အခန်း ၂၈၇

အခန်း (၂၈၇) သားအဖ နှစ်ယောက်၏ စကားဝိုင်း

ယွင်ထင် သည် စီးပွားရေး ပါရမီရှင်ဆိုသည့် နာမည်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်ပေ၏။

တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် သူမသည် Great Wall Real Estate ၏ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီး လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို တစ်ခုချင်းစီ စီစဉ်ညွှန်ကြားပေးခဲ့လေသည်။

ကုမ္ပဏီသည်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ထို့နောက် အတွင်းရေးမှူးသစ် ဝူတန်တန် က ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား ဗီလာစီမံကိန်းရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ချန်... ဥက္ကဋ္ဌချန် ဒီက ဗီလာတွေက ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကမှ ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသွားတာပါ... ဘယ်ဘက်အပိုင်းက ဗီလာတွေက စတင်ရောင်းချတဲ့အချိန်မှာပဲ အကုန်နီးပါး ရောင်းထွက်သွားခဲ့ပါတယ်... အနောက်ဘက်က အဆင့်မြင့် ဗီလာတွေဖြစ်လို့ ဥက္ကဋ္ဌကျန်း က အဲဒီတုန်းက တစ်ချို့တစ်ဝက်ကို တမင်တကာ ချန်ထားခဲ့တာပါ... ဥက္ကဋ္ဌချန် သဘောကျတာ ရှိမရှိ ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်"

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ယခင်က အတန်းဖော်များ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အပြင်လူများရှေ့တွင် ဝူတန်တန် က ချန်ဖုန်း ၏ နာမည်ကို တိုက်ရိုက် မခေါ်ရဲချေ။

ကျောင်းတက်စဉ်က သူမသည် ချန်ဖုန်း ကို သဘောကျခဲ့ဖူးပေ၏။

ယခု တစ်ဖက်လူ၏ အဆင့်အတန်းကို သိရှိသွားပြီးနောက် ထိုကဲ့သို့သော အတွေးမျိုးကို သူမ မတွေးရဲတော့ချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်းတို့၏ လူမှုအဆင့်အတန်း ကွာဟချက်က ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော အလွန်လှပကျော့ရှင်းသည့် ယွင်ထင် ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝူတန်တန် ၏ ရင်ထဲ၌ အားကျမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

အရင်တစ်ခေါက်က သူမမြင်ခဲ့ဖူးသော ‘ရှန်ယန်းယန်း နှင့် ယခု ယွင်ထင်

နှစ်ယောက်စလုံးက လုံးဝကို အလှပန်းလေးတွေချည်းပဲ…’ ဟု သူမ တွေးမိသည်။

သူမ အလွန် သိချင်နေမိ၏။

‘ဘယ်တစ်ယောက်က ချန်ဖုန်း ရဲ့ ချစ်သူလဲ...ဒါမှမဟုတ်

တကယ်ပဲ... နှစ်ယောက်စလုံးလား…’

ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် ဝူတန်တန် သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်ထားလိုက်လေသည်။

"အင်း... အနောက်ဘက်ကို သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

ချန်ဖုန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

အနောက်ဘက်ရှိ ဗီလာများသည် ယွမ်သန်း ငါးဆယ်မှ ခြောက်ဆယ်အထိ တန်ဖိုးရှိပြီး နေရာအကျယ်အဝန်းနှင့် အတွင်းပိုင်း ဒီဇိုင်းပုံစံများမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ယွင်ထင် ကမူ ဗီလာများနှင့် ပတ်သက်၍ သိပ်စိတ်ဝင်စားမှု မရှိချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက နေစရာနေရာတွေချည်းပဲလေ။ သူမ၏အမြင်တွင် ဘာမှ ကွာခြားမှု မရှိပေ။

သူမက ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "တကယ်လို့ ငါ ဒီမှာ အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေရင် ယန်းယန်း ကို လာခဲ့ဖို့ ခေါ်လိုက်ရမလား"

"အာ..."

ချန်ဖုန်း သည် စစ်မြေပြင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ယခင် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားလေ၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် သူက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ စီစဉ်လိုက်ပါ... တချို့ကိစ္စတွေက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး... လက်အောက်ငယ်သားတွေကို လွှဲပေးထားလိုက်လေ"

"ဘယ်လိုလုပ် ရမှာလဲ"

ယွင်ထင် က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက နင့်ရဲ့ စီးပွားရေးလေ... အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတချို့ကိုတော့ သေချာ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ရမှာပေါ့... ကောင်းပြီလေ... ကုမ္ပဏီကိစ္စတွေအတွက် နင် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ငါ နင့်အတွက် အကုန်လုံး ကိုင်တွယ်ပေးပါ့မယ်"

"မင်း လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ ယုံကြည်ပါတယ်"

ချန်ဖုန်း က ရယ်မောလိုက်၏။

ယွင်ထင် နှင့် ပတ်သက်၍ သူ အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေဆဲပင်။

…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

နန်ကုန်းမိသားစု ၏ ဗီလာတစ်ခုအတွင်း၌။

သခင်လေး နန်ကုန်းရိ သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပတ်တီးများ စည်းထားလျက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေခဲ့ပေ၏။

ယခုအချိန်၌ သူ သတိရနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ဖခင် နန်ကုန်းယွမ်ဟွာ သည် အနီးနားရှိ ဆရာဝန်တစ်ဦးကို ခေါ်ကာ တိုးတိတ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ငါ့သား အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ"

"သခင်လေးနန်ကုန်း ရဲ့ မျက်နှာဒဏ်ရာက အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းတယ်... အရေပြား တချို့နေရာတွေက ပွန်းပဲ့ပျက်စီးသွားပြီ... နာလန်ထူလာရင် ပြဿနာမရှိနိုင်ပေမဲ့ အမာရွတ်တချို့တော့ ကျန်ခဲ့နိုင်တယ်" ဆရာဝန်က သတိထားကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အမာရွတ်"

နန်ကုန်းယွမ်ဟွာ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

‘အမာရွတ် ကျန်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မျက်နှာပျက်စီးသွားတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား…’ ဟု တွေးလိုက်မိ၏။

ဆရာဝန်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမာရွတ် အနည်းအကျဉ်းတော့ အမြဲတမ်း ကျန်နေမှာပဲ... တစ်ဖက်လူရဲ့ အင်အားက အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းလို့ အရေပြားကို ဖျက်ဆီးပစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ... မြန်မြန်ပြောလေ"

နန်ကုန်းယွမ်ဟွာ မှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသဖြင့် ဆရာဝန်ကိုပင် ပါးရိုက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေခဲ့ပေ၏။

သူ့တွင် သားတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ဂရုစိုက်နေဆဲပင်။

ဆရာဝန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ပေ့ဟူ မှာ ဆေးဝါးကုမ္ပဏီတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်... အခု သူတို့က အမာရွတ်ပျောက်ဆေး တစ်မျိုးကို ထုတ်လုပ်နေတယ်တဲ့... အဲဒါက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်လို့ ပြောကြတယ်... တကယ်လို့ အဲဒီဆေးကိုသာ ရနိုင်မယ်ဆိုရင် သခင်လေးနန်ကုန်း ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အရင်အတိုင်း လုံးဝ ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မယ်"

နန်ကုန်းယွမ်ဟွာ သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်သွားလေ၏။

"ဒေါက်တာဝမ် ဒီဆေးက အမာရွတ်တွေကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်တယ်ဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို ခင်ဗျားကိုပဲ လွှဲထားလိုက်မယ်... ပိုက်ဆံက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး"

"နားလည်ပါပြီ... နားလည်ပါပြီ"

ဆရာဝန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆေးက အခုမှ ထုတ်လုပ်နေဆဲပဲ ရှိသေးတာ... ဆေးစရောင်းတာနဲ့ သခင်လေးနန်ကုန်း အတွက် ကျွန်တော် ချက်ချင်း သွားဝယ်ပေးပါ့မယ်"

"ဒေါက်တာဝမ် ကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်"

နန်ကုန်းယွမ်ဟွာ က သူ့ကို ယဉ်ကျေးစွာ လိုက်ပို့လိုက်၏။

သူ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သခင်လေး နန်ကုန်းရိ သည် ကုတင်ပေါ်၌ ထိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း အေးစက်ပြီး ကြည့်ရဆိုးနေခဲ့ပေ၏။

"ဒါက တကယ်ကို ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ"

နန်ကုန်းယွမ်ဟွာ သည်လည်း အလွန် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော နန်ကုန်းမိသားစု မှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသည် ဤကဲ့သို့ ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရခြင်းပင်။

အကယ်၍ သတင်းသာ ပြန့်သွားပါက နန်ကုန်းမိသားစု ကို အရှက်ကွဲစေလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

"အဲဒီ ချန်ဖုန်း ဆိုတဲ့ကောင်ပဲ... အဖေ ကျွန်တော် သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်... ကျွန်တော့်ကို လူပေးပါ... ဒီည သူ့ကို သွားသတ်ပစ်မယ်"

"မင်းရဲ့ သေနတ်ပစ်ကွင်း ကို အနိုင်ရသွားတဲ့သူလား"

နန်ကုန်းယွမ်ဟွာ က ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မင်းလို သားမျိုးကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် မွေးမိလဲ တကယ် နားမလည်နိုင်တော့ဘူး... အရူးကောင်... မင်း သိလား... ချန်ဖုန်း က မင်းရဲ့ သေနတ်ပစ်ကွင်း ကို အနိုင်ရပြီးတာနဲ့ အဲဒီထဲက ဝန်ထမ်းတွေ အကုန်လုံးကို အလုပ်ထုတ်ပစ်လိုက်တယ်... အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ သေနတ်ပစ်ကွင်း ကြီးကို ဒီတိုင်း အလွတ်ကြီး ထားထားတာကွ"

"ဘာ"

သခင်လေး နန်ကုန်းရိ သည် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားလေ၏။

သေနတ်ပစ်ကွင်း ကို ရှုံးသွားပြီးနောက် သူသည် ၎င်းကို ဆက်လက် အာရုံမစိုက်မိတော့ချေ။

နန်ကုန်းယွမ်ဟွာ သည် သူ၏သားမှာ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

‘ဒီစရိုက်က ငါနဲ့ နည်းနည်းလေးမှ မတူပါလား…ဘေးအိမ်က ဝမ်ကြီး ရဲ့ သားများ ဖြစ်နေမလား…’ဟု သူတွေးလိုက်၏။

"မင်း သူ့ရဲ့ နောက်ခံကိုတောင် မစုံစမ်းကြည့်ဘူးလား... ချန်ဖုန်း က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ နည်းပြချုပ် ဆိုတာကို မင်း သိရဲ့လား... အမည်ခံသက်သက် ရာထူးဆိုပေမဲ့ သူ့အနောက်မှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရှိနေတယ်လေ... မင်းက သူ့ရဲ့ နောက်ခံကိုတောင် မသိဘဲ သွားရှုပ်နေတာလား... မင်း ရူးနေလား"

"ဟွာရှနိုင်ငံ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန"

သခင်လေး နန်ကုန်းရိ လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားခဲ့ပေ၏။

‘ဒါကြောင့် တစ်ဖက်လူက ဒီလောက် မောက်မာနေတာကိုး…’

"အဖေ ကျွန်တော်တို့ နန်ကုန်းမိသားစု က ဟွာရှနိုင်ငံမှာ အမြစ်တွယ်နေတာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီလေ... ကိစ္စတွေ ကြီးသွားရင်တောင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန က ကျွန်တော်တို့ကို ဘာမှ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး... အဖေက ဘယ်တုန်းကစပြီး ဒီလောက် ကြောက်တတ်သွားတာလဲ"

"သွားသေလိုက်"

နန်ကုန်းယွမ်ဟွာ သည် သူ့သားအား ရိုက်နှက်ပစ်ချင်သော စိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရ၏။

ထို့နောက် သူက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ... ငါ့ကိုယ်ငါရော ဘယ်သူလို့ ထင်နေလဲ... ငါက နန်ကုန်းမိသားစု ရဲ့ ခေါင်းဆောင် မဟုတ်သလို အဓိက သွေးသားရင်းချာလည်း မဟုတ်ဘူးကွ... တကယ်လို့ ပြဿနာတွေ ကြီးလာရင် မိသားစုခေါင်းဆောင်က မင်းအတွက် ဝင်ပါပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ကို စော်ကားလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

"ဒါဆို ကျွန်တော်... ဒီရိုက်နှက်ခံလိုက်ရတာက အလကား ဖြစ်သွားပြီပေါ့"

သခင်လေး နန်ကုန်းရိ က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ချန်ဖုန်း အပေါ် နက်ရှိုင်းသော အမုန်းတရားများ ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် တစ်ဖက်လူသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန မှ ဖြစ်နေပေသည်။ အလွန် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပါက နန်ကုန်းမိသားစု သည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"မင်း သင်ခန်းစာရသွားတာ ကောင်းပါတယ်"

နန်ကုန်းယွမ်ဟွာ က သက်ပြင်းချလျက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ သက်သာလာရင် ကျီမိသားစု က ကျီရွှယ်အာ ကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်ထားရမယ်... မင်းသာ ကျီရွှယ်အာ နဲ့ လက်ထပ်နိုင်ခဲ့ရင် နန်ကုန်းမိသားစု မှာ ငါတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မြင့်တက်လာလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့..." သခင်လေး နန်ကုန်းရိ က ညည်းတွားလိုက်သည် "ကျီရွှယ်အာ က ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းလေးမှ သဘောမကျဘူးလေ... ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူး"

"မင်း နည်းလမ်းတစ်ခုခု မစဉ်းစားနိုင်ဘူးလား... မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို လိုက်ဖို့တောင် ငါက သင်ပေးနေရဦးမှာလား"

နန်ကုန်းယွမ်ဟွာ က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"မင်း ချန်ဖုန်း ကို သွားမစတာ အကောင်းဆုံးပဲ... သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိရင် သူက မင်းကို သတ်တောင် သတ်ပစ်နိုင်တယ်... မမေ့နဲ့နော်... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ နည်းပြချုပ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ လူအနည်းငယ်ကို သတ်တာက ပြဿနာ မရှိနိုင်ဘူး... နောက်ကျရင် သူ့ကိုတွေ့ရင် ဝေးဝေးကနေ ရှောင်သွား"

"ဒါပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့တွေ လုပ်မနေနဲ့"

နန်ကုန်းယွမ်ဟွာ က သူ့ကို ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လိုသေသွားမှန်းတောင် မသိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မျိုး မရောက်စေနဲ့... အခု သူ့အာရုံက မင်းဆီမှာ မရှိသေးဘူး... ဒါကြောင့် မင်းကိုယ်မင်း အဝေးမှာ နေနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

သခင်လေး နန်ကုန်းရိ က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ "အဖေ တစ်ခုခု သိထားလို့လား"

"ငါက ဘာတွေများ သိနိုင်မှာလဲ"

နန်ကုန်းယွမ်ဟွာ က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။ "သူက စစ်ဘုရင် ရဲ့ သားဖြစ်ပြီး အခု သူ့အဖေကို သတ်သွားတဲ့ လူသတ်သမားကို ရှာနေတယ်ဆိုတာ ငါ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သိထားလို့ပဲ... ကောင်းပြီ... နာလန်ထူဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ထား... တခြားကိစ္စတွေကို စိတ်ပူမနေနဲ့တော့"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက်

သူသည် အခန်းထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။