အခန်း ၂၈၂

အခန်း (၂၈၂) အဆင့်မြင့်အရာရှိများအားလုံး ခွင့်ယူထားကြသည်

"ရောက်လာရင်လည်း ရောက်လာပါစေပေါ့... ဘာလို့ သူ့ကို ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ..."

သခင်လေး နန်ကုန်းရိ သည် နောက်သို့မှီကာ ပို၍ သက်တောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားသို့ ပြောင်းလိုက်ပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဲဒီကောင်လေးကို ခဏလောက် အပြင်မှာ ထားထားလိုက်ဦး... ဒီကုမ္ပဏီကို ဘယ်သူ အုပ်ချုပ်နေလဲဆိုတာ သူ သိဖို့ လိုတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် အနောက်ကနေ ထောက်ခံပေးထားမှတော့ ဘာကို ကြောက်နေရဦးမှာလဲ..."

"သခင်လေးနန်ကုန်း ရှိနေမှတော့ ကျွန်တော် သဘာဝကျကျပဲ မကြောက်တော့ပါဘူး..."

ဥက္ကဋ္ဌ ကျန်းစီတာ က ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကြွားနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကျန်း က ကုမ္ပဏီမှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်လာခဲ့တာ... ကျွန်တော့်မှာ သစ္စာရှိတဲ့ လက်အောက်ငယ်သား တစ်အုပ်စု ရှိသေးတယ်... တကယ်လို့ ချန်ဖုန်း က ကုမ္ပဏီရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်ရဲရင် ကျွန်တော် သူ့ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်မယ်"

"အဲဒါမှ မှန်တာပေါ့..."

သခင်လေး နန်ကုန်းရိ က အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်၏။

သူသည် အလွန် အငြိုးအတေး ကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သေနတ်ပစ်ကွင်း နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စက သူ့ကို ချန်ဖုန်း အပေါ် အချိန်အတော်ကြာအောင် အငြိုးထားစေခဲ့သည်။

သူ သေနတ်ပစ်ကွင်း ကို စတင် ဝယ်ယူခဲ့စဉ်က ယွမ် သန်း ၃၀၀ သာ အသုံးပြုခဲ့ရသည်မှာ မှန်သော်လည်း ၎င်း စတင်လည်ပတ်ချိန်မှစ၍ အသင်းဝင်စနစ်ကြောင့် သေနတ်ပစ်ကွင်း သို့ လာရောက်သော ဖောက်သည် အများစုမှာ ချမ်းသာသူများ သို့မဟုတ် ဩဇာတိက္ကမ ရှိသူများ ဖြစ်ကြပေ၏။

‘ဒီလို တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် နှစ်စဉ် အမြတ်ငွေက ယွမ် သန်း ခုနစ်ရာ ရှစ်ရာလောက် ရှိတာပဲ…’ ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ တကယ်ကို နစ်နာသွားတာပဲ။

လောင်းကြေးထပ်စဉ်က သူ သေချာပေါက် နိုင်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သောကြောင့် ယွမ် သန်း ၃၀၀ ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ရှုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

‘ဒီကိစ္စကို တွေးမိတိုင်း ဒေါသထွက်တာကို မအောင့်ထားနိုင်ဘူး…’ဟု သူ တွေးကာ ဒေါသထွက်လာ၏။

"ခွပ်"

သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ခွဲလိုက်လေသည်။

"သခင်လေးနန်ကုန်း..."

ဥက္ကဋ္ဌ ကျန်းစီတာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရပေ၏။

‘ဒီလူက ချန်ဖုန်း နဲ့ ရန်ငြိုးရှိနေတာများလား…’ ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက ချန်ဖုန်း အကြောင်း ပြောတိုင်း သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက်အထိ အတက်အကျ ဖြစ်နေရသနည်း။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

သခင်လေး နန်ကုန်းရိ က ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့... မင်းလူတွေ အကုန်လုံးကို စုလိုက်... ဒီနေ့ သူတို့ကို တစ်ရက် ခွင့်ပေးလိုက်... အပန်းဖြေဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ကြ"

"ကောင်းပါပြီ... သခင်လေးနန်ကုန်း စကားကိုပဲ နားထောင်ပါ့မယ်..."

ဥက္ကဋ္ဌ ကျန်းစီတာ သည်လည်း သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် အဆုံးထိသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး အဆင့်မြင့်အရာရှိများ အားလုံးကို အတူတူ ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ကုမ္ပဏီ၏ အမှုဆောင်အရာရှိများသည် သခင်လေး နန်ကုန်းရိ က ၎င်းတို့ကို အရက်တိုက်မည်ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ အလုပ်များကို အားလုံး ချထားလိုက်ကြသည်။ ထိုသူမှာ နန်ကုန်းမိသားစုမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်သော အဆင့်အတန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

လူတစ်စုသည် ကုမ္ပဏီမှ ဝမ်းသာအားရ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

သာမန် ဝန်ထမ်းများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

…

ချန်ဖုန်း သည် Great Wall Real Estate သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လုံခြုံရေးအစောင့်၏ တားဆီးခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရပေသည်။

ချန်ဖုန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

သူ ဖုန်းထုတ်ကာ ယခင်က ဆက်ခဲ့သော ဖုန်းနံပါတ်သို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ မကိုင်ခဲ့ချေ။

‘ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…’ ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

"လုံခြုံရေးအစ်ကို ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကျန်း မရှိဘူးလား"

"မင်းက ဥက္ကဋ္ဌကျန်း ကို တွေ့ချင်လို့လား... တွေ့ချင်ရင် သူ့ကို ကြိုပြီး ရက်ချိန်းယူရမယ်... လူငယ်လေး ဒီနေ့တော့ ငါတို့ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကျန်း ကို မင်း တွေ့နိုင်မယ် မထင်ဘူး... ကုမ္ပဏီရဲ့ အမှုဆောင်အရာရှိတွေ အကုန်လုံး ဒီနေ့ ခွင့်ယူထားကြတယ်"

လုံခြုံရေးအစောင့်သည် ချန်ဖုန်းအား အတော်လေး သဘောကျသွားပြီး ချက်ချင်းပင် စကားစမြည် စတင်ပြောဆိုလာခဲ့၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အထဲဝင်ခွင့်ပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

‘စကားပြောတာတော့ ရပါတယ်လေ…’ ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

“ခွင့်ယူထားတယ် ဟုတ်လား…”

ချန်ဖုန်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားလေ၏။

သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။

၎င်းတို့က သူ့ကို တမင်တကာ ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေ၏။

"လုံခြုံရေးအစ်ကို... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အဓိက ရှယ်ယာရှင်ပါ... ကျွန်တော့်ကို အရင် ဝင်ခွင့်ပေးပါလား"

"ဟဲဟဲ လူငယ်လေး... ငါ့ကို လာမလိမ်ပါနဲ့"

လုံခြုံရေးအစောင့်က အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ ဘာပဲပြောပြော သူကတော့ တံခါးကို လုံးဝ ဖွင့်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။

"တကယ်လို့ မင်းက အဓိက ရှယ်ယာရှင် အစစ်သာဆိုရင် ဒီကို အငှားယာဉ်နဲ့ လာပါ့မလား... ငါတို့ လုံခြုံရေးအစောင့်တွေက ပညာမတတ်ပေမဲ့ အရူးတွေတော့ မဟုတ်ဘူးကွ... ပြီးတော့ Great Wall Real Estate ရဲ့ သူဌေးကြီးက ငါတို့ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကျန်း ဆိုတာကို လူတိုင်း သိတယ်... လူငယ်လေး... ငါ့ကို လာမနောက်ပါနဲ့"

ချန်ဖုန်း စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်သွားပြီး ရှယ်ယာစာချုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ပြလိုက်၏။

"ဒီစာချုပ်ကတော့ အတု မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား"

"ဆောရီးပဲ... ငါ စာမဖတ်တတ်ဘူး"

"ချီးပဲ..."

ချန်ဖုန်း သည် သူ့အား ခေါင်းကို ရိုက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။

သို့သော်လည်း

လုံခြုံရေးအစောင့်တွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်းကို သူ သိနိုင်ပေ၏။

လုံခြုံရေးအစောင့်အား စာချုပ်ပြသူ မည်သူ့ကိုမဆို သူ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ချေ။

ချန်ဖုန်း အထောက်အထားများ ထပ်မံရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ချန်ဖုန်း..."

ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး လျှောက်လာခဲ့၏။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှု အနည်းငယ် ပေါ်လာပေသည်။

‘ဝူတန်တန် လား…’ ဟု ချန်ဖုန်း တွေးလိုက်မိသည်။

ပေ့ဟူ အတန်းဖော်များ ပြန်လည်တွေ့ဆုံပွဲတွင် သူမကို သူ တွေ့ခဲ့ဖူးပေ၏။

အထက်တန်းကျောင်းက အတန်းဖော်လေ။

"ဝူတန်တန် မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ချန်ဖုန်း သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက သူ့ကို သဘောကျခဲ့သော ဤမိန်းကလေးအကြောင်းကို သူ မှတ်မိနေသေးပေ၏။

ဝူတန်တန် သည် အနက်ရောင် ခြေအိတ်ရှည်တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဝတ်စုံနှင့် တွဲဖက်ထားလေ၏။

သူမတွင် ဆွဲဆောင်မှု အချို့တော့ အမှန်တကယ် ရှိနေပေသည်။

သူမက ရယ်မောလိုက်၏။

"ငါ ဘွဲ့ရပြီလေ... ငါက ကျိုတို မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ... ပြီးတော့ ဒီမှာ စာရေးအလုပ်တစ်ခု တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရခဲ့တယ်... ငါ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ လအနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... စကားမစပ်... နင်က ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ"

"ငါ..."

ချန်ဖုန်း က ရှယ်ယာစာချုပ်ကို ထပ်မံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ငါက နင်တို့ရဲ့ အဓိက ရှယ်ယာရှင်လေ... ခုနက ဒီလုံခြုံရေးအစောင့်က ငါ့ကို အထဲဝင်ခွင့်မပေးဘူး... နင်ပဲ ကြည့်ပြီး သူ့ကို သက်သေပြပေးလိုက်ပါ"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝူတန်တန် သည် တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရထားသူ ဖြစ်ပေ၏။

စာချုပ်ကိုတော့ နားလည်နိုင်သေးသည်။

စာချုပ်၏ ပါဝင်သောအကြောင်းအရာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူမ လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားရလေ၏။

ပေ့ဟူ အတန်းဖော်များ ပြန်လည်တွေ့ဆုံပွဲတွင် သူမ ရှိနေစဉ်က ချန်ဖုန်း အလွန် ချမ်းသာကြောင်းကို သူမ သိခဲ့ပေသည်။

‘သူက ယွမ်သန်းဆယ်ဂဏန်းတန်တဲ့ နာရီကို ဝတ်တယ်... ယွမ်သန်းဆယ်ဂဏန်းတန်တဲ့ ဇိမ်ခံကားကို မောင်းတယ်... ပြီးတော့ မြေအောက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ကျားနက် လို လူမိုက်ကြီးကိုတောင် သိသေးတယ်…’ ဟု သူမ တွေးမိသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက

သူတို့ရဲ့ အတန်းဖော်တွေက ချန်ဖုန်း ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက ယွမ်သန်း ရာဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိမယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာလေ။

ပြီးတော့ အခု သူထုတ်ပြလိုက်တဲ့ စာချုပ်က...တကယ်လို့ ဒါက အမှန်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက အနည်းဆုံး ယွမ် ဘီလီယံ ၃၀ လောက် ရှိမှာပေါ့။

‘အို ဘုရားရေ...

ယွမ် ဘီလီယံ ၃၀ တောင်…’

ဤသည်မှာ သူမ အိမ်မက်ပင် မမက်ရဲသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

သူမ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်သဖြင့် ချန်ဖုန်း သည် ကုမ္ပဏီ၏ ရှယ်ယာဖွဲ့စည်းပုံ အချက်အလက်များကို အွန်လိုင်းတွင် ရှာဖွေပြသလိုက်သည်။

ထို့နောက်သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"အွန်လိုင်းက ရှယ်ယာပိုင်ဆိုင်မှု ဖွဲ့စည်းပုံက ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတော့ အတုအယောင် ဆိုတာ မရှိနိုင်ပါဘူး... ကြည့်လိုက်ပါဦး"

စနစ်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အတော်လေး စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော်လည်း။

ဤပစ္စည်းများကို လဲလှယ်သည့်အခါတွင်မူ အလွန် သေသပ်ပြတ်သားလှပေ၏။

ဟာကွက် လုံးဝမရှိချေ။

ဝူတန်တန် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

သူမ ဘယ်လိုလုပ် သံသယ ဝင်ရဲတော့မည်နည်း။

သူမက လုံခြုံရေးအစောင့်အား အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"လုံခြုံရေးအစ်ကို... သူက တကယ်ပဲ ငါတို့ကုမ္ပဏီရဲ့ အဓိက ရှယ်ယာရှင်ပါ... မြန်မြန် သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ"

"ဟင်..."

လုံခြုံရေးအစောင့်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရပေသည်။

‘သူက ဘေးကနေ ရပ်ကြည့်နေဖို့ပဲ မူလက စီစဉ်ထားခဲ့တာ…’ ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

တစ်ဖက်လူက ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေးကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ။

‘ချီးပဲ... ခုနလေးတင် ငါက သူတို့ကို အထဲဝင်ခွင့်မပေးဘဲ တားထားတာ... သူက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးတော့မှာလား…’ ဟု သူ စိုးရိမ်သွား၏။

ထိုသို့ တွေးမိရုံဖြင့်ပင်။

လုံခြုံရေးအစောင့်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် သူ၏ခြေထောက်များ တုန်ရီလာပြီး နဖူးမှ ချွေးစေးများ စီးကျလာခဲ့လေသည်။

သူက တံခါးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ပေးလိုက်၏။

"သူဌေး... သူဌေး... ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ပါ..."

"မင်းက တော်တော် ကောင်းတယ်"

ချန်ဖုန်း က သူ့အား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လုံခြုံရေးအစောင့်မှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပေ၏။

‘ပြီးပြီ…’ ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ချန်ဖုန်း ၏ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းက လုံခြုံရေးအစောင့်အား လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်ပဲ"

"ဟင်..."

လုံခြုံရေးအစောင့် တုံ့ပြန်မှု မပေးနိုင်မီမှာပင် ချန်ဖုန်း ၏ ပုံရိပ်သည် ရုံးခန်းအဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ပြီးတော့ ဤအချိန်၌။

ဌာနမှူးများနှင့် သာမန်ဝန်ထမ်းများမှလွဲ၍ ရုံးခန်းအဆောက်အအုံရှိ အခြား အမှုဆောင်အရာရှိများအားလုံးမှာ အလုပ်မဆင်းကြချေ။

သူ ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လူတစ်စုမှာ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြလေသည်။

"ခုနက လူက ဘယ်သူလဲ... သူက ဘာလို့ ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းထဲ ရောက်သွားတာလဲ"

"ဝူတန်တန် ပြောတာ မကြားဘူးလား... သူက ငါတို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ အဓိက ရှယ်ယာရှင်တဲ့လေ"

"မဖြစ်နိုင်တာ... အဓိက ရှယ်ယာရှင်က ဥက္ကဋ္ဌကျန်း မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်တုန်းက လက်လွှဲသွားတာလဲ"

"ဒီနေ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်နေတာ... ငါ ခုလေးတင် ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာအပြောင်းအလဲ သတင်းအချက်အလက်ကို စစ်ကြည့်လိုက်တာ... အဓိက ရှယ်ယာရှင်က တကယ်ပဲ ချန်ဖုန်း ဆိုတဲ့ လူငယ်လေး ဖြစ်နေတယ်"

"ဒါကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကျန်း က အမှုဆောင်အရာရှိတွေ အကုန်လုံးကို ခေါ်သွားတာကိုး... သူက သူ့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်ရမယ်"

လူတိုင်းသည် တီးတိုးဆွေးနွေးနေကြပေ၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤသည်မှာ အထက်အလွှာများအကြား ဖြစ်ပွားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့က သီးသန့်သာ ဆွေးနွေးကြပြီး မည်သည့်အခါမျှ ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ကြချေ။