူးလား။ ဒါဆိုရင် နံပါတ်ငါးကို စကားပြောခွင့်ပြုမယ်"

နောက်ဆုံးတွင် နံပါတ်ငါး၏ အလှည့် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ နန်ပါးထျန်းမှာ နောက်ဆုံးတော့ စကားပြောခွင့် ရသွားခဲ့ပြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"တပ်မှူး... စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူး... သူ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို မယုံပါနဲ့။ ကျွန်တော်က သခင်ကြီးနဲ့ တစ်စိတ်တည်း တစ်ကိုယ်တည်းပါ။ သခင်ကြီးကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် အန္တရာယ်ပြုမှာလဲ။ သခင်ကြီး ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ရပါမယ်။ သူ့ကို သေဖို့ အတူတူ မဲပေးကြရအောင်။ ပြီးရင် ကျန်တဲ့ ထိုက်ဆွေ့ဆေးလုံးတွေထဲက တစ်လုံးကိုမှ ကျွန်တော် မလိုချင်ပါဘူး။ အားလုံး သခင်ကြီးအတွက်ပါ။ ကျွန်တော် ဘာမှ မလိုချင်ဘူး။ ဒီကောင် သေတာကိုပဲ လိုချင်တာပါ"