အခန်း ၆၁

အခန်း ၆၁ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် လူမည်း

ရိုအန် က ခေါင်းစောင်းကာ ဒန်နီ ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကလေးငယ်လေး၏ လှပသော မျက်နှာလေး ပေါ်တွင် အလွန် လေးနက် တည်ကြည်နေသော အမူအရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရိုအန် မေးခွန်း မမေးရသေးမီ မှာပင် ဒန်နီ က ကြည်လင် ပြတ်သားသော အသံလေးဖြင့် ဆက်လက် ပြောဆိုလာသည်။

"သမီး မေမေ အလုပ်လုပ်တဲ့ အချိန်တုန်းက... မေမေ့ ကို ဓာတ်ပုံ ခိုးရိုက်တဲ့ လူမည်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက် ရှိတယ်... အဲ့ဒီ လူမည်း ကပဲ သမီး မေမေ့ ကို ဖမ်းသွားတာ သေချာတယ်..."

"ဘာ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရိုအန် က ခေါင်းမော့ကာ ရက်ဒ် နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက ဘယ်တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စလဲ..."

"သမီး မမှတ်မိတော့ဘူး..."

ဒန်နီ ၏ နှုတ်ခမ်းလေး ကွေးကျသွားပြီး မျက်လုံးလေး များ ထပ်မံ နီရဲလာကာ တီးတိုး ရှင်းပြလေသည်။

"အဲ့ဒီနေ့က သမီး ဗိုက်နာ နေလို့... မေမေ က ဆရာဝန် ဆီ ခေါ်သွားပြတယ်... ပြီးတော့ စူပါမားကတ် ကို ခေါ်သွားတယ်... သမီး စားပွဲပေါ်မှာ ဂိမ်းဆော့ နေတုန်း... မေမေ့ ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် လူမည်း က အာလူးကြော် ထုပ်တွေ နောက်မှာ ပုန်းပြီး... အမည်းရောင် ဘူးလေး တစ်ခု ကိုင်ပြီး မေမေ့ ကို ဓာတ်ပုံ ရိုက်နေတာ..."

ဒန်နီ ၏ စကားများက ရှေ့နောက် မညီဘဲ ရောထွေးနေသဖြင့် ထိုနေ့က အခြေအနေ အတိအကျ ကို ရိုအန် နားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဒန်နီ ဆိုလိုရင်းကိုတော့ ရိုအန် ကောင်းစွာ သဘောပေါက် လိုက်သည်။

လူမည်း တစ်ဦး က တာမာရာ စူပါမားကတ် ငွေရှင်း ကောင်တာတွင် အလုပ်လုပ်နေစဉ် တာမာရာ ကို ခိုး၍ ဓာတ်ပုံ ရိုက်ခဲ့ဖူးခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ကျေးဇူးပဲ ဒန်နီ... သမီး ရဲ့ သတင်း က အရမ်း အထောက်အကူ ဖြစ်ပါတယ်..."

ဒန်နီ ထပ်မံ ငိုကြွေး လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရိုအန် တစ်ယောက် ပြာပြာသလဲ ဖြင့် ကလေးငယ် ကို အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်ပေး လိုက်ရတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အမည်းရောင် ကားတစ်စီး က လမ်းဘေးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ထားသော လူဖြူ အမျိုးသမီးကြီး နှစ်ဦး နှင့် ရဲဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူဖြူ အမျိုးသားကြီး တစ်ဦး တို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။

"မင်္ဂလာပါ... ရှင် က စုံထောက် ရိုအန် ဖြစ်ရမယ်..."

လူဖြူ အမျိုးသမီးကြီး များထဲမှ တစ်ဦး က လက်နက် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော ရိုအန် ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရွှေဝါရောင် ဆံပင်နှင့် ကလေးမလေး ရောက်ရှိနေပြီး ဘေးနားတွင်လည်း ပို၍ တုတ်ခိုင် ထွားကျိုင်းကာ လက်နက် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော လူသန်ကြီး တစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တဆတ်ဆတ် လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ သို့သော် လက်ကို ကမ်းပေးကာ စကားဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မ နာမည် က အန်နာ ပါ... နယူးဂျာစီ က ကလေးသူငယ် ကာကွယ်ရေး ဌာန ကပါ..."

"မင်္ဂလာပါ... ရိုအန် လို့ပဲ ခေါ်ပါ..."

လက်ကမ်းပေးကာ အန်နာ နှင့် လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ရိုအန် က အန်နာ ၏ အထောက်အထား ကတ်ပြား ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ပြဿနာ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ ဒန်နီ ကို အန်နာ ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘေးနားရှိ အနီရောင် တိုက်ခန်းငယ် ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆန်ဒါဆန် ၏ အဖြစ်အပျက် နှင့် လက်ရှိ အခြေအနေ များကို အကြမ်းဖျင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရိုအန် ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် အန်နာ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"စိတ်ချပါ... ဒန်နီ ကို ကျွန်မတို့ သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်... ဆန်ဒါဆန် ကိုလည်း အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်... ဆန်ဒါဆန် က အရက်သောက်တဲ့ အကျင့် ကို ဖျောက်ဖျက်နိုင်ပြီး ဒန်နီ ကို ပြန်လည် စောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်း ရှိလာတဲ့ အချိန်ကျမှသာ ဒန်နီ ကို သူ့ဆီ ပြန်အပ်ပေးမှာပါ..."

"ပင်ပန်းသွားပါပြီ..."

အန်နာ နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ရိုအန် က စကား အနည်းငယ် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဒန်နီ က ရုတ်တရက် အသံထွက်ကာ သူ့ကို ခေါ်လိုက်ပြီး ဒန်နီ ၏ ဆံညှပ်လေးကို ရိုအန် ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ရိုအန်... ဒါက မေမေ သမီး ကို ဝယ်ပေးထားတဲ့ ဆံညှပ်လေး ပါ..."

ဒန်နီ က တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးရင်း ရိုအန် ကို ကြည့်နေသည်။ ရိုအန် ၏ လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လွှတ်မပေးဘဲ လှပသော မျက်နှာလေး ပေါ်တွင် တောင်းဆိုမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"မေမေ့ ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ လူဆိုး ကို... သေချာပေါက် ဖမ်းပေးပါနော်... သမီး တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ငါ ကတိပေးပါတယ် ဒန်နီ..."

သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ရိုအန် က ဒန်နီ ၏ ရှေ့တွင်ပင် ဆံညှပ်လေးကို ရင်ဘတ် အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒန်နီ ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ကာ လေးနက် တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ကတိပေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ လူဆိုးကို သေချာပေါက် ဖမ်းပေးပါ့မယ်..."

အမည်းရောင် အက်စ်ယူဗီ ကားကြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားသည်။ ခရီးသည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ရိုအန် က နောက်ကြည့်မှန် မှ တစ်ဆင့် မခွဲခွာရက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကားကို လှမ်းကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည့် ဒန်နီ ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရိုအန် ၏ မျက်နှာ အမူအရာ အနည်းငယ် ကြည့်ရဆိုး နေလေသည်။

"အက်ဖ်ဘီအိုင် တစ်ယောက် အနေနဲ့... ဒီလို ကိစ္စမျိုး တွေကို မင်း နောက်ပိုင်း ကျရင် အများကြီး ကြုံတွေ့ရဦးမှာပါ..."

ကားမောင်းနေသော ရက်ဒ် က ဘယ်နေရာမှ ထုတ်ယူလိုက်မှန်း မသိသော ပီကေ တစ်ခုကို ရိုအန် ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ရက်ဒ် ၏ ပါးစပ်ထဲသို့လည်း တစ်ခု ထည့်လိုက်သည်။ ပီကေ ဝါးရင်း စကားဆိုလေသည်။

"ကျင့်သားရသွားရင် အဆင်ပြေသွားပါလိမ့်မယ်..."

မည်သည့် စကားမျှ ပြန်မပြောဘဲ ပီကေ ကို လှမ်းယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ရိုအန် က စောစောက ဆန်ဒါဆန် ထံမှ ရရှိထားသော အချက်အလက် များကို ကြည့်ရှုရင်း စက္ကန့် အနည်းငယ်ခန့် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် မိုနာ ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်လေသည်။

"မိုနာ... နော့သ်ဗေးလ် ဒေသ က ဝေါမတ် စူပါမားကတ် ကို တစ်ချက်လောက် စစ်ဆေးပေးပါဦး... အဲ့ဒီမှာ လူမည်း ဝန်ထမ်း ရှိမရှိ ဆိုတာကိုပါ..."

ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ ကွန်ပျူတာ လက်ကွက်များ ခေါက်နှိပ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏအကြာတွင် မိုနာ က ပြန်လည် ဖြေကြားလာသည်။

"ဒီ စူပါမားကတ် ရဲ့ လစာ ထုတ်ပေးမှု မှတ်တမ်း တွေ အရ... အဲ့ဒီမှာ လူမည်း ဝန်ထမ်း နှစ်ယောက် ရှိတယ်... တစ်ယောက် က အသက် ငါးဆယ့်ခြောက်နှစ် ရှိပြီ... လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်း ဖြစ်ပြီး အခု အချိန်ထိ အလုပ် ဆင်းနေတုန်းပဲ..."

"နောက် တစ်ယောက် က အသက် နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်... နာမည် က ဂျွန် တဲ့... ကုန်တင်ကုန်ချ အလုပ်သမား တစ်ယောက်ပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးပတ် က ပစ္စည်း ခိုးလို့ ဆိုပြီး စူပါမားကတ် ကနေ အလုပ်ထုတ် ခံထားရတယ်..."

"အိုကေ..."

ရိုအန် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဒုတိယ လူမည်း ၏ နေရပ် လိပ်စာ နှင့် လုပ်ငန်းခွင် လိပ်စာ ကို ပေးပို့ရန် မိုနာ ကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်လေသည်။

ဖုန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော လိပ်စာ ကို ရက်ဒ် အား ဖတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ရိုအန် က လက်ထဲရှိ မှတ်တမ်း များကို ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ ဂျွန် ဆိုတဲ့ လူဆီ အရင် သွားကြတာပေါ့... သူ အခု လက်ရှိ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ နေရာက ကားပြင် ဝပ်ရှော့ တစ်ခုပဲ... စူပါမားကတ် ကို သွားမယ့် လမ်းကြောင်း ပေါ်မှာ ကွက်တိ ရှိနေတယ်..."

"အိုကေ..."

ရက်ဒ် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လီဗာကို နင်းကာ စတီယာရင် ကို လှည့်လိုက်သည်။ အမည်းရောင် အက်စ်ယူဗီ ကားကြီး က အခြား လမ်းကြောင်း တစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"ဂျွန် ငါ့ဆီကို ရောက်လာတာ နှစ်ပတ် ရှိပြီ... အလုပ်ကို အရမ်း ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်တယ်... ငါ့ဆီမှာလည်း ပစ္စည်း ပျောက်တဲ့ ကိစ္စမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးဘူး..."

ကားပြင် ဝပ်ရှော့ ပိုင်ရှင်မှာ သက်ကြီးပိုင်း လူမည်း တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ ရိုအန် နှင့် ရက်ဒ် တို့ လာရောက်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို သိရှိသွားပြီးနောက် ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ ဂျွန် ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားကာ ဂျွန် သည် လူငယ်ကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း အဆက်မပြတ် ချီးကျူး ပြောဆိုနေလေသည်။

ယခင်က ဂျွန် တစ်ယောက် ပစ္စည်းခိုးမှုဖြင့် စူပါမားကတ်မှ အလုပ်ထုတ် ခံခဲ့ရသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လူမည်း ပိုင်ရှင်ကြီး က မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပင် စကားဆိုလေသည်။

"အဲ့ဒီ စူပါမားကတ် ထဲမှာ... ဂျွန် နဲ့ အတူတူ အလုပ်လုပ်တဲ့ ကောင်တွေ အကုန်လုံးက လူဖြူ တွေချည်းပဲ... သူတို့ထက် ပစ္စည်းတွေ ပိုသယ်နိုင်ပြီး လစာ လည်း ပိုရနေတဲ့ ဂျွန် လို လူမည်း တစ်ယောက်ကို အဲ့ဒီကောင်တွေ က ဘယ်လိုလုပ် သဘောကျပါ့မလဲ..."

ရိုအန် နှင့် ရက်ဒ် တို့ က အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သည့် စကားမျှ မဆိုခဲ့ကြချေ။

"ဂျွန်... မင်းကို လာရှာတဲ့ လူတွေ ရှိတယ်..."

"လာပြီ..."

ပိုင်ရှင်ကြီး ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းထူထူ နှင့် လူမည်း တစ်ဦး က ပြန်လည် ထူးလိုက်ပြီး ကားအောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ တွားသွား ထွက်လာကာ ရိုအန် နှင့် ရက်ဒ် တို့ ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

"မင်း..."

ရိုအန် နှင့် ရက်ဒ် တို့ စကားမပြောရသေးမီ မှာပင် လူမည်း ဂျွန် က သူတို့ ကိုယ်ပေါ်ရှိ လက်နက် အပြည့်အစုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း လုံးဝ မရှိဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်တော့သည်။

"ငါ့ကို ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ ဆိုတာ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ကြိုပြီး ရှင်းပြထားချင်တာက... ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာလက်နက် မှ မရှိဘူး... မင်းတို့ရဲ့ သေနတ် တွေ မတော်တဆ ပေါက်ကွဲ မသွားစေနဲ့ဦး..."

"အိုကေ..."

တစ်ဖက်လူ၏ လှုပ်ရှားမှု များက ဤမျှလောက် ကျွမ်းကျင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရိုအန် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တစ်ချက် တွန့်ကွေးသွားသည်။ အပိုစကားများ မပြောတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဂျွန်... တာမာရာ ကို မင်း မှတ်မိသေးလား..."

"အာ... ဝေါမတ် စူပါမားကတ် က ငွေရှင်း ကောင်တာ ဝန်ထမ်း မလား... ငါ တာမာရာ ကို မှတ်မိတယ်..."

ဂျွန် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထလာသည်။ ရိုအန် က ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တာမာရာ ပျောက်ဆုံးသွားပြီ... တာမာရာ မပျောက်ခင် က မင်း တာမာရာ ကို ခိုးပြီး ဓာတ်ပုံ ရိုက်ခဲ့ဖူးတယ် လို့ လူတစ်ယောက် က ပြောတယ်..."

"ဟင့်အင်း... သောက်ကျိုးနည်း..."

ရိုအန် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂျွန် ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆဲရေးတိုင်းထွာ မှု အချို့ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလေသည်။

"အစ်ကိုရာ... ဒီစကား ကို ဝေါမတ် စူပါမားကတ် က မန်နေဂျာ က မင်းတို့ကို ပြောလိုက်တာ သေချာတယ်... ငါ ရဲရဲကြီး ပြောရဲတယ်... ဒါက လုံးဝကို လုပ်ကြံ စွပ်စွဲတာပဲ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ အပတ် အနည်းငယ် က... ငါ စူပါမားကတ် ဂိုဒေါင် ထဲမှာ ပစ္စည်း တွေ သယ်နေတုန်း... ဂိုဒေါင် ထောင့်က ကုန်ကြမ်း ပစ္စည်း တွေ ပေါ်မှာ လူနှစ်ယောက် ဖောက်ပြန် နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်... အဲ့ဒါနဲ့ ငါလည်း ချက်ချင်း သွားပြီး သူတို့ကို အော်ဟစ် ဟန့်တား လိုက်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ အနားရောက်သွားမှ သေချာ ကြည့်လိုက်တော့... အဲ့ဒီ လူနှစ်ယောက် က စူပါမားကတ် မန်နေဂျာ နဲ့ သူ့မိန်းမ ဖြစ်နေတယ် ဗျ..."

"အဲ့ဒီ နောက်နေ့ ကျရော... စူပါမားကတ် မန်နေဂျာ က ငါ စူပါမားကတ် ထဲက ပစ္စည်း ခိုးတယ် ဆိုပြီး ငါ့ကို အလုပ်ထုတ် ပစ်လိုက်တာပဲ..."

"အိုကေ..."

ဂျွန် ကို အကဲခတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရိုအန် က ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အချိန်ဆွဲ မနေတော့ချေ။ ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း စူပါမားကတ် မှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်းက... တာမာရာ ရဲ့ ဘေးနားမှာ ဝဲလည်ဝဲလည် လုပ်နေတဲ့ လူမျိုး... ဒါမှမဟုတ် တာမာရာ မပျောက်ခင် က တာမာရာ ကို အနှောင့်အယှက် ပေးနေတဲ့ လူမျိုး တွေ့ခဲ့တာ ရှိလား..."

"တောင်းပန်ပါတယ် ဗျာ... အဲ့ဒီ အချက်ကိုတော့ ငါ တကယ် သတိမထားမိ လိုက်ဘူး..."

ဂျွန် က ဆီဂျီးများ ပေကျံနေသော လက်ကို အလုပ်ဝတ်စုံ ပေါ်တွင် ပြီးစလွယ် သုတ်လိုက်ပြီး ရှင်းပြလေသည်။

"မင်းတို့လည်း သိတဲ့ အတိုင်းပဲ... ငါ့ရဲ့ အလုပ် က စူပါမားကတ် ရဲ့ ဂိုဒေါင် ထဲမှာ ပစ္စည်း အတင်အချ လုပ်ရတာလေ... စူပါမားကတ် ရဲ့ အရှေ့ဘက်ကို သွားလေ့ သိပ်မရှိဘူး... အဲ့ဒါကြောင့် တာမာရာ ဆိုတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက် ရှိတယ် ဆိုတာ လောက်ပဲ ငါ သိတာပါ... တာမာရာ ရဲ့ ဘဝ နဲ့ အလုပ် အကြောင်းကိုတော့ ငါ ဘာမှ နားမလည် ပါဘူး…”