အခန်း ၂၈၈

အခန်း (၂၈၈) မက်မွန်သီး ဝယ်ခြင်း

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ယွင်ထင် သည် ဗီလာစီမံကိန်းထဲမှ အိမ်တစ်လုံးကို ရွေးချယ်လိုက်၏။

အကျယ်အဝန်းမှာ စတုရန်းမီတာ ၃၀၀ ခန့် ရှိပေသည်။

သူမနှင့် ရှန်ယန်းယန်း တို့ ကျိုတို သို့ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် လာသည့်အခါ နေစရာနေရာ ရှိသွားပြီ ဖြစ်၏။

သူမလည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိပေသည်။

ချန်ဖုန်း ၏ မိဘအရင်းများသည် ဤနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် သူသည် သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို ကျိုတို သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းရွှေ့လာဖွယ် ရှိပေ၏။

"ကောင်းပြီ... အမည်ပြောင်းဖို့ ကိစ္စတွေကို သွားလုပ်လိုက်ပါ"

ချန်ဖုန်း က ဘေးရှိ ဗီလာတစ်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်လုံးကိုပါ ယူထားလိုက်... ငါ့နာမည်နဲ့ပဲ ဝယ်လိုက်"

"နင့်မှာ နေစရာနေရာ မရှိလို့လား"

ယွင်ထင် သည် သူ့အား မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

သူမ ရွေးချယ်ထားသော ဗီလာတွင် အခန်းများစွာ ပါဝင်ပြီး ချန်ဖုန်း အတွက်လည်း အလွယ်တကူ နေထိုင်နိုင်ပေသည်။လထို့အပြင် တစ်ဖက်လူမှာ အိုယန်မိသားစု ၏ မြေးဖြစ်ရာ ထိုနေရာတွင်လည်း နေစရာ ရှိနေပေ၏။

ချန်ဖုန်း က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ပေ့ဟူ မှာရှိတဲ့ ငါ့မိဘတွေလည်း အသက်ကြီးလာပြီလေ... အချိန်တန်ရင် သူတို့ကို မြို့တော်ကို ခေါ်လာပြီး ငါတို့ အချင်းချင်း စောင့်ရှောက်ပေးလို့ ရတာပေါ့"

မွေးစားမိဘများ အကြောင်းကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

တစ်ဖက်လူသည် သူ့ကို နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ရာ သူတို့ အိုမင်းလာချိန်တွင် သေချာပေါက် ပြန်လည် စောင့်ရှောက်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျေးလက်ဒေသတွင် နေထိုင်နိုင်သေးသော်လည်း ၎င်းတို့ အသက်ပိုကြီးလာသည့်အခါ ပြုစုစောင့်ရှောက်မည့်သူ လိုအပ်လာမည် ဖြစ်၏။

ကျိုတို တွင်က ပို၍ အဆင်ပြေပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ နားလည်ပါပြီ"

ယွင်ထင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။ "မြေကွက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေ အကုန်လုံးကို ငါ တင်ပြပြီးသွားပြီ... မနက်ဖြန်ဆိုရင် လုပ်ငန်းစဉ်တွေ အကုန်လုံး ပြီးစီးနိုင်ပါပြီ... ကနဦး ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းတွေကို Great Wall Real Estate ကို အပ်ထားလို့ ရတယ်... နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်... အမာရွတ်ပျောက်ဆေး က အခု အရမ်း နာမည်ကြီးနေတယ်... နိုင်ငံရပ်ခြား ဈေးကွက်ကိုပါ တိုးချဲ့သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်... ဟိုလိုဂရမ် ရုပ်လုံးကြွနည်းပညာ ထုတ်ကုန်တွေလည်း ရှိသေးတယ်လေ... အဲဒါတွေ အကုန်လုံးကို နိုင်ငံရပ်ခြား ဈေးကွက်မှာ တိုးချဲ့လို့ ရတယ်... ဈေးနှုန်းအရဆိုရင် နှစ်ဆလောက် တင်ရောင်းလို့ ရတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလူတွေဆီမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ"

"ကောင်းပြီလေ... မင်းပဲ စီစဉ်လိုက်ပါ"

ချန်ဖုန်း က သူမ၏ ရင်ဘတ်အကောက်အကြောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အရမ်းကြီး ပင်ပန်းခံနေစရာ မလိုပါဘူး... တကယ်လို့ လူမလောက်ရင် မင်းကို ကူညီပေးဖို့ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ငါ ရှာပေးမယ်... ကြည့်ပါဦး... မင်းတောင် ပိန်သွားပြီ... အရမ်း ပင်ပန်းခံနေရင် နောက်ကျ အိမ်ထောင်ပြုလို့ မရဘဲ နေလိမ့်မယ်နော်"

ယွင်ထင် က သူ့ကို ခိုးကြည့်ကာ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငါလည်း အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး... ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ သခင်လေးယွီ ရဲ့ ပြဿနာကို နင် ကူညီဖြေရှင်းပေးကတည်းက... ငါ တစ်သက်လုံး နင့်နောက်ကိုပဲ လိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ"

"..."

ချန်ဖုန်း ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားလေ၏။

ချန်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါက လူကောင်း တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးနော်..."

"ငါ သိတယ်... နင်က လူဆိုးလေး ဆိုတာကို"

ယွင်ထင် က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။ "သွားကြစို့... လူဆိုးလေးချန် ယန်းယန်း လည်း မရှိဘူးဆိုတော့ ငါ့ကို လမ်းလျှောက်လိုက်ပို့ပေး... အရင်တစ်ခေါက် လာတုန်းက လမ်းမလျှောက်ခဲ့ရဘူး"

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြ၏။

ယွင်ထင် က ချန်ဖုန်း ၏ လက်မောင်းကို အလိုအလျောက် ချိတ်တွယ်ထားလေသည်။

ဤအချိန်၌ လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော ဟောင်းနွမ်းနေသည့် သုံးဘီးဆိုင်ကယ် တစ်စီးကို သူမ ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

အပေါ်တွင် မက်မွန်သီးများ အပြည့်တင်ထားသော လှည်းတစ်စီး ရှိနေပေသည်။

ကျေးလက်ဒေသတွင် နေထိုင်စဉ်က ချန်ဖုန်း ၏ မိသားစုသည်လည်း မက်မွန်ပင် အနည်းငယ် စိုက်ပျိုးခဲ့ဖူးပြီး ဤမက်မွန်သီးများမှာ မွှေးပျံ့ကာ အရသာရှိလှပေသည်။

သူ မြည်းစမ်းကြည့်ရန် ပေါင်အနည်းငယ်ခန့် ဝယ်ယူရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် အနီးနား၌ ပိုင်ရှင် မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သုံးဘီးဆိုင်ကယ်၏ အနောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ထိုင်ခုံပုလေးတစ်ခုပေါ်၌ ထိုင်နေသော ကလေးလေး တစ်ယောက်ကို ၎င်းတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့လက်ထဲတွင် လေ့ကျင့်ခန်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပေ၏။

သူက အသက် ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ကိုးနှစ်ခန့် ရှိပုံရသည်။

သူသည် ဆေးကြောလွန်းသဖြင့် အရောင်လွင့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် လိမ္မာရေးခြားစွာ ထိုင်နေခဲ့၏။

"ကလေးလေး... မင်းက မက်မွန်သီး ရောင်းနေတာလား"

ချန်ဖုန်း က တက်ကြွသော အပြုံးဖြင့် လျှောက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။

‘ဒါ ဘယ်သူ့ကလေးလဲဆိုတာ မသိပေမဲ့ မိဘတွေက တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲ... ကလေးတစ်ယောက်တည်းကို အပြင်မှာ ဒီလို ထားရဲတယ်ပေါ့…’ ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။

ကလေးလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူသည် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်၏ အနောက်ဘက်သို့ အလိုအလျောက် ပုန်းကွယ်သွားပြီး အနောက်ဘက်သို့ တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်နေခဲ့၏။

ဤအချိန်၌

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ချွေးများရွှဲရွှဲစိုလျက် ပြေးလာခဲ့ပေသည်။

"အဖေ..."

ကလေးလေးသည် အမျိုးသား၏ အနောက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေ၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်"

အမျိုးသားက သူ၏နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အပေါ့သွားရန် တောအုပ်ငယ်လေးထဲသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

တကယ်တော့ သူ၏ အကြည့်များသည် ကလေးလေးအပေါ်၌ အချိန်ပြည့် ရှိနေခဲ့သည်။

ချန်ဖုန်း တို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်။

ကလေးလေး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် ဆီးသွားနေသည်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြင့် အတင်းအောင့်ကာ အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မက်မွန်သီး ဝယ်မလို့လား"

"ဒီမက်မွန်သီးတွေ ဘယ်လိုရောင်းလဲ"

ချန်ဖုန်း က မက်မွန်သီး အနည်းငယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရွေးချယ်ကာ အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

"တစ်ကျင်း (တစ်ပေါင်ခွဲခန့်) ကို ယွမ် နှစ်ယွမ်ပါ... ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် စိုက်ထားတာပါ... ပိုးသတ်ဆေး လုံးဝ မသုံးထားပါဘူး"

အမျိုးသားက ချန်ဖုန်း ရွေးချယ်ထားသော မက်မွန်သီးများကို အလျင်အမြန် ယူကာ ချိန်ခွင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"စုစုပေါင်း ခြောက်ကျင်း နဲ့ သုံးလျန် (တစ်အောင်စခန့်) ရှိပါတယ်... ဆယ့်နှစ်ယွမ် ပေးပါ"

ချန်ဖုန်း က မူလက Alipay ဖြင့် ငွေပေးချေချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်တွင် QR ကုတ် မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူက ငွေသားသယ်ဆောင်လေ့ရှိသည့် အကျင့်လည်း မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် ယွင်ထင် ကသာ ငွေသားရှာပေးရတော့၏။

ဤအခွင့်အရေးကို ယူ၍ သူက ကလေးလေးအား ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ် ထားခဲ့လို့ ရမှာလဲ... အခုခေတ်မှာ ကလေးခိုးတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ... ပြီးတော့ ဒီနေရာက ကားတွေလည်း အများကြီး ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်နေတော့ တော်တော် အန္တရာယ်များတယ်"

"ဟူး... ကျွန်တော် ပေါ့ဆသွားလို့ပါ"

အမျိုးသားက ကလေးလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ့အမေက မရှိတော့ဘူး... အိမ်မှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာလေ... ကျွန်တော် မက်မွန်သီး ထွက်ရောင်းရင်တောင် သူ့ကို အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လို့ မရဘူး... ဒါကြောင့် အတူတူ ခေါ်လာခဲ့ရတာပါ"

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း…

သူက ယွင်ထင် ကို အနေရခက်စွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာအနည်းငယ် နီရဲလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ခုနက ကျွန်တော် အရမ်း လောနေလို့ အိမ်သာ ရှာမတွေ့တာနဲ့..."

ချန်ဖုန်း လည်း သဘောပေါက်သွားပေ၏။

‘သူလည်း တောအုပ်ထဲမှာ အပေါ့သွားတာမျိုးတွေ အများကြီး လုပ်ဖူးတာပဲလေ…’ ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း

‘တကယ်လို့ ကလေးက မြင်သွားရင် မြင်တဲ့အတိုင်း လိုက်လုပ်ဖို့ လွယ်ကူတယ်လေ…’ ဟု တွေးမိ၏။

ထို့ကြောင့် စောစောက အမျိုးသားသည် ကလေးလေးကို အတူတူ ခေါ်မသွားဘဲ အဝေးမှသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချိန်၌

ယွင်ထင် သည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ငွေသားကို ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်၏။

ချန်ဖုန်း သည် ယွမ်နှစ်ဆယ်တန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် မက်မွန်သီး အနည်းငယ်လောက် ထပ်ထည့်ပေးပါ... ယွမ် နှစ်ဆယ်ဖိုး ပြည့်သွားအောင်လို့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

အမျိုးသားက မက်မွန်သီး အနည်းငယ်ကို အလျင်အမြန် ထပ်ထည့်ပေးလိုက်၏။

ငွေကမ်းပေးသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချန်ဖုန်း သည် အမျိုးသား၏ လက်ပေါ်၌ အက်ကွဲရာ များစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အလုပ်အလွန်အကျွံ လုပ်ရခြင်းကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နူးညံ့သော အသားအရေနှင့် လုံးဝ မတူညီချေ။

ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်

အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

သူ၏အနောက်ရှိ ကလေးလေး၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ကာ

အနည်းငယ် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေပုံရသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ချန်ဖုန်း က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ အဲဒီတုန်းက ငါတို့ မိသားစုက အရမ်း ဆင်းရဲတာလေ... ငါ့မိဘတွေက လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရပြီး ညနက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်တတ်တယ်... ငါက အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း အိမ်စာတွေ လုပ်နေရတာ... ဒါပေမဲ့ ငါက ခုနက ကလေးလေးထက်တော့ နည်းနည်း ပိုကံကောင်းပါတယ်... အနည်းဆုံးတော့ အဖေနဲ့အမေ အလုပ်များနေတဲ့အချိန် ဒုတိယဦးလေး က ငါ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်သေးတယ်လေ"

သူသည် ပေ့ဟူ ရှိ မွေးစားမိဘများကို ရည်ညွှန်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယွင်ထင် သိရှိထားပေ၏။ သူမလည်း အရင်က တွေ့ဖူးထားလေသည်။

ထိုသက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးမှာ အလွန် ရိုးရှင်းကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အချိန်၏ ဖြတ်သန်းမှု အမှတ်အသားများ ရှိနေကာ ပုံမှန် အလုပ်သမားများ ဖြစ်ကြပေ၏။

သူမက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "နင် သူ့ကို ကူညီချင်လို့လား"

"ဒီလောကကြီးမှာ ဆင်းရဲတဲ့သူတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်လေ... ငါက ဘယ်လိုလုပ် အကုန်လုံးကို ကူညီနိုင်မှာလဲ... ငါက ဒီတိုင်း ခံစားချက်လေးတစ်ခု ဖြစ်သွားရုံပါ"

ချန်ဖုန်း သည် အချက်တစ်ချက်ကို နားလည်ထားပေ၏။

‘လူတစ်ယောက်ကို ငါးပေးရင် တစ်နပ်စာပဲ စားရမယ်... ငါးဖမ်းနည်း သင်ပေးရင်တော့ တစ်သက်လုံး စားရမယ်…’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သူက မက်မွန်သီး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရေဖြင့်မဆေးဘဲ သူ၏ အဝတ်အစားဖြင့်သာ မက်မွန်သီးပေါ်ရှိ အမွေးအမှင်များကို သုတ်လိုက်ကာ

သူ တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။

‘တကယ်ကို ချိုမြိန်ပြီး အရသာရှိတာပဲ…’ ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။

"နောက်နေ့ကစပြီး ဝူတန်တန် ကို နေ့တိုင်း မက်မွန်သီး လာဝယ်ခိုင်းပြီး ဝန်ထမ်းတိုင်းကို တစ်ပွဲစီ ပေးလိုက်ပါ"

"နားလည်ပါပြီ"

ယွင်ထင် က တိုးတိတ်စွာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်၏။

တစ်ဖက်လူက မကူညီဘူးလို့ ပြောပေမဲ့ လျှို့ဝှက်စွာနဲ့တော့ ကူညီနေတာပဲလေ... ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင်

သူမလည်း အိတ်ထဲမှ မက်မွန်သီး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ချန်ဖုန်း ကို အတုယူကာ သူမ၏ အဝတ်အစားဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး အရသာခံကာ စတင်စားသောက်လေတော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တစ်နာရီကျော်ခန့် လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြ၏။

ထို့နောက် ယွင်ထင်သည် အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး ယခုအချိန်တွင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ကိစ္စများစွာ ရှိနေသေးသဖြင့် ကုမ္ပဏီသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားခဲ့လေသည်။