အခန်း (၁၃၁-၁၃၂)

အပိုင်း ၁၃၁ -ခရီးမထွက်မီ အကြိုည

အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ နာမည်ကျော်ကြားမည့် လက်ရာကောင်းများ ထွက်ရှိလာစေရန်အတွက် လင်းစုယွီသည် ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းသစ်များအကြောင်း ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ရန် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်၏ နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် သစ်သီးနှင့် ပန်းရနံ့တို့ ရောယှက်နေသော ချိုအီအီရနံ့လေးက ဆီးကြိုနေ၏။ ပါးလွှာသော ဇာပဝါများနှင့် ဇာနားအလှများမှာ ခန့်ညားထည်ဝါသော ပိုးထည်ပန်းထိုးလက်ရာများနှင့် စပ်ဟပ်လျက် စတိုင်လ်နှစ်မျိုးစလုံး ပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဤသည်မှာ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်၏ ကိုယ်ပိုင်ဟန်ပင် ဖြစ်သည်။ တောက်ပြောင်လှပသော ဇိမ်ခံစတိုင်လ် သက်သက်မဟုတ်ဘဲ အရှေ့တိုင်း၏ ဆွဲဆောင်မှုနှင့် အနောက်တိုင်း၏ ခန့်ညားမှုတို့ ဟန်ချက်ညီညီ ပါဝင်နေသည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်သည် လင်းစုယွီကို အိမ်ရှေ့ကတည်းက ကြိုဆိုကာ အခန်းထဲရောက်သည်အထိ သူမ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပြနေခဲ့သည်။

"ငါထင်တာတော့ ရိုးရာချီဖောင် ဝတ်စုံတွေက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို အရမ်းကြီး ပေါ်လွင်အောင် စစ်ဆေးနေသလိုပဲ။ ဒါကြောင့် ချီဖောင်ကို အခြေခံပြီး တစ်မျိုးလေး ဆန်းသစ်ချင်တာ"

"မတ်ဒမိုဇဲလ် ရှန်နယ်လ် လိုမျိုး ဆန်းသစ်တီထွင်မှုပေါ့။ ချီဖောင်ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ဆက်ထိန်းထားပေမဲ့ အပေါ်အောက် နှစ်ထပ်ဝတ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်မယ်။ ပြီးတော့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ မဖြစ်ရအောင် အကျီအနားသတ်တွေကို ပြန်ပြင်ချင်တာ"

ထိုအချိန်က ဟောင်ကောင်မြို့၌ ပြည်ပဇိမ်ခံအမှတ်တံဆိပ်များ စတင်ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ အထက်တန်းလွှာများအကြား အလွန်ရေပန်းစားနေသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ပြည်တွင်းဖြစ်ဖက်ရှင်များသည် သီးသန့်အပ်ချုပ်ဆိုင်များမှတစ်ဆင့်သာ လူကုံထံအသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်၏ အကြံမှာ အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ ထုတ်လုပ်သော ဖက်ရှင်များကို ရုံးလုပ်ငန်းခွင်မှ ပညာတတ်အမျိုးသမီးများအား အဓိကပစ်မှတ်ထားရန် ဖြစ်သည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်သည် စကားပြောရင်း ပြတင်းပေါက်နားရှိ ပန်းချီဆွဲစင်ကို လှည့်ပြလိုက်သည်။ သူမ ခုနက ရှင်းပြနေသည့် စိတ်ကူးယဉ်ပုံရိပ်များသည် ပုံကြမ်းကားချပ်အဖြစ် အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းမှာ လတ်ဆတ်သော မိုးပြာရောင် ဝတ်စုံလေးဖြစ်သည်။ အပေါ်ပိုင်းမှာ အင်္ကျီလက်တိုပုံစံဖြစ်ပြီး ပခုံးသားလေးမှာ အနည်းငယ်ဖောင်းကြွနေကာ ပန်းချီစုတ်ချက်များကြောင့် ချည်သား၏ နူးညံ့မှုကို ခံစားရစေသည်။ အင်္ကျီပေါ်တွင် ခါးပတ်အလှလေး တစ်ခုပါရှိပြီး တစ်ရောင်တည်း ဖြစ်နေသော အင်္ကျီပေါ်တွင် တောက်ပြောင်သော စိန်မှုန်လေးများက အလှဆင်ထားသည်။

လိုက်ဖက်ညီသော အေ-လိုင်း စကတ်မှာ လှိုင်းတွန့်လေးများ အနည်းငယ်ပါရှိပြီး စကတ်အနားသတ်တွင် ပုလဲလေးများ စီခြယ်ထားသည်။ အလွန်အကျွံ မဟုတ်သော်လည်း သိမ်မွေ့သော အလှကို ပေးစွမ်းသည်။ ဖိနပ်အနေဖြင့် ရိုးရှင်းသော နို့နှစ်ရောင် မေရီဂျိန်းတစ်စုံလည်း ပါဝင်သည်။

"နောက်ပြီး လေးထောင့်ကွက် လက်ဆွဲအိတ်လေးလည်း ပါသေးတယ်!"

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က ဘေးမှ နောက်ထပ်ပုံကြမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုအိတ်မှာ နောင်အနာဂတ်တွင် ခေတ်စားလာမည့် ဂန္ထဝင် Tote Bag ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ဤဝတ်စုံတစ်စုံလုံးသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကို အပြည့်အဝ ဖော်ဆောင်ပေးရုံသာမက လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အငွေ့အသက်ကိုလည်း ပေးစွမ်းသည်။

"စုယွီ... နင်ဘယ်လိုထင်လဲ။ ပြင်စရာရှိသေးလား"

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်သည် အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့် ကြီးပြင်းလာသည့် မိန်းကလေးပီပီ မိမိ၏ လက်ရာအပေါ် ရှက်ကြောက်တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ပွင့်လင်းရဲတင်းစွာ တိုင်ပင်လေသည်။

လင်းစုယွီသည် ဒီဇိုင်းများကို အသေအချာ ကြည့်ရှုရင်း စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိသွားသည်။ သူမသည် ကျန့်မိသားစု၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အလိုလိုက်ခံကာ ကြီးပြင်းလာရသည့် သခင်မလေး ပီသပါပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အမြင်နှင့် တီထွင်နိုင်စွမ်းမှာ နှစ်ရှည်လများ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုထဲတွင် ပျိုးထောင်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လင်းစုယွီ၏ အမြင်အရ ဤဒီဇိုင်းတွင် အနည်းငယ် လိုအပ်ချက်ရှိနေသေးသလို ခံစားရသည်။ အင်္ကျီဒီဇိုင်းမှာ အောက်ပိုင်း စကတ်က ပွပွလေးဖြစ်နေသဖြင့် အပေါ်ပိုင်းကိုလည်း ပုံစံတူ မလုပ်သင့်ပေ။

"ဖိန့်ဖိန့်... အင်္ကျီရဲ့ အောက်နားကို အဖြောင့်ပုံစံ ပြောင်းလိုက်ရင် ပိုကောင်းမလား"

ထိုခေတ်က လူများအတွက် ဤစတိုင်လ်မှာ အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်နေသော်လည်း ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်၏ လက်ခံနိုင်စွမ်းနှင့် အသိပညာမှာ သာမန်ထက် သာလွန်သည်။ သူမသည် ခေါင်းလေးစောင်းကာ အတန်ကြာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ထိုသို့ပြင်လိုက်ပါက ပို၍ လှပသွားမည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

"နင်ပြောတာ တကယ်ပဲ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်! ငါကတော့ အင်္ကျီအနားသတ်နဲ့ ခါးနဲ့တင်ပါးကို ဖုံးဖိချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုလိုကြည့်လိုက်တော့မှ အာရုံတွေက အဲဒီနေရာကိုပဲ ရောက်သွားပြီး အပြစ်အနာအဆာတွေ ပိုပေါ်လာသလို ဖြစ်နေတာပဲ"

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်သည် ခဲတံကိုယူ၍ ပုံကြမ်းကို အမြန် ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။ ဖြောင့်စင်းသော အင်္ကျီအနားသတ်ကြောင့် အပေါ်နှင့်အောက် ချိတ်ဆက်မှုမှာ ပိုမိုပြေပြစ်သွားပြီး ထောင့်မကျိုးတော့ပေ။

သူမတို့ နှစ်ဦးသား တစ်မွန်းလွဲခင်းလုံး အခန်းထဲတွင် အချိန်ကုန်ဆုံးကာ ပြုပြင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိတ်တိုင်းကျသော ဝတ်စုံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အဓိက ပြင်ဆင်လိုက်သည်မှာ အင်္ကျီအနားသတ်ကို ပိုပြေပြစ်အောင် လုပ်လိုက်ခြင်း၊ လည်ပင်းနားမှ ဇာများကို စိန်မှုန်လေးများဖြင့် အစားထိုးလိုက်ခြင်းနှင့် ဖိနပ်ဒေါက်ကို အနည်းငယ် နိမ့်လိုက်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ပုံကားချပ်ပေါ်တွင် ပြီးပြည့်စုံသွားသော သူတို့၏ လက်ရာကို ကြည့်ရင်း နှစ်ဦးသား ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားကြသည်။ ဒီဇိုင်းများကို အတည်ပြုပြီးနောက် ကျန့်မိသားစု၏ အစေခံတစ်ဦးကို စက်ရုံသို့ ပို့ခိုင်းလိုက်မှသာ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်နှင့် လင်းစုယွီတို့ စိတ်အေးလက်အေး နားနိုင်တော့သည်။

အစေခံတစ်ဦးက မုန့်နှင့် လက်ဖက်ရည်ကို ရိုရိုသေသေ လာချပေးသည်။

"စုယွီ... ငါ ဩဂုတ်လဆို သွားတော့မှာ။ နင် ငါနဲ့အတူ နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသွားမသင်ဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲလား"

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်သည် သူမလက်ထဲမှ လိပ်ပြာပုံ မုန့်လေးကို ချလိုက်ရင်း လင်းစုယွီကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လင်းစုယွီနှင့် အလွန်ပင် သဟဇာတဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ အလုပ်တွင်ဖြစ်စေ၊ အတွေးအခေါ်တွင်ဖြစ်စေ နားလည်မှုချင်း အလွန်ကိုက်ညီလွန်းသဖြင့် ခွဲမသွားချင်ပေ။

လင်းစုယွီသည် သူမ၏ အမူအရာလေးကိုကြည့်ကာ ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေးမိသော်လည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြန်လည်နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"နင်သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ၊ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ဟောင်ကောင်က ထွက်သွားရင် အထည်ချုပ်စက်ရုံက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒါကြောင့် မမလေးကျန့်... နင်ပဲ စိတ်အေးလက်အေး ပညာသွားသင်ပါ။ ဟောင်ကောင်က အလုပ်တွေ အကုန်အဆင်ပြေသွားရင် ငါ နင့်ဆီ အလည် လာခဲ့မယ်လေ"

"အေးပါလေ... နင်လို အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့ ကောင်မလေးက ငါ့ကို ခွဲရမှာ နှမြောမှာ မဟုတ်မှန်း ငါသိသားပဲ၊ ဟွန့်! ဒါဆိုလည်း ငါ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကျွေးမယ့် နှုတ်ဆက်ပွဲကိုတော့ လိုက်ခဲ့ရမယ်နော်။ နင် အားတယ်မလား"

လင်းစုယွီသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဟောင်ကောင်မှ သူဌေးသား သမီးများနှင့် ရောရောနှောနှော နေလေ့မရှိသည်ကို သိထားသဖြင့် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်မှာ သူမ ငြင်းလိုက်မည်ကို တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။

"အားတာပေါ့။ နင်က သုံးလေးနှစ်လောက် ကြာမှာဆိုတော့ ငါ နင့်အနားမှာ ရှိနေပေးရမှာပေါ့။ ဟောင်ကောင်က လူကုံထံလေးတွေနဲ့ တွေ့ဖို့တင်မကဘူး၊ နင် သူတို့နဲ့ အပြင်သွားရင်တောင် ငါ လိုက်ပေးဦးမှာ"

လင်းစုယွီ၏ 'သူငယ်ချင်းအတွက် အသက်ပေးဝံ့သည်' ဟူသော အမူအရာကြောင့် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်မှာ သဘောကျကာ ရယ်မောလိုက်ရသည်။ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်သည် ဟောင်ကောင်တွင် သူမ၏ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်း ဖြစ်သဖြင့် သာမန်အသိများနှင့် မနှိုင်းသာပေ။

နှစ်အနည်းငယ်ကြာ ပေါင်းသင်းလာခဲ့ပြီးနောက် လင်းစုယွီသည် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်အား ပေါင်းသင်းထိုက်သော သူငယ်ချင်းအစစ်အမှန်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ဤသံယောဇဉ်ကို အထူးပင် တန်ဖိုးထားသည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်၏ နှုတ်ဆက်ပွဲကို ကော့လွန်းကျွန်းဆွယ်ပေါ်ရှိ ဗီလာအိမ်လေးတစ်ခုတွင် ကျင်းပခဲ့သည်။ ပင်လယ်နှင့် နီးကပ်ပြီး သန့်ရှင်းလှပသော ပင်လယ်အော်ရှုခင်းကို မြင်တွေ့ရသည်။

သူမသည် သက်တူရွယ်တူ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဆွေမျိုးများကို ဖိတ်ကြားထားပြီး လူငယ်များ ကြိုက်နှစ်သက်မည့် ဖျော်ဖြေရေးများကို စီစဉ်ထားရာ ပွဲတစ်ခုလုံးမှာ တက်ကြွလန်းဆန်းသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဖိန့်ဖိန့် သွားပြီဆိုရင် ငါတို့ သူ့ကို အကြာကြီးတွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဟုတ်ပ... ငါ့အိမ်ကတော့ ငါ့ကို အခုချက်ချင်း နိုင်ငံခြားမလွှတ်သေးဘူး၊ မိသားစုကို အဖော်လုပ်ပေးဖို့ ဟောင်ကောင်မှာပဲ အရင်နေခိုင်းထားတယ်။ တက္ကသိုလ်တက်ရမယ့်အရွယ် ရောက်မှပဲ သွားတော့မယ်"

"ဖိန့်ဖိန့် ဘယ်သင်္ဘောနဲ့ သွားမှာလဲ။ ငါလည်း နင်နဲ့အတူ သွားချင်တယ်၊ ကျောင်းမတူရင်တောင် လမ်းမှာ အချင်းချင်း စောင့်ရှောက်လို့ရတာပေါ့"

"ဒါနဲ့... မကြာသေးခင်က 'ချန်လေး' တို့အိမ်က ကုန်ပစ္စည်းအသစ်တွေ ထပ်ထုတ်တယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ဈေးတွေက ကြီးလွန်းတယ်။ ငါ့မုန့်ဖိုးနဲ့ဆို နှစ်စုံပဲ ဝယ်နိုင်တယ်၊ နှမြောစရာကြီး"

"ဩော်... ဒါဆို ငါက နင့်ထက် ကံကောင်းတာပေါ့၊ ငါ့မေမေက နောက်ဆုံးပေါ် ဒီဇိုင်းတွေ အကုန်ဝယ်ပေးပြီးပြီ"

"ဒါကတော့ နင်က ကြင်ဖက်တွေ့ဖို့ ပြင်ဆင်နေရတာဆိုတော့ အဝတ်အစားတွေ အဆင်သင့်ရှိနေအောင် ဝယ်ပေးတာနေမှာပေါ့"

...ဟောင်ကောင်မှ သူဌေးသား သမီးများမှာ ဖက်ရှင်အကြောင်းနှင့် ပျော်ပါးစရာများအကြောင်းကို တစီစီ ပြောဆိုနေကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် တောက်ပသော အနာဂတ်များသာ ရှိနေသဖြင့် လောက၏ ခက်ခဲပင်ပန်းမှုများကို သိရှိခြင်း မရှိကြပေ။

လင်းစုယွီသည် သူတို့နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ဆက်မပြောချင်တော့ပေ။ သူမ အလိုရှိသည်မှာ စားသောက်ပျော်ပါးရန် မဟုတ်သဖြင့် မရင့်ကျက်သေးသော သူဌေးသား သမီးများနှင့် သူမ စိတ်မဝင်စားသော အကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။

သူမသည် ဗီလာထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး နေဝင်ရီတရော အချိန်၏ ပန်းနုရောင် တိမ်တိုက်များအောက်မှ ပင်လယ်ကမ်းခြေသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ လှိုင်းတံပိုးများမှာ နေဝင်ချိန်အလှနှင့်အတူ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ ဇင်ယော်ငှက်များ ပျံဝဲနေပြီး ပင်လယ်လေပြေက တဖြူးဖြူး တိုက်ခတ်နေ၏။ သူမ၏ နောက်ကျောဘက်တွင်မူ လူပေါင်းများစွာ ခြေချချင်ကြသော ဟောင်ကောင်၏ ခမ်းနားမှုနှင့် ဇိမ်ခံမှုများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုနေရာ၌ ခြေချခွင့် ရရှိထားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖယ်ထုတ်မခံရစေရန်လည်း ကြိုးစားရဦးမည်။ နေဝင်ချိန်ကို ငေးကြည့်ရင်း အခြားတစ်ဖက်ကမ်းတွင် ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်သော ဒုက္ခရောက်နေသည့် အမျိုးသားချင်းများကို ချက်ချင်း သတိရမိသွားသည်။

"ပြောစမ်းပါဦး... နေမင်းက ဘယ်တော့မှ ပြန်ထွက်လာမှာလဲ"

ရွှမ်ဖုန်းသည် လင်းစုယွီ၏ နောက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူမ ဆိုလိုသည်မှာ လက်ရှိမြင်နေရသော နေမင်းမဟုတ်ဘဲ တရုတ်ပြည်၏ မျှော်လင့်ချက် နေမင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ သူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လင်းစုယွီအနားသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် သူမအပေါ်တွင် ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ လင်းစုယွီက သတိထားမိ၍ လှည့်ကြည့်လိုက်မှသာ သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားကြသည်။

"ပြောပါဦး... တစ်ကယ်တမ်း မင်းက ဘယ်သူလဲ"

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း

အပိုင်း ၁၃၂ - ရွှမ်ဖုန်း၏ သိချင်စိတ်

ထိုအချိန်တွင် လင်းစုယွီ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နက်ရှိုင်းနေပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နောက်ပြောင်ကျီစယ်ခြင်းမျိုး မပြုဘဲ သူမသည် ရွှမ်ဖုန်းကို အတည်ငြိမ်ဆုံးနှင့် သဘာဝအကျဆုံး အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းရေတွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလှသော ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြယ်စင်အလင်းတန်းလေးများ ထင်ဟပ်နေသယောင် ရှိသည်။ လင်းစုယွီ၏ တည်ငြိမ်လှသော အကြည့်များထဲတွင် ရွှမ်ဖုန်းသည် သူ၏ကိုယ်ပွားပုံရိပ်ကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ဤအခြင်းအရာက ရွှမ်ဖုန်း၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေကာ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် မည်သို့သော ဖြစ်တည်မှုမျိုးပါလိမ့်။ ညဘက်များတွင် သူမ၏ သွားလာလှုပ်ရှားမှုများကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ဆုံမိပြီးနောက် ရွှမ်ဖုန်းသည် စတင်၍ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။

ယခင်ကမူ လင်းစုယွီသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်မင်းကြီးများ၏ ကံကြမ္မာမျိုး ရှိသည်ဟု သူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ သိသိသာသာ လှုပ်ခတ်နေမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဤအရာသည် ကံကြမ္မာ သို့မဟုတ် ဗေဒင်ပညာရပ်များဖြင့် ရှင်းပြ၍ ရနိုင်သောအရာ မဟုတ်တော့ပေ။

သူသည် မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ နက်နဲသော အမှန်တရားများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လေလာလိုက်စားခဲ့သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အရာကိုမူ ဝေဝေဝါးဝါးသာ နားလည်ထားနိုင်သေးသည်။

ဤသို့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ယိုစိမ့်ထွက်ပေါ်လာမှုကြောင့် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ထက် ကျော်လွန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ သံသယနှင့် သိချင်စိတ်များကို သယ်ဆောင်လျက် ရွှမ်ဖုန်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်တောင်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး သူ့ကို ဤလမ်းစဉ်သို့ စတင်လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည့် ဆရာသခင်ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ထိုအဘိုးအို၏ တည်ရှိမှုမှာ ရွှမ်ဖုန်းအတွက်ပင် ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော အရာဖြစ်သော်လည်း ထိုအဘိုးအိုကြောင့်သာ ရွှမ်ဖုန်းသည် အသက်ရှင်နေရခြင်းဖြစ်ပြီး ဆန်းကြယ်သော နတ်စွမ်းအင်အတတ်ပညာရပ်များကို တတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင်နိမိတ်တွေက ထူးခြားနေတယ်၊ ဇီဝေကြယ် ကလည်း တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေတယ်။ ငါ့တပည့်က ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

"ဆရာသခင်... တပည့်အနေနဲ့ ဆရာ့ရဲ့ တရားဘာဝနာကို အနှောင့်အယှက် ပေးလိုစိတ် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေတွေက တပည့်အတွက် နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေလို့ အဖြေရှာဖို့ ရောက်လာခဲ့တာပါ" ဟု ရွှမ်ဖုန်းက ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဩော်... ငါ့တပည့်တောင် မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ကိစ္စမျိုး ရှိနေတာလား" ဟု အဘိုးအိုက သူ၏မုတ်ဆိတ်မွှေးကို သပ်ရင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော်လည်း ကြင်နာတတ်သော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရွှမ်ဖုန်းသည် လင်းစုယွီနှင့် ပတ်သက်သည့် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တိုင်းကို ဆရာဖြစ်သူအား ပြောပြခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ယိုစိမ့်ထွက်ပေါ်လာပုံနှင့် သူ ဘယ်တော့မှ မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်သော ဟင်းလင်းပြင်နေရာလွတ် ပုံပျက်ယွင်းသွားသည့် ခံစားချက်တို့ကို အလေးပေး ပြောကြားခဲ့သည်။

ထိုစကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် နေရာမှ ထရပ်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေတော့သည်။ ဤအခြေအနေမျိုးသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးထံ၌သာ ရှိအပ်သော ဟင်းလင်းပြင်ကူးပြောင်းမှု အတတ်ပညာသည် အားနွဲ့သည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးထံတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုထက်ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ သူမ၏ မျိုးရိုးနောက်ခံကိုလည်း မည်သို့မျှ စုံစမ်း၍ မရနိုင်ခြင်းပင်။

အဘိုးအိုသည် ရွှမ်ဖုန်း၏ စကားကို တစ်ခါမျှ မသံသယဖြစ်ဖူးချေ။ အကြောင်းမှာ ရွှမ်ဖုန်းသည် သူ၏ တပည့်များထဲတွင် အရည်အချင်းအရှိဆုံးနှင့် ပါရမီအထူးဆုံး တပည့်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အသေအချာ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သော်... စိတ်အလိုရှိသလို နေရာရွှေ့ပြောင်းနိုင်ခြင်း၊ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်ခြင်း၊ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိခြင်း... ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... ရှေးယခင်က တန်ခိုးကြီးမားလှသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများက ဤမိန်းကလေးမှတစ်ဆင့် လူ့ပြည်လောကသို့ တစ်ကျော့ပြန် ဆင်းသက်လာရန် ကြံစည်နေကြခြင်းများလား။

၎င်းမှာ အလွန်ရှေးကျသော အတိတ်က ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ကျယ်ပြောလှပြီး ခေတ်သစ်လူသားများ မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်သည့် ရှေးဦးနတ်ဘုရားများ ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။ ရှည်လျားလှသော အချိန်ကာလ တစ်လျှောက်တွင် လူ့လောကကို ပျက်စီးစေမည့် ဘေးဒုက္ခပေါင်းများစွာကို သူတို့၏ အကူအညီဖြင့် ငြိမ်းအေးစေခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် အချိန်ကာလ၏ စွမ်းအင်ကိုမူ ထိုနတ်ဘုရားများပင် မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ မကြာမီတွင် သူတို့သည်လည်း ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ သူတို့၏ တာအိုတရားလမ်းစဉ်များလည်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

လောက၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကွယ်ပျောက်သွားရမည်ကို မည်သို့ ကျေနပ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လူ့လောကသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ဆင်းသက်နိုင်ရန်နှင့် မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်များကို ရရှိနိုင်ရန်အတွက် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးသော လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာများကို စတင်ရှာဖွေ လေ့လာခဲ့ကြသည်။

အဘိုးအို၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် လူ့လောကတွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်လာမည်ကို မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ၏ တာအို တရားလမ်းစဉ် တည်ရှိနေဆဲတွင် ယခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံကို လှည့်စားသည့် လုပ်ရပ်မျိုးက လူ့လောက၏ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်ကို ထိခိုက်မည်လား ဆိုသည်ကိုပင်။

ထို့ပြင် ဤနည်းလမ်းဖြင့် ပြန်လည် မွေးဖွားလာသော တန်ခိုးရှင်တစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်သည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် အဖြူထည် ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် အနာဂတ်တွင် မည်သို့သော သူမျိုး ဖြစ်လာမည်ဆိုသည်မှာ သူတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးသူအပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေပေသည်။

"ရွှမ်ဖုန်း... ငါ့တပည့်... အမြန်သွားပြီး သူမကို စောင့်ရှောက်လိုက်ပါ။ သူမကို မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေနဲ့ ဝေးဝေးမှာ ထားပါ။ အကယ်၍ ဒီမိန်းကလေးက လမ်းမှန်ပေါ်မှာ ကြီးပြင်းလာရင် ဒါဟာ မင်္ဂလာရှိတဲ့ နိမိတ်တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမသာ စိတ်ရိုင်းတွေ ဝင်လာခဲ့ရင်တော့ ဒီလူ့လောကအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

သူ တရားအားထုတ်လာသည့် သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် အဘိုးအိုသည် ဤမျှလောက်အထိ တင်းမာခက်ထန်ခြင်းမျိုး ဖြစ်ခဲလှသည်။ သူသည် နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး တစ်ခုကို ရွှမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း အခြေအနေ၏ စိုးရိမ်ရမှုကို သတိပေးလိုက်သည်။

"သွားတော့... အကယ်၍ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာရင် ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးက မင်းရဲ့ အသက်ဘေးကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်"

"တပည့် နားလည်ပါပြီ"

သို့ဖြစ်၍ ရွှမ်ဖုန်းသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ မှာကြားချက်များကို ရင်ဝယ်ပိုက်ကာ လင်းစုယွီ၏ အနားသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို ကောင်းစွာ စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် ဆရာ သတိပေးခဲ့သည့် ဘေးအန္တရာယ်များ မဖြစ်ပွားစေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ အဖြစ်မှန်က မည်သို့ဖြစ်သည်ကို အသေအချာ မေးမြန်းချင်နေခြင်းပင်။

"ကျွန်မက ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား။ ကျွန်မက ပိုင်မိသားစုရဲ့ စတုတ္ထမျိုးနွယ်စုက ပိုင်ဝမ်ချင်းရဲ့ သမီး လင်းစုယွီ လေ။ ရှင် မသိလို့လား" ဟု လင်းစုယွီက သူမ၏ နူးညံ့လှသော အသံဖြင့် ဘာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါ ဆိုလိုတာက မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ။ ဒါမှမဟုတ် မင်း အခု ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အရာတွေက ဘယ်သူ့ကြောင့် ရလာတာလဲ"

"ကျွန်မကြောင့်ပေါ့။ ကျွန်မ ဘာကို လိုချင်တယ်၊ ဘာကို မျှော်လင့်တယ် ဆိုတာကို ရဖို့အတွက် ကျွန်မကိုယ်တိုင် ကြိုးစားယူတာ။ ကျွန်မ ကြိုးစားအားထုတ်သလောက် ရလဒ်ကိုပဲ လိုချင်တာပါ။ ရှင့်ကြည့်ရတာ ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းနေတာလဲ"

သူမသည် ရွှမ်ဖုန်း၏ အမူအရာက အလွန်တည်ကြည်လွန်းပြီး အနည်းငယ် ထူအမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်ဟု တွေးကာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သို့သော် ရွှမ်ဖုန်း၏ အမြင်တွင်မူ သူမသည် သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို အဆုံးမရှိအောင် လှုံ့ဆော်နေသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို သူမ မသိရှိပေ။

"လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ရှင့်မှာ ကျွန်မအပေါ် အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတွေ၊ သံသယတွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ ဘယ်ဥပဒေကိုမှ မချိုးဖောက်ဘူး။ ကျွန်မ ပေးဆပ်သလောက်ပဲ ပြန်ရချင်တာပါ" ဟု လင်းစုယွီက ရိုးသားတည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်ရာ ရွှမ်ဖုန်းပင် သူမကို ယုံကြည်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သူ သိလိုသော အဖြေ မဟုတ်ပေ။

"မိန်းကလေးစုယွီ... ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ ရမလား။ ဟင်းလင်းပြင်‌ကို ဖြတ်တောက်နိုင်တာနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေက ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ" ဟု ရွှမ်ဖုန်းက အလျှော့မပေးဘဲ တစ်ဆင့်ချင်း ထပ်ကြပ်မကွာ မေးလိုက်သည်။

လင်းစုယွီသည် ခပ်ပါးပါးလေး ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။ သူမသည် ပင်လယ်ကမ်းစပ်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားပြီး နေဝင်ချိန်၏ နောက်ဆုံးအလင်းတန်းလေးများကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ "ရှင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ နားမလည်ဘူး" ဟု ခေါင်းယမ်းကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

ထိုအမူအရာကို မြင်သော် လင်းစုယွီသည် သူ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန် ဆန္ဒမရှိကြောင်း ရွှမ်ဖုန်း သိလိုက်သဖြင့် ထပ်၍ မမေးတော့ပေ။

ထားလိုက်ပါတော့... ဤသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အတ္တဆန္ဒသာ ဖြစ်ပြီး ဆရာဖြစ်သူ၏ ညွှန်ကြားချက် မဟုတ်ပေ။ ဆရာက လင်းစုယွီကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ရန်သာ မှာကြားခဲ့သဖြင့် သူသည်လည်း သူမကို ကောင်းစွာ စောင့်ရှောက်ပေးမည်သာ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ဖုန်းသည် စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး နေမင်းကြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားသည်ကို လင်းစုယွီနှင့်အတူ ရပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ခဏတာ ဖြစ်ရပ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ လင်းစုယွီ ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်လာပြီး အားလုံးနှင့်အတူ ထမင်းစားသောအခါတွင် သူမ အပြင်သို့ အကြာကြီး ထွက်သွားသည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က သူမထံ ရောက်လာပြီး ဘာလို့ အပြင်မှာ အကြာကြီး ကြာနေတာလဲဟု မေးသော်လည်း လင်းစုယွီက "အောက်ထပ်မှာ လေညင်းသွားခံနေတာပါ" ဟုသာ ရိုးရိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယနေ့ တွေ့ဆုံပွဲလေးကို ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က အလွန်ပြည့်စုံအောင် စီစဉ်ထားသည်။ ကောင်းမွန်သော ဝိုင်ပုလင်းများကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ဖန်ခွက်များထဲသို့ ငှဲ့ထည့်လိုက်ကြရာ လူတိုင်း၏ စကားလုံးများနှင့် ခံစားချက်များသည် ဝိုင်နှင့်အတူ ပျော်ဝင်သွားကြသယောင် ရှိသည်။

သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ကောင်းကင်မှာ မှောင်အတိ ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က အားလုံးကို ထိုနေရာတွင်ပင် အနားယူရန် စီစဉ်ပေးသော်လည်း လင်းစုယွီက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး အိမ်သို့သာ ပြန်၍ အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မှောင်ရီပျိုးစ အချိန်တွင် လင်းစုယွီသည် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် စောင်ထဲတွင် ကွေးနေရင်းမှ ရွှမ်ဖုန်း ပြောသွားခဲ့သော စကားများ၏ နောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို စတင် စဉ်းစားမိတော့သည်။

ရွှမ်ဖုန်းက တကယ်ပဲ တစ်ခုခုကို သိနေတာများလား။ လင်းစုယွီ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပျာယာခတ်သွားသော်လည်း ခဏအကြာတွင် စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။ သိနေတယ်ပဲ ထားပါဦး... သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။

သူမသည် ဘာကိုမျှ ခိုးယူခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် လုယက်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ကနဦး ရရှိခဲ့သော ငွေကြေးများသည် လင်းမိသားစုထံမှ လာခဲ့သည် ဆိုဦးတော့၊ လင်းမိသားစု ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူတို့ မည်သည့် သဲလွန်စကိုမျှ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း လင်းမိသားစုဝင် တစ်ဦးဖြစ်ရာ အမွေပစ္စည်းများကို ဆက်ခံပိုင်ခွင့် ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။ ဤသို့ဖြင့် သူမဘာသာ စိတ်ကို ဖြေသိမ့်ရင်း လင်းစုယွီသည် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆက်တွဲ နေ့ရက်များသည် အေးအေးလူလူပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ ဒီဇိုင်းဆွဲသူများက ညည်းညူကြခြင်းနှင့် ပိတ်စသွင်းသူများက ထိုမမလေးများသည် အလွန် ဇီဇာကြောင်လွန်းသည်ဟု တိတ်တဆိတ် ငိုချင်းချကြသည်မှအပ အခြား ကြီးမားသော ပြဿနာမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ဩဂုတ်လ (၂၄) ရက်နေ့တွင် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်သည် သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်သန်းမည့် သင်္ဘောကြီးပေါ်သို့ တက်ခဲ့ပြီး သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်မှနေ၍ လက်ကိုင်ပုဝါလေးကို ဝှေ့ယမ်းကာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ကျန့်မင်ဖေးသည် သူမ၏ တူမဖြစ်သူက အဝေးတစ်နေရာတွင် အောင်မြင်ဖြစ်ထွန်းပြီး ရှင်သန်နိုင်စွမ်းရှိသည်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာဝမ်းနည်း ဖြစ်လျက် မျက်ရည်ကျမိသည်။

လင်းစုယွီသည် ဝေးကွာသွားသော သင်္ဘောကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ နောင်လာမည့် နေ့ရက်များတွင် သူမသည် တစ်ဦးတည်းသော ခရီးကို ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လှမ်းရဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။